De destijds 26-jarige verdachte heeft in 1997 ontuchtige handelingen verricht bij het toen 13-jarige…

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit.

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde feit.

De rechtbank heeft hierna opgenomen de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.

Wanneer hierna wordt verwezen naar een proces-verbaal, wordt - tenzij anders vermeld -

bedoeld een ambtsedig proces-verbaal, opgemaakt in de wettelijke vorm door (een) daartoe

bevoegde opsporingsambtena(a)r(en). Wanneer hierna wordt verwezen naar

dossierpagina's, betreft dit de pagina’s van het proces-verbaal met BVH-nummer

2025052507 (onderzoek Kemphaan), van de politie eenheid Den Haag. Regionale Recherche, (in bundels, doorgenummerd pagina 1 t/m 4743).

‘De getuige: [slachtoffer], geboortedatum: [geboortedatum 2] 1983.

V: Op je 13e is het twee keer gebeurd?

A: Ja voor zover ik me kan herinneren en ik terug kan lezen in mijn dagboeken.

V: Vertel eens over je dagboeken.

A: Als 13 jarig meisje ben ik door "dit" gaan schrijven. Ik schreef wat ik voelde, wat het met me deed, ook de periode daarna. Ik heb alles beschreven. Ik heb het ook meegenomen. U mag dit lezen.

V: Ik zie hier een datum 8 september, weet jij welk jaar dit was?

A: 1997 want verderop staat 1998 en dit was ervoor.

(…)

V: Hoe ging dat zoenen precies?

A: Dat weet ik niet meer zo goed precies. Het was zoenen met tong.
(…)

V: Hoe ging het met jou in die periode?

A: Ja ik was een puber. Het ging alle kanten op. Toen ging het nog goed op school. Daarna niet meer. Ik had vriendinnen. Ik vond het lastig, het is lang geleden.

V: Wat bedoel je met ging goed op school, maar daarna niet meer?

A; Mijn cijfers waren goed, hierna niet meer. De band met mijn ouders werd minder, de relatie met [verdachte] was over.

V: Je zei toen je 13 was gebeurde het bij [verdachte] thuis, klopt dat?

A: Ja

V: Waar was het?

A: Op de [straatnaam] (de rechtbank begrijpt: te Den Haag).’

U vraagt wat [verdachte] bij mij heeft gedaan. Hij heeft aan mijn borsten gezeten, mij gezoend en zichzelf afgetrokken boven mij. U vraagt hoe vaak dat aan mij zitten is gebeurd. Twee keer. U vraagt wanneer het aftrekken is gebeurd. Volgens mij de tweede keer.

U vraagt of het allebei de keren is gebeurd dat hij zijn vinger in mij deed. Nee, dat was de laatste keer. De tweede keer.

‘Op vrijdag 15 augustus 2025 werd [slachtoffer], geboren op [geboortedatum 2] 1983 als getuige gehoord. Hierna te benoemen als [slachtoffer].

[slachtoffer] heeft een getuigenverklaring afgelegd tegen over verdachte [verdachte]. Aansluitend aan deze verklaring heeft zij een dagboek aan het onderzoeksteam overhandigd waarin zij haar overkomen gebeurtenissen heeft beschreven.

Ik heb dit gedeelte van het dagboek gelezen en ik zag dat er uitgebreidere details in staan dan wat [slachtoffer] verklaard heeft op 15 augustus 2025.

De cursief gedrukte woorden zijn de letterlijke weergave uit het dagboek.

Ik zag dat de 1e pagina boven aan de pagina de datum do 18 sept vermeld stond.

Kort en zakelijk weergegeven stond er vermeld over deze datum:

[slachtoffer] is naar de woning gegaan van [verdachte] en ging bij hem haar oorbellen ophalen. Zij ging zitten op de bank en [verdachte] kwam naast haar zitten en begon haar arm te masseren. [verdachte] zoende [slachtoffer] en stelde [slachtoffer] op haar gemak. [verdachte] zoende haar en dwaalde af naar haar hals en haar borsten. [verdachte] heeft toen de broek opengemaakt en ging met zijn vingers naar haar schaamgedeelte en hij haar een tijdje vingerde [verdachte] maakte zijn broek los en haalde zijn geslacht naar buiten en trok [slachtoffer] hem af maar hij kreeg geen orgasme. Ze stopte omdat [naam 1] zo thuis

kon komen. [naam 1] kwam thuis en [slachtoffer] was op dat moment nog in de woning.

Do 6 nov

[slachtoffer] vertelt dat zij naar [verdachte] gegaan is en dat hij enthousiast reageerde en zei dat zij naar binnen kon komen. Dat zij wist dat [naam 1] er niet was. [verdachte] haar had gezoend en dat het verder ging. Dat toen zij op de bank zat [verdachte] haar weer vingerde.

Letterlijke weergave:

Ik zei nog dat hij niet te ver mocht gaan omdat ik weer naar huis moest maar hij luisterde niet naar me. Dus hij ging door en trok zichzelf boven mij af. Hij sloot af met de zin· "wat je vies gemaakt heb maak ik zelf schoon".

Noot verbalisant

Tijdens het getuigenverhoor heeft [slachtoffer] verklaard dat zij op deze dag volledig naakt was en dat [verdachte] ook aan haar borsten heeft gezeten. Dat [verdachte] op zijn knieën naast haar zat op de bank.

4 okt
Kort en zakelijk weergegeven :
[slachtoffer] was bij [verdachte] gaan eten, omdat hij haar gemist had. [verdachte] riep haar naar de keuken en nam haar in zijn armen en zei: "ooo wat ben je mooi", "ik kan niet van je afblijven ". Dit deed [verdachte] ook niet. [slachtoffer] verteld wat ze gegeten hebben en dat ze als toetje staand en voor zijn bed elkaar hebben gestreeld en gezoend Zijn daarna in de auto gesprongen en zei [verdachte] : "gauw nog een laatste zoen".

Do 13 nov

[slachtoffer] schrijft dat alles is uitgekomen en dat zij naar juf [naam 2] is geweest en dat toen alles in een sneltrein is gegaan.

Ik zag dat de rest van het gedeelte van het dagboek beschreven stond welke emoties [slachtoffer] toen allemaal ervaarde door de houding van [verdachte]. Dat ze hem miste, dat ze pijn en verdriet had.

Ik zag dat op de laatste pagina bovenaan de datum 19-11-97 stond vermeld.’

‘A: Wat mij wel bijstaat is dat [slachtoffer] regelmatig naar de familie [achternaam] ging. En op een gegeven moment ging zo ook naar [verdachte] om muziek te luisteren. Ze gingen altijd muziek spelen en/of luisteren. Op een gegeven ogenblik kwam mijn dochter ([slachtoffer]) thuis. Ze was toen 12 of 13 jaar oud. Ze was behoorlijk aangeslagen en verdrietig. Toen zagen wij ook dat ze haar blouseje of trui binnenste buiten had. Dat was het moment dat ze dingen zei, dat ben ik nooit meer vergeten dat ze daar spelletjes deed die ze eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Een ding vergeet ik nooit meer, dat ze over [verdachte] heen moest lopen terwijl hij op de grond lag en dat hij zo in haar kruis keek. Dat is eigenlijk het enige wat ik heb onthouden. De andere dingen waren het tasten en bevoelen. Ik ben toen behoorlijk boos geworden.

A: Ik heb het altijd over de 1ste en 2de gedeelte. In het 1ste gedeelte was zij teruggetrokken en angstig.

A: Het 1ste gedeelte was van haar 12/13de jaar

Eerste keer

0 [slachtoffer] heeft verklaard dat [verdachte] seksuele handelingen heeft verricht bij haar.

V: Wat kunt u hierover verklaren?

A: Dat was toen [verdachte] languit op de grond lag en dat zij wijdbeens over hem heen moest lopen. En daardoor kon hij in haar kruis kijken . En het betasten. Ze was toen 13 jaar.

A: De alarmbellen gingen toen ik zag dat haar blouseje/truitje binnenste buiten zat Het was volgens mij een blauw blouseje/truitje.’

U vraagt hoe ik erachter ben gekomen dat ze misbruikt was. Ze kwam over haar toeren thuis. Ze zei dat ze bij [verdachte] muziek aan het luisteren was geweest. U vraagt of ze toen heeft verteld dat ze misbruikt was. Aan mijn man, en even aan mij.

U zegt dat u in de verklaring van mijn man iets las over een truitje. Ja, het truitje zat binnenste buiten. Daar zag ik het aan.

‘[slachtoffer] is in de mij verweten periode bij mij thuis geweest. Mijn vriendin was op die momenten niet aanwezig.’

Juridisch kader

Bij de beoordeling van het bewijs stelt de rechtbank voorop dat zedenzaken zich doorgaans kenmerken door het gegeven dat slechts twee personen aanwezig waren bij de ten laste gelegde seksuele handelingen: het vermeende slachtoffer en de verdachte. Bij een ontkennende verdachte brengt dit in veel gevallen mee dat op dat punt slechts de verklaring(en) van het slachtoffer als wettig bewijsmiddel voorhanden is.

Volgens het tweede lid van artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) kan het bewijs dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op basis van de verklaring van één getuige. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, dient sprake te zijn van steunbewijs van de door de slachtoffer gestelde feiten en omstandigheden.

Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad in zedenzaken kan worden afgeleid dat niet is vereist dat de seksuele handelingen als zodanig bevestiging dienen te vinden in ander bewijsmateriaal. Het is voldoende wanneer de verklaring van het slachtoffer op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen, die afkomstig zijn van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd. Tussen de verklaringen van het slachtoffer en het overige bewijsmateriaal mag niet een te ver verwijderd verband bestaan.

De vraag of aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vergt een beoordeling van het concrete geval.

Dit betekent dat - in een geval als het onderhavige, waarin wordt ontkend dat de handelingen zijn gepleegd en er geen getuigen zijn van de handelingen zelf - de rechtbank eerst zal toetsen of de verklaringen van aangever (in onderhavig geval het slachtoffer, aangezien zij geen aangifte heeft gedaan) - op zichzelf beschouwd betrouwbaar kunnen worden geacht. De rechtbank zal - indien zij tot de conclusie komt dat die verklaring betrouwbaar is - vervolgens beoordelen of de desbetreffende verklaringen in voldoende mate worden gesteund door ander bewijs.

De betrouwbaarheid van de verklaring(en) van [slachtoffer]

heeft op 15 augustus 2025 bij de politie een verklaring afgelegd over de gebeurtenissen in 1997. [slachtoffer] had een bericht gelezen op Facebook over de verdenking tegen de verdachte in een andere strafzaak en heeft vervolgens op het bericht gereageerd. Dit gaf aanleiding voor de politie om contact op te nemen met [slachtoffer] en haar te verhoren, omdat ook zij een mogelijk slachtoffer was van de verdachte. De verklaring is afgelegd nadat [slachtoffer] een aantal bladzijdes uit haar (toenmalige) dagboek had (terug)gelezen.

De verklaring van [slachtoffer] komt er in de kern op neer dat de verdachte haar op meerdere momenten in zijn woning heeft ge(tong)zoend, haar borsten heeft betast, een of meer vingers in haar vagina heeft gedaan en zichzelf boven haar heeft bevredigd, waarna hij is klaargekomen.

De rechtbank is, anders dan de verdediging, van oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer] authentiek, voldoende gedetailleerd en concreet en ook voldoende consistent zijn.

[slachtoffer] heeft in haar dagboekaantekeningen gedetailleerd geschreven over de specifieke handelingen die verdachte op verschillende momenten in de periode 18 september 1997 tot en met 6 november 1997 bij haar zou hebben verricht en over de context waarbinnen de seksuele handelingen zouden hebben plaatsgevonden. Hetgeen zij in haar dagboek heeft beschreven en waarover zij later bij de politie en ook de rechter-commissaris heeft verklaard, is voor de rechtbank navolgbaar.

Verder geeft [slachtoffer] op vragen duidelijke antwoorden en geeft zij ook aan als zij iets niet (meer) (zeker) weet of twijfelt, zonder vervolgens aan de vraag een invulling te geven. De rechtbank ziet verder geen aanwijzingen die doen vermoeden dat de verklaringen zijn verzonnen dan wel aangedikt. Voor zover er kleine verschillen bestaan tussen haar verschillende verklaringen, zijn deze niet zodanig dat daardoor sprake is van een inconsistente verklaring. Integendeel, het is gezien het tijdsverloop logisch dat de verklaringen niet één-op-één overeenkomen.

Anders dan de raadsman heeft betoogd, geeft het dagboek de rechtbank geen aanleiding te vermoeden dat dit niet door een 13-jarig meisje is opgeschreven.

De rechtbank is op grond van het voorgaande van oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer] betrouwbaar zijn en voor het bewijs kunnen worden gebruikt.

Steunbewijs

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of er voldoende steunbewijs is voor de verklaringen van [slachtoffer]. De rechtbank beantwoordt die vraag bevestigend en overweegt als volgt.

De verdachte heeft (onder andere) ter terechtzitting verklaard dat [slachtoffer] inderdaad meermaals bij hem thuis is geweest, dat zijn vriendin toen niet thuis was en hij haar toen onder meer heeft geholpen met de Spaanse taal. Dat komt overeen met de verklaringen van [slachtoffer]. De verdachte ontkent echter uitdrukkelijk dat tijdens die momenten seksuele handelingen hebben plaatsgevonden.

De rechtbank betrekt in haar overwegingen de verklaring van [getuige 1], de vader van [slachtoffer]. Hij heeft verklaard dat zijn dochter destijds, nadat zij bij de verdachte thuis was geweest, bedrukt en timide binnenkwam. Hij zag dat haar truitje binnenstebuiten zat en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes bij de verdachte had gedaan en dat zij die spelletjes niet leuk vond. Ook heeft hij verklaard dat zijn dochter toen erg emotioneel was. Ook uit de verklaring van [getuige 2], de moeder van [slachtoffer], volgt dat [slachtoffer] emotioneel thuiskwam na een bezoek aan de verdachte en dat zij heeft verteld over seksuele handelingen. Ook De Bruin verklaart over het truitje dat binnenstebuiten zat.

Alles afwegende, ziet de rechtbank voldoende steunbewijs voor de verklaring van [slachtoffer].

Conclusie

Gelet op het voorgaande, in onderling verband en samenhang bezien, is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat de verdachte in de periode van 18 september 1997 tot en met 6 november 1997 in Den Haag bij [slachtoffer], toen dertien jaar oud, ontuchtige handelingen heeft verricht.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

hij in de periode van 18 september 1997 tot en met 6 november 1997 te ’s-Gravenhage met [slachtoffer], geboren op [geboortedatum 2] 1983, die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt, buiten echt ontuchtige handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer], te weten het:

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vijftien maanden.

De raadsman heeft zich niet uitgelaten over een eventueel op te leggen straf.

Na te melden straf is in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken.

De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van het feit

De destijds 26-jarige verdachte heeft ontuchtige handelingen verricht bij het toen 13-jarige slachtoffer, die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van haar lichaam.

Het is algemeen bekend dat dergelijke feiten grote schade kunnen toebrengen aan de verdere ontwikkeling van kinderen. Op seksueel gebied zijn die namelijk nog niet volgroeid en kunnen ze niet geacht worden om zelfstandig de gevolgen van seksueel contact met een volwassene voldoende in te schatten. De verdachte heeft volledig miskend dat het slachtoffer juist bescherming behoefde tegen seksuele benadering door een volwassene. Door zijn handelen heeft de verdachte ernstig inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit, persoonlijke levenssfeer en de seksuele ontwikkeling van het slachtoffer.

De verdachte heeft zijn eigen seksuele gevoelens laten prevaleren en is daarbij voorbij gegaan aan de gevolgen die dit voor het slachtoffer zou kunnen hebben.

Het slachtoffer heeft bij de uitoefening van haar spreekrecht verklaard dat zij door de gebeurtenissen nog steeds moeite heeft met intimiteit en de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Pas sinds een paar jaar is zij in staat haar eigen grenzen te voelen en uit te spreken.

De rechtbank rekent dit de verdachte zwaar aan.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 12 oktober 2026. Hieruit blijkt dat de verdachte recent, op 23 januari 2026, bij vonnis van deze rechtbank ter zake van mensenhandel, het meermalen plegen van (opzet)verkrachting en het meermalen vervaardigen en hebben van afbeeldingen / video’s van seksuele gedragingen met minderjarigen, gepleegd in de periode van 27 maart 2021 tot en met 8 april 2025, is veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaren en zes maanden.

Tijdsverloop

De rechtbank houdt er voorts rekening mee dat het een zeer oud feit betreft.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. De rechtbank is daarbij niet gebleken van bijzondere omstandigheden die van invloed zouden kunnen zijn op de op te leggen sanctie of de hoogte daarvan.

Strafmodaliteit en strafmaat

De rechtbank heeft bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat aansluiting gezocht bij hetgeen doorgaans in soortgelijke zaken wordt opgelegd.

Gelet op wat hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming van na te melden duur met zich brengt. De veroordeling van 23 januari 2026 weegt de rechtbank, gelet op artikel 63 Sr, mee bij het bepalen van de hoogte van de op te leggen straf. Gelet daarop zal de rechtbank een lagere straf opleggen dan door de officier van justitie is geëist.

De rechtbank zal aan de verdachte een gevangenisstraf opleggen van zes maanden.

De officier van justitie heeft gevorderd om de vordering toe te wijzen tot een bedrag van
€ 7.500,-, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en voor het overige de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in haar vordering.

De raadsman heeft zich vanwege de door hem bepleitte vrijspraak op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in haar vordering.

Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks immateriële schade heeft geleden door het bewezen verklaarde feit. Gelet op wat namens de benadeelde partij ter toelichting op haar vordering is aangevoerd en gelet op de zogeheten Rotterdamse schaal, categorie ernstig misbruik omvattende ontuchtige handelingen in combinatie met seksuele handelingen, zal de rechtbank de geleden immateriële schade naar billijkheid vaststellen op een bedrag van
€ 7.500,-. De rechtbank zal de vordering tot vergoeding van immateriële schade voor het overige afwijzen.

De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 18 september 1997, omdat vast is komen te staan dat de schade vanaf die datum is ontstaan.

Omdat de vordering gedeeltelijk wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Schadevergoedingsmaatregel

De verdachte zal voor het bewezen verklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij aansprakelijk voor schade die door dit feit aan haar is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 7.500,-, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 18 september 1997 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald ten behoeve van [slachtoffer].