Verdachte heeft feitelijk leiding gegeven aan het doen van onjuiste aangifte vennootschapsbelasting en het…

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat feit 1 primair en feit 2 primair beide wettig en overtuigend bewezen kunnen worden. Daartoe heeft de officier van justitie aangevoerd dat sprake is van opzet omdat verdachte wist dat belasting moest worden betaald, maar als feitelijk leiding gevende van de vennootschappen onvoldoende actie heeft ondernomen om de Belastingdienst te informeren omtrent de onroerendgoedtransacties en tot een (juiste) aangifte te komen. Los van het feit dat verdachte zijn verweer op geen enkele wijze heeft onderbouwd of nader heeft geconcretiseerd, doet het commercieel geschil waar verdachte over heeft verklaard niet af aan de aangifteverplichtingen.

Verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat hij niet opzettelijk geen of onjuiste aangifte vennootschapsbelasting heeft gedaan, maar dat zijn focus volledig was komen te liggen op het terugdraaien van de onroerendgoedtransacties, die hij als onzakelijk beschouwt. Volgens verdachte werd hij bedreigd en zag hij zich daardoor genoodzaakt het onroerend goed tegen een te lage prijs te verkopen, en akkoord te gaan met een constructie waarbij de verkoopopbrengst werd weggesluisd. Het was niet zijn bedoeling de Belastingdienst te benadelen.

[medeverdachte 1] B.V. (feit 1)

De rechtbank acht het primair tenlastegelegde bewezen, omdat verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan het opzettelijk onjuist en onvolledig doen van aangifte vennootschapsbelasting ten name van [medeverdachte 1] B.V. over het jaar 2021. De rechtbank komt tot die conclusie op grond van de volgende feiten en omstandigheden, die zijn ontleend aan wettige bewijsmiddelen.

Bedrijfsstructuur

Volgens het uittreksel van de Kamer van Koophandel van [medeverdachte 1] B.V. van 19 augustus 2024 is [medeverdachte 2] B.V. sinds 2021 enig aandeelhouder van deze vennootschap. [naam bedrijf] B.V. is sinds datzelfde jaar bestuurder. Van aandeelhouder [medeverdachte 2] B.V. is [naam bedrijf] B.V. enig aandeelhouder en bestuurder. Verdachte is op zijn beurt enige aandeelhouder en bestuurder van [naam bedrijf] B.V.

Voorgaande maakt verdachte middellijk aandeelhouder en bestuurder van [medeverdachte 1] B.V.

Het onjuist/onvolledig doen van aangifte vennootschapsbelasting

Op 31 maart 2021 heeft [medeverdachte 1] B.V. het onroerend goed, gelegen aan de [adres 1] , alsmede de helft van het voorgelegen perceel, verkocht voor een bedrag van € 1.150.000,-. Deze transactie heeft geresulteerd in een boekwinst van € 828.521,- (€ 1.150.000,- (verkoopprijs) - € 321.479,- (boekwaarde)).

Verdachte heeft op 1 mei 2023 akkoord gegeven voor een nihilaangifte over het jaar 2021, waarin zowel aan het begin als aan het einde van het boekjaar dezelfde boekwaarde staat vermeld. Deze nihilaangifte is vervolgens door [accountant] van [accountantskantoor] namens [medeverdachte 1] B.V. bij de Belastingdienst ingediend. In deze aangifte is de hiervoor genoemde boekwinst niet verwerkt.

Op grond van het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de aangifte vennootschapsbelasting van [medeverdachte 1] B.V. over het jaar 2021 onjuist en onvolledig is ingediend.

Het strekkingsvereiste

Het nadeelbedrag als gevolg van de onjuist ingediende aangifte vennootschapsbelasting over het jaar 2021 op naam van [medeverdachte 1] B.V. bedraagt € 182.630,-, het bedrag dat bij een juiste opgave van de eerder vastgestelde boekwinst aan vennootschapsbelasting verschuldigd zou zijn.

Daarmee is voldaan aan het strekkingsvereiste van artikel 69 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.

Opzet en feitelijk leidinggeven

Verdachte was ten tijde van het indienen van de aangifte vennootschapsbelasting over het jaar 2021 middellijk aandeelhouder en bestuurder van [medeverdachte 1] B.V. Uit het dossier blijkt niet dat andere personen binnen of buiten de onderneming beslissingsbevoegdheid of zeggenschap hadden. De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat verdachte als feitelijk leidinggever kan worden aangemerkt en als zodanig verantwoordelijk was voor het juist en volledig indienen van de aangifte vennootschapsbelasting bij de Belastingdienst.

Verdachte wist ook dat [medeverdachte 1] B.V. vennootschapsbelasting verschuldigd was over de boekwinst die met de vastgoedtransactie was behaald en dat hij daarvoor als (middellijk) aandeelhouder en bestuurder verantwoordelijk was. Dat verdachte naar eigen zeggen niet de bedoeling had de Belastingdienst te benadelen, omdat hij de volledige focus had op het terugdraaien van de transactie en alles wat daaromheen speelde, doet niet af aan zijn verplichting om de transactie in de aangifte te verwerken. Verdachte heeft op geen enkele manier aannemelijk gemaakt dat zich omstandigheden hebben voorgedaan die hem van deze verplichting ontsloegen, nog daargelaten dat de vastgoedtransactie tot op heden nooit ongedaan is gemaakt.

Door de transactie desondanks niet te vermelden in de aangifte, heeft verdachte willens en wetens nagelaten de aangifte juist en volledig te doen. De rechtbank acht daarom bewezen dat verdachte opzettelijk feitelijk leiding heeft gegeven aan het onjuist en onvolledig doen van de aangifte vennootschapsbelasting.

[medeverdachte 2] B.V. (feit 2)

De rechtbank acht het primair tenlastegelegde bewezen, omdat verdachte feitelijk leiding heeft gegeven aan het opzettelijk niet doen van aangifte vennootschapsbelasting ten name van [medeverdachte 2] B.V. over het jaar 2021. De rechtbank komt tot die conclusie op grond van de volgende feiten en omstandigheden, die zijn ontleend aan wettige bewijsmiddelen.

Bedrijfsstructuur

Volgens het uittreksel van de Kamer van Koophandel van [medeverdachte 2] B.V. van 16 augustus 2024 is [naam bedrijf] B.V. sinds 2022 enig aandeelhouder en sinds 2016 bestuurder van deze vennootschap. Van [naam bedrijf] B.V. is verdachte enig aandeelhouder en bestuurder.

Voorgaande maakt verdachte middellijk aandeelhouder en bestuurder van [medeverdachte 2] B.V.

Het niet doen van aangifte vennootschapsbelasting

Op 1 maart 2022 is aan [medeverdachte 2] B.V. een brief gestuurd waarin zij werd verzocht aangifte vennootschapsbelasting te doen over het boekjaar 2021. Nadat uitstel was verleend tot 1 mei 2023, is op 26 mei 2023 een herinnering gestuurd voor het doen van deze aangifte. Vervolgens is op 10 juli 2023 een aanmaning verzonden. Ook daarna is geen aangifte vennootschapsbelasting gedaan over het jaar 2021.

Op grond van het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de aangifte vennootschapsbelasting van [medeverdachte 2] B.V. over het jaar 2021 niet is ingediend.

Het strekkingsvereiste

Op 31 maart 2021 heeft [medeverdachte 2] B.V. onroerend goed, gelegen aan de [adres 2] , verkocht voor een bedrag van € 4.150.000,-. Deze transactie heeft geresulteerd in een boekwinst van € 2.791.924,- (€ 4.150.000,- (verkoopprijs) - € 1.304.242,- (boekwaarde) - € 53.834,- (saldo van behaalde omzet volgens aangifte OB 2021 en schatting kosten/afschrijving)).

Het nadeelbedrag als gevolg van het niet indienen van de aangifte vennootschapsbelasting over het jaar 2021 bedraagt € 595.875,-, het bedrag dat bij een juiste opgave van de eerder vastgestelde boekwinst aan vennootschapsbelasting verschuldigd zou zijn.

Daarmee is voldaan aan het strekkingsvereiste van artikel 69 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.

Opzet en feitelijk leidinggeven

Verdachte was ten tijde van het niet indienen van de aangifte vennootschapsbelasting over het jaar 2021 middellijk aandeelhouder en bestuurder van [medeverdachte 2] B.V. Uit het dossier blijkt niet dat andere personen binnen of buiten de onderneming beslissingsbevoegdheid of zeggenschap hadden. De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat verdachte als feitelijk leidinggever kan worden aangemerkt en als zodanig verantwoordelijk was voor het indienen van de aangifte vennootschapsbelasting bij de Belastingdienst.

Verdachte wist ook dat [medeverdachte 2] B.V. vennootschapsbelasting verschuldigd was over de boekwinst die met de vastgoedtransactie was behaald. Dat verdachte naar eigen zeggen niet de bedoeling had de Belastingdienst te benadelen, omdat hij de volledige focus had op het terugdraaien van de transactie en alles wat daaromheen speelde, doet niet af aan zijn verplichting om de transactie in de aangifte te vermelden. Verdachte heeft op geen enkele manier aannemelijk gemaakt dat zich omstandigheden hebben voorgedaan die hem van deze verplichting ontsloegen, nog daargelaten dat de vastgoedtransactie tot op heden nooit ongedaan is gemaakt.

Door desondanks geen aangifte te doen, heeft verdachte willens en wetens nagelaten aan zijn aangifteplicht te voldoen. De rechtbank acht daarom bewezen dat verdachte opzettelijk feitelijk leiding heeft gegeven aan het niet doen van de aangifte vennootschapsbelasting.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van achttien maanden.

Verdachte heeft de rechtbank verzocht om, indien zij tot een bewezenverklaring komt, te volstaan met een voorwaardelijke straf. Daartoe heeft hij gewezen op zijn persoonlijke omstandigheden, de omstandigheden waaronder de vastgoedtransacties hebben plaatsgevonden en het feit dat de vennootschappen sinds 2008 nooit problemen hebben veroorzaakt.

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

De ernst van de feiten

Verdachte heeft feitelijk leiding gegeven aan het doen van onjuiste aangifte vennootschapsbelasting en het niet doen van aangifte vennootschapsbelasting.

Met zijn handelwijze heeft verdachte belasting ontdoken en daarmee het vertrouwen geschaad dat burgers en bedrijven eerlijke en volledige aangiften doen, waarop het belastingstelsel uiteindelijk is gebaseerd. De strafbaarstelling van belastingontduiking strekt niet alleen ter bescherming van de gemeenschapsbelangen die met belastingheffing zijn gemoeid, maar ook ter bescherming van de belangen van andere belastingbetalers. Belastingontduiking kan leiden tot een zwaardere belastingdruk voor alle belastingplichtigen.

Daarnaast draagt het handelen van verdachte bij aan het ondermijnen van de belastingmoraal. Het is van belang dat belastingplichtigen erop kunnen vertrouwen dat fiscale verplichtingen voor iedereen gelden en dat overtreding daarvan niet zonder gevolgen blijft. Wanneer belastingfraude onbestraft blijft, kan dit het normbesef ondermijnen en afbreuk doen aan de bereidheid van belastingplichtigen om hun verplichtingen na te komen. Bovendien leidt het tot oneerlijke concurrentie, omdat burgers en bedrijven die zich wel aan de regels houden worden benadeeld.

De persoon van verdachte

In het kader van de strafoplegging heeft de rechtbank gekeken naar het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 5 augustus 2026. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder voor soortgelijke strafbare feiten is veroordeeld.

De op te leggen straf

De rechtbank houdt rekening met de straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd en kijkt naar de oriëntatiepunten fraude die de rechtbanken onderling hebben afgesproken.

De genoemde oriëntatiepunten gaan bij een benadelingsbedrag tussen € 500.000,- en € 1.000.000,- uit van een gevangenisstraf van achttien tot vierentwintig maanden.

De rechtbank ziet echter aanleiding om van dit uitgangspunt en daarmee ook van de eis van de officier van justitie af te wijken. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat verdachte niet eerder voor soortgelijke strafbare feiten is veroordeeld en bovendien in de nasleep van deze feiten persoonlijk failliet is verklaard. Ook weegt de rechtbank mee dat verdachte op eigen initiatief openheid van zaken heeft gegeven aan de Belastingdienst over de desbetreffende transacties. De rechtbank is van oordeel dat deze omstandigheden een mitigerend effect dienen te hebben op de aan verdachte op te leggen straf en zij legt daarom een groot voorwaardelijk deel op.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van achttien maanden, waarvan negen maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar, passend en geboden.