Verbintenissenrecht
Consumentenrecht; goederenkrediet; huurkoop. Kredietgever heeft onvoldoende aangetoond onderzoek te hebben…
Rechtbank Amsterdam, 3 november 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10776 · Rechtbank Amsterdam · 3 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/civiel-recht/verbintenissenrecht/bodemzaak/ecli-nl-rbams-2026-10776
Zaakgegevens
Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Datum publicatie
- 2 november 2026
- Zaaknummer
- 12230354 \ CV EXPL 26-6957
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10776
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Consumentenrecht; goederenkrediet; huurkoop. Kredietgever heeft onvoldoende aangetoond onderzoek te hebben gedaan naar de kredietwaardigheid van de consument in de zin van artikel 4:34 lid 1 Wft voorafgaande aan het sluiten van de kredietovereenkomst. Consument stond ten tijde van het aangaan van de kredietovereenkomst onder bewind; dit was kenbaar via de openbare registers. Kredietovereenkomst wordt vernietigd op grond van artikel 3:40 lid 2 BW; ongedaanmakingsverplichtingen over en weer.
Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Civiel recht
Kantonrechter
Zaaknummer: 12230354 \ CV EXPL 26-6957
Vonnis van 3 november 2026 (bij vervroeging)
in de zaak van:
HOME HEALTH PRODUCTS B.V.,
gevestigd te Rotterdam,
eiseres,
hierna te noemen: HHP,
gemachtigde: mr. J.M. Wisseborn,
tegen
[gedaagde] ,
wonende te [woonplaats],
gedaagde,
hierna te noemen: [gedaagde],
procederende in persoon.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met bijlagen van 8 mei 2026 van HHP;
- het proces-verbaal van de mondeling genomen conclusie van antwoord van [gedaagde];
- het tussenvonnis van 5 juni 2026, waarin een mondelinge behandeling is bepaald;
- de akte overlegging producties met begeleidende toelichting en de producties 7 tot en met 9 van 2 oktober 2026 van HHP.
De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 16 oktober 2026. Namens HHP is de heer [naam 1] ([functie]) verschenen, vergezeld van de heer [naam 2] namens de gemachtigde. [gedaagde] is niet verschenen, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen. HHP heeft haar standpunten toegelicht en vragen van de kantonrechter beantwoord. HHP heeft mondeling aangevoerd een eisvermeerdering in te willen brengen. De kantonrechter heeft HHP ambtshalve voorgehouden dat inzage in de openbare registers heeft uitgewezen dat [gedaagde] ten tijde van het aangaan van de onderhavige overeenkomst onder bewind stond. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat ter zitting is verklaard en gebeurd.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De feiten
HHP is een bedrijf dat apparaten ontwikkelt, produceert en verhuurt die door middel van mechanische vibraties chronische pijnklachten kunnen verminderen.
Op 29 januari 2021 is bij [gedaagde] thuis tussen hem en HHP een schriftelijke overeenkomst tot stand gekomen met betrekking tot de huur van een matras van het model ‘Andumedic Professional 3’ (hierna: het matras). Dit model is geschikt voor de gezondheidsklachten van [gedaagde]. De overeenkomst is aangegaan voor de duur van zestig maanden tegen een vergoeding van € 75,00 per maand. Op de overeenkomst zijn de algemene voorwaarden van HHP (hierna: de AV) van toepassing.
In de huurovereenkomst hebben partijen, voor zover relevant, het volgende opgenomen:
“De Huurder wenst zich het gebruik van het toestel Andumedic Professional 3 te verschaffen en HHP, als eigenares van dit toestel, is bereid om de Huurder dit toestel te verhuren (…).”
en
“De Huurder heeft de optie om op het einde van de huur het toestel aan te kopen tegen de aankoopprijs van 500 €”
In de AV staat, voor zover relevant, het volgende:
“Artikel 3. Betaling
(…). Indien er 3 maand termijnen niet betaald worden (…) is Home Health Products gerechtigd om de resterende termijnen van de huurovereenkomst op te eisen.”
en
“Artikel 6. Teruggave – aankoopoptie
De Huurder is gehouden tot teruggave van het toestel op het einde van de Huurovereenkomst.
De Huurder geniet evenwel de optie om op het einde van de Huurovereenkomst het toestel aan te kopen tegen de aankoopprijs zoals bepaald in de Bijzondere Voorwaarden. (…).”
Er zijn geen bijzondere voorwaarden van toepassing.
[gedaagde] heeft in februari en maart 2021 in totaal een bedrag van € 150,00 aan maandtermijnen betaald aan HHP. [gedaagde] heeft hierna, met uitzondering van een termijnbetaling van € 75,00 in mei 2023, geen betalingen meer verricht aan HHP.
HHP heeft [gedaagde] op 14 maart en 23 mei 2023 schriftelijk betalingsherinneringen verstuurd en verzocht om de ontstane huurachterstand te voldoen. Op 19 april 2024 heeft HHP de zogenoemde ‘veertiendagenbrief’ verzonden aan [gedaagde]. In deze brief is [gedaagde] gesommeerd om de huurachterstand te voldoen en zijn buitengerechtelijke incassokosten aangezegd. Op 12 april 2025 en 12 maart 2026 heeft het door HHP ingeschakelde incassobureau [gedaagde] gevorderd om de oplopende huurachterstand te betalen. [gedaagde] heeft hier geen gehoor aan gegeven.
3 Het geschil
HHP vordert dat de kantonrechter [gedaagde] veroordeelt, uitvoerbaar bij voorraad, tot betaling van € 4.775,00 aan huurachterstand, € 602,50 aan buitengerechtelijke incassokosten, € 126,53 aan omzetbelasting over de buitengerechtelijke kosten en € 595,54 aan reeds verschenen wettelijke rente. HHP vordert verder dat [gedaagde] wordt veroordeeld in de wettelijke rente over de huurachterstand vanaf 14 april 2026 tot de dag van algehele voldoening, en in de kosten van deze procedure.
HHP legt, samengevat, aan haar vorderingen het volgende ten grondslag. Tussen [gedaagde] en HHP is een huurovereenkomst voor het matras tot stand gekomen. [gedaagde] is zijn daaruit voortvloeiende, maandelijkse huurbetalingsverplichting niet (volledig) nagekomen, waardoor een huurachterstand is ontstaan. Omdat [gedaagde] meer dan drie maandtermijnen niet heeft betaald, is HHP op grond van artikel 3 van de AV gerechtigd om de resterende termijnen van de huurovereenkomst op te eisen. Deze resterende termijnen zien op de onbetaalde huurtermijnen over de overeengekomen looptijd van het contract – en daarmee € 4.225,00 – én op de contractuele aankoopoptie voor de matras van € 500,00. Gelet op eerdere betalingen door [gedaagde], moet hij daarom nog € 4.775,00 betalen aan HHP. Voorgaand aan het sluiten van de huurovereenkomst heeft HHP alle précontractuele informatie zowel mondeling als schriftelijk medegedeeld aan [gedaagde] en zijn kredietwaardigheid getoetst, aldus HHP.
[gedaagde] betwist de stellingen van HHP en verklaart het volgende. [gedaagde] heeft een medewerker van HHP uitgenodigd om hem thuis te bezoeken voor het matras. [gedaagde] zat destijds niet goed in zijn vel en stond onder bewind. Dit heeft [gedaagde] ook kenbaar gemaakt aan deze medewerker. De medewerker van HHP heeft [gedaagde] echter gepusht om de overeenkomst ter plekke thuis te tekenen. [gedaagde] heeft HHP na het sluiten van het contract via WhatsApp bericht dat hij van het matras af wilde. HHP heeft daar niet op gereageerd. Het matras staat op dit moment nog ongebruikt bij [gedaagde] thuis. [gedaagde] concludeert tot afwijzing van de vorderingen van HHP.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
Vermeerdering van eis
HHP heeft ter zitting mondeling haar eis vermeerderd, in die zin dat zij een subsidiaire grondslag voor toewijzing van haar vorderingen heeft aangevoerd. HHP voert aan dat de ingebruikgeving van het matras aan [gedaagde] moet worden gezien als het verstrekken van krediet ter waarde van € 4.775,00, indien de kantonrechter zou oordelen dat in deze sprake is van een overeenkomst van goederenkrediet met een consument. Het matras dat aan [gedaagde] is verhuurd vertegenwoordigt inmiddels geen reële economische waarde meer en daarom moet [gedaagde] het voornoemde bedrag betalen aan HHP.
De kantonrechter gaat voorbij aan deze eisvermeerdering. HHP heeft haar eisvermeerdering namelijk niet op schrift gesteld. Daarbij komt dat [gedaagde] ook geen kennis van deze eisvermeerdering heeft kunnen nemen, omdat hij niet op zitting is verschenen.
Ambtshalve toetsing
De kantonrechter stelt vast dat de onderhavige overeenkomst is gesloten tussen een handelaar (HHP) en een consument ([gedaagde]). De kantonrechter moet daarom ambtshalve toetsen aan het Europese en nationale consumentenrecht. Onderzocht moet worden of HHP haar précontractuele informatieplichten in de zin van boek 7, titel 2A, afdeling 1 Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) heeft nageleefd en of zij de kredietwaardigheid van [gedaagde] heeft getoetst voorafgaande aan het sluiten van de overeenkomst. Daarnaast moet de kantonrechter beoordelen of de onderhavige overeenkomst en de daarop toepasselijke AV oneerlijke bedingen in de zin van Richtlijn 93/13/EEG bevatten.
Kwalificatie van de overeenkomst
Op basis van de overgelegde stukken en verklaringen van partijen, overweegt de kantonrechter dat de tussen partijen gesloten overeenkomst kwalificeert als een overeenkomst van goederenkrediet (met een consument), meer specifiek: een overeenkomst van huurkoop in de zin van artikel 7:84 lid 3 sub b BW. De kantonrechter licht dit toe.
Volgens de overeenkomst blijft HHP gedurende de looptijd van het contract eigenaresse van het matras. Daarnaast wordt [gedaagde] in de overeenkomst en artikel 6 van de AV de optie geboden om het matras over te nemen aan het einde van de looptijd van de overeenkomst. Weliswaar verplicht de overeenkomst [gedaagde] niet tot overname van het matras tegen het einde van de looptijd daarvan wanneer hij zijn betalingsverplichting correct zou zijn nagekomen, maar dat laat onverlet dat de mogelijkheid tot aankoop van het matras wel wordt geboden (de zogenoemde ‘urgerende koopoptie’). De koopprijs van het matras tegen € 500,00 wordt bovendien expliciet in de overeenkomst vermeld. De overeenkomst heeft daarmee alle kenmerken van een overeenkomst van goederenkrediet en moet als zodanig worden aangemerkt. Te meer nu het gaat om een op de gezondheidsklachten van [gedaagde] (als consument) toegespitst matras. Het standpunt van HHP dat de overeenkomst heeft te gelden als een reguliere huurovereenkomst, wordt daarom niet gevolgd.
Précontractuele informatieplichten en kredietwaardigheidstoets
De kantonrechter heeft vastgesteld dat sprake is van een overeenkomst van goederenkrediet die is gesloten met een consument. In dat geval schrijft artikel 7:60 lid 1 BW voor dat de kredietgever (HHP), geruime tijd voordat de consument ([gedaagde]) door een kredietovereenkomst of een aanbod wordt gebonden, aan de consument de in de artikelen 5 en 6 van de ‘Richtlijn Consumentenkrediet’ voorgeschreven précontractuele informatie verstrekt, op de in die artikelen voorgeschreven wijze. Daarnaast moet de kredietgever, voorafgaande aan de totstandkoming van de kredietovereenkomst, in het belang van de consument informatie inwinnen over diens financiële positie en beoordelen of het aangaan van de kredietovereenkomst verantwoord is, ter voorkoming van overcreditering. Deze verplichting vloeit voort uit artikel 4:34 lid 1 Wet op het financieel toezicht (hierna: Wft). De kantonrechter moet ambtshalve onderzoeken of de kredietgever aan zijn précontractuele verplichting tot een beoordeling van de kredietwaardigheid van de consument heeft voldaan.
Kredietwaardigheid van [gedaagde]
Op grond van artikel 4:34 lid 1 Wft kan de kredietwaardigheid van de consument enkel op basis van door de consument verstrekte informatie worden beoordeeld, mits deze informatie toereikend is en gewone verklaringen van de consument vergezeld gaan van bewijsstukken.
HHP verklaart de kredietwaardigheid van [gedaagde] te hebben getoetst. HHP stelt in dit verband dat [gedaagde] destijds zelf aangaf dat “het financieel wel goed” zat. Verder was het HHP onbekend dat [gedaagde] onder bewind stond, omdat zij destijds daarover niets terug heeft kunnen vinden in de daartoe bestemde openbare registers.
De kantonrechter overweegt dat HHP onvoldoende gemotiveerd heeft gesteld en onderbouwd dat zij, voorafgaande aan het sluiten van de kredietovereenkomst, toereikend onderzoek heeft gedaan naar de kredietwaardigheid van [gedaagde]. HHP voert aan dat [gedaagde] heeft verklaard dat hij financieel in staat was om de kredietovereenkomst aan te gaan, maar in dat kader is gesteld noch gebleken dat [gedaagde] bewijsstukken aan HHP heeft getoond of overhandigd ter onderbouwing van zijn voorgehouden financiële draagkracht, terwijl dit op grond van artikel 4:34 lid 1 Wft wel vereist is. HHP had hierin aanleiding moeten zien om nader onderzoek te verrichten naar de kredietwaardigheid van [gedaagde]. Indien nader onderzoek zou hebben plaatsgevonden, had HHP op basis van de openbare registers geweten dat [gedaagde] ten tijde van het aangaan van de kredietovereenkomst onder bewind stond, zoals de kantonrechter ambtshalve heeft vastgesteld, en dat alleen al daarom gerede vraagtekens te zetten waren bij zijn kredietwaardigheid.
De kantonrechter concludeert dat HHP niet aannemelijk heeft gemaakt dat het verantwoord was om de kredietovereenkomst met [gedaagde] aan te gaan en dat zij op toereikende wijze aan haar zorgplicht van artikel 4:34 lid 1 Wft heeft voldaan.
Vernietiging van de kredietovereenkomst
Nu HHP niet heeft voldaan aan de op haar rustende verplichting om de kredietwaardigheid van [gedaagde] te toetsen, acht de kantonrechter vernietiging van de tussen partijen gesloten kredietovereenkomst een passende maatregel op het niet nakomen van deze précontractuele zorgplicht. Bij dit oordeel wordt betrokken dat [gedaagde] in zijn antwoord heeft verklaard dat hij van het matras af wilde, kort nadat de kredietovereenkomst was gesloten, waaruit wordt opgemaakt dat [gedaagde] de kredietovereenkomst niet in stand wenst te laten. Dit betekent dat de kantonrechter de kredietovereenkomst ambtshalve op grond van artikel 3:40 lid 2 BW zal vernietigen.
De vernietiging van de kredietovereenkomst heeft terugwerkende kracht. Dit brengt met zich dat er geen grondslag bestaat voor HHP om kosten en rente in rekening te brengen bij [gedaagde], omdat die posten zijn gegrond op de vernietigde overeenkomst. Dit brengt ook met zich dat tussen partijen over en weer ongedaanmakingsverplichtingen ontstaan in relatie tot de door hen geleverde prestaties op grond van artikel 6:203 lid 1 BW. Concreet betekent dit dat [gedaagde] het matras terug moet geven aan HHP en dat HHP alles aan [gedaagde] moet terugbetalen wat [gedaagde] uit hoofde van de kredietovereenkomst aan HHP heeft betaald (te weten € 225,00). [gedaagde] hoeft hierbij niet de (eventuele) waardevermindering van het matras te vergoeden aan HHP, omdat gesteld noch gebleken is dat [gedaagde] zich ten aanzien van het matras als een onzorgvuldig schuldenaar heeft gedragen en [gedaagde] onweersproken heeft gesteld dat het matras ongebruikt bij hem thuis staat. Aan de afschrikkende en beschermende werking van de Richtlijn Consumentenkrediet zou in deze worden afgedaan wanneer HHP tóch aanspraak zou kunnen maken op een gebruiks-/waardeverminderingsvergoeding van [gedaagde]. Dat het matras specifiek geschikt was voor de gezondheidsklachten van [gedaagde] maakt dat niet anders. Ten slotte zal HHP in de proceskosten van [gedaagde] worden veroordeeld, nu HHP in het ongelijk wordt gesteld.
De kantonrechter acht de bovengenoemde sancties, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen en het verwijt dat HHP valt te maken, doeltreffend, evenredig en afschrikwekkend in het licht van de Richtlijn Consumentenkrediet en de daaraan ten grondslag liggende uitgangspunten.
Buitengerechtelijke incassokosten
Nu de kantonrechter heeft overwogen dat de vordering van HHP tot betaling van € 4.775,00 wordt afgewezen, kan HHP dientengevolge ook geen aanspraak maken op vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten en de gevorderde omzetbelasting daarover. Deze vorderingen van HHP worden daarom afgewezen.
Proceskosten
HHP is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten van [gedaagde] vergoeden. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op nihil, aangezien [gedaagde] niet op de mondelinge behandeling is verschenen en niet heeft gesteld (nadere) kosten te hebben gemaakt.
|
5. De beslissing De kantonrechter: 5.1. wijst de vorderingen van HHP af; 5.2. veroordeelt HHP in de proceskosten, aan de zijde van [gedaagde] begroot op nihil. Dit vonnis is gewezen door mr. R.H. Mulderije, kantonrechter, en in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026 in aanwezigheid van de griffier mr. J.E.F. Chel. |
||