Strafrecht overig
Veroordeling artikel 6 en 8 WVW en mishandeling tot een taakstraf van 180 uur en OBM van 3 jaar. Verdachte…
Rechtbank Amsterdam, 1 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10639 · Rechtbank Amsterdam · 1 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-10639
Zaakgegevens
Op 1 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 1 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 13/349903-24 (A) en 13-179669-26 (B)
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10639
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling artikel 6 en 8 WVW en mishandeling tot een taakstraf van 180 uur en OBM van 3 jaar. Verdachte heeft als bestuurder van een auto geen voorrang verleend aan een fietser op de rotonde.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummers: 13/349903-24 (A) en 13-179669-26 (B) (ter terechtzitting gevoegd)
Datum uitspraak: 1 oktober 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte],
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1993,
ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres [adres].
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 17 september 2026.
De rechtbank heeft de zaken, die bij afzonderlijke dagvaardingen onder de bovenvermelde parketnummers zijn aangebracht, gevoegd. Deze zaken worden hierna als respectievelijk zaak A en zaak B aangeduid.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. M.L. Vermeulen en van wat verdachte en haar raadsman mr. Z. el Wali naar voren hebben gebracht.
De rechtbank heeft tevens kennisgenomen van de slachtofferverklaring van [slachtoffer 1] en de verklaring van [slachtoffer 2].
2 Tenlastelegging
Zaak A:
Verdachte wordt vervolgd vanwege haar betrokkenheid bij een verkeersongeval op 24 oktober 2024 in Uithoorn. Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd
1. primair: dat door haar schuld een verkeersongeval heeft plaatsgevonden ten gevolge waarvan [slachtoffer 1] (zwaar) lichamelijk letsel werd toegebracht (overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, hierna: WVW). Subsidiair is dit ten laste gelegd als het veroorzaken van gevaar op de weg (overtreding van artikel 5 WVW);
2. dat zij zich schuldig heeft gemaakt aan het besturen van een motorvoertuig na gebruik van een meer dan de toegestane hoeveelheid alcohol (overtreding van artikel 8 WVW).
Zaak B:
Verdachte wordt, kort gezegd, verweten [slachtoffer 2] te hebben mishandeld op 23 juni 2026 in Amstelveen.
De volledige tenlastelegging is opgenomen in de bijlage die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
3 Waardering van het bewijs
Het standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de onder 1 primair en de onder 2 ten laste gelegde feiten (zaak A) kunnen worden bewezen. Volgens haar heeft verdachte zich zeer onvoorzichtig en onoplettend gedragen door de combinatie van achter het stuur gaan zitten met een grote hoeveelheid alcohol op en het niet verlenen van voorrang, ten gevolge waarvan het verkeersongeval heeft plaatsgevonden. Niet is vast te stellen dat sprake is geweest van roekeloos rijgedrag.
Daarnaast heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat de in zaak B ten laste gelegde mishandeling kan worden bewezen op basis van de aangifte, de waarneming van de verbalisanten en de verklaring van verdachte dat zij niet alleen spijt heeft van het duwen en het slaan maar van de hele dag.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft partieel vrijspraak bepleit van de in zaak A onder 1 primair ten laste gelegde roekeloosheid omdat niet aan de wettelijk vereisten wordt voldaan. Voorts stelt hij dat het letsel van het slachtoffer niet gekwalificeerd kan worden als zwaar lichamelijk letsel in de zin van artikel 6 WVW. Voor het overige onder 1 en 2 in zaak A tenlastegelegde heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.
Voorts dient vrijspraak te volgen voor de ten laste gelegde mishandeling (zaak B) omdat niet voldaan wordt aan het bewijsminimum. Het dossier bevat alleen een aangifte, ieder steunbewijs ontbreekt.
Het oordeel van de rechtbank
Zaak A:
Feiten en omstandigheden
De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.
Op 24 oktober 2024 rijdt verdachte in een motorvoertuig, te weten een personenauto, over de [rotonde], komende uit de richting van de [straat 1] en gaande in de richting van de [straat 2] te Uithoorn. Bij het naderen van de rotonde wordt met borden B6 (voorrangsbord) en haaientanden kenbaar gemaakt dat rechtdoorgaand verkeer op de rotonde voor gelaten moet worden. Op de rotonde is verdachte rechtsaf geslagen in de richting van [straat 3]. Op hetzelfde moment rijdt het latere slachtoffer, [slachtoffer 1], met haar fiets op het fietspad van de rotonde [rotonde]. Verdachte is met [slachtoffer 1] in botsing gekomen bij het verlaten van de rotonde waarbij [slachtoffer 1] ten val is gekomen.
[slachtoffer 1] heeft ten gevolge van het ongeval (onder andere) een inzakkingsfractuur van de wervel opgelopen en breuken in het bekken.
De politie (FO Verkeer) heeft forensisch onderzoek gedaan naar de botspositie. Het meest waarschijnlijke scenario is dat de personenauto bij het verlaten van de rotonde met de rechtervoorzijde de fiets geraakt heeft aan de linkerzijde.
Uit onderzoeksresultaten van de adamanalyse is gebleken dat verdachte verkeerde onder invloed van alcohol (850 µg/l).
Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat zij het slachtoffer bij het rechtsaf slaan op de rotonde niet heeft gezien en pas merkte dat ze de fietser had geraakt toen ze hoorde dat de fietser tegen de achterkant van haar auto aanreed. Verdachte heeft verder verklaard dat zij alcohol had gedronken, dat zij na het ongeval is weggereden om haar kinderen op te halen maar daarna is teruggekeerd.
Beoordeling van feit 1 primair (artikel 6 WVW)
Schuld in de zin van artikel 6 WVW
Vaststaat dat verdachte meerdere beslissingen heeft genomen waarmee zij de verkeersregels heeft overtreden. Verdachte is in de auto gestapt terwijl zij kort daarvoor een zeer grote hoeveel alcohol had genuttigd. Vervolgens heeft verdachte op een rotonde een rechtdoorgaande fietser niet voor laten gaan. Gelet op het voorgaande is verdachte naar het oordeel van de rechtbank ernstig tekortgeschoten in de voorzichtigheid en oplettendheid die van haar als bestuurder van een personenauto mag worden verwacht. Er zijn geen factoren gesteld of gebleken die maken dat verdachte, ondanks het voorgaande, geen verwijt kan worden gemaakt.
De rechtbank merkt daarbij op dat hoewel over de feitelijke toedracht van de aanrijding summiere informatie beschikbaar is, onder andere omdat er geen sporen op het wegdek zijn aangetroffen, het slachtoffer niet is gehoord door de politie en verdachte na het ongeval is weggereden (en weer is teruggekomen) waardoor de botslocatie niet vastgesteld kon worden, zij geen aanleiding ziet om voor wat betreft de botspositie uit te gaan van een ander scenario dan blijkt uit het onderzoek van FO Verkeer, namelijk dat verdachte de fietser heeft geraakt met de rechtervoorzijde van de auto.
De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld welke mate van schuld bij verdachte kan worden bewezen. Schuld, in juridische zin, kan bestaan in verschillende gradaties: van aanmerkelijk onvoorzichtig tot roekeloos, waarbij de laatst genoemde vorm geldt als de zwaarste vorm van schuld. Voor de beantwoording van die vraag komt het aan op het geheel van gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval.
Dit brengt mee dat niet in zijn algemeenheid valt aan te geven of één verkeersovertreding voldoende kan zijn voor de bewezenverklaring van schuld in de zin van deze bepaling. Daarvoor zijn immers verschillende factoren van belang, zoals de aard en de concrete ernst van de verkeersovertreding en de omstandigheden waaronder die overtreding is begaan. Niet reeds uit de ernst van de gevolgen van het verkeersgedrag dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer kan worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin.
Gelet op het geheel van de gedragingen van verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval - zoals hiervoor overwogen - is de rechtbank van oordeel dat het ongeval aan verdachte haar schuld te wijten is, omdat verdachte zeer onvoorzichtig, onoplettend en onachtzaam heeft gereden. De rechtbank acht daarvoor de combinatie van het zich niet voldoende vergewissen dat de afslag van de rotonde vrij was van enig verkeer, het niet voor laten gaan van een fietser op een rotonde maar met name ook het rijden met een dergelijk grote hoeveelheid alcohol op van belang.
Zwaar lichamelijk letsel
De rechtbank dient vervolgens de vraag te beantwoorden of het letsel van [slachtoffer 1] gekwalificeerd kan worden als zwaar lichamelijk letsel in de zin van artikel 6 WVW. De ernst van het letsel, de noodzaak en aard van (eventueel) medisch ingrijpen en het uitzicht op (volledig) herstel zijn gezichtspunten die van belang zijn bij het beoordelen of juridisch gezien sprake is van zwaar lichamelijk letsel.
De rechtbank stelt aan de hand van de medische informatie in het dossier vast dat [slachtoffer 1] als gevolg van het ongeval verschillende breuken in haar bekken en ruggenwervel heeft opgelopen. Blijkens de informatie is medisch ingrijpen in de vorm van een operatie niet noodzakelijk geweest. Gekozen is voor een conservatief beleid met pijnmedicatie en fysiotherapie waarbij [slachtoffer 1] vijf dagen in het ziekenhuis opgenomen is geweest, waarna een lange tijd van revalidatie is gevolgd. Uit de slachtofferverklaring volgt dat zij ook nu nog, bijna twee jaar na het ongeval, pijnklachten en stijfheid ervaart waarvoor zij dagelijks oefeningen moet doen om te voorkomen dat de restklachten van kwaad tot erger worden. Hoewel er geen medisch ingrijpen heeft hoeven plaatsvinden, maar wel sprake is van een lange intensieve revalidatieperiode waarbij het nog maar de vraag is of [slachtoffer 1] op enig moment zonder pijnklachten door het leven kan gaan, is de rechtbank van oordeel dat het opgelopen letsel als zwaar lichamelijk letsel in de zin van artikel 6 WVW moet worden aangemerkt.
Conclusie
Op grond van het voorgaande acht de rechtbank het onder feit 1 primair ten laste gelegde bewezen, in die zin dat sprake is van zeer onvoorzichtig, onoplettend en onachtzaam rijgedrag ten gevolge waarvan het ongeval heeft plaatsgevonden.
Beoordeling van feit 2 (artikel 8 WVW)
De rechtbank is van oordeel dat, gelet op hetgeen hiervoor is vastgesteld, ook dit feit kan worden bewezen.
Zaak B:
Feiten en omstandigheden
De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.
[slachtoffer 2], de zus van verdachte, heeft blijkens haar aangifte verklaard dat verdachte haar op 23 juni 2026, terwijl ze in de auto reden in Amstelveen, met haar rechtervuist tegen haar rechteroog heeft geslagen en daarna nog drie of vier keer met haar vuist op de rechterschouder en schouderblad. [slachtoffer 2] heeft verklaard dat het erg veel pijn deed en haar oog direct begon te branden. De ter plaatse gekomen verbalisant heeft gezien dat de rechteroogkas van [slachtoffer 2] dikker was ten opzichte van de linkerkant. Verdachte heeft verklaard dat zij zich van het voorval, vanwege het alcoholgebruik, niets kan herinneren.
De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde mishandeling. Zij baseert dit oordeel op de aangifte, die wordt ondersteund door de bevindingen van de verbalisant dat de rechteroogkas van aangeefstergezwollen was.
4 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de in rubriek 3.3. vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte
Zaak A:
1
primair
op 24 oktober 2024 te Uithoorn, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig, daarmee rijdende over de rotonde [rotonde], zich zodanig, te weten zeer onvoorzichtig en onoplettend en onachtzaam heeft gedragen dat een aan haar schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden,
waardoor een ander, genaamd [slachtoffer 1], zwaar lichamelijk letsel, te weten meerdere
bekkenbreuken en een verzakte/gebroken ruggenwervel, werd toegebracht
bestaande dat gedrag hieruit:
verdachte heeft gereden over de rotonde [rotonde], komende uit de richting van de [straat 1] en gaande in de richting van de [straat 2],
verdachte is vervolgens op de rotonde rechtsaf geslagen in de richting van de [straat 3]
,
verdachte heeft zich bij het afslaan niet voldoende vergewist dat de afslag van de rotonde vrij was van enig (kruisend) verkeer,
verdachte heeft (vervolgens), in strijd met het gestelde in artikel 80 van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens 1990 en bord B6 van de daar bijbehorende bijlage, een
rechtdoorgaande verkeersdeelnemer, te weten de bestuurder van een fiets, voornoemde [slachtoffer 1]
, niet voor laten gaan
verdachte is (vervolgens) tegen voornoemde [slachtoffer 1], aangereden,
ten gevolge waarvan die [slachtoffer 1] vorenomschreven zwaar lichamelijk letsel werd toegebracht,
terwijl verdachte verkeerde in de toestand als bedoeld in artikel 8, eerste, tweede of derde lid van de Wegenverkeerswet 1994,
2
op 24 oktober 2024 te Uithoorn, als bestuurder van een motorrijtuig, namelijk als bestuurder van een personenauto, dit motorrijtuig heeft bestuurd na zodanig gebruik van alcoholhoudende drank, dat het alcoholgehalte van haar adem bij een onderzoek als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a van de Wegenverkeerswet 1994, 850 microgram alcohol per liter uitgeademde lucht bleek te zijn.
Zaak B:
op 23 juni 2026 te Amstelveen, [slachtoffer 2] heeft mishandeld, door die [slachtoffer 2] meermaals te slaan tegen het hoofd en het lichaam.
5 De strafbaarheid van de feiten
De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
6 De strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
7 Motivering van de straffen
De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren en een taakstraf van 180 uren, met bevel, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 90 dagen. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat aan verdachte een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen (hierna: OBM) voor de duur van drie jaren zal worden opgelegd.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft verzocht om bij de strafbepaling rekening te houden met de volgende omstandigheden. Verdachte heeft vanaf het begin verantwoordelijkheid genomen en haar handelen nooit ontkend, zij is moeder van twee jonge kinderen en vastberaden om haar alcoholproblematiek aan te pakken. Daarnaast is verdachte bezig met het vergoeden van de schade aan het slachtoffer (in totaal € 25.000,-) en beschikt zij al sinds oktober 2024 niet meer over een rijbewijs. De raadsman heeft de rechtbank verzocht om te volstaan met oplegging van een taakstraf.
Het oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Verdachte heeft een verkeersongeval veroorzaakt terwijl zij onder invloed was van ongeveer vier keer de toegestane hoeveelheid alcohol. Het slachtoffer heeft als gevolg van het ongeval zwaar lichamelijk letsel opgelopen. Dat zij hier tot op de dag van vandaag pijn en last van ondervindt blijkt uit haar ter terechtzitting voorgedragen spreekrechtverklaring. Dit is een ernstig feit, omdat in het verkeer medeweggebruikers op elkaar moeten kunnen vertrouwen als het gaat om het naleven van de verkeersregels die ten behoeve van de veiligheid zijn opgesteld.
Daarnaast heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan de mishandeling van haar zus. Het slachtoffer heeft daarbij pijn en letsel opgelopen. Verdachte heeft door aldus te handelen een ernstige inbreuk gemaakt op haar lichamelijke integriteit.
Uit het strafblad van verdachte van 3 augustus 2026 blijkt dat verdachte eerder een strafbeschikking opgelegd heeft gekregen omdat zij onder invloed van alcohol had gereden. Een eerdere geweldszaak is geëindigd met een voorwaardelijk sepot.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de door de reclassering opgemaakte adviezen van respectievelijk 18 mei 2026 en 5 augustus 2026. Kort samengevat komt uit de adviezen naar voren dat de alcoholproblematiek en de problemen op psychosociaal functioneren als recidive verhogende factoren worden gezien. De reclassering spreekt haar zorgen uit over de situatie van verdachte. Geadviseerd wordt om bij een veroordeling een straf op te leggen zonder bijzondere voorwaarden. Interventies of toezicht wordt, naast de specialistische hulverlening die verdachte reeds ontvangt bij Jellinek en GGZ InGeest, niet nodig geacht.
De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf gekeken naar de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht; de vertrekpunten die strafrechters hanteren bij het bepalen van straffen. Bij een bewezenverklaring van artikel 6 WVW waarbij sprake is van ernstige schuld, zwaar lichamelijk letsel en gebruik van alcohol (> 570 µg/l), wordt een gevangenisstraf voor de duur van zeven maanden met daarnaast een OBM voor de duur van drie jaren als uitgangspunt genoemd.
Hoewel de ernst van de feiten (waarbij de rechtbank het zwaartepunt legt bij de overtreding van artikel 6 WVW) in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf rechtvaardigt, zal de rechtbank, gelet op de persoonlijke omstandigheden van verdachte, overgaan tot oplegging van een taakstraf met daarnaast een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank weegt daarbij mee dat het handelen van verdachte gekleurd wordt door haar alcoholverslaving. Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat zij onlangs een intakegesprek heeft gehad bij Jellinek en de behandeling aldaar volgende week zal starten. Het eerste begin lijkt dan ook gemaakt. De rechtbank hoopt dat verdachte deze kans met beide handen aangrijpt, voor haarzelf maar ook voor de mensen om haar heen. De rechtbank vindt een taakstraf ook in dat licht passend, omdat verdachte op die manier over dagbesteding beschikt, wat haar hopelijk kan helpen in het bedwingen van haar alcoholverslaving. Het reclasseringsadvies geeft de rechtbank geen aanleiding voor het opleggen van toezicht. Verdachte zal het op eigen houtje met de specialistische hulp die zij nu ontvangt moeten doen. Wel vindt de rechtbank het belangrijk dat verdachte een forse stok achter de deur krijgt die haar ervan moet weerhouden om nieuwe strafbare feiten te plegen, al dan niet onder invloed van alcohol.
Alles afwegende acht de rechtbank een taakstraf voor de duur van 180 uur en een geheel voorwaardelijk gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van twee jaar passend. Daarnaast legt de rechtbank verdachte een OBM op voor de duur van drie jaar.
8 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 55, 57 en 300 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 6, 8, 175, 176 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994.
9 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4. is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
Zaak A:
Ten aanzien van feit 1 primair en feit 2
eendaadse samenloop van
- overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl het een ongeval
betreft waardoor een ander lichamelijk letsel wordt toegebracht en terwijl de schuldige verkeerde in de toestand, bedoeld in artikel 8, tweede lid, van deze wet;
en
- overtreding van artikel 8, tweede lid, van de Wegenverkeerswet 1994.
Zaak B:
- mishandeling.
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van twee maanden.
Bepaalt dat deze straf niet ten uitvoer gelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen.
Stelt daarbij een proeftijd van 2 (twee) jaren vast.
De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit.
Veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 180 uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 90 dagen.
Ontzegt verdachte ter zake van het onder feit 1 primair in zaak A bewezenverklaarde de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor drie jaren.
Bepaalt dat de duur van deze ontzegging wordt verminderd met de tijd gedurende welke het rijbewijs vóór het tijdstip waarop de straf ingaat, ingevorderd en ingehouden is geweest.
Dit vonnis is gewezen door
mr. A.A. Spoel, voorzitter,
mrs. A.L. op ‘t Hoog en Q.M.J.A. Crul, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. K.M.H. Stikkers, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 1 oktober 2026.
[…]