Overlevering. EAB Polen t.b.v. de tenuitvoerlegging van in Polen opgelegde straffen. Rechtbank ziet af van…

De raadsman heeft ten aanzien van de toetsing aan artikel 12 OLW geen verweer gevoerd.

Vonnis 1
De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat - kort gezegd - is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan en evenmin een garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW is verstrekt. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. De rechtbank ziet echter aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht daarbij het volgende van belang.

Uit het dossier volgt dat de strafzaak op meerdere zittingsdagen is behandeld en dat de opgeëiste persoon bij een aantal van die zittingen aanwezig was. De opgeëiste persoon was dus op de hoogte van de verdenking en de strafrechtelijke procedure. Uit aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 19 maart 2025 blijkt ook dat de opgeëiste persoon tijdens het vooronderzoek een adresinstructie heeft gekregen en daarbij is gewezen op de verplichting om adreswijzigingen aan de Poolse officier van justitie door te geven. De opgeëiste persoon heeft tijdens het proces, bij zijn vrijlating uit de gevangenis (waar hij een andere straf had uitgezeten) een verblijfadres en een correspondentieadres opgegeven. Voor de zittingen waarbij de opgeëiste persoon niet is verschenen, is hij opgeroepen op beide door hemzelf opgegeven adressen. Als de opgeëiste persoon al niet uit eigen beweging stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn recht om in persoon te verschijnen bij het proces, dan volgt hieruit dat hij op zijn minst kennelijk onzorgvuldig is geweest met betrekking tot zijn bereikbaarheid voor officiële correspondentie. Overlevering houdt daarom geen schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon in.

Arrest (hoger beroep tegen vonnis 2)

Als het proces in twee opeenvolgende instanties heeft plaatsgevonden, namelijk een eerste aanleg gevolgd door een procedure in hoger beroep, dan is de laatste van die beslissingen relevant voor de beoordeling of is voldaan aan de vereisten van artikel 4 bis, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ en artikel 12 OLW, voor zover daartegen geen gewoon rechtsmiddel meer openstaat en daarom de zaak ten gronde definitief is afgedaan. Dit leidt er in deze zaak toe dat alleen het arrest van the Circuit Court in Lódz van 14 december 2021 aan artikel 12 OLW moet worden getoetst.

De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een arrest terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat - kort gezegd - is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, sub a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan en evenmin een garantie als bedoeld in artikel 12, sub d, OLW is verstrekt. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. De rechtbank ziet echter aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht daarbij het volgende van belang.

Uit het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon tijdens het vooronderzoek een bekentenis heeft afgelegd en aanvankelijk aanwezig was bij het proces in eerste aanleg. Hij wist dus van de verdenking en de strafrechtelijke procedure. Na zijn vrijlating uit de gevangenis tijdens het proces in eerste aanleg is hij niet meer verschenen op zittingen. Uit aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 19 maart 2025 blijkt ook dat de opgeëiste persoon tijdens het vooronderzoek een adresinstructie heeft gekregen en daarbij is gewezen op de verplichting om adreswijzigingen door te geven. Daargelaten of deze instructie zich ook uitstrekte over de procedure in hoger beroep, zijn de oproepingen voor de behandeling in hoger beroep gestuurd naar beide door de opgeëiste persoon opgegeven adressen. De rechtbank weegt in belangrijke mate mee dat de opgeëiste persoon – terwijl hij wist dat de procedure in eerste aanleg nog liep – naar Nederland is gegaan zonder zich verder te informeren over het verdere verloop van de strafrechtelijke procedure. In dit kader heeft de opgeëiste persoon onder andere verklaard: “Ik weet eigenlijk nu pas dat ik wel ben veroordeeld, ik dacht dat ik was vrijgesproken. (...) Ik realiseerde mij wel dat er nog die openstaande zaken in Polen tegen mij liepen, maar ik dacht dat ik daarvoor wel zou worden opgeroepen. (…) Ik wilde gewoon mijn leven veranderen in Nederland.” De rechtbank leidt uit deze verklaring en voorgaande omstandigheden af dat de opgeëiste persoon zich bewust heeft onttrokken aan het verdere verloop van de (gehele) strafzaak, inclusief een eventuele tenuitvoerlegging van een aan hem op te leggen straf in hoger beroep. Het toestaan van de overlevering levert daarom geen schending van de verdedigingsrechten van de opgeëiste persoon op.

De uitvaardigende justitiële autoriteit wijst het strafbare feit 1.a aan als een zogenoemd lijstfeit, dat in Nederland in de lijst van bijlage 1 bij de OLW staat vermeld, te weten:

oplichting

Uit het EAB volgt dat op dit feit naar het recht van Polen een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste drie jaren is gesteld.

Dit betekent dat een onderzoek naar de dubbele strafbaarheid van het feit waarvoor de overlevering wordt verzocht, achterwege moet blijven.

De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de overige feiten niet aangeduid als strafbare feiten waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, indien voldaan wordt aan de eisen die in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW zijn neergelegd.

De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.

De feiten leveren naar Nederlands recht op:

diefstal, vergezeld van bedreiging met geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken

diefstal door twee of meer verenigde personen

diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels