Roemeens executie-EAB. In hoger beroep is enkel over een verbeurdverklaring van een geldbedrag geoordeeld. De…

Uit het EAB en de aanvullende informatie van 6 september 2023 blijkt dat de opgeëiste persoon bij vonnis van 4 november 2022 in eerste aanleg is veroordeeld en dat daarna, op 18 november 2022, door de officier van justitie hoger beroep is ingesteld. De reden voor het instellen van hoger beroep was dat de rechtbank in eerste aanleg had nagelaten om over de verbeurdverklaring van een geldbedrag te oordelen.

Als een strafprocedure meer instanties heeft omvat en tot opeenvolgende beslissingen heeft geleid, dan is de laatste van die beslissingen relevant voor de beoordeling of is voldaan aan de vereisten van artikel 4 bis, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ en artikel 12 OLW, voor zover bij die laatste beslissing definitief uitspraak is gedaan over de schuld van de betrokkene en aan hem een straf is opgelegd, nadat de zaak in feite en in rechte ten gronde is behandeld.

Op basis van de verstrekte informatie lijkt in de hoger beroepsprocedure niet opnieuw over de schuld van de opgeëiste persoon te zijn geoordeeld. Wel staat vast dat in hoger beroep over de verbeurdverklaring van een geldbedrag is geoordeeld.

De rechtbank kan op grond van de verstrekte informatie niet vaststellen of een verbeurdverklaring naar Roemeens recht als een straf wordt gezien en of daarom in hoger beroep een (extra) straf aan de opgeëiste persoon is opgelegd.

Om die reden zal de rechtbank zekerheidshalve zowel het vonnis, waarin over de schuld van de opgeëiste persoon is geoordeeld, als het arrest, waarin mogelijk een (extra) straf is opgelegd, aan de weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW toetsen.

De raadsman van de opgeëiste persoon heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De officier van justitie heeft zich, kort gezegd, op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon haar verdedigingsrechten heeft kunnen uitoefenen en dat artikel 12 OLW daarom niet aan overlevering in de weg staat.

De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid.

In het EAB is onder rubriek d) punt 3.2 aangekruist en daaromtrent (onder andere) het volgende toegevoegd:

“During the trial, the convicted person was absent, being assisted by his (de rechtbank begrijpt: ‘her’) defence' counsel, solicitor TAMASAN, Stefana (…)”

Ter zitting van de Internationale rechtshulpkamer heeft de opgeëiste persoon verklaard dat zij wist dat er van een strafrechtelijke vervolging sprake was. Ook heeft zij bevestigd dat zij één dag heeft vastgezeten en een piketadvocaat kreeg toegewezen. De opgeëiste persoon heeft met die advocaat besproken dat deze namens haar zou optreden in de strafrechtelijke procedure.

Gelet op het vorenstaande doet de omstandigheid als bedoeld in artikel 12, aanhef en onder b, OLW zich voor en mag de rechtbank de overlevering niet op grond van artikel 12 OLW weigeren.

De rechtbank stelt vast dat het EAB mede strekt tot de tenuitvoerlegging van een arrest terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid.

In het EAB is door de uitvaardigende justitiële autoriteit ten aanzien van het hoger beroep het volgende meegedeeld:

“At the court of judicial review of the Constanta Court of Appeal, the defendant was absent from the trial, being represented by his (de rechtbank begrijpt: ‘her’) chosen lawyer, Gadoiu Georgiana Mirabela. He (de rechtbank begrijpt: ‘she’) was summoned with a warrant for arrest of defaulting witness to [adres] . From the minutes of the arrest warrant issued in the name of the defendant, it appears that no one answered at her home address in [plaats] .”

De opgeëiste persoon heeft ter zitting verklaard dat zij niet op de hoogte was van een hoger beroepsprocedure en geen advocaat heeft gekozen. Haar verklaring wordt naar het oordeel van de rechtbank door het volgende ondersteund.

In de Engelse vertaling van het EAB is meegedeeld dat namens de opgeëiste persoon een door haar gekozen advocaat, genaamd Gadoiu Georgiana Mirabela, ter zitting in hoger beroep aanwezig was. In de Roemeense versie van het EAB wordt echter gerept over een advocaat die is genaamd: STOICA, Sorina Ionela. Een vergelijking met hetgeen ten aanzien van de advocaat in eerste aanleg is meegedeeld in de Roemeense versie van het EAB (in het bijzonder de gebruikte bewoordingen “aparatorul desemnat din oficiu avocat”) lijkt er tevens op te wijzen dat ook de advocaat genaamd STOICA is toegevoegd en niet door de opgeëiste persoon is gekozen.

In het EAB is onder rubriek D punt 3.2 aangekruist, maar het is niet duidelijk is of dit betrekking heeft op het hoger beroep. Nu de opgeëiste persoon niet op de hoogte is geraakt van het proces in hoger beroep en onduidelijk is welke advocaat (eventueel) haar verdediging zou hebben gevoerd, kan de rechtbank niet vaststellen dat de omstandigheid als bedoeld in artikel 12, aanhef en onder b, OLW zich voordoet.

Daarom is de rechtbank van oordeel dat het arrest is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met d, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan.

Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd.

De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht daarbij het volgende van belang.

Het hoger beroep is door de officier van justitie ingesteld. De opgeëiste persoon is gedagvaard op een door haar opgegeven adres. De rechtbank heeft niet kunnen vaststellen dat de opgeëiste persoon op de hoogte is geraakt van het hoger beroep. Evenmin kan worden vastgesteld dat het aan opzet of onzorgvuldigheid van de zijde van de opgeëiste persoon te wijten is dat zij niet van de appelprocedure op de hoogte is geraakt. Zij is weliswaar na het plegen van het feit waarvoor zij is veroordeeld in september 2021 als verdachte door de politie gehoord tijdens welk verhoor een adresinstructie aan haar is verstrekt en zij een adres heeft opgegeven waarop zij bereikbaar was voor (post van) de Roemeense justitiële autoriteiten, maar de rechtbank kan op basis van de verstrekte informatie niet vaststellen dat deze adresinstructie voor de gehele strafrechtelijke procedure - en dus ook voor een eventueel hoger beroep - gold.

Gelet hierop levert overlevering naar het oordeel van de rechtbank een schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon op.

De rechtbank ziet af van het stellen van nadere vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit, nu vragen over het hoger beroep al gesteld zijn maar ten aanzien van dit aspect niet zijn beantwoord.