Executie-EAB uit Polen. Beslistermijn verstreken, nadere vragen stellen in het kader van artikel 12 OLW niet…

Standpunt van de raadsman

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de overlevering op grond van artikel 12 OLW moet worden geweigerd, dan wel dat de zaak moet worden aangehouden om aanvullende vragen te stellen aan de Poolse autoriteiten. De opgeëiste persoon betwist ten aanzien van het verzamelvonnis II K 354/18 dat de dagvaarding hem in persoon is betekend, zoals in onderdeel d) van het EAB staat vermeld. De raadsman heeft erop gewezen dat de opgeëiste persoon reeds in Nederland was op de datum waarop aan hem in persoon zou zijn betekend. Daarbij komt dat de informatie ten aanzien van het vonnis II K 450/16 die in het - inmiddels ingetrokken - EAB I was opgenomen, niet overeenkomt met de aanvullende informatie van 30 januari 2019. Nu voornoemd EAB I aantoonbaar onjuiste informatie bevat, zou hetzelfde kunnen gelden ten aanzien van onderhavig EAB II.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de overlevering kan worden toegestaan. Blijkens het EAB en de aanvullende informatie is ten aanzien van het vonnis II K 450/16 opgenomen dat sprake is van de situatie zoals bedoeld in artikel 12, onder b, OLW en ten aanzien van vonnis II K 684/15 is sprake van de situatie zoals bedoeld in artikel 12, onder a, OLW. Het verzamelvonnis II K 354/18 valt niet onder de toets van artikel 12, omdat daarbij niet over schuld en straf is geoordeeld.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt allereerst vast dat aan het EAB een verzamelvonnis ten grondslag ligt, waaraan een tweetal onderliggende vonnissen ten grondslag liggen. Anders dan door de officier van justitie gesteld, brengt dit mee dat zowel de onderliggende vonnissen, als het verzamelvonnis moeten worden getoetst aan artikel 12 OLW. Bij de onderliggende vonnissen is onherroepelijk uitspraak gedaan over de schuld van de opgeëiste persoon en zijn hem op grond daarvan vrijheidsstraffen opgelegd. Ook het verzamelvonnis valt onder de reikwijdte van artikel 12 OLW, omdat daarin de duur van de straffen is gewijzigd en de bevoegde autoriteit over een beoordelingsmarge heeft beschikt.

Ten aanzien van het verzamelvonnis van 19 juni 2018 (II K 354/18) is in het EAB opgenomen :

“the person did not appear in person at the trial on 19 June 2018 which resulted in the decision. The person was summoned in person on 19 June 2018 and thereby informed of the scheduled date and place of the trial which resulted in the decision and was informed that a decision mat be handed down if he does not appear for the trial.

Being aware of the scheduled trial, the person had given a mandate to a legal counsellor, who was either appointed by the person concerned or by the State, to defend him at the trial, and was indeed defended by that counsellor at the trial”

De rechtbank stelt op grond daarvan vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid. De rechtbank constateert dat in het kader van artikel 12 OLW vervolgens meermaals vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit zijn gesteld.

Uit de verstrekte informatie kan de rechtbank echter niet vaststellen dat aan de vereisten van artikel 12 OLW is voldaan. De rechtbank constateert dat de dagvaarding in persoon blijkens voorstaande informatie op dezelfde datum zou zijn geweest, als de datum waarop de zitting plaatsvond die tot de beslissing heeft geleid. Dit roept vragen op over de feitelijke gang van zaken ten aanzien van de oproeping, over de “tijdigheid” van de dagvaarding en de wijze waarop de machtiging van de advocaat is geschied. Zoals onder punt 1 overwogen is de beslistermijn echter verstreken. Gelet hierop is aanhouding van de behandeling van het EAB, om nadere vragen te stellen aan de Poolse autoriteiten in het kader van artikel 12 OLW, niet meer mogelijk. De rechtbank is van oordeel dat gelet op het voorgaande de overlevering dient te worden geweigerd, nu niet kan worden vastgesteld of de overlevering niet een schending inhoudt van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon.