Strafrecht overig
O.a. taakstraf van 160 uur voor poging tot zware mishandeling
Rechtbank Amsterdam, 12 november 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:11182 · Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-11182
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 13/274928-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:11182
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
O.a. taakstraf van 160 uur voor poging tot zware mishandeling
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13/274928-25
Datum uitspraak: 12 november 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren in [geboorteplaats] op [geboortedag] 1985,
ingeschreven in de Basisregistratie personen op het adres:
[adres] , [woonplaats] .
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 29 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. S.M.E. Hirdes, en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. B.J.T. van Opstal, naar voren hebben gebracht. Verder heeft de rechtbank kennisgenomen van wat de advocaat, mr. P.P. van Rhijn, namens de benadeelde partij [benadeelde partij] naar voren heeft gebracht.
2 Tenlastelegging
Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
hij op of omstreeks 15 oktober 2025 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [benadeelde partij] , opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, een of meermaals (met kracht) met een hamer op/tegen het hoofd van die [benadeelde partij] heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij op of omstreeks 15 oktober 2025 te Amsterdam, [benadeelde partij] heeft mishandeld, door die [benadeelde partij] een of meermaals (met kracht) met een hamer op/tegen het hoofd te slaan.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
3 Waardering van het bewijs
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de primair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft vrijspraak bepleit voor de primair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling. Gelet op het letsel bij aangever moet worden uitgegaan van één slag met geringe kracht. Dit levert naar algemene ervaringsregels geen aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel op. Van (voorwaardelijke) opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel is volgens de raadsman dan ook geen sprake. De raadsman heeft geen bewijsverweer gevoerd tegen de subsidiair ten laste gelegde mishandeling.
Het oordeel van de rechtbank
Eén of meermaals (met kracht) slaan
Zowel verdachte als aangever hebben verklaard dat zij op 15 oktober 2025 een conflict hadden in hun gemeenschappelijke woning in [woonplaats] . Het conflict heeft geresulteerd in de situatie waarin verdachte met een klauwhamer op het hoofd van aangever heeft geslagen. Verdachte en aangever verschillen van mening over de vraag hoe vaak er is geslagen. Bij het slaan waren geen andere mensen aanwezig. Verdachte heeft verder verklaard dat het zwart voor zijn ogen werd, dat hij zich niet kan herinneren dat hij de klauwhamer heeft gepakt en dat hij zich denkt te herinneren dat hij heeft geslagen. Verdachte heeft ook verklaard dat hij één keer, niet met kracht heeft geslagen. In tegenstelling tot verdachte kan aangever het zich nog herinneren. Zowel in het ziekenhuis als later bij de politie verklaart aangever dat hij drie keer met kracht is geslagen. Dat verdachte zegt zich het feit niet te kunnen herinneren, terwijl aangever direct bij zijn aangifte gedetailleerd verklaart, maakt dat de rechtbank de verklaring van aangever op dit punt aannemelijker acht. De rechtbank stelt op grond van het voorgaande vast dat verdachte meermaals (met kracht) met de hamer op het hoofd van aangever heeft geslagen. De rechtbank moet vervolgens beoordelen hoe dit juridisch gekwalificeerd moet worden.
Vol opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel
Om tot een bewezenverklaring van poging tot zware mishandeling te komen, is vereist dat het opzet van verdachte erop gericht was om aan het slachtoffer zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Het is een feit van algemene bekendheid dat een harde van buitenaf komende inwerking op het hoofd letsel kan veroorzaken aan de schedel en/of de hersenen. De rechtbank is van oordeel dat verdachte, door meermaals met kracht op een hoofd te slaan met een hamer, een hard en zwaar voorwerp, vol opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij aangever. De rechtbank komt tot een bewezenverklaring van poging tot zware mishandeling.
5 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de in de bijlage vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte
op 15 oktober 2025 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [benadeelde partij] , opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, meermaals met kracht met een hamer op het hoofd van die [benadeelde partij] heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.
6 De strafbaarheid van het feit
Het bewezen geachte feit is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
7 De strafbaarheid van verdachte
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft bepleit dat verdachte een beroep toekomt op putatief noodweer(exces). Volgens hem is voldoende aannemelijk geworden dat verdachte zich een dreigend gevaar verschoonbaar heeft ingebeeld, dan wel de aard ervan verkeerd heeft ingeschat. Hiertoe voert hij de volgende omstandigheden aan. Verdachte heeft vrijwel direct na zijn melding bij de politie verklaard over de pesterijen en bedreigingen die aan het incident voorafgingen, wat steun vindt in de verklaring van getuige [naam getuige] . Wanneer iemand zich na pesterijen en bedreigingen dreigend opstelt door zich groot en breed te maken en de uitweg te versperren, zeker tegenover een persoon met een licht verstandelijke beperking en spierziekte, kan dit zeer dreigend overkomen. De raadsman heeft zich derhalve op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte niet verschoonbaar heeft gedwaald. De vergissing dat verdachte zou worden aangevallen, is volgens haar niet redelijk. Daarom kan een beroep op putatief noodweer(-exces) niet slagen.
Het oordeel van de rechtbank
Verwerping van het beroep op putatief noodweer(-exces)
Van putatief noodweer is sprake indien de verdachte abusievelijk in de veronderstelling heeft verkeerd dat hij zich moest verdedigen, bijvoorbeeld omdat de verdachte zich het dreigende gevaar heeft ingebeeld. Daarbij geldt dat een beroep op putatief noodweer alleen voor honorering in aanmerking komt wanneer de verdachte verschoonbaar heeft gedwaald ten aanzien van het verkeren in een noodweersituatie. De vergissing die verdachte heeft begaan toen hij zich wilde verweren moet begrijpelijk zijn.
Getuige [naam getuige] , de begeleider van verdachte, heeft verklaard dat verdachte al langer sprak over een conflict tussen hem en aangever, maar de rechtbank constateert dat de aard, duur en intensiviteit van dat conflict niet zijn vast te stellen. Bovendien heeft verdachte ter terechtzitting verklaard dat het conflict niet eerder fysiek is geweest. Het enkele groot en breed opstellen door aangever, voor zover daar al sprake van is geweest, maakt niet dat verdachte redelijkerwijs mocht menen dat er sprake was van een noodweersituatie. Dat verdachte een licht verstandelijke beperking heeft en lijdt aan een spierziekte maakt dat niet anders.
De rechtbank is gezien deze feiten en omstandigheden van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat sprake was van een situatie waarin verdachte redelijkerwijs kon en mocht menen dat er een situatie was waarin hij zich moest verdedigen. Het beroep op putatief noodweer(-exces) wordt dan ook verworpen.
Er zijn ook overigens geen omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is dan ook strafbaar.
8 Motivering van de straffen en maatregelen
De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor het door haar bewezen geachte feit zal worden veroordeeld tot een taakstraf van honderdzestig uren, met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, met bevel, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast. Daarnaast heeft zij een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand gevorderd, met een proeftijd van twee jaren en de bijzondere voorwaarden zoals deze zijn geadviseerd door de reclassering.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft de rechtbank verzocht om, bij een veroordeling, een straf op te leggen die gelijk is aan de duur van het voorarrest, eventueel in combinatie met een voorwaardelijke geldboete. De raadsman heeft verzocht om niet de bijzondere voorwaarden, zoals geadviseerd door de reclassering, op te leggen en te volstaan met de algemene voorwaarde.
Het oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
De ernst van het feit
Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling van zijn huisgenoot, door meermalen met een hamer op zijn hoofd te slaan. Verdachte mag van geluk spreken dat aangever niet ernstiger gewond is geraakt. Met deze handelswijze heeft verdachte bij aangever pijn veroorzaakt en een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van aangever. De rechtbank rekent het verdachte aan dat het incident thuis heeft plaatsgevonden, terwijl dit bij uitstek de plek is waar aangever zich veilig zou moeten kunnen voelen.
De persoon van de verdachte
De rechtbank heeft acht geslagen op het reclasseringsadvies van 30 juni 2026. Hieruit blijkt dat verdachte kampt met een licht verstandelijke beperking. Daarnaast lijkt hij geen handvatten te hebben om, om te kunnen gaan met interpersoonlijke problematiek. Verdachte heeft chronische ziekte en voelt zich veelal eenzaam. Zodra het moeilijk lijkt te worden, loopt verdachte weg van de situatie en rookt hij cannabis. Verdachte is gestart met een behandeling bij Arkin. De reclassering adviseert een (deels) voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De reclassering schat in dat een stok achter de deur nodig is, zodat verdachte blijft werken aan zijn herstel.
De op te leggen straf
Voor een voltooide zware mishandeling met behulp van een wapen, niet zijnde een vuurwapen, vermelden de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zeven maanden. In de onderhavige zaak is een poging bewezen, waarvoor de maximumstraf twee derde deel bedraagt van de straf die voor het voltooide delict kan worden opgelegd. De rechtbank acht oplegging van een gevangenisstraf in dit geval echter niet passend. In dit verband is van belang dat verdachte nooit eerder met justitie in aanraking is gekomen en dat verdachte al een jaar in de schorsing van de voorlopige hechtenis (met voorwaarden) loopt en ambulante behandeling ondergaat die nodig is om te komen tot een gedragsverandering. Bovendien is verdachte gezien zijn beperking en chronische ziekte kwetsbaar.
Alles overwegende acht de rechtbank een taakstraf van honderdzestig uren, met aftrek van het voorarrest, en een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand en een proeftijd van twee jaar passend en geboden. Daarbij zal de rechtbank de bijzondere voorwaarden zoals gevorderd door de officier van justitie opleggen, namelijk een meldplicht, een ambulante behandeling en beheersing van middelengebruik.
9 Beslag
Onder verdachte zijn de volgende voorwerpen in beslag genomen:
-
1 STK Hamer (G6723370);
-
1 STK Hamer (G6723371).
De rechtbank verklaart de klauwhamer met goednummer 6723370 verbeurd, omdat met behulp van dit voorwerp het bewezen geachte is begaan.
De rechtbank gelast de teruggave van de bankhamer met goednummer 6723371 aan verdachte, omdat geen relatie kan worden vastgesteld tussen het bewezen geachte en deze hamer. Bovendien is de hamer niet van zodanige aard dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of het algemeen belang.
10 De vordering van de benadeelde partij
De benadeelde partij [benadeelde partij] vordert vergoeding van materiële schade van € 373,84 voor de kosten van het ziekenhuis. Ter terechtzitting heeft de advocaat van de benadeelde partij toegelicht dat deze kosten niet zijn vergoed door de zorgverzekeraar omdat de benadeelde partij niet verzekerd was. Daarnaast vordert de benadeelde partij € 2.500, - aan vergoeding voor immateriële schade. Dit alles te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie acht de vordering tot vergoeding van materiële schade van € 373,84 geheel toewijsbaar en de vordering tot vergoeding van immateriële schade toewijsbaar tot een bedrag van € 1.500, -, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De immateriële schade dient volgens haar te worden gematigd omdat geen onderbouwing is gegeven voor de aantasting in de persoon op andere wijze.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk moet worden verklaard in zijn vordering, omdat is verzocht verdachte te ontslaan van alle rechtsvervolging.
Subsidiair heeft de raadsman de rechtbank verzocht de benadeelde partij ten aanzien van de gevorderde materiële schade niet-ontvankelijk te verklaren, omdat onvoldoende is onderbouwd dat de ziektekosten niet door de zorgverzekeraar zijn vergoed. Daarnaast heeft de raadsman verzocht de gevorderde immateriële schade fors te matigen, omdat voor het lichamelijk letsel dient te worden aangesloten bij de categorie licht letsel onder c van de Rotterdamse Schaal en geen onderbouwing is gegeven voor de gestelde aantasting in de persoon op andere wijze.
Het oordeel van de rechtbank
Materiële schade
Vast staat dat aan de benadeelde partij door het onder rubriek 5 bewezenverklaarde rechtstreeks materiële schade is toegebracht.
De rechtbank overweegt dat het ontbreken van een verzekering niet zonder meer aan te tonen is door bewijs. De door de benadeelde partij overgelegde factuur voor de zorgkosten is aan hem gericht. Nu er geen concrete aanknopingspunten zijn om aan het aangevoerde te twijfelen, bestaat er voor de rechtbank geen reden om de materiële schade niet toe te wijzen.
De rechtbank zal de vordering tot vergoeding van materiële schade toewijzen tot een bedrag van in totaal € 373,84, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade. De factuurdatum is 26 januari 2026 en er is een betaaltermijn van 30 dagen. Aangezien niet is vast te stellen wanneer [benadeelde partij] de rekening heeft voldaan, zal de uiterste datum voor betaling (te weten 25 februari 2026) als ingangsdatum voor de wettelijke rente worden gehanteerd.
Immateriële schade
Vast staat dat aan de benadeelde partij door het bewezenverklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht.
De benadeelde partij heeft op grond van artikel 6:106 aanhef en onder b van het Burgerlijk Wetboek (BW) recht op schadevergoeding aangezien de benadeelde partij lichamelijk letsel is toegebracht.
De rechtbank gaat uit van licht letsel, waarbij met een korte medische behandeling kon worden volstaan. Uit de letselverklaring volgt immers dat sprake was van een schedelfractuur met een impressie van 6 tot 7 millimeter, met een milde zwelling en waarbij de huid moest worden gehecht. Naar het oordeel van de rechtbank dient daarom voor het lichamelijk letsel te worden aangesloten bij de categorie licht letsel onder b van de Rotterdamse Schaal. De rechtbank begroot de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 1.500, -, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment van het ontstaan van de schade.
De rechtbank constateert dat de aantasting in de persoon op andere wijze niet nader onderbouwd is met stukken.
Conclusie
De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot een bedrag van € 1.873,84, te vermeerderen met de wettelijke rente over € 373,84 vanaf 25 februari 2026 en over € 1.500, - vanaf 15 oktober 2025, en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De vordering wordt voor het meerdere afgewezen.
11 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straffen en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 33, 33a, 36f, 45 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.
12 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
poging tot zware mishandeling
Veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 160 (honderdzestig) uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 80 (tachtig) dagen, met bevel dat de tijd die door verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering is doorgebracht, bij de uitvoering van deze straf geheel in mindering zal worden gebracht naar de maatstaf van 2 (twee) uren per dag.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 1 (één) maand.
Bepaalt dat deze straf niet ten uitvoer gelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen.
Stelt daarbij een proeftijd van 2 (twee) jaren vast.
De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit.
Stelt daarbij als bijzondere voorwaarden:
Meldplicht bij reclassering
Dat veroordeelde zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken met de GGZ Reclassering Inforsa op het adres Vlaardingenlaan 5, 1059 GL Amsterdam, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn. De reclassering zal contact met veroordeelde opnemen voor de eerste afspraak.
Ambulante behandeling
Dat veroordeelde zich laat behandelen door Arkin of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De behandeling is al gestart. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op psychische problematiek, verslavingsproblematiek, agressiebeheersing, cognitieve vaardigheden, sociale vaardigheden en andere problematiek. Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat veroordeelde voorgeschreven medicatie zal gebruiken.
Beheersing middelengebruik
Dat veroordeelde gedurende de proeftijd meewerkt aan controles om zicht te krijgen op het gebruik en/of het gebruik te leren beheersen van alcohol en verdovende middelen, genoemd in lijst I (harddrugs), en lijst II (softdrugs) en middelen die vallen onder een stofgroep genoemd in lijst IA in de Opiumwet. Deze controles kunnen bestaan uit urineonderzoek/ademonderzoek/speekseltest. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd.
Voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde gedurende de proeftijd:
- ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking zal verlenen aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;
- medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, daaronder begrepen de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit noodzakelijk acht.
Verklaart verbeurd:
1 STK Hamer (G6723370).
Gelast de teruggave aan de rechthebbende, [verdachte] ,van:
1 STK Hamer (G6723371).
Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij] toe tot een bedrag van € 1.873,84 (duizend achthonderddrieënzeventig euro en vierentachtig cent), bestaande uit € 373,84 (driehonderddrieënzeventig euro en vierentachtig cent) aan vergoeding van materiële schade en € 1.500, - (vijftienhonderd euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente over € 373,84 vanaf 25 februari 2026 en over € 1.500,- vanaf 15 oktober 2026 , steeds tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [benadeelde partij] voornoemd.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Wijst de vordering voor het overige af.
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij] aan de Staat € 1.873,84 (duizend achthonderddrieënzeventig euro en vierentachtig cent) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover over € 373,84 vanaf 25 februari 2026 en over € 1.500, - vanaf 15 oktober 2025, steeds tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 18 (achttien) dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Heft op het - geschorste - bevel tot voorlopige hechtenis.
Dit vonnis is gewezen door
mr. D. Segbedzi, voorzitter,
mrs. H.H.J. Zevenhuijzen en J. Higler-Huisman, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. L.D. de Vries, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 12 november 2026.