Strafrecht overig
Gevangenisstraf voor de duur van 40 maanden voor medeplegen van uitlokking van medeplegen van bedreiging met…
Rechtbank Amsterdam, 30 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10964 · Rechtbank Amsterdam · 30 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-10964
Zaakgegevens
Op 30 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 30 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 13/047450-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10964
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Gevangenisstraf voor de duur van 40 maanden voor medeplegen van uitlokking van medeplegen van bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of zware mishandeling, meermalen gepleegd en diefstal, vergezeld van geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13/047450-26
Datum uitspraak: 30 oktober 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige strafkamer, in de strafzaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboortedatum] 2001,
ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:
[adres] ,
nu gedetineerd in: [detentieplaats] ,
hierna: [verdachte] .
1 Onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 16 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. S. Sondemeijer, en van wat [verdachte] en zijn raadsman, mr. C. Crince Le Roy, advocaat te Amsterdam, naar voren hebben gebracht.
De zaak wordt gelijktijdig – maar niet gevoegd – behandeld met de zaken tegen medeverdachten [medeverdachte 1] (13/047458-26, hierna: [medeverdachte 1] ) en [medeverdachte 2] (13/047449-26, hierna: [medeverdachte 2] ).
2 Tenlastelegging
Aan [verdachte] is – kort weergegeven – ten laste gelegd dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan
1. medeplegen van uitlokking van medeplegen van diefstal met geweld (primair), dan wel medeplegen van uitlokking van medeplegen van een poging daartoe (subsidiair), dan wel medeplegen van uitlokking van medeplegen van een bedreiging (meer subsidiair), op 19 november 2025 in Nederland;
2. medeplegen van diefstal met (bedreiging) met geweld op 17 maart 2026 in Nederland.
De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I bij dit vonnis.
3 Waardering van het bewijs
Inleiding
Uit het dossier volgt dat er op 19 november 2025 een diefstal met geweld in een woning heeft plaatsgevonden. Deze diefstal met geweld zou onder meer zijn gepleegd door [naam 1] en [naam 2] , die daarvoor bij vonnis van 22 juli 2026 van de rechtbank Zeeland-West-Brabant zijn veroordeeld. In de onderhavige zaak staan de vragen centraal of [verdachte] en zijn medeverdachten [medeverdachte 2] en [medeverdachte 1] een rol hebben gehad als medepleger van het uitlokken van het delict en, zo ja, op welk delict die uitlokking was gericht.
Standpunt van het Openbaar Ministerie
Het onder 1 primair tenlastegelegde kan worden bewezen. Door de uitvoerders is een diefstal met geweld gepleegd, waarbij een telefoon is gestolen. Dit hebben de uitvoerders niet zelf bedacht, maar zij zijn benaderd voor een klus. [medeverdachte 2] heeft de opdracht aangenomen en heeft vervolgens met [medeverdachte 1] en [verdachte] geregeld dat er personen beschikbaar waren om de klus te klaren. Aan de uitvoerders is een geldelijke beloning in het vooruitzicht gesteld. Daarmee zijn zij uitgelokt.
Ook het onder 2 tenlastegelegde kan worden bewezen.
Standpunt van de verdediging
Primair moet [verdachte] integraal worden vrijgesproken van het onder 1 tenlastegelegde, omdat hij niet heeft gefungeerd als uitlokker. Er zijn geen uitlokkingsmiddelen te identificeren die [verdachte] heeft ingezet. Evenmin heeft [verdachte] nauw en bewust samengewerkt, gericht op het bewerken van personen om een woningoverval te plegen. Subsidiair moet [verdachte] worden vrijgesproken van het primair en subsidiair tenlastegelegde, omdat geen sprake is van opzet op het uitlokkingsmiddel en opzet op het gronddelict. Ten aanzien van het meest subsidiair tenlastegelegde refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank, als de rechtbank [verdachte] als medepleger van de uitlokking ziet.
Met betrekking tot feit 2 refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank acht het onder 1 primair en subsidiair tenlastegelegde niet bewezen en zal [verdachte] daarvan vrijspreken. Het onder 1 meer subsidiair en onder 2 tenlastegelegde acht de rechtbank op basis van het dossier bewezen.
Feit 1: medeplegen van uitlokking van medeplegen van bedreiging
Identificatie van de accounts
De rechtbank stelt op basis van het dossier vast dat [verdachte] de gebruiker was van het account ‘ [accountnaam 1] ’. Uit het dossier blijkt ook dat [medeverdachte 1] het account ‘ [accountnaam 2] ’ gebruikte en de bijnaam ‘ [bijnaam] ’ had. Verder blijkt dat [medeverdachte 2] de gebruiker was van de accounts ‘ [accountnaam 3] ’ en ‘ [accountnaam 4] ’. Daarnaast was hij de gebruiker van de telefoons met goednummers 2931444 en 2931446. Waar in het dossier deze aliassen worden gebruikt, zal in het vonnis in het kader van de leesbaarheid de naam van de betreffende verdachte worden genoemd.
Medeplegen van uitlokking
Om te kunnen spreken van een strafbare uitlokking moet de uitlokker hebben gewild dat een specifiek misdrijf door een ander wordt gepleegd. Er moet met andere woorden sprake zijn van zowel opzet op het uitlokken als op het strafbare feit dat wordt uitgelokt (dubbel opzet). Vervolgens moet de uitlokker die ander hebben bewogen het strafbare feit te begaan en moet daarbij gebruik zijn gemaakt van de uitlokkingsmiddelen zoals bedoeld in artikel 47 lid 1 onder 2 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Dit betekent niet dat de uitvoerder van tevoren nooit aan het beoogde strafbare feit mag hebben gedacht. Een bepaalde neiging of voorwaardelijke wil kan bij de uitvoerder aanwezig zijn geweest. Het gaat er in dat geval om dat door het optreden van de uitlokker een bij de uitvoerder al bestaande bereidheid tot vaste vorm is gekomen. Bovendien hoeft dat optreden niet gericht te zijn op een bepaalde uitvoerder. Het gaat er om dat het beoogde strafbare feit wordt uitgelokt. Het is dan ook niet nodig dat de uitlokker en de uitvoerder rechtstreeks met elkaar een afspraak maken. De uitlokking kan bijvoorbeeld door een tussenpersoon worden gedaan. Hierdoor bestaat de mogelijkheid dat de uitlokker aan het begin van de keten geen idee heeft wie uiteindelijk is overgehaald om het door hem beoogde strafbare feit te gaan plegen. Tot slot moet het uitgelokte delict zijn gevolgd en moet de degene die is uitgelokt strafbaar zijn. Aan [medeverdachte 2] is medeplegen van uitlokking ten laste gelegd. In dat geval geldt dat niet iedere medepleger alle uitlokkingshandelingen hoeft te hebben verricht, maar wel dat iedere medepleger een significante bijdrage aan de uitlokking moet hebben geleverd.
In de telefoon van [medeverdachte 2] (2931446) is een gesprek aangetroffen met ‘ [accountnaam 5] ’/‘ [accountnaam 5] ’ (hierna: [accountnaam 5] ). Hierin is te lezen dat [accountnaam 5] [medeverdachte 2] op 19 november 2025 de opdracht geeft om drie of vier man te regelen, omdat er vermoedelijk een lading is gestolen. Daarbij wordt Roosendaal als locatie genoemd. Hierop reageert [medeverdachte 2] dat hij ermee bezig is. Vervolgens stelt [medeverdachte 2] [medeverdachte 1] op de hoogte van de boodschap van [accountnaam 5] . Rond dezelfde tijd ontvangt [medeverdachte 2] (2931444) van ‘ [accountnaam 6] ’ (hierna: [accountnaam 6] ) een bericht, waarin [accountnaam 6] naar [medeverdachte 2] stuurt: “Bro if we find these guys change there lives forever leave them cut all over faces and break them I will pay whatever”. Ongeveer een kwartier later deelt [medeverdachte 2] dit bericht met [verdachte] . [verdachte] heeft rond dezelfde tijd contact met [naam 2] , die aan [verdachte] laat weten dat hij een chauffeur voor hen heeft en dat de chauffeur zich afvraagt hoeveel er zal worden betaald. Hierop antwoordt [verdachte] dat hij dat niet weet, maar wel dat er goed zal worden betaald. Niet veel later laat [verdachte] aan [medeverdachte 2] weten dat hij een contact heeft dat kijkt of hij vervoer kan regelen. [verdachte] neemt contact op met [naam 2] die aangeeft met twee man en “fit” te zijn. Dit koppelt [verdachte] weer terug aan [medeverdachte 2] . [medeverdachte 2] communiceert daarna in een Signal-chat met ‘ [accountnaam 7] ’ en ‘ [accountnaam 8] ’, waarin [medeverdachte 2] de locatie deelt waar de uitvoerders kunnen verzamelen. Ook stuurt hij dat er goed betaald (“gepayd”) zal worden. [medeverdachte 2] stuurt naar [accountnaam 5] : “Team is ready”, waarop [accountnaam 5] laat weten dat ze kunnen gaan. [verdachte] vraagt daarnaast aan [naam 2] of ze al samen zijn en geeft de boodschap door dat ze naar Roosendaal moeten. Ook wordt gesproken over het ophalen van een (nep)vuurwapen bij het adres [adres] , zijnde een woning in dezelfde portiek als de woning waar [verdachte] verblijft. [medeverdachte 2] stuurt [verdachte] het adres ‘ [adres] ’, tevens het adres waar de uiteindelijke woningoverval heeft plaatsgevonden. [medeverdachte 2] geeft [verdachte] de instructie: “Wanneer ze die mannen hebben opgepikt stuur ze dan naar deze Adje daar is die goon van die lading” en laat aan [verdachte] weten dat hij het adres waar de lading zich bevindt ook naar de man van [medeverdachte 1] gaat sturen. Vervolgens is [naam 2] toegevoegd in een groepschat op Signal met ‘ [accountnaam 8] ’, ‘ [accountnaam 9] ’ en ‘ [accountnaam 10] ’. Hierin deelt [accountnaam 8] mee dat er moet worden gefilmd. Hij stuurt: “bij dat adres wat ik je heb gegeven is een lading. Jullie moeten aanbellen en vragen waar het is en gw in elkaar slaan” en “zorgen dat hij zegt waar het is als hij niet zegt moet hij betalen en dood blijven slaan”. [accountnaam 8] laat hier weten dat ze kunnen gaan. [medeverdachte 2] communiceert met [accountnaam 5] dat het team aan het wachten is in de straat. [medeverdachte 2] vraagt aan [accountnaam 5] of ze de woning binnen mogen gaan, waarop [accountnaam 5] instemmend reageert. [medeverdachte 2] deelt vervolgens een video waarin één van de slachtoffers van de woningoverval te zien is die op de grond ligt, waarop [accountnaam 5] reageert dat hij moet worden verhoord. Vervolgens krijgt de politie een melding van een woningoverval. [medeverdachte 2] bespreekt met [accountnaam 5] dat hij de uitvoerders zal ontmoeten bij “[accountnaam 11]” en laat in een afzonderlijk gesprek aan [verdachte] weten dat ze daarheen moeten komen. Dit bespreekt [verdachte] weer met [naam 2] . [medeverdachte 2] geeft bij [verdachte] aan dat hij onderweg is naar [medeverdachte 1] en laat uiteindelijk weten bij hem te zijn.
De rechtbank concludeert op basis van het voorgaande dat [verdachte] zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van het uitlokken van het medeplegen van een strafbaar feit. [medeverdachte 2] heeft [verdachte] , kort nadat hij de opdracht voor de woningoverval ontving, benaderd om deze klus verder uit te zetten. [verdachte] had het contact met één van de veroordeelde uitvoerders en sprak met hem over de betaling, het adres van de woningoverval en een (nep)vuurwapen. Dit waren inlichtingen die nodig waren om tot een uitvoering te kunnen komen. Wat hij met [naam 2] besprak, gaf [verdachte] door aan [medeverdachte 2] . De rechtbank ziet deze handelingen als een significante bijdrage aan het uitlokken van de uitvoerders. Bij deze uitlokking heeft [verdachte] in ieder geval nauw en bewust samengewerkt met [medeverdachte 2] .
Primair en subsidiair: vrijspraak van medeplegen van uitlokking van medeplegen van (poging tot) diefstal met geweld
Voor een bewezenverklaring van medeplegen van uitlokking van medeplegen van (een poging tot) diefstal met geweld te komen, is zowel opzet op de uitlokking als op de (poging tot) diefstal met geweld vereist. Op grond van het berichtenverkeer kan de rechtbank niet vaststellen dat het opzet van [verdachte] was gericht op het laten plegen van een (poging tot) diefstal met geweld. Uit de berichtgeving kan immers worden afgeleid dat de opdracht was om mannen te regelen om naar een woning te gaan om daar bij de bewoners informatie te vergaren over waar een gestolen lading zou zijn. Door het (onder)aannemen van deze opdracht, wordt het opzet van [verdachte] geacht te zijn gericht op het laten vervullen daarvan. Op grond van het dossier kan niet worden vastgesteld dat [verdachte] heeft gewild en geweten dat hierbij goederen van deze bewoners zouden worden weggenomen, zoals uiteindelijk wel is gebeurd ten aanzien van een telefoon van één van de bewoners. Er is hier immers voorafgaand aan, tijdens en na de woningoverval niet over gesproken tussen [verdachte] en andere betrokkenen. Evenmin kan worden vastgesteld dat er een aanmerkelijke kans bestond dat dit desondanks toch zou gebeuren en dat [verdachte] deze kans bewust heeft aanvaard.
Meer subsidiair: medeplegen van uitlokking van medeplegen van bedreiging
Op basis van de berichten van ‘ [accountnaam 6] ’ en ‘ [accountnaam 8] ’, die [medeverdachte 2] doorstuurde aan [verdachte] , maar ook op basis de berichten van [verdachte] met [naam 2] over een (nep)vuurwapen volgt naar oordeel van de rechtbank dat het de bedoeling was om de bewoners van de woning tenminste te bedreigen met zware mishandeling en met enig misdrijf tegen het leven gericht. Zo stuurde [verdachte] naar [naam 2] dat het (nep)vuurwapen echt leek en was bedoeld om het mogelijke slachtoffer bang te maken. De rechtbank is daarmee van oordeel dat [verdachte] opzet heeft gehad op uitlokking van het medeplegen van bedreiging. Dit uitgelokte delict is vervolgens ook daadwerkelijk uitgevoerd. De drie uitvoerders zijn uiteindelijk gemaskerd de woning binnengegaan, waar zich op dat moment een aantal personen bevond, onder wie [naam 3] en [naam 4] . Uit de aangifte van [naam 3] blijkt dat de uitvoerders van alles in de woning omgooiden. [naam 3] is op de grond geduwd en bedreigd met een mes en een pistool. Ook [naam 4] verklaart dat hij bedreigd is door een mes op zijn keel te drukken. Daarbij was de bedreiging van dien aard en vond deze onder zodanige omstandigheden plaats dat bij de bedreigden in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat zij het leven zouden kunnen verliezen of zwaar lichamelijk letsel zouden oplopen en dat het opzet daarop was gericht.
De rechtbank merkt nog op dat in de tenlastelegging onder de gedachtestreepjes van het meer subsidiair tenlastegelegde meermaals het woord “woningoverval” voorkomt. De term ‘woningoverval’ is geen wettelijk gedefinieerd begrip en sluit in het algemeen taalgebruik aan bij de situatie zoals die zich heeft voorgedaan, te weten het door gemaskerde en gewapende personen binnentreden van een woning om de bewoners te bedreigen met het doel om informatie te vergaren.
Feit 2
Uit de bewijsmiddelen volgt dat het slachtoffer op 17 maart 2026 is beroofd door twee mannen. De mannen stapten uit een auto, sloegen het slachtoffer meermaals hard op zijn hoofd en gingen ervandoor met zijn rugtas. Het slachtoffer had na de beroving meerdere bloeduitstortingen in zijn gezicht en een bult op zijn voorhoofd. [verdachte] verklaarde op de zitting dat hij de tas van het slachtoffer heeft afgepakt. Gelet op het voorgaande is voldoende komen vast te staan dat [verdachte] het slachtoffer heeft beroofd en dat hij daarbij nauw en bewust heeft samengewerkt met zijn mededader.
Het vonnis is ten aanzien van dit feit verkort uitgewerkt. Als tegen de bewezenverklaring van feit 2 hoger beroep wordt ingesteld, worden de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen, die redengevend zijn voor deze bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op dit ten aanzien van feit 2 verkorte vonnis. Deze aanvulling wordt dan aan dit verkorte vonnis gehecht.
4 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in bijlage II bewezen dat [verdachte]
Feit 1 meer subsidiair
[naam 2] en [naam 1] en een onbekend gebleven persoon, op 19 november 2025 te Roosendaal, tezamen en in vereniging met anderen, [naam 4] en [naam 3] hebben bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of zware mishandeling, door die [naam 4] en [naam 3] een mes en/of een (vuur)wapen of een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen, en die [naam 4] een mes op de keel te zetten, en die [naam 3] te duwen, welk feit hij, verdachte, op 19 november 2025 in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, opzettelijk heeft uitgelokt door het verschaffen van gelegenheid, middelen of inlichtingen, te weten door
- een of meer berichten heeft gestuurd via Snapchat via de Snapchataccounts ‘ [accountnaam 1] ’ waarin wordt gezocht naar personen die een
woningoverval willen uitvoeren en
- in die berichten geldelijke beloning(en) in het vooruitzicht heeft gesteld en
- in die berichten het adres heeft verstrekt waar de woningoverval plaats zou
moeten vinden en
- in berichten via Snapchat en/of via Signal te kennen heeft gegeven dat er geweld
toegepast moet worden en
- in berichten via Snapchat en/of via Signal (andere) instructies heeft gegeven met
betrekking tot de woningoverval en
- een (nep) vuurwapen ter beschikking heeft gesteld en
- in die berichten het adres heeft gestuurd teneinde elkaar te ontmoeten na afloop
van de woningoverval.
Feit 2
op 17 maart 2026 te Maarssen, tezamen en in vereniging met een ander, een rugzak (met inhoud), die aan [naam 5] , in elk geval aan een ander dan aan verdachte en zijn mededader toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl deze diefstal werd vergezeld van geweld tegen die [naam 5] , gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren, door die [naam 5] aan te vallen en meermaals op het hoofd te slaan en de rugzak weg te rukken.
Voor zover in het bewezenverklaarde deel van de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. [verdachte] is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
5 Strafbaarheid van de feiten
De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
6 Strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van [verdachte] uitsluit. [verdachte] is dan ook strafbaar.
7 Motivering van de straffen en maatregelen
Eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat [verdachte] voor het door haar onder 1 en 2 bewezen geachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 52 maanden, met aftrek van voorarrest.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft verzocht om ten aanzien van feit 2 aansluiting te zoeken bij de straf die mededader [naam 6] heeft gekregen of ten hoogste een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 10 tot 12 maanden op te leggen. Als de rechtbank toch tot een veroordeling voor feit 1 komt, dan verzoekt de verdediging rekening te houden met het feit dat [verdachte] geen aansturende rol heeft gehad. Ook verzoekt zij het meest recente reclasseringsrapport van 30 september 2026 in aanmerking te nemen. Een gevangenisstraf ter hoogte van de straffen die de uitvoerders hebben gekregen, te weten 42 maanden (waarvan één verdachte zes maanden voorwaardelijk kreeg), acht de verdediging in ieder geval niet passend. Bij een bewezenverklaring van zowel feit 1 als feit 2 kan worden volstaan met een gevangenisstraf van tussen de 24 en 30 maanden.
Oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van [verdachte] , zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Ernst van de feiten
[verdachte] heeft zich op 19 november 2025 schuldig gemaakt aan het medeplegen van het uitlokken van het medeplegen van een bedreiging in de vorm van een woningoverval. Het ging hierbij om een vergeldingsactie in het criminele milieu vanwege een verloren gegane partij verdovende middelen, waarbij [verdachte] als tussenpersoon een cruciale rol heeft vervuld. De uitvoerders zijn gemaskerd naar de woning van de slachtoffers gegaan. In de woning hebben zij de slachtoffers bedreigd met een mes en een pistool. Dit is een ernstig feit en dat de rechtbank tot een andere kwalificatie dan de officier van justitie komt, maakt dat niet anders. De eigen woning is bij uitstek een plek waar men zich veilig moet kunnen voelen. Het spreekt voor zich dat deze inval voor de slachtoffers een uitermate beangstigende en traumatische ervaring moet zijn geweest. Dit blijkt ook uit de verklaring van in ieder geval [naam 3] . Dit soort delicten veroorzaken daarnaast ook gevoelens van angst, onrust en onveiligheid in de maatschappij als geheel. [verdachte] heeft zich om dit alles niet bekommerd en gedurende het hele proces gezwegen. Daarmee heeft hij geen enkele verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen.
Daarnaast heeft [verdachte] zich ook schuldig gemaakt aan het medeplegen van een diefstal met geweld op 17 maart 2026, waarbij de laptop en rugtas van het slachtoffer zijn gestolen. Het slachtoffer heeft door de aanval meerdere bloeduitstortingen in het gezicht en een bult op zijn voorhoofd opgelopen. Het spreekt voor zich dat dit een uitermate beangstigende en traumatische ervaring moet zijn geweest voor het slachtoffer. Ook dit soort delicten veroorzaakt gevoelens van angst, onrust en onveiligheid in de maatschappij als geheel, te meer omdat van deze aanval zijn diverse personen getuige zijn geweest.
Persoon van [verdachte]
De rechtbank heeft acht geslagen op het strafblad van [verdachte] van 25 juni 2026. Hieruit blijkt dat [verdachte] in de afgelopen vijf jaar onherroepelijk is veroordeeld voor het medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving, autodiefstal en mishandeling tot een gevangenisstraf voor de duur van 34 maanden. Ook is hij op 30 april 2026 (niet-onherroepelijk) veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden voor een diefstal met geweld. Verder heeft de rechtbank acht geslagen op de reclasseringsrapporten over [verdachte] , in het bijzonder het rapport van 30 september 2026. Hieruit blijkt dat de reclassering een delictpatroon bij [verdachte] constateert ten aanzien van gewelds- en vermogensdelicten. Het risico op recidive en letsel wordt dan ook als hoog geschat. De reclassering ziet indicaties om opnieuw reclasseringsinterventies in te zetten, maar zij kunnen op dit moment geen invulling geven aan passende voorwaarden voor een mogelijke gedragsverandering. Binnen een eventueel traject van detentiefasering dient nader onderzoek te worden gedaan naar de mogelijkheden voor reclasseringsbemoeienis en interventies gericht op (begeleid) wonen, een dagbesteding, financiën en het blijvend afstand houden van zijn (eerdere) criminele contacten. [verdachte] heeft aangegeven bereid te zijn hieraan mee te werken.
Straf
De LOVS-oriëntatiepunten, ofwel de afspraken die gerechten onderling maken over gelijke bestraffing van soortgelijke zaken, gaan bij een bedreiging met een vuurwapen uit van een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden. De rechtbank is echter van oordeel dat dit oriëntatiepunt onvoldoende recht doet aan de ernst van het bewezenverklaarde feit. Het gaat om een ernstig delict dat is gepleegd in een woning en in het kader van de georganiseerde criminaliteit. Een hogere gevangenisstraf geeft een signaal aan de personen die zich met deze vormen van georganiseerde criminaliteit bezig (willen gaan) houden, namelijk dat dergelijk ontwrichtend handelen fors wordt bestraft. Het feit dat [verdachte] eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld en geen enkele verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn handelen, neemt de rechtbank in strafverzwarende zin mee. Alles afwegende zal de rechtbank [verdachte] veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 40 maanden.
8 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 47, 57, 63, 285 en 312 Sr.
9 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart het onder 1 primair en subsidiair ten laste gelegde niet bewezen en spreekt [verdachte] daarvan vrij.
Verklaart bewezen dat [verdachte] het onder 1 meer subsidiair en 2 ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan [verdachte] meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt [verdachte] daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
Ten aanzien van feit 1 meer subsidiair
medeplegen van uitlokking van medeplegen van bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of zware mishandeling, meermalen gepleegd
Ten aanzien van feit 2:
diefstal, vergezeld van geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart [verdachte] daarvoor strafbaar.
Veroordeelt [verdachte] tot een gevangenisstraf voor de duur van 40 (veertig) maanden.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de veroordeelde in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.
Dit vonnis is gewezen door
mr. M.R.J. van Wel, voorzitter,
mrs. H.J. Bos en C.S. Groefsema, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. A.V. Koppelman, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 30 oktober 2026.