Onderzoek Merle en Sofia.

Locatie 's-Hertogenbosch

Strafrecht

Parketnummer: 01.330692.25

Datum uitspraak: 13 november 2026

Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [2004] ,

thans gedetineerd te: [vestigingsplaats] .

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 3 augustus 2026 en 30 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van de verdediging naar voren is gebracht.

Onderzoek Merle.

Op 12 mei 2025, omstreeks 01.10 uur kreeg de politie een melding van een overval in een woning aan de [adres 1] . Een van de bewoners zou mishandeld zijn met een breekijzer en bedreigd zijn met een vuurwapen, waarna de daders waren gevlucht. De daders zouden niets hebben meegenomen.

Verdachte wordt verweten dat hij zich op 12 mei 2025 schuldig heeft gemaakt aan deze woningoverval, ten laste gelegd als medeplegen van een poging tot afpersing.

Onderzoek Sofia.

Op 11 oktober 2025 om 19.22 uur kregen politieambtenaar een melding van een woningoverval. Deze overval zou rond 16.30 uur hebben plaatsgevonden in de woning [adres 2] . Er zouden twee personen met bivakmutsen de woning zijn binnengedrongen. Een van de bewoners zou met een machete zijn bedreigd. Vervolgens zouden de daders zonder buit de woning zijn uit gevlucht.

Verdachte wordt ervan verdacht dat hij zich op 11 oktober 2025 schuldig heeft gemaakt aan deze overval, ten laste gelegd als medeplegen van een poging tot afpersing.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van beide ten laste gelegde feiten.

De officier van justitie komt in onderzoek Sofia tot de conclusie dat [verdachte] , [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] verantwoordelijk zijn voor de woningoverval. Hij wijst op de bekennende verklaring van [medeverdachte 1] , die [verdachte] en ‘ [bijnaam] ’ al mededaders aanwijst. De officier van justitie gaat ervan uit dat met ‘ [bijnaam] ’ [medeverdachte 2] wordt bedoeld. De verklaring van [medeverdachte 1] vindt steun in tapgesprekken, de analyse van de historische gegevens van [verdachte] en [medeverdachte 1] en de analyse van de telefoons. Vast staat verder dat een machete die identiek is aan de bij de overval gebruikte machete is aangeschaft door [verdachte] en dat die bij [medeverdachte 1] thuis is aangetroffen.

De overval in Sint-Oedenrode (onderzoek Merle) is in de visie van de officier van justitie ook door [verdachte] en [medeverdachte 2] gepleegd. Hij wijst op de camerabeelden van de overval waarop twee mannen met hetzelfde signalement als de verdachten in onderzoek Sofia te zien zijn en op de omstandigheid dat de forse man hier eenzelfde soort jas droeg. Daar komt bij dat op de in de woning achtergebleven patroonhouder DNA is aangetroffen van zowel [verdachte] als [medeverdachte 2] , dat de telefoon van [verdachte] die nacht in Sint-Oedenrode is geweest en dat zowel [medeverdachte 1] als [betrokkene 1] hen aanwijzen als degenen die de overval hebben gepleegd.

Ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde (onderzoek Merle) is er onvoldoende objectief bewijs voorhanden. Ten aanzien van het DNA van [verdachte] op de in de woning achtergebleven patroonhouder, merkt de verdediging op dat dit een verplaatsbaar object is. Nergens blijkt uit dat het DNA op het moment van de overval is achtergelaten op de patroonhouder. [verdachte] stelt dat hij die ooit in zijn handen heeft gehad en uit elkaar heeft gehaald toen hij met een aantal andere jongens vanuit de Gunshop in Duitsland in de auto terug naar Nederland zat.

Daar komt bij dat de overvallers gesproken zouden hebben met een buitenlands accent en dat in de 112-melding wordt gesproken over buitenlanders. Dat komt niet overeen met [verdachte] .

Met betrekking tot het onder 2 ten laste gelegde (onderzoek Sofia) is de verdediging van mening dat de verklaringen van medeverdachte [medeverdachte 1] als onbetrouwbaar en ongeloofwaardig bestempeld dienen te worden en derhalve niet gebruikt kunnen worden voor het bewijs. De reisbewegingen die die dag zijn gemaakt met de telefoon van [verdachte] worden verklaard door het feit dat [verdachte] zijn telefoon heeft meegegeven aan anderen. Het was namelijk zijn werktelefoon voor de illegale handel in vapes. Het overige bewijs is in ieder geval onvoldoende overtuigend.

De bewijsmiddelen

Omwille van de leesbaarheid van het vonnis verwijst de rechtbank voor de gebezigde bewijsmiddelen naar de uitwerking daarvan in de bewijsbijlage, die van dit vonnis deel uitmaakt.

Opmerkingen vooraf.

In onderzoek Merle zijn [verdachte] (verdachte) en [medeverdachte 2] als verdachten aangemerkt. In onderzoek Sofia zijn zij samen met [medeverdachte 1] als verdachten aangemerkt. Ten behoeve van de leesbaarheid en de begrijpelijkheid van dit vonnis zal de rechtbank bij de bespreking van de verdenkingen telkens (enkel) de achternaam van de specifieke verdachte weergeven.

De overwegingen over het bewijs.

Ten aanzien van het onder 1 ten laste gelegde (onderzoek Merle).

Vastelling van de feiten.

Op grond van de bewijsmiddelen stelt de rechtbank het volgende vast.

De overval.

In de nacht van 11 op 12 mei 2025 heeft er in Sint-Oedenrode een gewapende woningoverval plaatsgevonden. Door de overvallers is niets meegenomen. Op basis van de aangifte van [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ), de getuigenverklaringen van [slachtoffer 9] en [slachtoffer 10] en de camerabeelden van de beveiligingscamera’s in de directe omgeving van de woning stelt de rechtbank vast dat bij de overval minimaal twee personen zijn betrokken.

[slachtoffer 1] lag in bed, op het moment dat hij werd wakker geschud door een man met een bivakmuts op. De man had een vuurwapen, in ieder geval een op een vuurwapen gelijkend voorwerp in zijn rechterhand en een ander voorwerp, [slachtoffer 1] denkt een breekijzer, in zijn linkerhand. Het vuurwapen werd door deze man tegen het hoofd van [slachtoffer 1] gezet en er werd door hem meerdere keren geroepen: “Je hebt geld, dat wil ik hebben. Ik schiet je dood. Waar is het anders schiet ik je dood”. Een andere man trok een kast naast het bed open. [slachtoffer 1] riep zijn kinderen. Terwijl hij dat deed sloeg de gewapende overvaller hem meermalen tegen het hoofd met een scherp voorwerp. [slachtoffer 1] heeft hierdoor meerdere verwondingen aan zijn gezicht opgelopen.

Nadat [slachtoffer 9] de slaapkamer van [slachtoffer 1] binnenkwam, renden de overvallers weg. Terwijl de overvallers de trap afrenden, is één van hen ten val gekomen door een trap van [slachtoffer 9] . De twee overvallers zijn vervolgens in een klaargezette personenauto weggereden.

Betrokkenheid [verdachte] en [medeverdachte 2] .

De rechtbank stelt vast dat [verdachte] en [medeverdachte 2] beiden als medepleger zijn betrokken bij deze woningoverval. Zij overweegt daartoe als volgt.

Bij de overval is een patroonhouder achtergebleven in de woning van [slachtoffer 1] . De patroonhouder is aangetroffen onderaan de trap in de hal.

Van de klep van de patroonhouder werd een bemonstering genomen. Uit deze bemonstering [AASE6537NL#01] is een DNA-mengprofiel van minimaal vijf donoren verkregen. De DNA-profielen van [medeverdachte 2] en [verdachte] komen overeen met dit DNA-mengprofiel. Het DNA-profiel is ongeveer 2 miljoen keer waarschijnlijker wanneer [medeverdachte 2] één van de donoren is dan wanneer dit niet zo is. Het DNA-profiel is meer dan 1 miljard keer waarschijnlijker wanneer [verdachte] één van de donoren is dan wanneer dit niet zo is. De rechtbank concludeert hieruit, met inachtneming van de rest van het dossier, dat [medeverdachte 2] en [verdachte] donor zijn van een deel van het celmateriaal op de klep van de patroonhouder.

Ook van de patroonhouder, de gaspatroon, het balletje en de springveer werd een bemonstering genomen. Uit deze bemonstering [AAQQ1206NL#01] is een DNA-mengprofiel van minimaal drie donoren verkregen. Het DNA-profiel van [verdachte] komt overeen met dit DNA-mengprofiel. Het DNA-profiel is ongeveer 20 miljoen keer waarschijnlijker wanneer [verdachte] één van de donoren is dan wanneer dit niet zo is. De rechtbank concludeert hieruit, met inachtneming van de rest van het dossier, dat [verdachte] donor is van een deel van het celmateriaal op de patroonhouder, de gaspatroon, het balletje en de springveer.

De patroonhouder is, zoals hiervoor vastgesteld, aangetroffen op de plaats delict. Hierop is ook DNA aangetroffen dat overeenkomt met het DNA-profiel van [slachtoffer 1] met een bewijskracht van 1 miljard. . Gelet hierop stelt de rechtbank vast dat de patroonhouder gebruikt is bij de overval. Dit past ook in de verklaring van [slachtoffer 1] dat een vuurwapen tegen zijn hoofd is gezet.

Op 7 juli 2025 heeft een gesprek plaatsgevonden tussen een jeugdagent en [betrokkene 1] (hierna: [betrokkene 1] ). [betrokkene 1] zegt in dit gesprek dat [medeverdachte 2] en [betrokkene 2] de woningoverval hebben gepleegd. De rechtbank merkt op dat de achternaam van de moeder van [verdachte] , [betrokkene 2] is.

Naar aanleiding van dit gesprek worden de beelden van de overval bekeken door de jeugdagent. Deze jeugdagent heeft vanuit zijn werk vaker te maken gehad met [medeverdachte 2] .
Volgens de jeugdagent komen de lengte en het postuur van één van de overvallers overeen met de lengte en het postuur van [medeverdachte 2] .

Kort na de aanhouding van [medeverdachte 2] heeft de jeugdagent nogmaals met [betrokkene 1] gesproken. Hij kreeg van [betrokkene 1] de informatie dat [medeverdachte 2] [betrokkene 1] gebeld had en had gezegd dat hij geveegd zou worden, omdat er bij die overval een patroonhouder was achtergebleven. Hierop zat volgens [medeverdachte 2] mogelijk zijn DNA. [betrokkene 1] heeft toen opnieuw gezegd dat [betrokkene 2] de medeverdachte zou zijn.

Uit het onderzoek naar de telefoongegevens is gebleken dat de telefoon van [verdachte] tussen 11 mei 2025 23:19 uur en 12 mei 2025 00:37 uur op enig moment de mast aan de [adres 3] gebruikte. De telefoon van [verdachte] was daarmee rond het moment van de overval in de buurt van de plaats delict.

Bewijsoverwegingen.

Daderschap [medeverdachte 2] .

Op grond van het vorenstaande (namelijk het DNA op de patroonhouder, de verklaringen van [betrokkene 1] en de bevindingen van de jeugdagent met betrekking tot de lengte en het postuur van één van de overvallers) stelt de rechtbank vast dat [medeverdachte 2] een van de overvallers is geweest. De rechtbank merkt ten aanzien van het op de patroonhouder aangetroffen DNA-materiaal op dat zij dit gezien het voorwerp waarop het is aangetroffen en de locatie waar het voorwerp is aangetroffen en gelet op de aangifte van [slachtoffer 1] , aanmerkt als daderspoor. Het levert een zeer sterke aanwijzing op dat [medeverdachte 2] daar aanwezig is geweest. Van [medeverdachte 2] mag onder deze omstandigheden worden verwacht dat hij onderbouwt hoe zijn DNA-materiaal op het voorwerp terecht is gekomen en hoe het voorwerp vervolgens op de plaats delict terecht is gekomen. [medeverdachte 2] heeft zich op zijn zwijgrecht beroepen en heeft dus geen enkele verklaring gegeven voor de aanwezigheid van zijn DNA op de patroonbouder en voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning van [slachtoffer 1] .

Daderschap [verdachte] .

Op grond van het vorenstaande (DNA op patroonhouder en telefoongegevens) is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat [verdachte] één van de overvallers is geweest. De rechtbank merkt daarbij op dat het signalement van de kleinste overvaller kan passen bij dat van [verdachte] . Het signalement is daarmee geen contra-indicatie voor het daderschap van [verdachte] .

Zoals hiervoor overwogen merkt de rechtbank het op de patroonhouder aangetroffen DNA-materiaal aan als daderspoor. Het levert een zeer sterke aanwijzing op dat [verdachte] daar aanwezig is geweest. Van [verdachte] mag onder deze omstandigheden worden verwacht dat hij onderbouwt hoe zijn DNA-materiaal op het voorwerp terecht is gekomen en hoe het voorwerp vervolgens op de plaats delict terecht is gekomen.

De rechtbank constateert dat [verdachte] zich tot het moment van de terechtzitting heeft beroepen op zijn zwijgrecht. Ter zitting heeft hij vage en niet verifieerbare verklaringen afgelegd over de wijze waarop zijn DNA op de patroonhouder terecht gekomen kan zijn. [verdachte] heeft dus geen aannemelijke verklaring gegeven voor de aanwezigheid van zijn DNA op de patroonhouder en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning van [slachtoffer 1] .

Verder heeft [verdachte] gesteld dat zijn telefoon die dag in bezit zou zijn geweest van [medeverdachte 1] . Ook die stelling is op geen enkele wijze onderbouwd en vindt geen steun in de onderzoeksbevindingen.

De rechtbank acht de verklaring van [verdachte] gelet op het voorgaande ongeloofwaardig.

In beide zaken is nog aangevoerd dat de daders met een buitenlands accent spraken en in de zaak van [verdachte] is gewezen op de 112-melding waarin wordt gesproken over ‘buitenlanders’.

De rechtbank ziet in deze omstandigheden geen contra-indicaties voor het daderschap van beide verdachten. De daders waren gemaskerd en hebben nauwelijks iets gezegd.

Conclusie.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en wat hiervoor is overwogen, in onderlinge samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat [medeverdachte 2] en [verdachte] betrokken zijn bij de woningoverval. Zij hebben deze woningoverval gezamenlijk uitgevoerd.

Zij hebben zich dus schuldig gemaakt aan het medeplegen van een poging tot afpersing. De rechtbank acht het onder 1 ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.

Ten aanzien van het onder 2 ten laste gelegde (onderzoek Sofia).

Vastelling van de feiten.

Op grond van de bewijsmiddelen stelt de rechtbank het volgende vast.

De overval.

De rechtbank stelt op grond van de aangifte van [slachtoffer 3] (hierna: [slachtoffer 3] ), de verklaring van [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2] ), de camerabeelden en de beschrijving van die camerabeelden door de politie vast dat op 11 oktober 2025 een poging tot afpersing van [slachtoffer 2] en zijn echtgenote [slachtoffer 3] heeft plaatsgevonden in hun woning te Veghel, waarbij drie personen zijn betrokken. Deze drie personen zijn samen gearriveerd in een grijze Peugeot 206. Twee personen, één met een gezet postuur en één met een slank postuur en kleiner dan de persoon met het gezette postuur, beiden zwarte kleding en bivakmutsen dragend, zijn uitgestapt en de woning binnengedrongen. De derde persoon, donkere kleding dragend, bleef als bestuurder in de auto, keerde op het erf en liet de andere twee personen na terugkomst uit de woning weer instappen, waarna zij samen vertrokken.

Betrokkenheid [verdachte] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] .

De rechtbank dient vast te stellen of [medeverdachte 1] , [verdachte] en/of [medeverdachte 2] de drie personen zijn die bij deze overval zijn betrokken.

De betrouwbaarheid van de verklaringen van [medeverdachte 1] .

De rechtbank stelt vast dat [medeverdachte 1] op meerdere momenten een verklaring heeft afgelegd, te weten bij de politie op 23 april 2026, bij de rechter-commissaris op 24 april 2026, in raadkamer op 7 mei 2026 en bij de politie op 7 september 2026.

[medeverdachte 1] heeft [verdachte] aangewezen als één van de overvallers. De andere overvaller zou ‘ [bijnaam] ’ zijn. Zelf zou hij bestuurder zijn geweest van de auto en hebben gehandeld onder bedreiging door en dwang van [verdachte] en ‘ [bijnaam] ’.

Een verklaring van een verdachte wint aan geloofwaardigheid als hij deze in een vroeg stadium van het onderzoek aflegt en deze daarna steun vindt in objectieve bewijsmiddelen.

Daarvan is in onderhavige zaak geen sprake. [medeverdachte 1] heeft in eerste instantie niet willen verklaren. Pas na confrontatie met de onderzoeksbevindingen heeft [medeverdachte 1] een verklaring afgelegd. Deze verklaringen zijn naar het oordeel van de rechtbank op meerdere punten niet consistent.

Zo heeft [medeverdachte 1] in eerste instantie niet verklaard dat [verdachte] en ‘ [bijnaam] ’ wapens aan hem hebben getoond toen zij zouden hebben gezegd dat hij mee moest werken. Later heeft [medeverdachte 1] verklaard dat [verdachte] een hamer vast had en dat ‘ [bijnaam] ’ een machete in zijn broek had. Ook over het moment van het tevoorschijn halen van de machete heeft [medeverdachte 1] wisselend verklaard, te weten al voor het verwisselen van de kentekenplaten, voor de oprit van de woning van [slachtoffer 2] en pas op de terugweg na de overval.

Verder acht de rechtbank onderdelen van de verklaring van [medeverdachte 1] zonder meer ongeloofwaardig.

Zo zouden ‘ [bijnaam] ’ en [verdachte] , toen [medeverdachte 1] hen ophaalde, allerlei voorwerpen mee de auto in hebben genomen, waaronder bikvakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten, maar zou [medeverdachte 1] daarvan niks hebben gemerkt.

Over de op zijn slaapkamer inbeslaggenomen schoenen heeft [medeverdachte 1] verklaard dat deze van [verdachte] zijn, maar uit onderzoek van Eurofins volgt dat in de bemonstering van de onderzijde van de tong een DNA-mengprofiel is aangetroffen afkomstig van minimaal drie donoren, waarvan een DNA-hoofdprofiel is afgeleid van wie [medeverdachte 1] mogelijk de donor is met een grote bewijskracht, terwijl [verdachte] geen mogelijke donor is.

Het komt er onder de streep op neer dat [medeverdachte 1] , geconfronteerd met objectief bewijs dat hem in de buurt van de plaats delict brengt, op allerlei manieren probeert om zijn eigen rol zo klein mogelijk te maken en de schuld volledig bij de medeverdachten te leggen.
Zijn verklaring wordt echter niet ondersteund door de onderzoeksbevindingen en is hiermee op een aantal punten ook in strijd. Verder bevatten de verklaringen kijkend naar de inhoud zoals hiervoor overwogen zeer ongeloofwaardige elementen.

De rechtbank oordeelt daarom dat de verklaringen van [medeverdachte 1] niet betrouwbaar zijn en zal deze niet gebruiken voor het bewijs.

Signalement.

Zoals hiervoor is weergegeven stelt de rechtbank vast dat twee personen, één met een gezet postuur en één met een slank postuur, uit de auto zijn gestapt en de woning zijn binnengedrongen. Beide personen dragen zwarte kleding en bivakmutsen waardoor een herkenning niet mogelijk is. De rechtbank is van oordeel dat de uiterlijke kenmerken van [medeverdachte 2] zouden kunnen passen bij de persoon met het gezette postuur en dat de uiterlijke kenmerken van zowel [medeverdachte 1] als [verdachte] zouden kunnen passen bij de persoon met het slanke postuur. De signalementen zijn onvoldoende onderscheidend om op basis daarvan conclusies te kunnen trekken over het daderschap van de verdachten.

Auto.

De rechtbank stelt op grond van de bevindingen van de politie vast dat de bij de woningoverval gebruikte grijze Peugeot 206 eigendom is van de moeder van [medeverdachte 1] .

Zendmastgegevens.

De rechtbank stelt op grond van de bevindingen van de politie verder vast dat de telefoons van [medeverdachte 1] en [verdachte] op de dag van de overval samen de reisbeweging hebben gemaakt naar en van de omgeving van de plaats delict. De telefoon van [medeverdachte 1] heeft een reisbeweging gemaakt langs de woonplaats van [medeverdachte 2] . De rechtbank stelt ook vast dat de telefoon van [verdachte] eerder, op 19 augustus 2025, een zendmast heeft aangestraald in de omgeving van de plaats delict rond het tijdstip van een verdachte situatie bij de woning van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] .

Machete.

De rechtbank stelt op grond van de camerabeelden, de beschrijving van die beelden door de politie en de verklaring van [slachtoffer 3] vast dat de persoon met het gezette postuur een machete – een groot voorwerp, in de vorm van een kapmes – vasthoudt. Bij de doorzoeking van de slaapkamer van [medeverdachte 1] is een machete aangetroffen.

De politie heeft gerelateerd dat de bankrekeninggegevens van [verdachte] zijn bevraagd en dat een betaling is gevonden bij een wapenwinkel in Duitsland op 9 mei 2025 voor een bedrag van

€ 25,95. De eigenaar van de wapenwinkel heeft verklaard dat hij de kassabon behorende bij die transactie heeft gevonden. Daarop staat een machete met een productnummer. Op de website van de wapenwinkel is een machete met dat productnummer te koop voor € 25,95. De politie heeft gerelateerd dat die machete sterke gelijkenissen vertoont met de aangetroffen machete in de slaapkamer van [medeverdachte 1] en die op de camerabeelden. Op grond van het vorenstaande concludeert de rechtbank dat [verdachte] de machete heeft gekocht, dat deze gebruikt is bij de overval en dat deze op enig moment na de overval naar de woning van [medeverdachte 1] is gebracht.

Kluis.

De rechtbank stelt op grond van de verklaringen van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , inhoudende dat de overvallers hebben gesproken over een kluis, vast dat de overvallers wetenschap hadden van de aanwezigheid van een kluis. [slachtoffer 2] heeft verklaard dat alleen zijn vrouw, kinderen en [betrokkene 3] (eigenaar van een bedrijf waar [slachtoffer 2] mee samenwerkt, hierna: [betrokkene 3] ) wetenschap hebben van de kluis en dat ‘ [medeverdachte 1] ’ een knechtje is van [betrokkene 3] . [slachtoffer 2] heeft verklaard dat hij de achternaam van [medeverdachte 1] niet weet. In dit verhoor is vermeld dat [zoon van slachtoffer] [de rechtbank begrijpt de zoon van [slachtoffer 2] ] heeft opgezocht dat het iets is met [medeverdachte 1] / [medeverdachte 1] . De rechtbank concludeert op grond van het vorenstaande dat [medeverdachte 1] via [betrokkene 3] op de hoogte was van de aanwezigheid van een kluis.

Plaats delict.

De rechtbank stelt grond van de camerabeelden vast dat de auto met een continue snelheid de oprit oprijdt en op een specifieke plek op de oprit stil gaat staan, waarna twee personen uitstappen. De rechtbank overweegt dat de inzittenden kennelijk wisten waar ze moesten zijn. De rechtbank stelt op grond van de verklaring van [slachtoffer 2] vast dat [medeverdachte 1] wel eens in de woning is geweest. [medeverdachte 1] heeft dit ontkend, maar de rechtbank heeft geen aanleiding om aan de verklaring van [slachtoffer 2] te twijfelen.

Vrijspraak [medeverdachte 2] .

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat [medeverdachte 2] bij de woningoverval betrokken is en zal hem daarvan vrijspreken. Nu de verklaring van [medeverdachte 1] – die spreekt over ‘ [bijnaam] ’ en hiermee mogelijk [medeverdachte 2] bedoelt, niet voor het bewijs wordt gebezigd, blijven alleen over de reisbeweging van de telefoon van [medeverdachte 1] langs de woonplaats van [medeverdachte 2] en de omstandigheid dat [medeverdachte 2] past in het signalement van de persoon met het gezette postuur.
Dat is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende voor een bewezenverklaring.

Daderschap [verdachte] en [medeverdachte 1] .

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en hetgeen hiervoor is overwogen, in onderlinge samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat [medeverdachte 1] en [verdachte] betrokken zijn bij de woningoverval. De rechtbank zal hieronder ingaan op hun rol en de vraag beantwoorden of sprake is van medeplegen of medeplichtigheid.

Voor het aannemen van medeplegen dient te worden beoordeeld of sprake is geweest van een bewuste en nauwe samenwerking tussen de verdachten. Van belang zijnde elementen voor het aannemen van bewuste en nauwe samenwerking zijn bijvoorbeeld de intensiteit van de samenwerking, een taakverdeling, de rol in de voorbereiding, uitvoering of afhandeling en het belang van die rol, het zich al dan niet distantiëren en aanwezigheid op belangrijke momenten. De bijdrage van een medepleger zal in de regel worden geleverd tijdens het begaan van het strafbare feit in de vorm van een gezamenlijke uitvoering van het feit. Een geringe rol of het ontbreken van enige rol in de uitvoering van het delict zal moeten worden gecompenseerd, bijvoorbeeld door een grotere rol in de voorbereiding.

Nu de verklaringen van [medeverdachte 1] niet voor het bewijs wordt gebezigd en uit de andere bewijsmiddelen niet volgt dat [medeverdachte 1] de bestuurder van de auto was, terwijl er ook aanwijzingen zijn dat [medeverdachte 1] de persoon was met het slanke postuur (zo vertonen de – op de camerabeelden zichtbaar – door die persoon gedragen schoenen overeenkomsten met de op de slaapkamer van [medeverdachte 1] inbeslaggenomen schoenen), kan de rechtbank niet vaststellen dat [medeverdachte 1] de bestuurder was en [verdachte] de persoon met het slanke postuur of andersom.

[medeverdachte 1] , [verdachte] en een derde persoon zijn samen in een auto naar de plaats delict gereden. Twee van de drie personen zijn uitgestapt en gewapend en gemaskerd de woning binnengedrongen. De derde persoon bleef als bestuurder in de auto, keerde op het erf en liet de andere twee personen na terugkomst uit de woning direct weer instappen, waarna zij samen vertrokken. De rechtbank is van oordeel dat [verdachte] en [medeverdachte 1] nauw en bewust hebben samengewerkt. De rechtbank is van oordeel dat [verdachte] , [medeverdachte 1] en de derde persoon nauw en bewust hebben samengewerkt. Zij hebben de woningoverval gezamenlijk uitgevoerd, waarbij er tevens sprake is van onderling uitwisselbare rollen. Zij hebben derhalve tezamen en in vereniging – als medeplegers – de woningoverval gepleegd.

Conclusie.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en wat hiervoor is overwogen, in onderlinge samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat [medeverdachte 1] en [verdachte] zich schuldig hebben gemaakt aan het medeplegen van een poging tot afpersing. De rechtbank acht het onder 2 ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Zoals gezegd zal [medeverdachte 2] van dit feit worden vrijgesproken.

Feit 1:

op 12 mei 2025 te Sint-Oedenrode, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, ter uitvoering van het door verdachte en zijn mededader(s) voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [slachtoffer 1] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag, dat aan die [slachtoffer 1] toebehoorde,

- de woning binnen zijn gegaan en naar de slaapkamer van die [slachtoffer 1] zijn gegaan en die [slachtoffer 1] wakker heeft gemaakt en

- dreigend een vuurwapen, althans een voorwerp lijkend op een vuurwapen, en voorwerp lijkend op een breekijzer aan die [slachtoffer 1] heeft getoond en

- het vuurwapen, althans een voorwerp lijkend op een vuurwapen, tegen het hoofd van die [slachtoffer 1] heeft gezet en

- dreigend tegen die [slachtoffer 1] heeft gezegd: “je hebt geld, dat wil ik hebben.” en “ik schiet je dood, waar is het anders schiet ik je dood.” en

- die [slachtoffer 1] meermaals, tegen zijn hoofd/gezicht heeft geslagen met een voorwerp,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Feit 2:

op 11 oktober 2025 te Veghel, tezamen en in vereniging met anderen, ter uitvoering van het door verdachte en zijn mededaders voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag, dat aan die [slachtoffer 3] en/of [slachtoffer 2] toebehoorde,
- (na de woning binnen te zijn gegaan) (dreigend) tegen die [slachtoffer 3] en/of [slachtoffer 2] heeft gezegd: ik wil geld, geld en als het goed is is er een kluis’ en/of ‘ik moet je geld hebben’, althans woorden van soortgelijke aard en/of strekking en
- (dreigend) een hamer, aan die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] getoond en
- (dreigend) een machete, aan die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] getoond en
- die [slachtoffer 2] aan zijn shirt vastgepakt en vastgehouden,
terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

De taal- en/of schrijffouten die in de tenlastelegging voorkomen, zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, is naar het oordeel van de rechtbank niet bewezen. Verdachte zal hiervan worden vrijgesproken.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

De eis van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 jaren, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

Een kopie van de vordering van de officier van justitie bevindt zich in het digitale dossier.

Het standpunt van de verdediging.

Indien de rechtbank komt tot een bewezenverklaring heeft de raadsman de rechtbank verzocht rekening te houden met de jonge leeftijd van verdachte, zijn geringe documentatie en het feit dat er geen aanwijzingen zijn dat verdachte geweld heeft gebruikt.

Het oordeel van de rechtbank.

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van de door verdachte gepleegde strafbare feiten betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Aard en ernst van de feiten.

Verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan het tweemaal plegen van een woningoverval.

Bij de overval in Sint-Oedenrode is verdachte samen met een ander, in de nacht, een woning binnengegaan waarna zij [slachtoffer 1] hebben bedreigd met een vuurwapen of een wapen dat daarop lijkt en een voorwerp dat lijkt op een breekijzer. Ook is [slachtoffer 1] mishandeld.

Mede doordat de kinderen van [slachtoffer 1] te hulp schoten, zijn de overvallers ervandoor gegaan en hebben zij niets buit gemaakt. Het gebeuren heeft een grote impact gehad op [slachtoffer 1] en zijn gezin.

Nog geen half jaar later heeft verdachte zich opnieuw schuldig gemaakt aan een woningoverval. Twee personen zijn met bivakmutsen en wapens de woning van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] binnengedrongen waar op dat moment ook drie kleinkinderen, 4, 7 en 8 jaar, van hen aanwezig waren. De rechtbank rekent het verdachte en zijn medeverdachten zwaar aan dat zij toen zij dat zagen niet direct zijn vertrokken en dat de kleinkinderen hebben moeten aanschouwen dat hun opa bij zijn shirt werd vastgepakt waarbij een machete (een groot kapmes) werd getoond. Het feit heeft een enorme impact op de slachtoffers gehad. Zij kampen tot op heden allen nog met de gevolgen van de overval. [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] zijn hun gevoel van vrijheid, veiligheid en vertrouwen kwijtgeraakt. Zij zijn voortdurend alert en slapen slecht. De oudste twee kleinkinderen volgen intensieve EMDR-therapie om de gebeurtenis te kunnen verwerken. Het veilige plekje bij opa en oma is niet meer hetzelfde. Een en ander is invoelend verwoord in de op de terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaringen.

Verdachte heeft enkel gehandeld uit financieel gewin en alle hierboven beschreven nadelige gevolgen voor de slachtoffers op de koop toegenomen.

Persoonlijke omstandigheden.

De rechtbank houdt in strafverzwarende zin rekening met de omstandigheden dat verdachte eerder voor een geweldsdelict, te weten een mishandeling, werd veroordeeld en dat hij de overval in Veghel heeft gepleegd tijdens een proeftijd.

De rechtbank is niet gebleken van persoonlijke omstandigheden die – afgewogen tegen de ernst van het bewezenverklaarde – in het voordeel van verdachte zouden moeten wegen.

Op te leggen straf.

Bij haar beslissing over de strafsoort en de hoogte van de straf heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de binnen de rechtspraak ontwikkelde oriëntatiepunten. De oriëntatiepunten dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de straf. Het oriëntatiepunt voor een woningoverval waarbij sprake is van licht geweld/bedreiging is een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaar. Het oriëntatiepunt voor een woningoverval waarbij sprake is van ander geweld/bedreiging is een gevangenisstraf voor de duur van 5 jaar. Weliswaar is tweemaal sprake van een poging, omdat er geen goederen zijn weggenomen, maar dit is met name van belang voor de juridische kwalificatie van de gebeurtenissen en niet zozeer voor de waardering van hetgeen feitelijk is gebeurd. Immers hadden de gewelddadigheden al plaatsgevonden toen de woning zonder buit werd verlaten.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf van 8 jaren passend en geboden. De tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht zal daarop in mindering worden gebracht.

De rechtbank legt een hogere straf op dan door de officier van justitie geëist, omdat zij, zoals hierboven reeds omschreven, van oordeel is dat met deze straf in dit geval recht wordt gedaan aan de ernst van het bewezenverklaarde.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de veroordeelde in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Geen contact- en locatieverbod

[slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] hebben verzocht een contact- en locatieverbod op te leggen. Nu de rechtbank geen deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden zal opleggen, ligt de vraag voor of het opleggen van een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (inhoudende een contactverbod en een gebiedsverbod) is aangewezen. Deze maatregel kan worden opgelegd ter beveiliging van de maatschappij of ter voorkoming van strafbare feiten. Nu de rechtbank geen aanleiding heeft om te veronderstellen dat verdachte contact zal opnemen met [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] of zich in de omgeving van hun woning zal begeven, zal de rechtbank deze maatregel niet opleggen.

Ten aanzien van feit 1 (onderzoek Merle).

[slachtoffer 1] heeft schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van € 40.500,00 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat uit € 10.500,00 voor materiële schade, € 10.000,00 voor immateriële schade en € 20.000,00 voor affectieschade, die zou zijn geleden door [slachtoffer 9] en [slachtoffer 10] .

Ten aanzien van feit 2 (onderzoek Sofia).

Ten aanzien van feit 2 zijn verschillende vorderingen ingediend.

Door [slachtoffer 3] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van € 6.000,00 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat geheel uit immateriële schade.

Door [slachtoffer 2] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van € 6.250,00 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat uit immateriële schade (€ 6000,00) en kosten voor rechtsbijstand (€ 250,00).

Namens [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van voor ieder € 8.000,00 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat geheel uit immateriële schade.

Door [slachtoffer 8] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van € 335,44 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat geheel uit materiële schade (€ 60,59 voor reiskosten, € 117,00 voor begeleiding naar afspraken, € 53,85 voor toekomstige reiskosten en € 104,00 voor toekomstige begeleiding naar afspraken).

Ten aanzien van deze vorderingen geldt dat is verzocht om verdachte telkens hoofdelijk te veroordelen tot vergoeding van de schade.

De vorderingen zijn ter terechtzitting toegelicht door de raadsvrouwen van de benadeelde partijen.

Het standpunt van de officier van justitie.

Ten aanzien van feit 1 (onderzoek Merle).

De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht om, voor wat betreft de materiële schade, gebruik te maken van haar schattingsbevoegdheid. Het immateriële schadebedrag kan op basis van de Rotterdamse schaal toegewezen worden voor een bedrag van € 8.000,00. De officier van justitie heeft tot slot aangegeven dat er voor affectieschade geen plaats is.

Ten aanzien van feit 2 (onderzoek Sofia).

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen kunnen worden toegewezen, hoofdelijk, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partijen niet-ontvankelijk te verklaren gelet op de door hem bepleite vrijspraak.

Ten aanzien van feit 1 (onderzoek Merle).

De vordering van [slachtoffer 1] wordt betwist als zijnde niet onderbouwd.

Ten aanzien van feit 2 (onderzoek Sofia)

Subsidiair wordt verzocht de vorderingen van [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6] en [slachtoffer 3] af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, omdat geen sprake is van rechtstreekse schade. De vorderingen voldoen ook niet aan de vereisten om in aanmerking te komen voor vergoeding van shockschade. Mocht de rechtbank toch een grondslag zien voor toekenning van immateriële schade, dan verzoekt de verdediging deze in het geval van [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] , [slachtoffer 6] en [slachtoffer 3] te matigen.

De vordering van [slachtoffer 8] wordt betwist aangezien niet is gebleken dat zij daadwerkelijk begeleidingskosten heeft moeten maken.

Het oordeel van de rechtbank.

Het juridische kader.

Als de schade die het gevolg is van een gebeurtenis waarop de aansprakelijkheid berust nadeel omvat dat niet in vermogensschade bestaat, heeft de benadeelde op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding indien hij lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. Van de in artikel 6:106, onder b, BW bedoelde aantasting in zijn persoon op andere wijze is in ieder geval sprake indien de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat in verband met de omstandigheden van het geval psychische schade is ontstaan, waartoe nodig is dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. In voorkomend geval kunnen de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

Ten aanzien van feit 1 (onderzoek Merle).

De vordering van [slachtoffer 1] .

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers, er is sprake van een gewapende woningoverval waarbij de benadeelde partij zich op dat moment in bed bevond en werd gewekt door twee gemaskerde mannen. Deze mannen hebben op dreigende wijze een op een vuurwapen gelijkend voorwerp en een voorwerp dat lijkt op een breekijzer getoond en zeer bedreigende uitlatingen gedaan, waarbij de loop van het op een vuurwapen gelijkend voorwerp tegen het hoofd werd geplaatst. Uit de toelichting op de vordering volgt bovendien dat de benadeelde tot op heden angstig is. Daarnaast is sprake van toegebracht lichamelijk letsel hetgeen ook een grondslag voor schadevergoeding vormt. De benadeelde heeft dus recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partij overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van € 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezenverklaarde feit toegebrachte schade, een schadevergoeding voor immateriële schade van € 8.000,00.

De vordering wordt ten aanzien van de meer verzochte immateriële schade en de materiële schade niet-ontvankelijk verklaard wegens een onvoldoende onderbouwing. De rechtbank zal bepalen dat de benadeelde partij die onderdelen van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Over de verzochte affectieschade voor [slachtoffer 9] en [slachtoffer 10] overweegt de rechtbank het volgende.

De vergoeding van affectieschade is een recht op smartengeld voor nabestaanden na overlijden en voor naasten van slachtoffers met ernstig en blijvend letsel. Het gaat om vergoeding van verdriet dat een naaste heeft omdat een persoon met wie hij een zeer nauwe band heeft ernstig gewond raakt of overlijdt door een gebeurtenis waarvoor een ander aansprakelijk is. Daarvan is in dit geval geen sprake. De benadeelde partij zal daarom ten aanzien van dat deel van de vordering dat ziet op affectieschade niet-ontvankelijk worden verklaard.

De rechtbank zal de toegewezen vergoeding voor immateriële schade vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van het tenlastegelegde (12 mei 2025) tot aan de dag der algehele voldoening.

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten van de benadeelde partij, tot op heden begroot op nihil. Verder wordt verdachte veroordeeld in de ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten.

Hoofdelijkheid.

De rechtbank stelt vast dat verdachte het strafbare feit waar de vordering van de benadeelde partij betrekking op heeft samen met een ander heeft gepleegd. Nu verdachte en zijn mededader(s)/medeplichtige(n) samen een onrechtmatige daad hebben gepleegd, zijn zij jegens de benadeelde hoofdelijk aansprakelijk voor de totale schade.

Schadevergoedingsmaatregel.

De rechtbank zal voor het toegewezen bedrag tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente zoals hiervoor is bepaald.

Aangezien aan verdachte meer verplichtingen tot vergoeding van dezelfde schade worden opgelegd, zal de rechtbank bepalen dat als verdachte heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat daarmee de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij komt te vervallen en andersom, indien verdachte heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij, daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat komt te vervallen.

Ten aanzien van feit 2 (onderzoek Sofia)

De vordering van [slachtoffer 2]

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers is sprake van een gewapende woningoverval waarbij twee gemaskerde mannen dreigend een hamer en een machete hebben getoond en waarbij de benadeelde bij zijn shirt is gepakt in het bijzijn van zijn vrouw en drie jonge kleinkinderen. Uit de toelichting op de vordering volgt bovendien dat de benadeelde partij tot op heden extra alert is en zeer angstig. De benadeelde partij heeft recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partij overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van € 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezenverklaarde feit toegebrachte schade, de gevorderde schadevergoeding voor immateriële schade, te weten een bedrag van
€ 6.000,00.

De rechtbank zal de verzochte vergoeding voor kosten van eigen bijdrage van de rechtsbijstandsverzekering toewijzen als proceskosten, te weten een bedrag van € 250,00. De raadsvrouw van de benadeelde partij heeft ter terechtzitting aangevoerd dat deze kosten ten laste komen van de benadeelde partij en de rechtbank heeft geen aanleiding om daaraan te twijfelen. De rechtbank heeft daarbij gelet op de rechtsvorm van het bedrijf van verdachte, te weten een vennootschap onder firma (hierna: vof), waarvoor geldt dat alle vennoten hoofdelijk en privé aansprakelijk zijn voor alle schulden van de vof.

De vordering van [slachtoffer 3]

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers is sprake van een gewapende woningoverval waarbij twee gemaskerde mannen dreigend een hamer en een machete hebben getoond en waarbij de echtgenoot van de benadeelde bij zijn shirt is gepakt in haar bijzijn en van de drie jonge kleinkinderen. Uit de toelichting op de vordering volgt bovendien dat de benadeelde partij zich niet meer veilig voelt in haar eigen woning. De benadeelde partij heeft recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partij overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van € 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezenverklaarde feit toegebrachte schade, de gevorderde schadevergoeding voor immateriële schade, te weten een bedrag van € 6.000,00.

De vorderingen van [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6]

De rechtbank is van oordeel dat ten aanzien van [slachtoffer 4] en [slachtoffer 5] sprake is van een aantasting in de persoon op andere wijze, omdat zij geestelijk letsel hebben opgelopen. Uit de toelichting op hun vorderingen volgt dat zij veel last hebben van psychische klachten en dat zij in behandeling zijn van een kinderpsycholoog en EMDR-therapie krijgen. Een en ander is onderbouwd met behandelplannen van psychologisch centrum Lambertushof. Ten aanzien van [slachtoffer 6] is de rechtbank van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers is sprake van een gewapende woningoverval waarbij twee gemaskerde mannen dreigend een hamer en een machete hebben getoond en waarbij de opa van de benadeelde partij bij zijn shirt is gepakt. Uit de toelichting op de vordering van [slachtoffer 6] volgt dat hij angstklachten heeft en vaak bij zijn ouders in bed slaapt. De benadeelde partijen hebben recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partijen overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van € 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht – voor alle drie benadeelde partijen – toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezenverklaarde feit toegebrachte schade, een gedeelte van de gevorderde schadevergoeding voor immateriële schade, te weten een bedrag van € 6.000,00. Ondanks de kwetsbaarheid van de minderjarige benadeelden kiest de rechtbank niet helemaal voor de bovenkant van de schaal, omdat de bovenkant meer passend is voor overvallen waarbij fors geweld wordt gebruikt en sprake is van (ernstig) fysiek letsel.

De rechtbank zal de vorderingen van de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaren voor wat betreft de meer gevorderde vergoeding voor immateriële schade.

De vordering van [slachtoffer 8]

De rechtbank zal de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in de vordering. Hoewel de rechtbank zich kan voorstellen dat reiskosten en kosten voor begeleiding zijn gemaakt, is de vordering gelet op het ontbreken van bewijsstukken (bijvoorbeeld een afsprakenkaart) niet vatbaar voor toewijzing. Nader onderzoek naar de juistheid en omvang van de vordering levert naar het oordeel van de rechtbank een onevenredige belasting van het strafgeding op.

Wettelijke rente

De rechtbank zal de toegewezen vergoedingen voor immateriële schade vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van het tenlastegelegde (11 oktober 2025) tot aan de dag der algehele voldoening.

Burgerlijke rechter

De rechtbank zal bepalen dat de benadeelde partijen de (onderdelen van de) vorderingen die niet-ontvankelijk worden verklaard slechts bij de burgerlijke rechter kunnen aanbrengen.

Kostenveroordeling

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten van de benadeelde partijen, met uitzondering van [slachtoffer 8] , tot op heden begroot op € 250,00 bij [slachtoffer 2] en voor het overige op nihil. Verder wordt verdachte veroordeeld in de ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten.

Nu de vordering van [slachtoffer 8] geheel niet-ontvankelijk wordt verklaard, zal de rechtbank de benadeelde partij [slachtoffer 8] veroordelen in de kosten van verdachte wegens die vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.

Hoofdelijkheid

De rechtbank stelt vast dat verdachte het strafbare feit waar de vorderingen benadeelde partij betrekking op hebben samen met anderen heeft gepleegd. Nu verdachte en zijn mededader(s)/medeplichtige(n) samen een onrechtmatige daad hebben gepleegd, zijn zij jegens de benadeelden hoofdelijk aansprakelijk voor de totale schade.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank zal voor de toegewezen bedragen voor zover die zien op immateriële schade tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding aan de slachtoffers bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente zoals hiervoor is bepaald.

Aangezien aan verdachte meer verplichtingen tot vergoeding van dezelfde schade worden opgelegd, zal de rechtbank bepalen dat als verdachte heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat daarmee de verplichting tot betaling aan de benadeelde partijen komt te vervallen en andersom, indien verdachte heeft voldaan aan de verplichting tot betaling aan de benadeelde partijen, daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat komt te vervallen.

BEM-clausule.

De rechtbank zal ten aanzien van de benadeelde partijen [slachtoffer 4] , [slachtoffer 5] en [slachtoffer 6] bepalen dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding op een ten behoeve van de benadeelde partij te openen rekening met een zogenoemde BEM-clausule (Belegging, Erfenis en andere gelden Minderjarigen) zal worden gestort, omdat dit door de benadeelde partijen is verzocht en de verzoeken tot schadevergoeding door de ouders zijn ondertekend. Een dergelijke BEM-clausule is bedoeld ter bescherming van de belangen van de minderjarige. De minderjarige en zijn wettelijke vertegenwoordiger kunnen slechts met toestemming van de kantonrechter over het vermogen van de minderjarige beschikken tot de minderjarige achttien jaar is.

De rechtbank:

Bewezenverklaring.

Verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven.

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.

Kwalificatie.

Het bewezenverklaarde levert op de misdrijven:

Feit 1:

poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen;

feit 2:

poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen.

Strafbaarheid.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Straf.

Legt op de volgende straf:

Een gevangenisstraf voor de duur van 8 jaren met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht.

Vordering benadeelde partijen.

t.a.v. feit 1:

Maatregel van schadevergoeding

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer 1], van een bedrag van 8.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 65 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 12 mei 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 1] , van een bedrag van 8.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 12 mei 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de (proces)kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader(s)/medeplichtige(n) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

t.a.v. feit 2:

Maatregel van schadevergoeding

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [slachtoffer 2], van een bedrag van 6.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 2] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op 250,00 euro, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader(s)/medeplichtige(n) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 3] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 3] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader(s)/medeplichtige(n) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 4] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 4] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader(s)/medeplichtige(n) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding aan de minderjarige zal worden gestort op een ten behoeve van deze minderjarige te openen rekening met een BEM-clausule.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 5] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 5] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader(s)/medeplichtige(n) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding aan de minderjarige zal worden gestort op een ten behoeve van deze minderjarige te openen rekening met een BEM-clausule.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 6] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 6] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s)/medeplichtige(n) is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededader(s)/medeplichtige(n) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding aan de minderjarige zal worden gestort op een ten behoeve van deze minderjarige te openen rekening met een BEM-clausule.

Veroordeelt de benadeelde partij in de proceskosten door verdachte ter verdediging tegen die vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. S.J.W. Hermans, voorzitter,

mr. N. Flikkenschild en mr. M.T.T. Slenter, leden,

in tegenwoordigheid van mr. K.D.A.J. Hombergen, griffier,

en is uitgesproken op 13 november 2026.