Strafrecht overig
Poging tot doodslag met trappen tegen het hoofd van het slachtoffer.
Rechtbank Amsterdam, 29 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10735 · Rechtbank Amsterdam · 29 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-10735
Zaakgegevens
Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 29 oktober 2026
- Datum publicatie
- 30 oktober 2026
- Zaaknummer
- 13.190553.26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10735
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Poging tot doodslag met trappen tegen het hoofd van het slachtoffer.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13-190553-26
Datum uitspraak: 29 oktober 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1987,
wonende op het adres: [adres] ,
thans gedetineerd in het [detentieadres] .
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 15 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. L.M. de Zeeuw en van wat verdachte en zijn raadsvrouw mr. Z.L. Moezel (waarnemend voor mr. E.G.S. Roethof) naar voren hebben gebracht.
2 Tenlastelegging
Aan verdachte is, kort weergegeven, ten laste gelegd dat hij
op of omstreeks 3 juli 2026 te Amsterdam, in elk geval in Nederland,
primair:
ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk een ander, te weten [slachtoffer] van het leven te beroven, met dat opzet, eenmaal of meermalen (met kracht)
- heeft geslagen/gestompt op/tegen/in het gezicht/hoofd, althans het lichaam van
voornoemde [slachtoffer] en/of
- heeft geschopt/getrapt op/tegen/in het gezicht/hoofd, althans het lichaam van voornoemde
[slachtoffer] (terwijl voornoemde [slachtoffer] op de grond lag),
terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
(art 287 Wetboek van Strafrecht, art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht)
subsidiair :
hij die [slachtoffer] zwaar heeft mishandeld;
(art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht)
meer subsidiair:
hij een poging heeft gedaan die [slachtoffer] zwaar te mishandelen.
(art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht, art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht)
3 Voorvragen
De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde feit en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
4 Waardering van het bewijs
Feiten en omstandigheden
De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.
Op 3 juli 2026 komt verdachte aanrijden in zijn auto op te [weg] te Amsterdam. De verdachte stapt op blote voeten uit. Het slachtoffer [slachtoffer] loopt naar hem toe. Er ontstaat een discussie tussen verdachte en het slachtoffer, die dicht tegenover elkaar staan. Plotseling haalt [slachtoffer] uit met zijn rechterelleboog naar het gezicht/hoofd van verdachte. In reactie slaat verdachte met zijn rechtervuist richting het gezicht van [slachtoffer] . Beiden nemen daarna een gevechtshouding aan. [slachtoffer] slaat verdachte met gebalde vuist in het gezicht. Verdachte komt ten val en staat direct weer op. Verdachte slaat [slachtoffer] met gebalde vuist in het gezicht. [slachtoffer] valt op de grond en blijft liggen. Verdachte slaat [slachtoffer] , die nog bewegingsloos op zijn buik op straat ligt, met zijn rechtervuist zes keer hard tegen diens hoofd. Vervolgens trapt verdachte vijf keer met zijn blote rechtervoet van boven naar beneden hard op/tegen het hoofd van [slachtoffer] , die nog steeds bewegingsloos op de grond ligt. Verdachte loopt vervolgens naar zijn auto. [slachtoffer] probeert zijn bovenlijf op te richten. Verdachte trekt zijn T-shirt uit, trekt een kort sprintje naar [slachtoffer] , gaat voor hem staan, haalt zijn rechterbeen naar achteren en schopt [slachtoffer] met zijn rechtervoet vol in diens gezicht ‘alsof hij een voetbal probeert weg te schoppen’. Verdachte stapt vervolgens in zijn auto en rijdt weg.
[slachtoffer] blijft op straat liggen met naast zijn gezicht een bloedplas van ongeveer 60 centimeter lang en ongeveer 15 centimeter breed. Bij het slachtoffer blijkt later sprake van een gebroken rechterbovenkaak, een gebroken rechterjukbeen met verplaatsing, een gebroken linkeronderkaak en een gebroken neus. Het slachtoffer is op 3 juli 2026 in het OLVG opgenomen en op 6 juli 2026 uit het ziekenhuis ontslagen. In die tijd is het slachtoffer tweemaal operatief behandeld, waarbij drie miniplaten, een microplaat en 13 schroeven zijn aangebracht. Tandheelkundig is sprake van een traumatische mandibulafractuur ter hoogte van regio/elementen 32-33, zijn daar tekenen van devitaliteit en is er een open beet/occlusale opening van 1 millimeter ter hoogte van 31-32. Het slachtoffer heeft verklaard dat hij gedurende ongeveer drie of vier maanden niet normaal heeft kunnen eten, littekens in zijn gezicht heeft opgelopen en zijn vroegere manier van leven is kwijtgeraakt. Zo is hij zeer angstig geworden, voelt hij zich uitgeput, wil hij niet meer met anderen communiceren, wil hij het huis niet meer verlaten en heeft hij geen werk en inkomen meer.
Het standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de primair ten laste gelegde poging tot doodslag op grond van de verklaring van verdachte ter terechtzitting en het in het dossier aanwezige ondersteunende bewijs.
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft het standpunt ingenomen dat de feiten niet ter discussie staan, maar wel de juridische kwalificatie daarvan. De feitelijke geweldshandelingen kunnen niet als poging tot doodslag worden gekwalificeerd, aangezien er geen aanmerkelijke kans op de dood heeft bestaan. Niet blijkt dat met kracht tegen het hoofd is geslagen of geschopt en daarnaast heeft verdachte met blote voeten getrapt. Verdachte moet ook worden vrijgesproken van zware mishandeling , nu uit jurisprudentie (ECLI:NL:HR:2018:1051) volgt dat een gebroken kaak niet zonder meer als zwaar lichamelijk letsel kan worden aangemerkt.
Het oordeel van de rechtbank
De camerabeelden die zijn gemaakt met de camera van de flat die aan de PD grenst zijn ter terechtzitting afgespeeld. Daarop is te zien, zoals ook is geverbaliseerd door verbalisanten, dat verdachte het slachtoffer vijfmaal met zijn rechtervoet, van boven naar beneden en ogenschijnlijk met veel kracht, op het gezicht/hoofd van het slachtoffer te stampen. Dit terwijl het slachtoffer roerloos op de grond ligt en diens hoofd -doordat het hoofd op de straatstenen ligt- niet met de stampen kan meeveren maar de volle impact van de stampende voeten moet ondergaan. Vervolgens heeft verdachte een aanloopje genomen en het slachtoffer met een uithalende beweging in het gezicht geschopt. Ook hier geldt dat het slachtoffer, die op zijn buik lag, de van voren komende trap niet heeft kunnen ontwijken of de impact van de trap heeft kunnen verminderen. Verdachte is een forse man en -naar het oordeel van de rechtbank- hij lijkt zich op de camerabeelden op geen enkel moment ook maar enigszins in te houden in zijn boosheid en kracht. Ook gelet op het bij het slachtoffer ontstane letsel, stelt de rechtbank vast dat verdachte met grote kracht tegen en/of op het gezicht/hoofd van het slachtoffer heeft gestampt en geschopt. De harde klappen tegen het hoofd leveren op zichzelf wellicht geen poging doodslag op, maar in samenhang met de stampen op en de schop tegen het hoofd/gezicht is er sprake van een zodanige hoeveelheid fors geweld tegen het hoofd dat dit geweld een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. De rechtbank acht het een feit van algemene bekendheid dat dergelijke gedragingen tot de dood van het slachtoffer kunnen leiden. Naar het oordeel van de rechtbank zijn dergelijke gedragingen zozeer gericht op de dood van het slachtoffer, dat het niet anders kan zijn dan dat verdachte de reële en niet onwaarschijnlijke kans, dat het slachtoffer zou komen te overlijden, bewust heeft aanvaard. Verdachte heeft zich dan ook schuldig gemaakt aan poging tot doodslag. De omstandigheid dat verdachte op blote voeten was, geeft de rechtbank geen aanleiding om anders te oordelen.
5 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de in rubriek 4 vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte
op 3 juli 2026 te Amsterdam, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk een ander, te weten [slachtoffer] van het leven te beroven, met dat opzet, meermalen (met kracht)
- heeft gestompt tegen het gezicht/hoofd van voornoemde [slachtoffer] en
- heeft geschopt/getrapt tegen het gezicht/hoofd, van voornoemde [slachtoffer] (terwijl
voornoemde [slachtoffer] op de grond lag),
terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
6 De strafbaarheid van het feit en van verdachte
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft bepleit dat sprake is van noodweer, dan wel (tardief) noodweerexces. [slachtoffer] heeft als eerste een klap uitgedeeld aan verdachte. Aldus was sprake van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding, waartegen verdachte zich mocht verweren. De raadsvrouw stelt primair dat dit verweer in redelijke verhouding tot de aanranding staat en dat verdachte geen reële en redelijke mogelijkheid had om zich aan de aanranding te onttrekken. Subsidiair stelt de raadsvrouw dat sprake is van (tardief) noodweerexces, gelet op de verklaring van verdachte bij de rechter-commissaris en ter terechtzitting, dat hij door de klap van het slachtoffer in paniek is geraakt zijnde een hevige gemoedsbeweging door de aanranding veroorzaakt.
Het oorddeel van de rechtbank
De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat sprake was van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding toen [slachtoffer] uithaalde met zijn elleboog naar verdachte en verdachte sloeg met zijn gebalde vuist. Hiertegen mocht verdachte zich verweren. De eerste vuistslag van verdachte, waardoor [slachtoffer] ten val kwam, was dan ook gerechtvaardigd.
De daaropvolgende vuistslagen, stampen en schop, die verdachte [slachtoffer] heeft gegeven, terwijl [slachtoffer] bewegingsloos op de grond lag, zijn dat niet. Er was vanaf het moment dat [slachtoffer] op de grond lag geen sprake meer van een noodweersituatie. De geweldshandelingen zijn daarnaast volstrekt disproportioneel. Tenslotte had verdachte zich toen aan de aanranding kunnen en moeten onttrekken door weg te lopen of in zijn auto weg te rijden van het op de grond liggende slachtoffer. De rechtbank verwerpt het beroep op noodweer.
De rechtbank verwerpt ook het beroep op (tardief) noodweerexces. Daarvan kan alleen sprake zijn indien het te ver gaande geweld is veroorzaakt door een hevige gemoedsbeweging voortvloeiend uit de aanranding. Naar het oordeel van de rechtbank blijkt uit de camerabeelden niet van een dergelijke hevige gemoedsbeweging. Het dossier bevat verder ook geen aanwijzingen voor de aanwezigheid van een dergelijke hevige gemoedsbeweging, behalve de verklaring van verdachte, dat hij in paniek was. Hierin ziet de rechtbank onvoldoende aanleiding de gestelde hevige gemoedsbeweging aanwezig te achten.
De rechtbank verwerpt het beroep op noodweer, dan wel (tardief) noodweerexces en komt tot de conclusie dat het bewezen geachte feit volgens de wet strafbaar is, dat het bestaan van een rechtvaardigingsgrond niet aannemelijk is geworden, en dat er geen andere omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. De verdachte is strafbaar.
7 Motivering van de straffen en maatregelen
De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaren, met aftrek van voorarrest.
Het strafmaatverweer van de verdediging
De verdediging heeft de rechtbank verzocht in het voordeel van verdachte rekening te houden met het feit dat verdachte first-offender is, dat de eerste klap uitging van [slachtoffer] en dat verdachte twee jonge kinderen heeft, die hem nodig hebben als opvoeder en financiële bron. Ook wordt de rechtbank verzocht er rekening mee te houden dat tijdens de voorlopige hechtenis van verdachte zijn vader is overleden, waardoor hij hem niet meer levend heeft kunnen zien. Gelet hierop wordt verzocht om een straf, waarbij de duur van de onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet de reeds ondergane voorlopige hechtenis overschrijdt. Dit eventueel in combinatie met een flinke voorwaardelijke gevangenisstraf en/of een taakstraf. De raadsvrouw heeft daarbij verwezen naar een aantal andere uitspraken van deze rechtbank ter zake van poging doodslag, waarbij straffen zijn opgelegd die in overeenstemming zijn met de straf zoals de raadsvrouw heeft bepleit.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Verdachte heeft het slachtoffer toen deze op de grond lag en zich niet kon verweren bijna doodgeslagen en -getrapt. Het forse geweld dat verdachte uitoefende vond plaats op de openbare weg en het zicht van verschillende getuigen. Verdachte heeft het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel toegebracht, bestaande uit meerdere breuken in het gezicht. Dat er geen dodelijk letsel is toegebracht is niet te danken aan de geweldshandelingen van verdachte. Daarnaast heeft het handelen van verdachte ervoor gezorgd dat afbreuk is gedaan aan het gevoel van veiligheid van het slachtoffer en degenen die getuige waren van het geweld. Naar het oordeel van de rechtbank rechtvaardigt het voorgaande de oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zeer aanzienlijke duur. Wel moet worden meegewogen dat verdachte niet met het geweld is begonnen en dat hij een gezin met twee jonge kinderen heeft, waarvoor hij zorg draagt en die hij financieel ondersteunt. In de omstandigheid dat verdachte niet eerder voor enig strafbaar feit is veroordeeld, ziet de rechtbank geen aanleiding voor strafvermindering.
De rechtbank houdt ook rekening met de door de raadsvrouw aangehaalde uitspraken van deze rechtbank. Weliswaar zijn er altijd (relevante) verschillen aan te wijzen bij het vergelijken van uitspraken, maar de door de officier van justitie geformuleerde eis van vier jaar gevangenisstraf wijkt wel fors af van wat gemiddeld als straf voor vergelijkbaar geweld wordt opgelegd. De door de raadsvrouw aangehaalde uitspraken bevatten een aantal matigende feiten en omstandigheden die niet gelden in de onderhavige zaak, vandaar dat de rechtbank niet de strafmaat in die zaken volgt, maar los van die matigende omstandigheden in die zaken geven deze uitspraken wel voldoende aanleiding voor de rechtbank de strafmaat van de officier van justitie niet te volgen.
8 Beslag
Op 4 juli 2026 is op grond van artikel 94 van het Wetboek van Strafvordering onder verdachte in beslag genomen: een zwarte mobiele telefoon van het merk Samsung (goednummer 6836221).
De officier van justitie heeft ter terechtzitting verklaart dat de telefoon aan verdachte kan worden teruggegeven.
De raadsvrouw heeft ter terechtzitting verklaard dat verdachte de telefoon al heeft teruggekregen.
Nu geen sprake meer is van beslag, zal de rechtbank geen beslissing betreffende beslag nemen.
9 Ten aanzien van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel
De vordering
Op 13 oktober 2026 is ter griffie van deze rechtbank de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] binnengekomen. Deze vordering is opgesteld door mr. I.S. van Leeuwen, advocaat te Rotterdam, en beslaat - met bijlagen- 83 pagina’s.
De benadeelde partij vordert de vergoeding van € 31.961,83 aan materiële schade en
€ 37.500,- aan immateriële schade, beide te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
De materiële schade betreft de medische kosten die benadeelde heeft gemaakt en de inkomsten die het slachtoffer heeft gederfd als gevolg van het letsel. De medische kosten zijn onderbouwd met twee facturen van het OLVG van in totaal € 9.624,83 (kosten waarvoor de benadeelde partij geen zorgverzekering had afgesloten) en de offerte van Tandartsenpraktijk Zaandam van € 4.801,25. Het gederfde inkomen betreft een post van € 17.536,-. Het gederfde inkomen is berekend door de BTW-opgaves van de benadeelde partij over de kwartalen 1 en 2 van 2026 te nemen en de daarin vermelde omzet minus de BTW te delen door zes (2 x een kwartaal van 3 maanden) en deze vervolgens te vermenigvuldigen met vier, zijnde het aantal maanden dat de benadeelde partij inmiddels niet heeft kunnen werken.
De immateriële schade is als volgt berekend. Het psychische letsel wordt begroot op
€ 25.000,-, uitgaande van een bandbreedte van € 16.000,- tot € 41.000,- volgend uit de Rotterdamse Schaal. Het lichamelijke letsel wordt begroot op € 10.000,-. Overeenkomstig de aanbeveling 5 bij de Rotterdamse schaal wordt het zwaarste letsel volledig meegenomen en het volgende letsel voor 50%. Aldus wordt het letsel begroot op € 30.000,- (€ 25.000,- + 50% van€ 10.000,-). Overeenkomstig aanbeveling 3 bij de Rotterdamse Schaal wordt het totaalbedrag verhoogd met 25% gelet op de verwijtbaarheid van het geweld. Aldus wordt de vordering vanwege het letsel en de verwijtbaarheid daarvan begroot op € 37.500,- (€ 30.000,- + 25% daarvan).
De raadsvrouw van de benadeelde partij heeft ter zitting verklaard dat de benadeelde partij moet worden genomen zoals hij is en dat hem niet mag worden tegengeworpen dat hij geen zorgverzekering heeft. De raadsvrouw heeft daarbij gewezen op, onder meer, een uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland (ECLI:NL:RBNNE:2025:1972), waarbij geen aanleiding voor afwijzing of matiging werd gezien wegens het ontbreken van een zorgverzekeing.
Het standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie heeft het standpunt ingenomen dat de volledige vordering van de benadeelde partij kan worden toegewezen zoals verzocht, met uitzondering van het gederfde inkomen. Bij de berekening daarvan moet worden uitgegaan van het netto-inkomen, dat de officier van justitie schat op € 2.200,- per maand, zodat het gederfde inkomen kan worden bepaald op € 8.800,- (€ 2.200,- x 4 maanden).
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft het standpunt ingenomen dat de benadeelde partij in het geheel niet-ontvankelijk in zijn vordering verklaard dient te worden. Primair vanwege het door haar bepleite ontslag van alle rechtsvervolging en subsidiair omdat de behandeling daarvan onevenredig belastend is voor het strafgeding en meer subsidiair vanwege het eigen aandeel van de benadeelde partij. De vordering ziet op een totaalbedrag van bijna € 70.000,-, telt 83 pagina’s en is pas twee dagen voor de inhoudelijke behandeling van de strafzaak ingediend, waardoor de verdediging onvoldoende tijd heeft gehad haar standpunten met betrekking tot de vordering te bepalen en naar voren te brengen. Het is ook lastig geweest om de vordering met verdachte te bespreken, gelet op de korte termijn en de taalbarrière tussen de raadsvrouw en verdachte. Meest subsidiair verzoekt de verdediging om matiging van de vordering vanwege het eigen aandeel van de benadeelde partij.
Het oordeel van de rechtbank
Bij het bepalen van de schadevergoeding voor de benadeelde partij, betrekt de rechtbank de navolgende overwegingen.
De rechtbank zal zich eerst uitlaten over het primaire verweer van de raadsvrouw van verdachte, inhoudende dat de benadeelde niet ontvankelijk is in zijn vordering. De raadsvrouw heeft daarbij verwezen naar ECLI:NL:HR:2024:644. Uit dit arrest volgt naar het oordeel van de rechtbank dat de rechtbank moet onderzoeken of verdachte voldoende in de gelegenheid is gesteld verweer te voeren tegen de vordering. Bij de beoordeling hiervan dient rekening te worden gehouden de aard en de omvang van de vordering. Bij een omvangrijke vordering dient verdachte in voldoende mate in de gelegenheid te zijn geweest om stellingen en onderbouwingen genoegzaam naar voren te brengen, of bij ontbreken hiervan dient eigen onderzoek door de rechtbank voldoende compensatie te bieden.
Desgevraagd heeft de raadsvrouw van de benadeelde partij toegelicht waarom de omvangrijke vordering op zo een laat tijdstip is ingediend. Die uitleg is voor de rechtbank navolgbaar, maar zoals de raadsvouw van verdachte terecht heeft opgemerkt, mag dat er niet toe leiden dat verdachte geen adequaat verweer kan voeren.
De rechtbank zal op basis van het genoemde arrest van de Hoge Raad alleen die onderdelen van de vordering toewijzen die naar het oordeel van de rechtbank zonder meer toewijsbaar zijn. Die onderdelen waarbij minimale twijfel bestaat zullen niet ontvankelijk worden verklaard omdat het als nog verweer kunnen voeren leidt tot een onredelijke belasting van het strafproces.
De benadeelde partij heeft als eerste fysiek geweld jegens verdachte gebruikt. Gelet daarop heeft de benadeelde partij een eigen aandeel gehad in zijn schade, welke in mindering op de schadevergoeding dient te strekken.
Het door verdachte toegepaste geweld tot en met de eerste vuistslag, waardoor de benadeelde partij tegen de grond is gegaan, betreft gerechtvaardigd verweer tegen een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding. Daaruit voortvloeiend pijn en letsel komt dan ook niet voor vergoeding in aanmerking. Het overige letsel zal zijn veroorzaakt door de daaropvolgende, niet gerechtvaardigde zes vuistslagen, de vijf stampen op het hoofd en de ‘voetbalschop’ tegen het gezicht.
Welk percentage van de fysieke en psychische schade het gevolg is van de gerechtvaardigde klap en wat het percentage aan matiging wegens eigen aandeel redelijk is zal moeten worden beoordeeld in een eventuele procedure bij de civiele rechter.
Voor de rechtbank staat echter wel vast dat de benadeelde partij in schade heeft geleden door het ongerechtvaardigd handelen van verdachte. De rechtbank is van oordeel dat de daardoor ontstane diverse botbreuken, waarbij sprake is van operatief ingrijpen van een zekere ernst (ECLI:NL:HR:2026:66), zijn aan te merken als zwaar lichamelijk letsel. De zwaarte van dit lichamelijk letsel werkt door in de ernst van het geestelijke letsel.
De rechtbank zal gebruik maken van haar schattingsbevoegdheid en een inschatting maken welk bedrag aan immateriële schade in het strafproces, zonder verweer en nader onderzoek, in ieder geval toewijsbaar is.
Met betrekking tot de ziekenhuisrekeningen zou de schade aanzienlijk lager zijn geweest, indien de benadeelde partij een zorgverzekering had afgesloten, waartoe hij wettelijk is verplicht. Gelet daarop komt dit deel van de vordering in aanmerking voor betwisting, waarop de verdediging zich onvoldoende heeft kunnen voorbereiden, nu de vordering van de benadeelde partij slechts twee dagen voor de terechtzitting is ingediend. De raadsvouw van de benadeelde partij heeft weliswaar gewezen op een uitspraak van de rechtbank Noord-Holland waaruit zou blijken dat het niet voldoen aan de verzekeringsplicht niet in de weg staat aan toewijzing van de vordering, maar deze uitspraak geeft de rechtbank geen aanleiding deze uitspraak zonder meer te volgen.
Dit betekent dat de behandeling van de strafzaak daarvoor zou moeten worden aangehouden, hetgeen een onevenredige belasting van het strafgeding zou opleveren. De rechtbank zal de benadeelde partij dan ook niet-ontvankelijk in zijn vordering verklaren voor wat betreft de ziekenhuisrekeningen.
Nu onduidelijk is welke gebitsschade de eerste gerechtvaardigde klap heeft veroorzaakt en wat de matigende werking van het eigen aandeel is op deze schadepost, dient deze post niet ontvankelijk te worden verklaard.
Met betrekking tot het gederfde inkomen zal de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren nu ook dit deel van de vordering betwist wordt en, zoals hierboven vastgesteld, de verdediging te weinig tijd heeft gehad om dit voor te kunnen bereiden.
De rechtbank stelt vast dat het gestelde psychische letsel is onderbouwd met een schrijven van 6 oktober 2026 van Psychotherapie Zuyd (vordering benadeelde partij, bijlage 9). Hierin wordt verwezen naar een traumatische gebeurtenis op 30 september, de rechtbank begrijpt 3 juli 2026. Het geweldsincident staat sindsdien voortdurend op de voorgrond van de gedachten van de benadeelde partij. Daarbij is sprake van frequente en ongewilde herinneringen aan het geweldsincident, flashbacks, nachtmerries, ernstige angst, voortdurende waakzaamheid, slapeloosheid, sociaal terugtrekgedrag en verlies van vertrouwen in de veiligheid van de omgeving van de benadeelde partij. Deze klachten en de ernst daarvan zijn passend bij een acute posttraumatische stressstoornis (PTSS), welke gespecialiseerde traumabehandeling in een intensief en continu behandeltraject noodzaakt. De rechtbank stelt dan ook vast dat de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit geestelijk letsel heeft opgelopen, dat in aanmerking komt voor vergoeding. De omvang daarvan is lastig vast te stellen, nu in voormeld schrijven wordt verwezen naar eerdere conflicten met, bedreigingen van en provocaties door verdachte en voortdurende telefonische bedreigingen, waarbij namen van familieleden zouden worden genoemd en video’s van geweld met hem zouden worden gedeeld. De PTSS zou dan ook gedeeltelijk kunnen zijn veroorzaakt door andere feiten dan het bewezenverklaarde feit. Dit neemt echter niet weg dat in dit stadium wel vastgesteld kan worden dat het strafbare handelen van verdachte dat de rechtbank bewezen acht heeft geleid tot aanmerkelijke psychische schade. De rechtbank zal met betrekking tot deze schadepost op basis van de schattingsbevoegdheid een bedrag toewijzen waarvan naar het oordeel van de rechtbank vast staat dat dit in deze fase van de procedure zonder meer toewijsbaar is.
Vast staat dat aan de benadeelde partij door het bewezenverklaarde ook rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit (zwaar) lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen. De benadeelde partij heeft voldoende concrete en objectieve gegevens aangevoerd waaruit blijkt dat ten gevolge van het strafbare feit een psychische beschadiging is ontstaan. Op grond van de door de benadeelde partij gestelde omstandigheden, voormelde overwegingen en rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, begroot de rechtbank de vergoeding van de immateriële schade naar billijkheid op tenminste € 15.000,-, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd.
De benadeelde partij zal voor het overige niet-ontvankelijk worden verklaard in zijn vordering. De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Teneinde de benadeelde partij zo min mogelijk te belasten met het innen van de schadevergoeding en het contact met de verdachte zoveel mogelijk te beperken zal de rechtbank de hierna te noemen schadevergoedingsmaatregel opleggen.
9 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 36f, 45 en 287 van het Wetboek van Strafrecht.
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
10 Beslissing
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
Poging tot doodslag.
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 30 maanden.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] toe tot een bedrag van € 15.000,- (vijftienduizend euro) ter vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 3 juli 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [slachtoffer] voornoemd.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in zijn vordering is.
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat € 15.000,- (vijftienduizend euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 3 juli 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 100 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Dit vonnis is gewezen door
mr. M.A.E. Somsen, voorzitter,
mrs. R. van de Water en V.M. Hounjet, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. S.L. Slaats, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 29 oktober 2026.