Strafrecht overig

Gevangenisstraf voor de duur van 54 maanden voor o.a. verkrachting

Rechtbank Amsterdam, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
5 november 2026
Zaaknummer
13/068489-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBAMS:2026:10907
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Gevangenisstraf voor de duur van 54 maanden voor o.a. verkrachting

Uitspraak

[afbeelding niet beschikbaar]vonnis

RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummer: 13/068489-26

Datum uitspraak: 4 november 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboortedatum] 1967,

ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:

[adres] ,

thans gedetineerd te: [detentieplaats] .

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 21 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. H. Hoekstra en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. E. Bruijn, naar voren hebben gebracht.

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is – na wijziging op de zitting – ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan

feit 1, primair:

seksueel binnendringen van het lichaam van een persoon in de leeftijdscategorie van 12 tot 16 jaar, begaan tegen [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ) in de periode van 1 juli 2018 tot en met 2 september 2021, gepleegd in Diemen, Griekenland, Italië (Sicilië) en op Curaçao;

feit 1, subsidiair:

ontucht plegen met een persoon jonger dan 16 jaar, begaan tegen [slachtoffer 1] , in de periode van 1 juli 2018 tot en met 2 september 2021, gepleegd in Diemen, Griekenland, Italië (Sicilië) en op Curaçao;

feit 2:

ontucht plegen met zijn minderjarige stiefkind, [slachtoffer 1] , in de periode van 3 september 2021 tot en met 2 september 2023 in Diemen;

feit 3:

verkrachting van [slachtoffer 1] in de periode van 3 september 2023 tot en met 30 juni 2024 in Diemen, Londen (Engeland) en Amerika, en het feit is voorafgegaan, vergezeld of gevolgd van geweld of een andere feitelijkheid;

feit 4:

verkrachting van [slachtoffer 1] in de periode van 1 juli 2024 tot en met 26 juni 2025 in Diemen;

feit 5:

ontucht plegen met een aan zijn zorg toevertrouwde persoon jonger dan 16 jaar, [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2] ), in de periode van 3 september 2023 tot en met 23 oktober 2023 in Diemen;

feit 6, primair:

aanranding, begaan tegen [slachtoffer 2] in de periode van 24 oktober 2023 tot en met 18 maart 2024 in Diemen;

feit 6, subsidiair:

verleiding van een minderjarige tot ontucht, begaan tegen [slachtoffer 2] , in de periode van 3 september 2023 tot en met 18 maart 2024 in Diemen

De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I, die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

3 Voorvragen

De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de ten laste gelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.

4 Waardering van het bewijs

4.1.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle ten laste gelegde feiten bewezen kunnen worden verklaard. Ten aanzien van de feiten 1, 2, 3 en 4 heeft de officier van justitie gewezen op de aangifte van [slachtoffer 1] , haar aanvullende aangifte, haar verklaring bij de rechter-commissaris, de verklaring van verdachte (en de door hem geschreven excuusbrief) en de Whatsapp-gesprekken tussen [slachtoffer 1] en verdachte. Ten aanzien van de feiten 5 en 6 heeft de officier van justitie gewezen op de aangifte van [slachtoffer 2] , de Whatsapp- en audioberichten in het dossier en de verklaring van getuige [getuige] .

4.2.

Standpunt van de raadsman

De raadsman heeft geen bewijsverweer gevoerd.

4.3.

Het oordeel van de rechtbank

Inleiding

De verdenking van het ten laste gelegde komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte de (minderjarige) dochter van zijn vriendin, [slachtoffer 1] in de periode van 1 juli 2018 tot en met 26 juni 2025 seksueel heeft misbruikt, welk misbruik bij dagvaarding onder 1 primair is ten laste gelegd als het (onder meer) seksueel binnendringen van iemand in de leeftijdscategorie twaalf tot zestien jaren en subsidiair als aanranding van iemand in de leeftijdscategorie twaalf tot zestien jaren. Onder feit 2 wordt verdachte verweten dat hij ontucht heeft gepleegd met zijn minderjarige stiefkind, [slachtoffer 1] . Onder feit 3 en 4 wordt verdachte verweten dat hij [slachtoffer 1] heeft verkracht in de periode van 3 september 2023 tot en met 26 juni 2025, in twee aparte feiten ten laste gelegd vanwege de inwerkingtreding van de Wet Seksuele Misdrijven op 1 juli 2024. Ten slotte rust op verdachte de verdenking dat hij ontuchtige handelingen heeft gepleegd met het nichtje van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] terwijl zij nog geen zestien jaar oud was (feit 5) en dat hij haar heeft aangerand (feit 6, primair) danwel heeft verleid tot ontucht, terwijl zij minderjarig was (feit 6, subsidiair).

Bewijs in zedenzaken

In zedenzaken zijn doorgaans maar twee personen betrokken: het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. In de kern gaat het dan ook vaak om het woord van degene die aangifte heeft gedaan tegenover dat van de verdachte. Het is de rechtbank volgens de wet niet toegestaan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, uitsluitend te baseren op de verklaring van één getuige. Er moet, met andere woorden, voldoende steunbewijs zijn, zoals verklaringen van derden die eigen waarnemingen of ondervindingen bevatten en die verband houden met het tenlastegelegde. Bij het slachtoffer waargenomen emoties kunnen als zulke eigen waarnemingen worden aangemerkt. Volgens vaste rechtspraak is het voldoende dat het steunbewijs de unus-verklaring op concrete en wezenlijke punten bevestigt.

Er moet zorgvuldig en behoedzaam worden omgegaan met verklaringen van (vermeende) slachtoffers in zedenzaken, zeker als de verdachte het ten laste gelegde feit ontkent en er geen directe getuigen zijn. De rechtbank zal daarom eerst de betrouwbaarheid van de verklaring van de aangeefsters toetsen, door te beoordelen of deze consistent en voldoende gedetailleerd zijn en of sprake is van omstandigheden die een contra-indicatie opleveren voor de betrouwbaarheid van haar verklaring.

Vervolgens zal de rechtbank beoordelen of de verklaring van de aangeefster in voldoende mate steun vindt in ander bewijs.

4.3.1.

Vrijspraak van het onder 5 en 6 ten laste gelegde

De vraag die de rechtbank dient te beantwoorden is of de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen. De rechtbank dient daartoe te beoordelen of de verklaring van [slachtoffer 2] voldoende betrouwbaar is en of deze verklaring voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen.

Betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster

Aangeefster [slachtoffer 2] heeft op 23 januari 2026 aangifte gedaan van seksueel misbruik door verdachte. Zij heeft hierin onder meer het volgende verklaard. Verdachte, de vriend van haar tante, heeft haar vaak aangeraakt. Hij zou aan haar voeten hebben gezeten, haar hand hebben vastgehouden en in haar body hebben gekeken toen zij naast elkaar op de bank zaten. Verdachte heeft haar geknuffeld en tijdens die knuffel voelde zij dat hij met zijn hand via de achterkant van haar broek in haar broek ging en zijn hand op haar bil legde. Een andere keer heeft verdachte bij haar thuis in de badkamer op haar bil geslagen. In de auto naar de Gamma, op 26 oktober 2023, heeft hij zijn hand op haar bovenbeen gelegd en haar hand vastgehouden. Een van de heftigste keren was toen zij bij haar tante onder een dekentje lag op de bank op 17 november 2023. Verdachte heeft toen onder de deken met zijn hand over haar geslachtsdeel gewreven. Verdachte heeft tegen haar gezegd dat zij het hier met niemand over mocht hebben. Zij moest een ‘pinky swear’ doen en toen gaf hij haar snelle kusjes in haar nek.

[slachtoffer 2] heeft bij haar aangifte screenshots gevoegd. Zij heeft een soort dagboek bijgehouden en heeft verklaard dat zij deze foto’s gemaakt op momenten nadat de verdachte bepaalde handelingen had verricht.

Aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [slachtoffer 2] draagt bij dat haar goede vriend, getuige [getuige] , heeft verklaard dat zij hem heeft verteld over de handelingen. Zij hebben ook via Whatsapp contact gehad en [slachtoffer 2] heeft hem ook foto’s gestuurd van verdachte en haar samen en screenshots van berichten die verdachte aan [slachtoffer 2] heeft gestuurd.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft [slachtoffer 2] consistente en gedetailleerde verklaringen afgelegd. Ze heeft verklaard over concrete en specifieke gebeurtenissen. De rechtbank vindt de verklaringen van [slachtoffer 2] voldoende betrouwbaar.

De vervolgvraag is dan ook of er voldoende steunbewijs is die de verklaring van aangeefster kan bevestigen.

Steunbewijs

Verdachte heeft ter terechtzitting het volgende verklaard over hetgeen tussen hem en [slachtoffer 2] is voorgevallen. Hij heeft, toen hij aan het werk was in de badkamer, [slachtoffer 2] vastgepakt bij haar enkel om haar te behoeden voor splinters op de vloer. Hij heeft [slachtoffer 2] vastgehouden, terwijl hij merkte dat zij dat niet fijn vond. In de auto heeft hij haar been heeft vastgehouden en op de bank haar voet. Hij heeft haar daarnaast complimenten gegeven over haar uiterlijk en haar geknuffeld. Verdachte heeft echter ontkend dat hij de billen of vagina van [slachtoffer 2] heeft aangeraakt, haar heeft gekust, of dat hij andere seksuele handelingen of handelingen met een seksuele strekking heeft verricht.

Het dossier bevat verder audiobestanden die door [slachtoffer 2] stiekem zijn opgenomen tijdens gesprekken met verdachte. Op die audiobestanden is te horen dat verdachte zegt dat hij gevoelens voor [slachtoffer 2] heeft en dat verdachte [slachtoffer 2] tegen zich aan heeft gedrukt. Voorts zijn er de foto’s die [slachtoffer 2] heeft gemaakt op momenten dat sprake zou zijn van (seksueel) grensoverschrijdend gedrag en de Whatsapp-gesprekken tussen haar en verdachte die zij aan getuige [getuige] heeft gestuurd.

Oordeel ten aanzien van feit 5

De rechtbank stelt vast dat de verklaring van verdachte en de verklaring van [slachtoffer 2] op bepaalde punten overeenkomen. Op basis daarvan kan de rechtbank wel vaststellen dat verdachte [slachtoffer 2] heeft geknuffeld en tegen zich aan heeft gedrukt, zoals in feit 5 ten laste is gelegd. Dit laatste komt ook terug in de audioberichten, waarin verdachte dit aan haar toegeeft.

De verklaring van [slachtoffer 2] dat verdachte haar billen heeft betast, vindt echter onvoldoende steun in de overige in het dossier aanwezige bewijsmiddelen. Dit onderdeel komt niet voor in de gesprekken die zijn opgenomen door [slachtoffer 2] en de overgelegde Whatsapp-gesprekken en verdachte ontkent het. De enkele verklaring van [slachtoffer 2] over deze handeling is onvoldoende om tot een bewezenverklaring te komen aangezien niet is voldaan aan het bewijsminimum.

De rechtbank dient te beoordelen of de vastgestelde handelingen als “ontuchtig” in de zin van artikel 247 van het Wetboek van Strafrecht (Sr) zijn te beschouwen. De maatstaf die daarvoor geldt is of de betreffende (seksuele) handelingen algemeen als sociaal-ethisch zijn aanvaard. De vraag of een seksuele handeling al dan niet in strijd is met de sociaal-ethische norm is afhankelijk van alle omstandigheden van het geval. In dit geval is de rechtbank van oordeel dat de voornoemde handelingen niet in strijd zijn met de sociaal-ethische norm. Hoewel het knuffelen of tegen zich aandrukken van [slachtoffer 2] , terwijl verdachte merkte dat zij dat niet fijn vond, als grensoverschrijdend of kwalijk kan worden aangemerkt, levert dit naar het oordeel van de rechtbank geen ontuchtige handeling in de zin van artikel 247 Sr (oud) op.

Oordeel ten aanzien van feit 6

Ten aanzien van feit 6 stelt de rechtbank vast dat de verklaring van verdachte en de verklaring van [slachtoffer 2] slechts met betrekking tot één handeling overeenkomen, te weten het leggen van de hand op het bovenbeen van [slachtoffer 2] in de auto. Deze handeling acht de rechtbank dan ook bewezen. Verdachte ontkent echter de overige in feit 6 ten laste gelegde handelingen en deze handelingen vinden geen steun in de overige in het dossier aanwezige bewijsmiddelen, waardoor niet is voldaan aan het bewijsminimum voor deze handelingen. De rechtbank is van oordeel dat het enkele leggen van een hand op een bovenbeen, hoe vervelend dit ook voor [slachtoffer 2] kan hebben gevoeld, geen aanranding danwel verleiding van een minderjarige tot ontucht oplevert.

Conclusie

Met andere woorden: op basis van het dossier kan de rechtbank onvoldoende vaststellen dat verdachte ontuchtige handelingen heeft gepleegd ex artikel 247 Sr (oud), danwel aangeefster heeft aangerand, danwel haar heeft verleid tot ontucht.

De rechtbank merkt daarbij op dat dit niet betekent dat hetgeen door aangeefster is verklaard niet kan zijn gebeurd. De rechtbank is echter gebonden aan de regels aangaande het bewijsminimum en zij is van oordeel dat in het dossier onvoldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig is om het ten laste gelegde te bewijzen.

De rechtbank acht het onder 5 en 6 ten laste gelegde niet bewezen en zal de verdachte daarvan vrijspreken.

4.3.2.

Het oordeel over het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde

Ten aanzien van deze feiten geldt ook dat de rechtbank de vraag dient te beantwoorden of de ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen. De rechtbank dient daartoe te beoordelen of de verklaring van [slachtoffer 1] voldoende betrouwbaar is en of deze verklaring voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen.

Feiten en omstandigheden

De rechtbank gaat bij haar beoordeling van het feit op grond van de in bijlage II genoemde wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.

Het oordeel over de feiten 1 en 2

Deze feiten betreffen de verweten verkrachting danwel aanranding van [slachtoffer 1] in de leeftijdscategorie 12 tot 16 jaar in de periode van 1 juli 2018 tot en met 2 september 2021 (feit 1) en het plegen van ontucht met zijn minderjarige stiefkind, [slachtoffer 1] , in de periode van 3 september 2021 tot en met 2 september 2023 (feit 2).

Betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster

[slachtoffer 1] heeft meerdere verklaringen afgelegd over wat er is gebeurd vanaf het moment dat verdachte als vaderfiguur in haar leven is gekomen en deel uitmaakte van het gezin, drie maanden na het overlijden van haar vader. In 2018, vlak voordat zij 13 jaar oud was, heeft verdachte de eerste seksuele handelingen verricht. Het begon met aan haar borsten en aan haar kont zitten. Toen zij 13 jaar oud was, heeft hij haar ook gevingerd. [slachtoffer 1] vermoedt dat zij voor het eerst seks hebben gehad toen zij 14 jaar oud was, maar het was in ieder geval toen zij 15 jaar oud was. Deze seksuele handelingen hebben veelvuldig en jarenlang plaatsgevonden.

De rechtbank acht de verklaringen van aangeefster voldoende betrouwbaar. Zij heeft in meerdere verhoren gedetailleerd en consistent verklaard over de seksuele handelingen, wanneer en in welke context deze hebben plaatsgevonden. Ook heeft zij gedetailleerd verklaard over de door verdachte uitgevoerde dwang. Aangeefster is ook heel nauwkeurig in de (volgorde van) beschrijving van wat er volgens haar is gebeurd, hetgeen de betrouwbaarheid versterkt. De verklaringen (bij de aangifte, de aanvullende aangifte en haar verklaring bij de rechter-commissaris) zijn bovendien gelijkluidend – met alleen twee correcties over wat op welke vakanties is gebeurd en in welk jaar die vakanties waren – en zijn daarom ook consistente verklaringen die de rechtbank geen aanleiding tot twijfel geven. De rechtbank zal voor de bewezenverklaring dus uitgaan van hetgeen [slachtoffer 1] over het misbruik heeft verklaard.

Steunbewijs

De rechtbank is van oordeel dat voldaan is aan het bewijsminimum. De verklaringen van [slachtoffer 1] worden op cruciale punten ondersteund door meerdere bewijsmiddelen, namelijk de grotendeels bekennende verklaring van verdachte en de Whatsappgesprekken tussen [slachtoffer 1] en verdachte.

De verklaringen van aangeefster worden ondersteund door andere bewijsmiddelen, te weten de grotendeels bekennende verklaring van verdachte en de Whatsapp-gesprekken tussen [slachtoffer 1] en verdachte. Verdachte heeft ter terechtzitting alle ten laste gelegde seksuele handelingen bekend. Deze handelingen betreffen het betasten en likken van de vagina, het betasten van de borsten, het vingeren, het zich laten aftrekken, het zich laten pijpen en seks met penetratie. Verdachte heeft verklaard dat de seksuele handelingen zijn begonnen toen [slachtoffer 1] 15 jaar oud was en dat zij zijn gestopt toen [slachtoffer 1] 19 jaar oud was. De rechtbank acht de verklaring van [slachtoffer 1] over het begin van de seksuele handelingen meer betrouwbaar dan die van verdachte. [slachtoffer 1] heeft steeds consistent en ook gedetailleerd over de gebeurtenissen verklaard. Zij beschrijft concreet de handelingen waarmee het begon en dat het zich geleidelijk opbouwde. Ook verklaart zij over de vakanties in Griekenland en daarna weer op vakantie in Sicilië, toen zij 13 en 14 jaar oud was. Zij beschrijft concreet de handelingen die in deze vakanties hebben plaatsgevonden. De ontkenning van verdachte over de handelingen tijdens deze vakanties komt er enkel op neer dat dat niet kan omdat ze met meerdere familieleden op vakantie waren. Deze ontkenning is niet geloofwaardig, aangezien hij ook heeft bekend dat er op andere familievakanties seksuele handelingen hebben plaatsgevonden. Daarbij komt dat verdachte belang heeft bij zijn verklaring dat het later is begonnen (en daarmee de periode van misbruik zo kort mogelijk te maken) terwijl dat belang er bij [slachtoffer 1] niet is.

De stelling van de verdachte dat de seksuele handelingen pas begonnen zijn toen [slachtoffer 1] 15 jaar oud was, schuift de rechtbank terzijde.

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan verkrachting van [slachtoffer 1] in de periode van 1 juli 2018 tot en met 2 september 2021, toen [slachtoffer 1] tussen de twaalf en zestien jaar oud was (feit 1) en het plegen van ontucht met de minderjarige [slachtoffer 1] in de periode van 3 september 2021 tot en met 2 september 2023 (feit 2).

Op de vervolgvraag of het onder 2 bewezen verklaarde ook gekwalificeerd kan worden als strafbaar feit, zal de rechtbank in rubriek 6 ingaan.

Het oordeel over de feiten 3 en 4

Deze feiten betreffen de verweten verkrachting van [slachtoffer 1] toen zij meerderjarig was in de periode van 3 september 2023 tot en met 30 juni 2024 (feit 3) en in de periode van 1 juli 2024 tot en met 26 juni 2026 (feit 4).

Dwang

Op het onder 3 ten laste gelegde is het oude artikel 242 Sr van toepassing, omdat de pleegdata voor de inwerkingtreding van de Wet seksuele misdrijven liggen. Voor de beoordeling of er sprake is van verkrachting, dient de rechtbank hier het bij dat artikel behorende beoordelingskader toe te passen. Daarbij gaat de rechtbank ervan uit dat ten aanzien van het bestanddeel ‘dwang’ geen sprake is van een gewijzigd inzicht van de wetgever ten gunste van de verdachte.

Om tot een bewezenverklaring van de onder 3 ten laste gelegde verkrachting te komen, dient te worden vastgesteld dat verdachte door geweld of door bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid [slachtoffer 1] heeft gedwongen tot het ondergaan van handelingen die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van haar lichaam. Verdachte ontkent ten stelligste dat sprake is geweest van dwang en stelt dat de seksuele handelingen steeds met wederzijdse instemming hebben plaatsgevonden. De rechtbank stelt op basis van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting vast dat geen sprake is geweest van geweld, bedreiging met geweld of bedreiging met een andere feitelijkheid. Dat verdachte de hand op de mond van [slachtoffer 1] zou hebben gelegd, is daarvoor onvoldoende.

De vraag resteert dan of sprake is geweest van andere feitelijkheden waardoor de verdachte [slachtoffer 1] heeft gedwongen tot het ondergaan van de ten laste gelegde seksuele handelingen. Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad kan sprake zijn van door een feitelijkheid dwingen als hiervoor bedoeld als verdachte opzettelijk een zodanige psychische druk heeft uitgeoefend of het slachtoffer in een zodanige afhankelijkheidssituatie heeft gebracht dat het slachtoffer zich daardoor naar redelijke verwachting niet tegen die handelingen heeft kunnen verzetten. Of die dwang zich heeft voorgedaan, laat zich niet in zijn algemeenheid beantwoorden, maar hangt af van de concrete omstandigheden van het geval.

De rechtbank beantwoordt de vraag of sprake is geweest van “andere feitelijkheden” waardoor verdachte [slachtoffer 1] heeft gedwongen tot het ondergaan van de tenlastegelegde seksuele handelingen bevestigend en overweegt als volgt.

Verdachte had in het gezin van [slachtoffer 1] de rol van vaderfiguur en had vanuit die functie, in samenhang met het grote leeftijdsverschil tussen hen, gezag en overwicht. [slachtoffer 1] bevond zich in een kwetsbare positie en was bang dat wanneer zij weigerde, verdachte het gezin zou verlaten door haar schuld. Zij wilde niet dat haar moeder er wederom alleen voor kwam te staan en zag ook de steun die haar moeder van verdachte kreeg. Uit de verklaringen van [slachtoffer 1] volgt dat zij meermalen heeft geweigerd en deze seksuele handelingen niet wilde ondergaan, maar dat verdachte dan boos of verdrietig werd en probeerde haar te pushen om alsnog seks met hem te hebben, hetgeen verdachte heeft bevestigd. Ook moest [slachtoffer 1] vaak huilen nadat zij seks hebben gehad en heeft verdachte dit gezien, maar dat was voor verdachte kennelijk geen reden om het misbruik te stoppen, want daarna gebeurde het gewoon weer.

Uit het vorenstaande volgt dat de verdachte fysiek en geestelijk overwicht had op [slachtoffer 1] . Verdachte heeft met gebruikmaking van dat overwicht situaties gecreëerd of gebruik gemaakt van omstandigheden waarbij hij met aangeefster alleen kon zijn en misbruik gemaakt van haar kwetsbaarheid en haar door hemzelf in het leven geroepen afhankelijkheid. Door het samenspel van handelingen heeft de verdachte dermate veel psychische druk op [slachtoffer 1] uitgeoefend en daarmee haar weerbaarheid zodanig aangetast, dat zij zich hierdoor gedwongen voelde tot het ondergaan en verrichten van seksuele handelingen. Tegen deze dwang kon [slachtoffer 1] zich niet verzetten. [slachtoffer 1] heeft hierover zelf verklaard dat zij zich gevangen voelde door de woorden van verdachte dat zij zoveel mensen pijn zouden doen als bekend zou worden dat er tussen [slachtoffer 1] en verdachte sprake was van seksuele handelingen.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank dan ook van oordeel dat er sprake is geweest van de hiervoor bedoelde dwang door feitelijkheden en daarmee van verkrachting, zoals onder feit 1 ten laste is gelegd.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat bewezen kan worden dat de verdachte aangeefster meermalen heeft gedwongen tot het ondergaan en verrichten van de in de tenlastelegging genoemde handelingen, waaronder het meermalen seksueel binnendringen van het lichaam (verkrachting).

Het oordeel over feit 4

Uit de artikelen 242 en 243 Sr, zoals die gelden sinds 1 juli 2024, volgt dat het strafbaar is om bij een ander seksueel het lichaam binnen te dringen als de persoon die dat doet, weet (art 243 Sr) of ernstige reden heeft om te vermoeden (art 242 Sr) dat bij de andere persoon de wil daartoe ontbreekt. De wederkerigheid van het seksueel contact staat hierbij centraal. Van wetenschap van een ontbrekende wil bij de ander is in het algemeen sprake als de ander met duidelijke verbale of non-verbale signalen te kennen heeft gegeven het seksuele contact niet op prijs te stellen en de verdachte dit seksuele contact toch heeft voortgezet.

De vraag die de rechtbank dient te beantwoorden is of verdachte wist, dan wel ernstige reden had om te vermoeden dat bij aangeefster de wil ontbrak om de in de tenlastelegging genoemde seksuele handelingen te ondergaan.

De rechtbank is van oordeel dat uit de hiervoor beschreven feiten en omstandigheden (onder dwang bij feit 3) blijkt dat de wil bij [slachtoffer 1] tot seksueel contact met verdachte ontbrak én dat het niet anders kan dan dit voor verdachte duidelijk was. Zij heeft immers diverse keren geweigerd, waarna verdachte alsnog aandrong op seksuele handelingen. Bovendien had voor verdachte duidelijk moeten zijn dat er sprake was van een afhankelijkheidsrelatie waarin verdachte de bovenliggende partij was. Voor [slachtoffer 1] betekende dit dat zij zich niet aan de seksuele handelingen kon onttrekken. Dit betekent dat de rechtbank bewezen acht dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan opzetverkrachting.

5 Bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte:

Feit 1

in de periode van 3 september 2018 1 juli 2018 tot en met 2 september 2021 te Diemen, in Griekenland, Italië (Sicilië) en op Curaçao, meerdere malen met [slachtoffer 1] , geboren op [geboortedatum] , die toen de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt en aan zijn, verdachtes zorg of waakzaamheid was toevertrouwd, buiten echt, handelingen heeft gepleegd, die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van [slachtoffer 1] , hebbende verdachte

- de vagina van die [slachtoffer 1] betast en gelikt en

- de borsten en de billen van die [slachtoffer 1] betast en

- vingers in de vagina van die [slachtoffer 1] gebracht en

- zijn (stijve) penis laten vastpakken door die [slachtoffer 1] en

- zich door die [slachtoffer 1] laten aftrekken en

- zijn (stijve) penis in de vagina van die [slachtoffer 1] gebracht en

- zijn (stijve) penis in de mond van die [slachtoffer 1] gebracht;

Feit 2

in de periode van 3 september 2021 tot en met 2 september 2023 te Diemen, althans in Nederland, meerdere malen ontucht heeft gepleegd met [slachtoffer 1] , geboren op [geboortedatum] , door

- de vagina van die [slachtoffer 1] te betasten en te likken en

- de borsten en de billen van die [slachtoffer 1] te betasten en

- vingers in de vagina van die [slachtoffer 1] te brengen en

- zijn (stijve) penis te laten vastpakken door die [slachtoffer 1] en

- zich door die [slachtoffer 1] te laten aftrekken en

- zijn (stijve) penis in de vagina van die [slachtoffer 1] te duwen/brengen en

- zijn (stijve) penis in de mond van die [slachtoffer 1] te duwen/brengen;

Feit 3

in de periode van 3 september 2023 tot en met 30 juni 2024 te Diemen, Londen en in Amerika, meerdere malen door geweld of een andere feitelijkheid [slachtoffer 1] , zijnde een kind dat hij verzorgde of opvoedde als behorend tot zijn gezin, heeft gedwongen tot het ondergaan van een of meer handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [slachtoffer 1] , te weten

- het betasten en likken van de vagina van die [slachtoffer 1] en

- het betasten van de borsten en de billen van die [slachtoffer 1] en

- het brengen van vingers in de vagina van die [slachtoffer 1] en

- het laten vastpakken van zijn (stijve) penis door die [slachtoffer 1] en

- het zich door die [slachtoffer 1] laten aftrekken en

- het brengen van zijn (stijve) penis in de vagina van die [slachtoffer 1] en

- het brengen van zijn (stijve) penis in de mond van die [slachtoffer 1] ,

welk geweld en een andere feitelijkheden hebben bestaan uit

- het plaatsen van zijn hand op de mond van die [slachtoffer 1] en

- het psychisch overwicht dat hij, verdachte, op die [slachtoffer 1] had en

- het feit dat er sprake was van een lichamelijk en een geestelijk en een uit feitelijke verhoudingen voortvloeiend overwicht op die [slachtoffer 1] en aldus voor die [slachtoffer 1] een bedreigende/intimiderende situatie heeft doen ontstaan;

Feit 4

in de periode van 1 juli 2024 tot en met 26 juni 2025 te Diemen, althans in Nederland, meerdere malen met een persoon, te weten [slachtoffer 1] , een of meer seksuele handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten

- het betasten en likken van de vagina van die [slachtoffer 1] en

- het betasten van de borsten en de billen van die [slachtoffer 1] en

- het brengen van vingers in de vagina van die [slachtoffer 1] en

- het laten vastpakken van zijn (stijve) penis door die [slachtoffer 1] en

- het zich door die [slachtoffer 1] laten aftrekken en

- het brengen van zijn (stijve) penis in de vagina van die [slachtoffer 1] en

- het brengen van zijn (stijve) penis in de mond van die [slachtoffer 1] ,

terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [slachtoffer 1] daartoe de wil ontbrak.

6 De strafbaarheid van de feiten

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 primair, 3 en 4 ten laste gelegde uitsluiten. Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.

Ten aanzien van feit 2 overweegt de rechtbank dat de opsteller van de tenlastelegging blijkens de gekozen bewoordingen, kennelijk de delictsomschrijving van artikel 249 (oud) Sr voor ogen heeft gehad, hetgeen ook strookt met het direct onder die tenlastelegging opgenomen wetsartikel. Door vervolgens ten laste te leggen ‘met zijn minderjarige stiefkind’ – en na te laten het bestanddeel ‘een aan zijn zorg, opleiding of waakzaamheid toevertrouwde minderjarige’ in de delictsomschrijving op te nemen – is de delictsinhoud van het genoemde wetsartikel niet vervuld. Van een stiefkind is namelijk slechts sprake bij een huwelijk van een ouder met de dader. Verdachte en de moeder van het slachtoffer zijn echter niet gehuwd geweest. Nu ook het bestanddeel ‘buiten echt’ niet in de tenlastelegging is opgenomen kan het bewezenverklaarde feit ook niet worden gebracht onder de delictsomschrijving van artikel 247 (oud) Sr. Het bewezen verklaarde kan als gevolg hiervan niet worden gekwalificeerd als strafbaar feit. Verdachte moet daarom ten aanzien van dit feit worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

7 De strafbaarheid van verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

8 Motivering van de straffen en maatregelen

8.1.

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar onder 1, 2, 3, 4, 5 en 6 bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijf jaren, met aftrek van voorarrest.

8.2.

Het standpunt van de raadsman

De raadsman heeft verzocht een lagere straf op te leggen dan de eis van de officier van justitie, gelet op de persoonlijke en psychische achtergrond van de verdachte, zijn blanco strafblad en het lage recidiverisico, zoals blijkt uit het Pro Justitia-rapport.

8.3.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het seksueel binnendringen, het plegen van ontucht en het verkrachten van de 38-jaar jongere dochter van zijn vriendin. De eerste seksuele handelingen hebben plaatsgevonden toen [slachtoffer 1] pas 13 jaar oud was en de seksuele handelingen, waaronder verkrachting, hebben bijna zeven jaar lang voortgeduurd. Verdachte is vlak na de dood van de vader van [slachtoffer 1] in het gezin gekomen als verzorgend vaderfiguur en heeft op ernstige wijze misbruik gemaakt van deze positie. Daarnaast bestond er een zeer groot leeftijdsverschil. Verdachte heeft onder meer, door het verschil in, autoriteit, leeftijd en levenservaring, een reeds daaruit voortvloeiende afhankelijkheidsrelatie welbewust gebruikt, verstevigd en in stand gehouden. Hierbij heeft hij [slachtoffer 1] in een positie gebracht waarin zij gedurende vele jaren werd gedwongen om seksuele handelingen te ondergaan en te verrichten, oftewel een situatie waarin zij veelvuldig werd verkracht. In bepaalde periodes heeft verdachte [slachtoffer 1] bijna dagelijks verkracht. Zij heeft verklaard dat zij, elke keer als zij wakker werd door het geluid van de deur die openging wanneer hij binnenkwam, weer angst voelde voor wat er ging komen. Verdachte heeft [slachtoffer 1] gemanipuleerd en haar een schuldgevoel heeft aangepraat, door te benadrukken hoeveel pijn het anderen zou doen als het seksueel misbruik bekend zou worden, met het kennelijke doel om de seksuele handelingen met haar te kunnen continueren. Bij dit alles komt dat verdachte boos of verdrietig werd als [slachtoffer 1] niet wilde voldoen aan zijn seksuele wensen. Verdachte heeft ter terechtzitting ook toegegeven dat hij, wanneer [slachtoffer 1] weigerde seks met hem te hebben, haar heeft gepusht of teleurgesteld heeft gereageerd. Ook is [slachtoffer 1] vaak bang geweest dat zij zwanger was geworden door verdachte, aangezien zij onbeschermde seks hadden. Zij heeft wel 10 keer een zwangerschapstest gedaan en 6 keer de morning-afterpil moeten slikken, die verdachte dan voor haar haalde.

Met de verkrachtingen heeft de verdachte een inbreuk gemaakt op de lichamelijk en geestelijke ontwikkeling van [slachtoffer 1] . De ervaring leert dat slachtoffers nog lang mentale klachten kunnen ondervinden als gevolg van gevoelens van schaamte, angst en onveiligheid die zijn veroorzaakt door het seksueel misbruik. De rechtbank wil benadrukken dat [slachtoffer 1] niet verantwoordelijk is voor wat haar is aangedaan. Uit hetgeen de advocaat van [slachtoffer 1] naar voren heeft gebracht en de ter terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaring is ook duidelijk naar voren gekomen hoe ernstig de psychische gevolgen zijn geweest en hoe ernstig de gevolgen nog steeds zijn. De advocaat van [slachtoffer 1] heeft ter zitting naar voren gebracht dat ook [slachtoffer 1] ernstige gevoelens van schuld en schaamte ervaart, ook richting haar moeder, en dat zij lijdt aan PTSS door wat haar is overkomen. [slachtoffer 1] heeft verklaard dat zij boos, verdrietig en gekwetst is, maar dat zij nog niet in woorden kan uitleggen wat het seksueel misbruik precies met haar heeft gedaan. De rechtbank rekent het verdachte zwaar aan dat hij onvoldoende heeft beseft dat minderjarigen, die worden betrokken bij dit soort seksuele handelingen, hierdoor psychische schade kunnen oplopen en kunnen worden belemmerd in het doormaken van een gezonde (seksuele) ontwikkeling. [slachtoffer 1] heeft dan ook verklaard dat haar seksuele ontwikkeling door de schuld van verdachte is verbonden aan herinneringen die haar misselijk maken. De gebeurtenissen hebben een onuitwisbare indruk op het slachtoffer en haar familie gemaakt. Verdachte heeft ter terechtzitting aangegeven dat hij nooit over de gevolgen van zijn handelen heeft nagedacht, dat er in zijn beleving sprake was van een gelijkwaardige (liefdes)relatie en dat hij er niet bij stil heeft gestaan dat [slachtoffer 1] misschien niet de mogelijkheid had om te weigeren, vanwege zijn positie in het gezin als vaderfiguur. De rechtbank neemt hem dat zeer kwalijk.

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van verdachte van 7 september 2026, waaruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld.

Ook heeft de rechtbank kennisgenomen van het reclasseringsrapport van 16 juli 2026. Hieruit komt – kort gezegd – naar voren dat het recidiverisico als laag wordt ingeschat en er onvoldoende aanwijzingen zijn dat verdachte lijdt aan een seksuele stoornis. Desondanks staat in het rapport wel vermeld dat het feit dat verdachte [slachtoffer 1] als zijn maatje of gelijkgestemde zag, een risicofactor vormt voor seksuele delicten. De reclassering adviseert om een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met daarbij bijzondere voorwaarden, te weten een meldplicht, een ambulante behandeling, een contactverbod en een locatieverbod. De behandeling kan zich onder meer richten op het voorkomen van seksueel grensoverschrijdend gedrag, het vergroten van het zelfinzicht, versterken van de coping vaardigheden, het verminderen van de drang van betrokkene om anderen te verzorgen of te behagen en het aangaan van een stabiele en gelijkwaardige partnerrelatie.

Daarnaast heeft de rechtbank acht geslagen op het Pro Justitia rapport van 8 juli 2026, waaruit blijkt dat bij verdachte geen sprake is van psychopathologie. Er wordt dan ook geadviseerd om de ten laste gelegde feiten volledig aan betrokkene toe te rekenen.

Straf

De rechtbank overweegt daartoe dat het ontslag van alle rechtsvervolging ten aanzien van feit 2 niet afdoet aan de strafwaardigheid van het handelen van verdachte.

De rechtbank heeft gekeken naar straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd en naar de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS). Het oriëntatiepunt voor een verkrachting met een beperkte mate van dwang is een gevangenisstraf van 24 maanden. Voor verkrachting met geweld of een daaraan vergelijkbare mate van dwang is het oriëntatiepunt een gevangenisstraf van 36 maanden. In dit geval houdt de rechtbank in strafverzwarende zin rekening met de stelselmatigheid van de verkrachtingen en dat deze feiten over een jarenlange periode met een jong slachtoffer zijn gepleegd. Ook neemt de rechtbank in strafverzwarende zin mee dat de verdachte het jonge slachtoffer zonder enig voorbehoedsmiddel heeft ontmaagd en daarbij geheel voorbij is gegaan aan de risico’s op een eventuele zwangerschap dan wel besmetting met een seksueel overdraagbare aandoening. Tenslotte weegt de rechtbank in het nadeel van de verdachte mee dat hij geen enkele verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn handelen. Integendeel, de verdachte lijkt voornamelijk zichzelf als slachtoffer te beschouwen. Ook tijdens de zitting lijkt hij – ondanks dat hij wel zegt dat het zijn schuld is en zegt dat hij de verantwoordelijkheid neemt – het kwalijke van zijn gedrag niet in te zien. Verdachte lijkt er nog steeds van overtuigd dat er geen sprake was van seksueel misbruik, maar dat hij en [slachtoffer 1] een gelijkwaardige relatie hadden. Verdachte raakt er maar niet van doordrongen dat er geen sprake was van gelijkwaardigheid, aangezien hij voor [slachtoffer 1] een vaderfiguur was, die optrad als een soort redder van het gezin. Van enige vrijwilligheid bij [slachtoffer 1] was dan ook geen sprake. De rechtbank benadrukt dat de verdachte de enige verantwoordelijke is voor het seksuele misbruik, de verkrachtingen en de gevolgen die hijzelf daarvan heeft ondervonden, en niemand anders.

Naar het oordeel van de rechtbank kan op de door de verdachte gepleegde feiten niet anders worden gereageerd dan met oplegging van een gevangenisstraf van aanzienlijke duur. De rechtbank ziet geen ruimte voor het opleggen van een deels voorwaardelijke straf, zoals door de reclassering is geadviseerd. Omdat de op te leggen gevangenisstraf de duur van vier jaren te boven gaat, staat de wet een voorwaardelijk strafdeel niet toe. Dit laat onverlet dat via een eventuele toekomstige voorlopige invrijheidsstelling alsnog kaders kunnen worden gesteld om het gedrag van verdachte te monitoren.

De rechtbank is van oordeel dat gelet op de op de omstandigheid dat verdachte is vrijgesproken voor de onder 5 en 6 ten laste gelegde feiten, aanleiding bestaat bij de straftoemeting af te wijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd, in die zin dat zij de geëiste straf enigszins zal matigen.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 54 maanden passend en geboden.

Vorderingen van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel

Ten aanzien van de benadeelde partij [slachtoffer 2]

De benadeelde partij [slachtoffer 2] vordert € 5.000,- aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover. Verder heeft de benadeelde partij verzocht om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De officier van justitie heeft verzocht om de vordering in zijn geheel toe te wijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De raadsman heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De benadeelde partij zal in de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard, aangezien

de verdachte van de feiten waarop de vordering betrekking heeft, zal worden vrijgesproken.

De benadeelde partij en de verdachte zullen ieder de eigen kosten dragen.

Ten aanzien van de benadeelde partij [slachtoffer 1]

De benadeelde partij [slachtoffer 1] vordert € 385,- aan vergoeding van materiële schade en

€ 20.000 aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover. Verder heeft de benadeelde partij verzocht om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De officier van justitie heeft verzocht om de vordering in zijn geheel toe te wijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het onder 1, 3 en 4 bewezenverklaarde rechtstreeks materiële en immateriële schade is toegebracht. De vordering is niet betwist. De gevorderde materiële schadevergoeding met het overgelegde overzicht van de zorgkosten is voldoende onderbouwd.

[slachtoffer 1] heeft, als benadeelde partij, recht op vergoeding van immateriële schade omdat sprake is van aantasting op andere wijze. Zij heeft voldoende concrete gegevens overgelegd waaruit blijkt dat zij psychische schade heeft geleden door het tenlastegelegde.

Voor de hoogte van het toe te kennen bedrag heeft de rechtbank gekeken naar de duur van de periode waarin de feiten hebben plaatsgevonden, het stelselmatige karakter en de gevolgen van het strafbaar handelen voor de benadeelde partij. Dit alles afwegende acht de rechtbank de gevraagde vergoeding van € 20.000 meer dan billijk.

De rechtbank zal daarom de vordering van [slachtoffer 1] geheel toewijzen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de strafbare feiten zijn gepleegd, in de onderhavige zaak vast te stellen op het midden van de periode waarin de strafbare feiten zijn gepleegd, te weten 28 december 2021.

Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken.

In het belang van [slachtoffer 1] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd.

9 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen 36f, 57, 242 (oud), 243, 245 (oud) en 248 (oud) van het Wetboek van Strafrecht.

10 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart het onder 5 en 6 ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verklaart bewezen dat verdachte het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.

Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verklaart het in rubriek 5 onder feit 2 bewezen verklaarde niet strafbaar en ontslaat verdachte voor dit feit van alle rechtsvervolging.

Het bewezen en strafbaar verklaarde levert op:

ten aanzien van feit 1, primair:

met iemand die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren heeft bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen plegen die bestaan uit of mede bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl de schuldige het feit begaat tegen een kind dat hij verzorgt of opvoedt als behorend tot zijn gezin

ten aanzien van feit 3:

verkrachting

ten aanzien van feit 4:

Opzetverkrachting

Verklaart het in rubriek 5 onder 1, 3 en 4 bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 54 (vierenvijftig) maanden.

Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.

Vordering benadeelde partij [slachtoffer 2]

Bepaalt dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding.

Veroordeelt de benadeelde partij in de kosten door de verdachte ter verdediging tegen de vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.

Vordering benadeelde partij [slachtoffer 1]

Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] toe tot een bedrag van € 385,- (driehonderdvijfentachtig euro) aan vergoeding van materiële schade en € 20.000,- (twintigduizend euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 28 december 2021 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer 1] aan de staat € 20.385,- (twintigduizend driehonderdvijfentachtig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 28 december 2021 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 126 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

Dit vonnis is gewezen door

mr. I. Timmermans, voorzitter,

mrs. H.H.J. Zevenhuijzen en V.M. Hounjet, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. V.D. Bennett, griffier,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 4 november 2026.

HR 7 januari 1997, NJ 1997/361.