Een 21-jarige man is veroordeeld tot 125 dagen gevangenisstraf omdat hij op 4 maart 2024 in vereniging een…

De rechtbank stelt voorop dat de betrokkenheid aan een strafbaar feit als medeplegen kan worden bewezenverklaard, als is komen vast te staan dat bij het begaan daarvan sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en een of meer anderen. Ook wanneer het ten laste gelegde medeplegen in de kern niet bestaat uit een gezamenlijke uitvoering tijdens het begaan van het strafbare feit, kan sprake zijn van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking. De materiële en/of intellectuele bijdrage van een ieder aan het strafbare feit zal dan van voldoende gewicht moeten zijn. Bij de beoordeling of daaraan is voldaan, kan rekening worden gehouden met onder meer de intensiteit van de samenwerking, de onderlinge taakverdeling, de rol in de voorbereiding, de uitvoering of de afhandeling van het delict en het belang van de rol van een ieder.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij via Snapchat de opdracht heeft gekregen om een explosief bij een woning tot ontploffing te brengen. In ruil daarvoor zou hij worden betaald. Via Snapchat ontving hij het adres van de bewuste woning en op een parkeerplaats in Amsterdam Holendrecht nam hij een Cobra 6 in ontvangst. Vervolgens heeft hij bij een tankstation een petfles gevuld met benzine en dit met ducttape aan de Cobra 6 bevestigd. Daarna is hij naar het flatgebouw gegaan en heeft hij het explosief, bestaande uit een combinatie van voornoemd stuk vuurwerk en brandstof, aangestoken en vanaf de parkeerplaats voor het flatgebouw in de richting van de voordeur van de woning van de slachtoffers op de eerste etage gegooid. Verdachte heeft verklaard dat hij vanaf het moment waarop hij de opdracht ontving tot aan de ontploffing voortdurend instructies kreeg, onder meer over de vervaardiging van het explosief. Ook moest hij een filmpje van de ontploffing maken en opsturen.

De rechtbank stelt vast dat verdachte niet zelf het initiatief heeft genomen tot het teweegbrengen van de ontploffing. Hij heeft de opdracht van een ander ontvangen en de uitvoering daarvan voor zijn rekening genomen. Daarbij heeft hij niet zelfstandig gehandeld, maar gedurende het gehele traject instructies ontvangen en deze ook uitgevoerd. Ook de gebruikte cobra 6 heeft hij van een ander overhandigd gekregen ten behoeve van het uitvoeren van de opdracht. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat aan het teweegbrengen van de ontploffing een intensieve samenwerking vooraf is gegaan, waarbij verdachte en degene(n) met wie hij contact onderhield ieder een eigen, wezenlijke bijdrage hebben geleverd. De materiële en intellectuele bijdragen van de betrokkenen waren, in onderlinge samenhang bezien, van voldoende gewicht om te kunnen spreken van een nauwe en bewuste samenwerking. De rechtbank acht dan ook bewezen dat verdachte het onder 1 ten laste gelegde tezamen en in vereniging met een ander of anderen heeft gepleegd.

Om te kunnen vaststellen dat sprake was van levensgevaar dan wel gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander als bedoeld in artikel 157, sub 2, van het Wetboek van Strafrecht is vereist dat uit de inhoud van wettige bewijsmiddelen volgt dat zulk gevaar inderdaad te duchten was. Daarmee wordt gedoeld op de graad van waarschijnlijkheid die bestaat wanneer naar de gewone loop der dingen zonder buitengewone omstandigheden de ernstige mogelijkheid van de noodlottige afloop aanwezig is. Kortom, er is gevaar te duchten wanneer een sterke mogelijkheid bestaat en ingezien kan worden dat dit gevaar door het handelen (in dit geval het laten ontploffen van het explosief) zou kunnen ontstaan. Het gevaar moet ten tijde van de ontploffing naar algemene ervaringsregels voorzienbaar zijn geweest. Dat de dader zelf dat gevaar wellicht niet heeft voorzien, is in dat verband dus niet van belang.

Aangever heeft verklaard dat hij en zijn vrouw net in bed lagen toen zij een ‘pok’ geluid tegen de voordeur hoorden. De hond sloeg aan op het geluid. Aangever keek door een kier in de rolluiken op de slaapkamer, die zich aan de kant van de galerij bevond, en zag een vuurzee. Daarop is hij direct naar de voordeur gerend. Daar zag hij dat er vlammen onder de deur door kwamen, die hij heeft gedoofd.

De rechtbank is van oordeel dat het goed voorstelbaar is dat de bewoners na het horen van het geluid tegen de voordeur en het aanslaan van de hond direct naar de voordeur waren gerend en deze hadden geopend om te kijken wat er aan de hand was. Als het explosief op het moment dat de bewoners de voordeur openen vlak voor hun voeten ontploft, dan lopen die bewoners het gevaar dat zij zwaar gewond raken door de steekvlam, het vuur en (rondslingerende objecten door) de teweeggebrachte schokgolf.

De rechtbank is op grond van het voorgaande dan ook van oordeel dat door het teweegbrengen van de ontploffing van het explosief gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor anderen te duchten was. Dit gevaar is naar algemene ervaringsregels voorzienbaar geweest. Dat er ook sprake was van levensgevaar, is niet bewezen. Uit het dossier blijkt niet dat de gevaarzetting van deze vuurwerk-brandstof-combinatie dusdanig is dat deze bij de ontploffing voor een woning levensgevaar voor de bewoners oplevert of dat waarschijnlijk was dat het explosief direct contact met bijvoorbeeld het hoofd, de nek of de romp van de bewoners zou maken.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering in het geheel dient te worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De raadsman heeft verzocht de benadeelde partij in zijn vordering niet-ontvankelijk te verklaren. Subsidiair heeft de raadsman verzocht de toe te kennen schadevergoeding op een lager te bedrag te begroten dan wel de schadevergoedingsplicht aanzienlijk te matigen. Hij wijst erop dat na de plaatsing van het explosief in deze zaak, nogmaals een explosief voor de woning is geplaatst. Volgens de raadsman ontbreekt daarmee het causaal verband tussen de gestelde schade en het bewezenverklaarde feit of moet de schade in ieder geval niet geheel voor rekening van verdachte komen.

Ten aanzien van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het bewezen verklaarde feit rechtstreeks materiële schade is toegebracht.

Eigen risico van de zorgverzekering vanwege EMDR-behandelingen

De hoogte van deze schadepost is onderbouwd met schriftelijke stukken en verder niet gemotiveerd betwist; de enkele stelling dat de rechtbank de schade op een lager bedrag zou moeten begroten is daartoe onvoldoende. Deze schadepost kan worden aangemerkt als een direct gevolg van het bewezenverklaarde feit en komt voor vergoeding in aanmerking. Ook aan matiging van de schadevergoedingsplicht komt de rechtbank niet toe, omdat de verdediging niet wordt gevolgd in de feitelijke stelling die hij aan dit beroep ten grondslag heeft gelegd (zie hierna).

Kosten om de nieuwe woning bewoonbaar te maken en de dubbele huurkosten

De hoogte van deze schadeposten is onderbouwd met schriftelijke stukken en verder niet gemotiveerd betwist; de enkele stelling dat de rechtbank de schade op een lager bedrag zou moeten begroten is daartoe onvoldoende. De raadsman van verdachte heeft het oorzakelijk verband tussen deze schadeposten en het bewezenverklaarde wel gemotiveerd bestreden, door erop te wijzen dat bij de woning nogmaals een explosie heeft plaatsgevonden. Volgens hem is daarom niet vast te stellen dat de reden om te verhuizen en de oorsprong van de in dit verband hiermee gevorderde kosten bij de explosie in deze zaak ligt. De raadsvrouw van de benadeelde partij heeft ter zitting en in reactie hierop naar voren gebracht dat al na de onderhavige explosie op 4 maart 2024, en dus vóór de tweede explosie, was besloten om te gaan verhuizen. De raadsman van verdachte heeft die stelling verder niet weersproken, zodat de rechtbank van de juistheid hiervan uitgaat. Omdat de raadsman van verdachte daarmee niet kan worden gevolgd in zijn stelling dat de gevorderde schade mede zijn oorsprong vindt in (de gevolgen van) de tweede explosie, komt de rechtbank ook niet toe aan zijn beroep op matiging van de schadevergoedingsplicht dat enkel op deze feitelijke stelling is gebaseerd. De toewijsbaarheid van de gevorderde schadevergoeding is voor het overige niet bestreden.

Deze schadeposten kunnen aldus worden aangemerkt als direct gevolg van het bewezenverklaarde feit en komen voor een volledige vergoeding in aanmerking.

De rechtbank concludeert dat de vordering tot vergoeding van materiële schade zal worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade als gevolg van het strafbare feit is ingetreden. Voor de schade bestaande uit kosten om de nieuwe woning bewoonbaar en leefbaar te maken (€ 568,11) is dat per de op de aankoopbon genoemde datum van 8 december 2024 . Voor de schade bestaande uit het in rekening gebrachte eigen risico (€ 281,33) volgt uit de stukken geen concrete datum; gelet op de toelichting van de raadsvrouw dat het eigen risico in 2026 in rekening is gebracht zal de rechtbank als ingangsdatum van de wettelijke rente voor dit schadebedrag 1 januari 2026 nemen. Voor de schade bestaande uit de dubbele huurkosten (€ 1.055,62) geldt gelet op de overgelegde stukken dat deze is ingetreden op 1 november 2024 zodat als ingangsdatum van de wettelijke rente die datum geldt. De geleden schade vanwege de aanschaf van de nieuwe vloerbekleding in de nieuwe woning (€ 2.950,53) is blijkens de orderbevestiging ingetreden tussen 28 november 2024 en 18 december 2024; de rechtbank zal hierom voor de ingangsdatum van de wettelijke rente uitgaan van een datum in het midden, zijnde 8 december 2024. De wettelijke rente is voor al deze bedragen verschuldigd tot aan de dag van de algehele voldoening.

Ten aanzien van het deel van de vordering dat ziet op vergoeding van immateriële schade overweegt de rechtbank als volgt.

Artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (verder: BW) brengt mee dat de benadeelde recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen immateriële schadevergoeding indien sprake is – voor zover voor de beoordeling in deze zaak van belang – van een aantasting in de persoon op ‘andere wijze’. Ook als het bestaan van geestelijk letsel niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde, meebrengen dat van de in art. 6:106, aanhef en onder b, BW bedoelde aantasting in zijn persoon ‘op andere wijze’ sprake is. In zo’n geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ als bedoeld in art. 6:106, aanhef en onder b, BW is niet reeds sprake bij de enkele schending van een fundamenteel recht.

De begroting van immateriële schade gebeurt naar billijkheid met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt. Voorts dient de rechtbank bij de begroting, indien mogelijk, te letten op de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank benadert deze begroting concreet via de methode van de Rotterdamse schaal.

De rechtbank overweegt dat de aard en ernst van de normschending, te weten het in de nacht opzettelijk teweegbrengen van een ontploffing met een vuurwerk-brandstof-combinatie bij de voordeur van de woning van de benadeelde partij, volgen uit de bewijsmiddelen waarin de specifieke omstandigheden van het gebeuren zijn geconcretiseerd.

De gevolgen voor de benadeelde partij blijken uit het schade-onderbouwingsformulier, waarvan de inhoud niet is weersproken, en de daarbij gevoegde schriftelijke slachtofferverklaring. Daaruit volgt dat de benadeelde partij sinds het incident kampt met sombere gevoelens, slapeloze nachten en herbelevingen en constant op zijn hoede is. Hij merkt dat hij moeite heeft om zijn gevoelens te remmen, waardoor hij soms heftig reageert op anderen. Hij is doorverwezen naar een psycholoog en de klachten die hij ervaart komen waarschijnlijk voort uit een trauma- en stressgerelateerde stoornis (PTSS), waarvoor hij inmiddels EMDR-behandelingen ondergaat. Daarnaast betreurt hij nog altijd dat hij in verband met de veiligheid noodgedwongen heeft moeten verhuizen. Hij voelt zich tot op de dag van vandaag niet thuis in de nieuwe woning, wat hem zeer verdrietig maakt.

Naar het oordeel van de rechtbank is deze aard en ernst van de normschending in samenhang bezien met de specifieke gevolgen daarvan voor de benadeelde van een zodanig gewicht, dat dit verder reikt dan de enkele schending van een fundamenteel recht. De rechtbank concludeert dat de benadeelde is aangetast in de persoon op andere wijze, niet zijnde geestelijk letsel, als bedoeld in artikel 6:106, eerste lid, sub b, BW.

In de Rotterdamse schaal (hoofdstuk 19.3, categorie ‘ernstig’) staat vermeld dat in geval van een ontploffing in of vlakbij de woning van de benadeelde, waar de benadeelde op dat moment aanwezig was, schadevergoedingen tussen € 1.000,00 en € 5.000,00 passend zijn. Met inachtneming van het voorgaande en rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, begroot de rechtbank de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 3.000,00. De rechtbank ziet geen aanleiding om de schadevergoedingsplicht te matigen. De rechtbank zal bepalen dat de schadevergoeding wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (4 maart 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. De vordering zal voor het meerdere worden afgewezen.

Voorts wordt verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil.

In het belang van [benadeelde partij 1] zal de rechtbank, als extra waarborg voor betaling, de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte opleggen, zodat hij de schadevergoeding niet zelf hoeft te innen.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering in het geheel wordt toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De raadsman heeft verzocht de vordering niet-ontvankelijk te verklaren. Subsidiair heeft de raadsman verzocht naar billijkheid een lager bedrag vast te stellen dan wel de schadevergoedingsplicht aanzienlijk te matigen.

Artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (verder: BW) brengt mee dat de benadeelde recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen immateriële schadevergoeding indien sprake is – voor zover voor de beoordeling in deze zaak van belang – van een aantasting in de persoon op ‘andere wijze’. Ook als het bestaan van geestelijk letsel niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde, meebrengen dat van de in art. 6:106, aanhef en onder b, BW bedoelde aantasting in zijn persoon ‘op andere wijze’ sprake is. In zo’n geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen. Van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ als bedoeld in art. 6:106, aanhef en onder b, BW is niet reeds sprake bij de enkele schending van een fundamenteel recht.

De begroting van immateriële schade gebeurt naar billijkheid met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt. Voorts dient de rechtbank bij de begroting, indien mogelijk, te letten op de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank benadert deze begroting concreet via de methode van de Rotterdamse schaal.

De rechtbank overweegt dat de aard en ernst van de normschending, te weten het ’s avonds laat opzettelijk teweegbrengen van een ontploffing met een vuurwerk-brandstofcombinatie bij de voordeur van de woning van de benadeelde partij, volgen uit de bewijsmiddelen waarin de specifieke omstandigheden van het gebeuren zijn geconcretiseerd.

De gevolgen voor de benadeelde partij blijken uit het schade-onderbouwingsformulier, waarvan de inhoud niet is weersproken, en de daarbij gevoegde schriftelijke slachtofferverklaring. Daaruit volgt dat de benadeelde partij nog altijd angstig en op haar hoede is en het niet prettig vindt om alleen thuis te zijn. Zij heeft tot op heden geen professionele ondersteuning gezocht voor hulp bij deze gevoelens, maar sluit niet uit dat dit in de toekomst alsnog noodzakelijk is. Verder betreurt zij nog altijd dat zij in verband met de veiligheid noodgedwongen heeft moeten verhuizen en voelt zij zich tot op de dag vandaag niet thuis in haar nieuwe woning, wat haar zeer verdrietig maakt.

Naar het oordeel van de rechtbank is deze aard en ernst van de normschending in samenhang bezien met de specifieke gevolgen daarvan voor de benadeelde van een zodanig gewicht, dat dit verder reikt dan de enkele schending van een fundamenteel recht. De rechtbank concludeert dat de benadeelde is aangetast in de persoon op andere wijze, niet zijnde geestelijk letsel, als bedoeld in artikel 6:106, eerste lid, sub b, BW.

In de Rotterdamse schaal (hoofdstuk 19.3, categorie ‘ernstig’) staat vermeld dat in geval van een ontploffing in of vlakbij de woning van de benadeelde, waar de benadeelde op dat moment aanwezig was, schadevergoedingen tussen € 1.000,00 en € 5.000,00 kunnen worden opgelegd. Met inachtneming van het voorgaande en rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, begroot de rechtbank de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 3.000,00. De rechtbank ziet geen aanleiding om de schadevergoedingsplicht te matigen. De rechtbank zal bepalen dat de schadevergoeding wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (4 maart 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. De vordering zal voor het meerdere worden afgewezen.

Voorts wordt verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil.

In het belang van [benadeelde partij 2] zal de rechtbank, als extra waarborg voor betaling, de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte opleggen, zodat zij de schadevergoeding niet zelf hoeft te innen.