Poging tot afpersing in vereniging. Gewapende woningoverval. Onbetrouwbare verklaring verdachte. Medeplegen…

Locatie 's-Hertogenbosch

Strafrecht

Parketnummer: 01.301434.25
Parketnummer vordering: 01.407471.24

Datum uitspraak: 13 november 2026

Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [2006] ,

wonende te [woonplaats] .

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 3 augustus 2026 en 30 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte/veroordeelde naar voren is gebracht.

Nadat de tenlastelegging op de terechtzitting van 30 oktober 2026 is gewijzigd, is aan verdachte ten laste gelegd dat:

1.

Hij op 11 oktober 2025 te Veghel,

tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen,

ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededader(s) voorgenomen misdrijf

om met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag,

in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele aan die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1] en/of een derde toebehoorden(n), in elk geval aan een ander dan aan verdachte en/of zijn mededader(s),

-(na de woning binnen te zijn gegaan) (dreigend) tegen die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1] heeft gezegd: ik wil geld, geld en als het goed is is er een kluis’ en/of ‘ik moet je geld hebben’, althans woorden van soortgelijke aard en/of strekking en/of

-(dreigend) een hamer, althans een soortgelijk voorwerp aan die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] getoond en/of

-(dreigend) een mes/zwaard/machete, althans een scherp voorwerp aan die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] getoond en/of

-die [slachtoffer 1] aan zijn shirt vastgepakt en/of die [slachtoffer 1] bij zijn keel gepakt en/of vastgehouden

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Subsidiair

[medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en/of een/meer onbekend gebleven

personen, op 11 oktober 2025 te Veghel,

tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen,

ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededader(s)

voorgenomen misdrijf

om met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te

bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [slachtoffer 2] en/of

[slachtoffer 1] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag,

in elk geval enig goed, dat geheel of ten dele aan die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1]

en/of een derde toebehoorden(n), in elk geval aan een ander dan aan

verdachte en/of zijn mededader(s),

-(na de woning binnen te zijn gegaan) (dreigend) tegen die [slachtoffer 2] en/of

[slachtoffer 1] heeft gezegd: ik wil geld, geld en als het goed is is er een kluis’

en/of ‘ik moet je geld hebben’, althans woorden van soortgelijke aard

en/of strekking en/of

-(dreigend) een hamer, althans een soortgelijk voorwerp aan die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] getoond en/of

-(dreigend) een mes/zwaard/machete, althans een scherp voorwerp aan

die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] getoond en/of

-die [slachtoffer 1] aan zijn shirt vastgepakt en/of die [slachtoffer 1] bij zijn keel gepakt

en/of vastgehouden

bij en/of tot het plegen van welk misdrijf verdachte op of omstreeks 11

oktober te Veghel

opzettelijk behulpzaam is geweest en/of opzettelijk gelegenheid,

middelen en/of inlichtingen heeft verschaft, door

[medeverdachte 2] en/of zijn mededader(s) te kunnen assisteren bij een

snelle vlucht en/of

locatie weer te vervoeren naar een andere (onbekend gebleven) locatie

en/of

2.

Hij op 20 januari 2026 te Den Dungen,

een wapen van categorie I, onder 7° van de Wet wapens en munitie, te weten een door de Minister van Justitie en Veiligheid aangewezen voorwerp dat een ernstige bedreiging van personen kon vormen en/of dat zodanig op een wapen geleek dat deze voor bedreiging of afdreiging geschikt was, namelijk een gasdrukwapen (merk: [wapenmerk] , kaliber: 4,5 mm, goednummer 2435548) heeft voorhanden gehad.

3.

Hij op 23 april 2026 te ’s-Hertogenbosch, een wapen van categorie II onder 5 van de Wet wapens en munitie, te weten een stroomstootwapen, voor handen heeft gehad, dat wapen zijnde een voorwerp waarmee door een elektrische stroomstoot personen weerloos kunnen worden gemaakt of pijn kon worden toegebracht.

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd verdachte vrij te spreken van het ten laste gelegde onder 1 primair (medeplegen poging tot afpersing in vereniging). De officier van justitie heeft gevorderd het ten laste gelegde onder 1 subsidiair (medeplichtigheid) en het ten laste gelegde onder 2 en 3 wettig en overtuigend bewezen te verklaren.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft verzocht verdachte vrij te spreken van het ten laste gelegde onder 1 primair (medeplegen) en 1 subsidiair (medeplichtigheid). De raadsman heeft ten aanzien van feit 1 primair aangevoerd dat de rol van verdachte te klein was om als medeplegen te worden bestempeld. Ten aanzien van feit 1 subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte geen opzet had op de woningoverval en ook niet op de medeplichtigheid. Verdachte zou enkel hebben opgetreden als bestuurder van de vluchtauto en pas kort voor de oprit hebben beseft wat er ging gebeuren. De raadsman heeft verder aangevoerd dat sprake was van psychische overmacht. Dit verweer zal worden besproken onder het kopje ‘strafbaarheid van de verdachte’.

De raadsman heeft zich voor wat betreft een bewezenverklaring van feit 2 en 3 gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Het oordeel van de rechtbank.

De rechtbank acht het ten laste gelegde onder 1 primair, 2 en 3 op grond van de bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen.

Bewijsbijlage

De uitwerking van de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen is opgenomen in de aan dit vonnis gehechte bewijsbijlage.

Bewijsoverwegingen ten aanzien van feit 1 primair

Vastelling van de feiten.

Op grond van de bewijsmiddelen stelt de rechtbank het volgende vast.

De rechtbank stelt op grond van de aangifte van [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2] ), de verklaring van [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ), de camerabeelden en de beschrijving van die camerabeelden door de politie vast dat op 11 oktober 2025 een poging tot afpersing van [slachtoffer 1] en zijn echtgenote [slachtoffer 2] heeft plaatsgevonden in hun woning te Veghel, waarbij drie personen zijn betrokken. Deze drie personen zijn samen gearriveerd in een grijze Peugeot 206. Twee personen, één met een gezet postuur en één met een slank postuur en kleiner dan de persoon met het gezette postuur, beiden zwarte kleding en bivakmutsen dragend, zijn uitgestapt en de woning binnengedrongen. De derde persoon, donkere kleding dragend, bleef als bestuurder in de auto, keerde op het erf en liet de andere twee personen na terugkomst uit de woning weer instappen, waarna zij samen vertrokken.

Betrokkenheid [medeverdachte 2] , [medeverdachte 1] en [verdachte] .

De rechtbank dient vast te stellen of [verdachte] en [medeverdachte 2] en/of [medeverdachte 1] de drie personen zijn die bij deze overval zijn betrokken.

[medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] hebben zich bij de politie op hun zwijgrecht beroepen. [verdachte] heeft verklaard dat hij de bestuurder was van de auto, dat [medeverdachte 2] en ‘ [bijnaam] ’ de twee personen zijn die zijn uitgestapt en dat [verdachte] door hen werd gedwongen om als bestuurder op te treden.

De betrouwbaarheid van de verklaringen van [verdachte] .

De rechtbank stelt vast dat [verdachte] op meerdere momenten een verklaring heeft afgelegd, te weten bij de politie op 23 april 2026, bij de rechter-commissaris op 24 april 2026, in raadkamer op 7 mei 2026, bij de politie op 7 september 2026 en ter terechtzitting op 30 oktober 2026.

Een verklaring van een verdachte wint aan geloofwaardigheid als hij deze in een vroeg stadium van het onderzoek aflegt en deze daarna steun vindt in objectieve bewijsmiddelen. Daarvan is in onderhavige zaak geen sprake. [verdachte] heeft in eerste instantie niet willen verklaren. Pas na confrontatie met de onderzoeksbevindingen heeft [verdachte] een verklaring afgelegd. Deze verklaringen zijn naar het oordeel van de rechtbank op meerdere punten niet consistent.

Zo heeft [verdachte] in eerste instantie niet verklaard dat [medeverdachte 2] en ‘ [bijnaam] ’ wapens aan hem hebben getoond toen zij zouden hebben gezegd dat hij mee moest werken. Later heeft [verdachte] verklaard dat [medeverdachte 2] een hamer vast had en dat ‘ [bijnaam] ’ een machete in zijn broek had. Over het moment van het tevoorschijn halen van de machete heeft [verdachte] wisselend verklaard, te weten al voor het verwisselen van de kentekenplaten, voor de oprit van de woning en pas op de terugweg. [verdachte] heeft de dreiging door [medeverdachte 2] ook groter gemaakt door pas op de terechtzitting te verklaren dat [medeverdachte 2] de hamer naast hem stak en steeds langs zijn hoofd haalde.

Verder acht de rechtbank onderdelen van de verklaring van [verdachte] zonder meer ongeloofwaardig. Zo zouden de ’ [bijnaam] ’ en [medeverdachte 2] , toen [verdachte] hen ophaalde, allerlei voorwerpen mee de auto in hebben genomen, waaronder bikvakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten, en zou [verdachte] daarvan niks hebben gemerkt.

Over de kentekenplaten heeft [verdachte] ter terechtzitting verklaard dat die van aluminium waren en dat [medeverdachte 2] en ‘ [bijnaam] ’ die op de terugweg in kleine stukjes hebben gebroken door ze met hun handen te buigen. Dat lijkt de rechtbank onwaarschijnlijk. De rechtbank heeft [verdachte] daarom om een nadere verklaring gevraagd. Die heeft hij niet gegeven.

Over de op zijn slaapkamer inbeslaggenomen schoenen heeft [verdachte] verklaard dat deze van [medeverdachte 2] zijn, maar uit onderzoek van Eurofins volgt dat in de bemonstering van de onderzijde van de tong een DNA-mengprofiel is aangetroffen afkomstig van minimaal drie donoren, waarvan een DNA-hoofdprofiel is afgeleid van wie [verdachte] mogelijk de donor is met een grote bewijskracht, terwijl [medeverdachte 2] geen mogelijke donor is. Bovendien heeft [verdachte] verklaard dat [medeverdachte 2] de schoenen na de overval in de auto heeft achtergelaten, maar heeft [verdachte] geen antwoord kunnen geven op de vraag van de rechtbank of [medeverdachte 2] dan andere schoenen heeft aangetrokken toen hij hem zou hebben afgezet op het station in Helmond of dat [medeverdachte 2] op sokken verder is gegaan.

Het komt er onder de streep op neer dat [verdachte] , geconfronteerd met objectief bewijs dat hem in de buurt van de plaats delict brengt, op allerlei manieren probeert om zijn eigen rol zo klein mogelijk te maken en de schuld volledig bij de medeverdachten te leggen. Zijn verklaring wordt echter niet ondersteund door de onderzoeksbevindingen en is hiermee op een aantal punten ook in strijd. Verder bevatten de verklaringen kijkend naar de inhoud zoals hiervoor overwogen zeer ongeloofwaardige elementen.

De rechtbank oordeelt dat de verklaringen van [verdachte] niet betrouwbaar zijn en zal deze niet gebruiken voor het bewijs.

Signalement

Zoals hiervoor is weergegeven stelt de rechtbank vast dat twee personen, één met een gezet postuur en één met een slank postuur, uit de auto zijn gestapt en de woning zijn binnengedrongen. Beide personen droegen zwarte kleding en bivakmutsen waardoor een herkenning niet mogelijk is. De rechtbank is van oordeel dat de uiterlijke kenmerken van [medeverdachte 1] zouden kunnen passen bij de persoon met het gezette postuur en dat de uiterlijke kenmerken van zowel [verdachte] als [medeverdachte 2] zouden kunnen passen bij de persoon met het slanke postuur. Het signalement van de persoon met het slanke postuur is onvoldoende onderscheidend om vast te stellen wie van de twee dit is.

Auto

De rechtbank stelt op grond van de bevindingen van de politie vast dat de bij de woningoverval gebruikte grijze Peugeot 206 eigendom is van de moeder van [verdachte] .

Zendmastgegevens

De rechtbank stelt op grond van de bevindingen van de politie vast dat de telefoons van [verdachte] en [medeverdachte 2] op de dag van de overval samen de reisbeweging hebben gemaakt naar en van de omgeving van de plaats delict. De telefoon van [verdachte] heeft een reisbeweging gemaakt langs de woonplaats van [medeverdachte 1] .

De rechtbank stelt ook vast dat de telefoon van [medeverdachte 2] eerder, op 19 augustus 2025, een zendmast heeft aangestraald in de omgeving van de plaats delict rond het tijdstip van een verdachte situatie bij de woning van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] .

Machete

De rechtbank stelt op grond van de camerabeelden, de beschrijving van die beelden door de politie en de verklaring van [slachtoffer 2] vast dat de persoon met het gezette postuur een machete – een groot voorwerp, in de vorm van een kapmes – vasthoudt.

Bij de doorzoeking van de slaapkamer van [verdachte] is een machete aangetroffen.

De politie heeft gerelateerd dat de bankrekeninggegevens van [medeverdachte 2] zijn bevraagd en dat een betaling is gevonden bij een wapenwinkel in Duitsland op 9 mei 2025 voor een bedrag van € 25,95. De eigenaar van de wapenwinkel heeft verklaard dat hij de kassabon behorende bij die transactie heeft gevonden. Daarop staat een machete met een bepaald productnummer. Op de website van de wapenwinkel is een machete met dat productnummer te koop voor € 25,95. De politie heeft gerelateerd dat die machete sterke gelijkenissen vertoont met de aangetroffen machete in de slaapkamer van [verdachte] en die op de camerabeelden. Op grond van het vorenstaande concludeert de rechtbank dat [medeverdachte 2] de machete heeft gekocht, dat deze gebruikt is bij de overval en dat deze op enig moment na de overval naar de woning van [verdachte] is gebracht.

Kluis

De rechtbank stelt op grond van de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] , inhoudende dat de overvallers hebben gesproken over een kluis, vast dat de overvallers wetenschap hadden van de aanwezigheid van een kluis. [slachtoffer 1] heeft verklaard dat alleen zijn vrouw, kinderen en [betrokkene] (eigenaar van een bedrijf waar [slachtoffer 1] mee samenwerkt, hierna: [betrokkene] ) wetenschap hebben van de kluis en dat ‘ [verdachte] ’ een knechtje is van [betrokkene] . [slachtoffer 1] heeft verklaard dat hij de achternaam van [verdachte] niet weet. In dit verhoor is vermeld dat [zoon slachtoffer] [de rechtbank begrijpt de zoon van [slachtoffer 1] ] heeft opgezocht dat het iets is met ‘ [verdachte] . De rechtbank concludeert op grond van het vorenstaande dat [verdachte] via [betrokkene] op de hoogte was van de aanwezigheid van een kluis. Bij dit oordeel betrekt de rechtbank dat [verdachte] ook in dit kader ongeloofwaardig heeft verklaard. Hij verklaart namelijk dat hij er pas in de gevangenis achter is gekomen dat de overval bij [slachtoffer 1] heeft plaatsgevonden. [slachtoffer 1] heeft echter verklaard dat het knechtje ‘ [verdachte] ’ ook wel eens in de loods en binnen in de woning is geweest. De rechtbank heeft geen enkele reden om aan de verklaring van [slachtoffer 1] te twijfelen.

Plaats delict

De rechtbank stelt op de grond van de camerabeelden vast dat de auto met een continue snelheid de oprit oprijdt en op een specifieke plek op de oprit stil gaat staan, waarna twee personen uitstappen. De rechtbank overweegt dat de inzittenden kennelijk wisten waar ze moesten zijn. De rechtbank stelt op grond van de verklaring van [slachtoffer 1] , zoals hiervoor weergegeven, vast dat [verdachte] wel eens in de woning is geweest. [verdachte] heeft dit ontkend, maar de rechtbank heeft, zoals gezegd, geen aanleiding om aan de verklaring van [slachtoffer 1] te twijfelen.

Vrijspraak [medeverdachte 1] .

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat [medeverdachte 1] bij de woningoverval betrokken is en zal hem daarvan vrijspreken. Nu de verklaringen van [verdachte] , die spreekt over ‘ [bijnaam] ’ en hiermee mogelijk [medeverdachte 1] bedoelt, niet voor het bewijs worden gebezigd, blijven alleen over de reisbeweging van de telefoon van [verdachte] langs de woonplaats van [medeverdachte 1] en de omstandigheid dat [medeverdachte 1] past in het signalement van de persoon met het gezette postuur. Dat is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende voor een bewezenverklaring.

Daderschap [medeverdachte 2] en [verdachte] .

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en hetgeen hiervoor is overwogen, in onderlinge samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] en [medeverdachte 2] betrokken zijn bij de woningoverval. De rechtbank zal hieronder ingaan op hun rol en de vraag beantwoorden of sprake is van medeplegen of medeplichtigheid.

Voor het aannemen van medeplegen dient te worden beoordeeld of sprake is geweest van een bewuste en nauwe samenwerking tussen de verdachten. Van belang zijnde elementen voor het aannemen van bewuste en nauwe samenwerking zijn bijvoorbeeld de intensiteit van de samenwerking, een taakverdeling, de rol in de voorbereiding, uitvoering of afhandeling en het belang van die rol, het zich al dan niet distantiëren en aanwezigheid op belangrijke momenten. De bijdrage van een medepleger zal in de regel worden geleverd tijdens het begaan van het strafbare feit in de vorm van een gezamenlijke uitvoering van het feit. Een geringe rol of het ontbreken van enige rol in de uitvoering van het delict zal moeten worden gecompenseerd, bijvoorbeeld door een grotere rol in de voorbereiding.

Nu de verklaringen van [verdachte] niet voor het bewijs worden gebezigd en uit de andere bewijsmiddelen niet volgt dat [verdachte] de bestuurder van de auto was, terwijl er ook aanwijzingen zijn dat [verdachte] de persoon was met het slanke postuur die de woning is ingegaan (zo vertonen de – op de camerabeelden zichtbaar – door die persoon gedragen schoenen overeenkomsten met de op de slaapkamer van [verdachte] inbeslaggenomen schoenen), kan de rechtbank niet vaststellen dat [verdachte] de bestuurder was en [medeverdachte 2] de persoon met het slanke postuur of andersom.

[verdachte] , [medeverdachte 2] en een derde persoon zijn samen in een auto naar de plaats delict gereden. Twee van de drie personen zijn uitgestapt en gewapend en gemaskerd de woning binnengedrongen. De derde persoon bleef als bestuurder in de auto, keerde op het erf en liet de andere twee personen na terugkomst uit de woning direct weer instappen, waarna zij samen vertrokken. De rechtbank is van oordeel dat [medeverdachte 2] , [verdachte] en de derde persoon nauw en bewust hebben samengewerkt. Zij hebben de woningoverval gezamenlijk uitgevoerd, waarbij er tevens sprake is van onderling uitwisselbare rollen. Zij hebben derhalve tezamen en in vereniging – als medeplegers – de woningoverval gepleegd. De rechtbank verwerpt de verweren van de verdediging.

Conclusie.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen en wat hiervoor is overwogen, in onderlinge samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat [verdachte] en [medeverdachte 2] zich schuldig hebben gemaakt aan het medeplegen van een poging tot afpersing. De rechtbank acht het onder 1 primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen. Zoals gezegd zal [medeverdachte 1] van dit feit worden vrijgesproken.

1. primair

op 11 oktober 2025 te Veghel, tezamen en in vereniging met anderen, ter uitvoering van het door verdachte en zijn mededaders voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich en een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag, dat aan die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1] toebehoorde(n),

-(na de woning binnen te zijn gegaan) dreigend tegen die [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1] heeft gezegd: ik wil geld, geld en als het goed is is er een kluis’ en/of ‘ik moet je geld hebben’, althans woorden van soortgelijke aard en/of strekking en

-(dreigend) een hamer aan die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] getoond en

-(dreigend) een machete aan die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] getoond en

-die [slachtoffer 1] aan zijn shirt vastgepakt en vastgehouden,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

2.

op 20 januari 2026 te Den Dungen, een wapen van categorie I, onder 7° van de Wet wapens en munitie, te weten een door de Minister van Justitie en Veiligheid aangewezen voorwerp dat een ernstige bedreiging van personen kon vormen en dat zodanig op een wapen geleek dat deze voor bedreiging of afdreiging geschikt was, namelijk een gasdrukwapen (merk: [wapenmerk] , kaliber: 4,5 mm, goednummer 2435548) voorhanden heeft gehad.

3.

op 23 april 2026 te Den Dungen, een wapen van categorie II onder 5 van de Wet wapens en munitie, te weten een stroomstootwapen, voorhanden heeft gehad, dat wapen zijnde een voorwerp waarmee door een elektrische stroomstoot personen weerloos kunnen worden gemaakt of pijn kan worden toegebracht.

De taal- en/of schrijffouten die in de tenlastelegging voorkomen, zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

De rechtbank constateert dat onder 3 in de tenlastelegging ’s-Hertogenbosch als pleegplaats is genoemd. Dit moet zijn Den Dungen. De rechtbank zal dit verbeterd lezen. Uit wat tijdens de zitting is besproken blijkt dat voor verdachte duidelijk was dat het stroomstootwapen in de woning in Den Dungen is aangetroffen. Verdachte is hierdoor niet in zijn verdediging geschaad.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat dit verweer moet worden verworpen.

Het oordeel van de rechtbank.

Niet strafbaar is hij die een feit begaat waartoe hij door overmacht is gedrongen (artikel 40 van het Wetboek van Strafrecht). Voor een geslaagd beroep op psychische overmacht dient sprake te zijn van een van buiten komende drang waaraan de verdachte redelijkerwijze geen weerstand kon en ook niet behoefde te bieden. De rechtbank heeft onder het kopje ‘bewijs’ uitgelegd op grond waarvan zij de verklaring van verdachte onbetrouwbaar acht en tot een bewezenverklaring van medeplegen komt. Voor een geslaagd beroep op psychische overmacht bestaat naar het oordeel van de rechtbank dan ook geen feitelijke grondslag.

Het beroep op psychische overmacht wordt daarom verworpen.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard.

De eis van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd aan verdachte voor feit 1 subsidiair (medeplichtigheid), feit 2 en feit 3 een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaren op te leggen waarvan 1 jaar voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

Een kopie van de vordering van de officier van justitie is aan dit vonnis gehecht.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft – in het geval van een bewezenverklaring – verzocht een gevangenisstraf op te leggen gelijk aan de duur van het voorarrest en daarnaast een voorwaardelijke straf met de door de reclassering geadviseerde voorwaarden.

Het oordeel van de rechtbank.

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van de door verdachte gepleegde strafbare feiten betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Aard en ernst van de feiten

Verdachte heeft samen met anderen een gewapende woningoverval gepleegd. Met bivakmutsen en wapens zijn twee personen de woning van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] binnengedrongen waar op dat moment ook drie kleinkinderen, van 4, 7 en 8 jaar, van hen aanwezig waren. De rechtbank rekent het verdachte en zijn medeverdachten zwaar aan dat zij toen dat zij dat zagen niet direct zijn vertrokken en dat de kleinkinderen hebben moeten aanschouwen dat hun opa bij zijn shirt werd vastgepakt waarbij een machete (een groot kapmes) werd getoond.

Het feit heeft een enorme impact op de slachtoffers gehad. Zij kampen tot op heden allen nog met de gevolgen van de overval. [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zijn hun gevoel van vrijheid, veiligheid en vertrouwen kwijtgeraakt. Zij zijn voortdurend alert en slapen slecht. De oudste twee kleinkinderen volgen intensieve EMDR-therapie om de gebeurtenis te kunnen verwerken. Het veilige plekje bij opa en oma is niet meer hetzelfde. Een en ander is invoelend verwoord in de op de terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaringen.

Verdachte heeft enkel gehandeld uit financieel gewin en alle hierboven beschreven nadelige gevolgen voor de slachtoffers op de koop toe genomen.

Verdachte heeft daarnaast nog twee wapenfeiten gepleegd, te weten het voorhanden hebben

van een op een vuurwapen gelijkend voorwerp, dat geschikt is voor bedreiging of afdreiging, en een stroomstootwapen.

Persoonlijke omstandigheden

De rechtbank houdt in strafverzwarende zin rekening met de omstandigheden dat verdachte eerder voor een soortgelijk feit, een straatroof, werd veroordeeld en dat hij de onderhavige strafbare feiten heeft gepleegd tijdens de proeftijd van die eerdere veroordeling.

De rechtbank heeft het over verdachte opgemaakte reclasseringsrapport van 19 oktober 2026 gezien. De reclassering heeft geadviseerd om het volwassenenstrafrecht toe te passen en bij een veroordeling een deels voorwaardelijke straf op te leggen met bijzondere voorwaarden, te weten een meldplicht, dagbesteding, diagnostiek en ambulante behandeling, een contactverbod met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en de medeverdachten en een locatieverbod voor de plaats waar het bewezenverklaarde heeft plaatsgevonden.

De rechtbank is niet gebleken van persoonlijke omstandigheden die – afgewogen tegen de ernst van het bewezenverklaarde – in het voordeel van verdachte zouden moeten wegen.

Op te leggen straf

Bij haar beslissing over de strafsoort en de hoogte van de straf heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de binnen de rechtspraak ontwikkelde oriëntatiepunten. De oriëntatiepunten dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de straf. Het oriëntatiepunt voor een woningoverval waarbij sprake is van licht geweld/bedreiging is een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaar. Weliswaar is sprake van een poging, omdat er geen goederen zijn weggenomen, maar naar het oordeel van de rechtbank is dat in onderhavige zaak met name van belang voor de juridische kwalificatie en niet zozeer voor de waardering van hetgeen feitelijk is gebeurd. Immers hadden de gewelddadigheden al plaatsgevonden toen de woning zonder buit werd verlaten.

Het oriëntatiepunt voor het voorhanden hebben van een nabootsing van een bestaand wapen en van een stroomstootwapen is per voorwerp een geldboete van € 650,00.

De rechtbank ziet geen aanleiding om een deels voorwaardelijke straf op te leggen, zoals geadviseerd door de reclassering. De eerder deels voorwaardelijk opgelegde straf heeft verdachte er niet van weerhouden om binnen enkele maanden opnieuw een ernstig strafbaar feit te plegen en doet naar het oordeel van de rechtbank ook geen recht aan de ernst van het bewezenverklaarde onder feit 1 en de strafverzwarende omstandigheden. De door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden kunnen eventueel te zijner tijd worden verbonden aan een mogelijke voorwaardelijke invrijheidstelling.

Alles afwegend acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 4 jaren passend en geboden. De tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht zal daarop in mindering worden gebracht.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

De rechtbank legt een zwaardere straf op dan de door de officier van justitie gevorderde straf, omdat de rechtbank tot een bewezenverklaring van medeplegen komt en de officier van justitie uit is gegaan van medeplichtigheid.

Geen contact- en locatieverbod

[slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] hebben verzocht een contact- en locatieverbod op te leggen. Nu de rechtbank geen deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden zal opleggen, ligt de vraag voor of het opleggen van een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (inhoudende een contactverbod en een gebiedsverbod) is aangewezen. Deze maatregel kan worden opgelegd ter beveiliging van de maatschappij of ter voorkoming van strafbare feiten. Nu de rechtbank geen aanleiding heeft om te veronderstellen dat verdachte contact zal opnemen met [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] of zich in de omgeving van hun woning zal begeven, zal de rechtbank deze maatregel niet opleggen.

Door [slachtoffer 2] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van € 6.000,00 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat geheel immateriële schade.

Namens [slachtoffer 3] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 5] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van voor ieder € 8.000,00 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat geheel uit immateriële schade.

Door [slachtoffer 6] is schadevergoeding gevorderd tot een bedrag van € 335,44 vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Het bedrag bestaat geheel uit materiële schade (€ 60,59 voor reiskosten, € 117,00 voor begeleiding naar afspraken, € 53,85 voor toekomstige reiskosten en € 104,00 voor toekomstige begeleiding naar afspraken).

Ten aanzien van deze vorderingen geldt dat is verzocht om verdachte telkens hoofdelijk te veroordelen tot vergoeding van de schade.

De vorderingen zijn ter terechtzitting toegelicht door de raadsvrouwen van de benadeelde partijen.

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle vorderingen volledig kunnen worden toegewezen, hoofdelijk, vermeerderd met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft primair verzocht de benadeelde partijen in de vorderingen niet-ontvankelijk te verklaren gelet op de door hem bepleite vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging.

De raadsman heeft subsidiair aangevoerd dat geen sprake is van een groepsverband, zodat hoofdelijkheid niet aan de orde is. De raadsman heeft verzocht een andere verdeling naar billijkheid toe te passen, waarbij rekening wordt gehouden met de omstandigheden dat verdachte buiten bleef en geen rol had in het plan.

Meer subsidiair heeft de raadsman verzocht de vorderingen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] te matigen. Ten aanzien van de verzochte materiële schade door [slachtoffer 1] heeft de raadsman aangevoerd dat niet is gebleken dat de benadeelde deze schade heeft geleden, omdat het bankafschrift van [bedrijf 1] is en de e-mail van [bedrijf 2] is gericht aan zowel [slachtoffer 1] als [slachtoffer 2] .

De raadsman heeft verzocht de vorderingen van [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] flink te matigen naar de ondergrens van de bandbreedte van de Rotterdamse schaal. Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 4] heeft de raadsman subsidiair verzocht de vordering niet-ontvankelijk te verklaren, omdat nader onderzoek naar de omvang en de oorzaak van de klachten een onevenredige belasting van het strafproces oplevert.

De raadsman heeft verzocht de vordering van [slachtoffer 5] af te wijzen en subsidiair niet-ontvankelijk te verklaren, omdat de aantasting in persoon onvoldoende is aangetoond.

Het oordeel van de rechtbank.

De rechtbank verwerpt het primaire verweer van de raadsman gelet op de bewezenverklaring en hetgeen hiervoor is overwogen ten aanzien van de strafbaarheid van verdachte. Ook hetgeen subsidiair door de raadsman is aangevoerd over het groepsverband slaagt op dezelfde grond niet.

Juridisch kader immateriële schade volgens de Hoge Raad

Als de schade die het gevolg is van een gebeurtenis waarop de aansprakelijkheid berust nadeel omvat dat niet in vermogensschade bestaat, heeft de benadeelde op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, BW recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding indien hij lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. Van de in artikel 6:106, onder b, BW bedoelde aantasting in zijn persoon op andere wijze is in ieder geval sprake indien de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat in verband met de omstandigheden van het geval psychische schade is ontstaan, waartoe nodig is dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. In voorkomend geval kunnen de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.

De vordering van [slachtoffer 1]

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers is sprake van een gewapende woningoverval waarbij twee gemaskerde mannen dreigend een hamer en een machete hebben getoond en waarbij de benadeelde bij zijn shirt is gepakt in het bijzijn van zijn vrouw en drie jonge kleinkinderen. Uit de toelichting op de vordering volgt bovendien dat de benadeelde partij tot op heden extra alert is en zeer angstig. De benadeelde partij heeft recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partij overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van

€ 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezen verklaarde feit toegebrachte schade, de gevorderde schadevergoeding voor immateriële schade, te weten een bedrag van € 6.000,00.

De rechtbank zal de verzochte vergoeding voor kosten van eigen bijdrage van de rechtsbijstandsverzekering toewijzen als proceskosten, te weten een bedrag van € 250,00. De raadsvrouw van de benadeelde partij heeft ter terechtzitting aangevoerd dat deze kosten ten laste zijn gekomen van de benadeelde partij en de rechtbank heeft geen aanleiding om daaraan te twijfelen. De rechtbank heeft daarbij gelet op de rechtsvorm van het bedrijf van verdachte, te weten een vennootschap onder firma (hierna: vof), waarvoor geldt dat alle vennoten hoofdelijk en privé aansprakelijk zijn voor alle schulden van de vof.

De vordering van [slachtoffer 2]

De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers is sprake van een gewapende woningoverval waarbij twee gemaskerde mannen dreigend een hamer en een machete hebben getoond en waarbij de echtgenoot van de benadeelde bij zijn shirt is gepakt in haar bijzijn en van de drie jonge kleinkinderen. Uit de toelichting op de vordering volgt bovendien dat de benadeelde partij zich niet meer veilig voelt in haar eigen woning. De benadeelde partij heeft recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partij overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van

€ 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezen verklaarde feit toegebrachte schade, de gevorderde schadevergoeding voor immateriële schade, te weten een bedrag van € 6.000,00.

De vorderingen van [slachtoffer 3] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 5]

De rechtbank is van oordeel dat ten aanzien van [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] sprake is van een aantasting in de persoon op andere wijze, omdat de benadeelden geestelijk letsel hebben opgelopen. Uit de toelichting op hun vorderingen volgt dat zij veel last hebben van psychische klachten en dat zij in behandeling zijn van een kinderpsycholoog en EMDR-therapie krijgen. Een en ander is onderbouwd met behandelplannen van psychologisch centrum Lambertushof. Ten aanzien van [slachtoffer 5] is de rechtbank van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Immers is sprake van een gewapende woningoverval waarbij twee gemaskerde mannen dreigend een hamer en een machete hebben getoond en waarbij de opa van de benadeelden bij zijn shirt is gepakt. Uit de toelichting op de vordering van [slachtoffer 5] volgt dat hij angstklachten heeft en vaak bij zijn ouders in bed slaapt. De benadeelden hebben recht op een schadevergoeding.

De rechtbank heeft voor wat betreft de hoogte van de vergoeding aangesloten bij de Rotterdamse schaal ten aanzien van bedreigende situaties die gepaard gaan met diefstal en/of afpersing (19.1). Naar het oordeel van de rechtbank komt de situatie van de benadeelde partijen overeen met sub a, meest ernstig. Hierbij hoort een vergoeding van

€ 3.000,00 tot € 8.000,00.

De rechtbank acht – voor alle drie benadeelden partijen – toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezen verklaarde feit toegebrachte schade, een gedeelte van de gevorderde schadevergoeding voor immateriële schade, te weten een bedrag van € 6.000,00. Ondanks de kwetsbaarheid van de minderjarige benadeelden kiest de rechtbank niet voor de bovenkant van de schaal, omdat de bovenkant meer passend is voor overvallen waarbij fors geweld wordt gebruikt en sprake is van (ernstig) fysiek letsel.

De rechtbank zal de vorderingen van de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaren voor wat betreft de meer gevorderde vergoeding voor immateriële schade.

De vordering van [slachtoffer 6]

De rechtbank zal de vordering van de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren. Hoewel de rechtbank zich kan voorstellen dat reiskosten en kosten voor begeleiding zijn gemaakt, is de vordering gelet op het ontbreken van bewijsstukken (bijvoorbeeld een afsprakenkaart) niet vatbaar voor toewijzing. Nader onderzoek naar de juistheid en omvang van de vordering levert naar het oordeel van de rechtbank een onevenredige belasting van het strafgeding op.

Wettelijke rente

De rechtbank zal de toegewezen vergoedingen voor immateriële schade vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van het tenlastegelegde (11 oktober 2025) tot aan de dag der algehele voldoening.

Burgerlijke rechter

De rechtbank zal bepalen dat de benadeelde partijen de (onderdelen van de) vorderingen die niet-ontvankelijk worden verklaard slechts bij de burgerlijke rechter kunnen aanbrengen.

Kostenveroordeling

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten van de benadeelde partijen, met uitzondering van [slachtoffer 6] , tot op heden begroot op € 250,00 bij [slachtoffer 1] en voor het overige op nihil. Verder wordt verdachte veroordeeld in de ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten.

Nu de vordering van [slachtoffer 6] geheel niet-ontvankelijk wordt verklaard, zal de rechtbank de benadeelde partij [slachtoffer 6] veroordelen in de kosten van verdachte wegens die vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.

Hoofdelijkheid

De rechtbank stelt vast dat verdachte het strafbare feit waar de vorderingen benadeelde partij betrekking op hebben samen met anderen heeft gepleegd. Nu verdachte en zijn mededaders samen een onrechtmatige daad hebben gepleegd, zijn zij jegens de benadeelden hoofdelijk aansprakelijk voor de totale schade.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank zal voor de toegewezen bedragen voor zover die zien op immateriële schade tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding aan de slachtoffers bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente zoals hiervoor is bepaald.

Aangezien aan verdachte meer verplichtingen tot vergoeding van dezelfde schade worden opgelegd, zal de rechtbank bepalen dat als verdachte en/of zijn mededaders hebben voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat daarmee de verplichting tot betaling aan de benadeelde partijen komt te vervallen en andersom, indien verdachte en/of zijn mededaders hebben voldaan aan de verplichting tot betaling aan de benadeelde partijen, daarmee de verplichting tot betaling aan de Staat komt te vervallen.

BEM-clausule.

De rechtbank zal ten aanzien van de benadeelde partijen [slachtoffer 3] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 5] bepalen dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding op een ten behoeve van de benadeelde partij te openen rekening met een zogenoemde BEM-clausule (Belegging, Erfenis en andere gelden Minderjarigen) zal worden gestort, omdat dit door de benadeelde partijen is verzocht en de verzoeken tot schadevergoeding door de ouders zijn ondertekend. Een dergelijke BEM-clausule is bedoeld ter bescherming van de belangen van de minderjarige. De minderjarige en zijn wettelijke vertegenwoordiger kunnen slechts met toestemming van de kantonrechter over het vermogen van de minderjarige beschikken tot de minderjarige achttien jaar is.

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd de vordering na voorwaardelijke veroordeling toe te wijzen.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman heeft gelet op de door hem bepleite vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging primair verzocht de vordering af te wijzen. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de proeftijd te verlengen. Meer subsidiair heeft de raadsman verzocht de jeugddetentie om te zetten in een werkstraf.

Het oordeel van de rechtbank.

De vordering voldoet aan alle wettelijke eisen. Krachtens de wettelijke bepalingen is de rechtbank bevoegd tot behandeling van deze vordering. Uit het onderzoek ter terechtzitting zijn geen omstandigheden gebleken die aan de ontvankelijkheid van de officier van justitie in de weg staan.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de veroordeelde zich gedurende de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof aan een ernstig strafbaar feit, te weten het medeplegen van poging tot afpersing, heeft schuldig gemaakt. Bijzondere omstandigheden die aan de tenuitvoerlegging in de weg staan zijn naar het oordeel van de rechtbank niet aanwezig. De rechtbank ziet geen aanleiding om de proeftijd te verlengen of de jeugddetentie om te zetten in een werkstraf zoals door de raadsman is verzocht. De rechtbank zal dan ook de gevorderde tenuitvoerlegging gelasten, te weten een jeugddetentie van 123 dagen.

De rechtbank:

Verklaart het ten laste gelegde onder 1 primair, 2 en 3 bewezen zoals hiervoor is omschreven.

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op de misdrijven:

T.a.v. feit 1 primair:

poging tot afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen

T.a.v. feit 2:

handelen in strijd met artikel 13, eerste lid, van de Wet wapens en munitie

T.a.v. feit 3:

handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Legt op de volgende straf en maatregelen.

T.a.v. feit 1 primair, feit 2, feit 3:

Een gevangenisstraf voor de duur van 4 jaren met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht.

T.a.v. feit 1 primair:

Maatregel van schadevergoeding

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van

[slachtoffer 1] , van een bedrag van 6.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 1] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op 250,00 euro, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededaders aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 2] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededader(s) is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededaders aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van

[slachtoffer 3] , van een bedrag van 6.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 3] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 3] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededaders aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding aan de minderjarige zal worden gestort op een ten behoeve van deze minderjarige te openen rekening met een BEM-clausule.

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van

[slachtoffer 4] , van een bedrag van 6.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 4] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 4] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededaders aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding aan de minderjarige zal worden gestort op een ten behoeve van deze minderjarige te openen rekening met een BEM-clausule.

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van

[slachtoffer 5] , van een bedrag van 6.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 5] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 5] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit immateriële schade.

De vergoeding van immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 oktober 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is niet gehouden tot betaling voor zover het bedrag door (een van) zijn mededaders is betaald.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

Bepaalt dat de benadeelde partij in de vordering voor het overige niet-ontvankelijk is en de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte en/of zijn mededaders aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt dat de als gevolg van deze uitspraak te betalen schadevergoeding aan de minderjarige zal worden gestort op een ten behoeve van deze minderjarige te openen rekening met een BEM-clausule.

Veroordeelt de benadeelde partij in de proceskosten door verdachte ter verdediging tegen die vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.

Beslissing na voorwaardelijke veroordeling:

Beveelt de tenuitvoerlegging van de straf, voor zover voorwaardelijk opgelegd bij vonnis van de meervoudige strafkamer te Oost-Brabant van 04 juli 2025, gewezen onder parketnummer 01.407471.24, te weten: een jeugddetentie voor de duur van 123 dagen.

Beslissing t.a.v. de voorlopige hechtenis:

Heft op de schorsing van de voorlopige hechtenis met ingang van heden.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. N. Flikkenschild, voorzitter,

mr. S.J.W. Hermans en mr. M.T.T. Slenter, leden,

in tegenwoordigheid van mr. H. Wildeman, griffier,

en is uitgesproken op 13 november 2026.