Strafrecht overig

Een 33-jarige man is veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging voor de verkrachting…

Rechtbank Amsterdam, 19 november 2026

Zaakgegevens

Op 19 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
19 november 2026
Datum publicatie
19 november 2026
Zaaknummer
13/164345-25 (Promis)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBAMS:2026:11488
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Een 33-jarige man is veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging voor de verkrachting van een voor hem onbekende vrouw in de parkeergarage van een appartementencomplex.

Uitspraak

[afbeelding niet beschikbaar]vonnis

RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummer: 13/164345-25 (Promis)

Datum uitspraak: 19 november 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1993,

wonende op het adres [adres] , [woonplaats] ,

thans gedetineerd te: [naam Justitieel Complex] .

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen van 22 oktober 2026 en op 19 november 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. R. Willemsen en van wat verdachte en zijn raadsman mr. C. Crince Le Roy naar voren hebben gebracht.

Daarnaast heeft de rechtbank kennisgenomen van de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij] (hierna: [benadeelde partij] ) en van hetgeen door mr. A. Koopsen, namens [benadeelde partij] , naar voren is gebracht.

Ook heeft de rechtbank de heer A. Witvliet (GZ-psycholoog) en mevrouw S. Kapitein-De Haan (psychiater) als deskundigen gehoord.

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is – na wijziging van de tenlastelegging op de zitting – (kort gezegd) – ten laste gelegd dat hij zich op 26 mei 2025 te Amsterdam heeft schuldig gemaakt aan

1. een gekwalificeerde opzetverkrachting van [benadeelde partij] , te weten het seksueel binnendringen door zijn vinger in de anus te brengen;

2. een poging tot gekwalificeerde opzetverkrachting van [benadeelde partij] door het stoppen van de penis in de mond, terwijl de uitvoering daarvan is mislukt;

De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd in de bewezenverklaring. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

3 Waardering van het bewijs

3.1.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten.

3.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank en geen bewijsverweren gevoerd.

3.3.

Het oordeel van de rechtbank

De verdachte wordt een gekwalificeerde opzetverkrachting en een poging tot gekwalificeerde opzetverkrachting van [benadeelde partij] verweten.

De rechtbank acht de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar en haar verklaring wordt bovendien ondersteund door camerabeelden en de verklaring van verdachte. De rechtbank stelt daarom het volgende vast.

Verdachte staat op 26 mei 2025 al ruim 50 minuten in een parkeergarage van een appartementencomplex als [benadeelde partij] samen met haar dochter van één jaar oud naar haar auto loopt. Zij zet eerst haar dochter in de auto, om vervolgens de buggy in de auto te zetten. Verdachte loopt naar [benadeelde partij] en gaat achter haar staan waarna hij zijn hand op haar mond drukt. Vervolgens werkt hij haar met geweld naar de grond. [benadeelde partij] beweegt wild, roept om hulp en probeert zich los te maken. Toch lukt het verdachte om met zijn hand in de broek van [benadeelde partij] te gaan en duwt hij meermalen zijn vinger in de anus van [benadeelde partij] . Ook probeert hij zijn penis in de mond van [benadeelde partij] te brengen. Dit is niet gelukt omdat [benadeelde partij] haar hoofd blijft wegdraaien. Van het incident zijn camerabeelden. De verdachte heeft de feiten bekend. De rechtbank acht de ten laste gelegde feiten onder 1 en 2 bewezen. De rechtbank verwijst gelet op de referte van de verdediging naar de bewijsmiddelen en de daarin opgenomen redengevende feiten en omstandigheden.

Gelet op het bepaalde in artikel 359 derde lid van het Wetboek van Strafvordering zijn de bewijsmiddelen in de bijlage II niet uitgewerkt.

4 Bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte

1.

op 26 mei 2025 te Amsterdam met een persoon, te weten [benadeelde partij] seksuele handelingen die bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten

- het meermalen brengen van zijn vinger in de anus van die [benadeelde partij]

terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [benadeelde partij] daartoe de wil ontbrak

en welke opzetverkrachting werd voorafgaan door en vergezeld van dwang en geweld, door:
- zijn hand tegen het gezicht van die [benadeelde partij] te drukken,

- die [benadeelde partij] vast te pakken,

- die [benadeelde partij] naar de grond te werken en die [benadeelde partij] daar onder controle te houden en,
- zijn vingers in de mond van die [benadeelde partij] te duwen;

2.

op 26 mei 2025 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om met een persoon, te weten [benadeelde partij] seksuele handelingen die bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam te verrichten, te weten het duwen van zijn geslachtsdeel in de mond van die [benadeelde partij] ,

terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [benadeelde partij] daartoe de wil ontbrak en deze poging tot opzetverkrachting te doen voorafgaan door en vergezellen van dwang en geweld,

- zijn hand tegen het gezicht van die [benadeelde partij] heeft gedrukt,

- die [benadeelde partij] heeft vastgepakt,

- die [benadeelde partij] naar de grond heeft gewerkt en die [benadeelde partij] daar onder controle heeft gehouden,

- meermalen heeft gepoogd zijn geslachtsdeel in de mond van die [benadeelde partij] te stoppen,

- hierbij haar de woorden heeft toegevoegd: “doe maar heel even”, en

- zijn vingers in de mond van die [benadeelde partij] heeft geduwd,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

5 De strafbaarheid van de feiten

De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

6 De strafbaarheid van verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

7 Motivering van de straffen en maatregelen

7.1.

De eis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor de door haar onder 1 en 2 bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 4 jaar, met aftrek van voorarrest. Zij houdt hierbij rekening met de omstandigheid dat sprake is van een voortgezette handeling. Daarnaast heeft zij gevorderd dat aan verdachte de maatregel tot terbeschikkingstelling (hierna: tbs) met verpleging van overheidswege moet worden opgelegd.

7.2.

Het strafmaatverweer van de verdediging

De raadsman heeft primair bepleit om aan verdachte een gevangenisstraf van dertig maanden waarvan tien maanden voorwaardelijk op te leggen met daaraan gekoppeld bijzondere voorwaarden, gericht op behandeling van de stoornis en het middelengebruik, met een proeftijd van drie jaren. De behandeldoelen kunnen ook bereikt worden met strikte voorwaarden zonder een gesloten (dwang)kader en verdachte is bereid zich te houden aan dergelijke voorwaarden. Nu medicatie tegen schizofrenie niet lijkt aan te slaan, is een tbs maatregel waarin medicatie in een gedwongen kader wordt gerealiseerd niet zinvol. Subsidiair heeft de verdediging (voorwaardelijk) verzocht om de zaak aan te houden, nu onvoldoende is onderzocht of een straf met bijzondere voorwaarden of een tbs met voorwaarden ook passend zou kunnen zijn. De raadsman heeft tot slot aangevoerd dat de stoornis op zichzelf niet de boosdoener is, maar het cocaïnegebruik van verdachte het recidiverisico veroorzaakt. Verdachte is ruim anderhalf jaar clean, waardoor de kans op een terugval is afgenomen.

7.3.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een gekwalificeerde opzetverkrachting en een poging tot gekwalificeerde opzetverkrachting. Hij heeft daarmee de lichamelijke en seksuele integriteit van het slachtoffer op ingrijpende wijze geschonden. Het is een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van feiten als deze daar nog langdurig nadelige psychische gevolgen van kunnen ondervinden. Bovendien raken dit soort feiten niet alleen het slachtoffer, maar alle vrouwen in de samenleving. Het gevoel van onveiligheid bij vrouwen wordt door deze delicten versterkt. Dat er bij het slachtoffer van deze zaak sprake is van hevige nadelige psychische gevolgen en gevoelens van onveiligheid blijkt duidelijk uit het spreekrecht en de slachtofferverklaring. Het slachtoffer is strijdvaardig en heeft tot op het laatste moment gevochten om te ontkomen aan de lustgedreven handelingen van verdachte. Ook nadat verdachte vluchtte is zij op blote voeten achter verdachte aangerend om te voorkomen dat hij zou ontsnappen. De verkrachting heeft plaatsgevonden in de afgesloten parkeergarage onder de eigen woning van het slachtoffer, een plek waar zij zich dus veilig hoort te voelen. Zij is verkracht terwijl haar dochter van één jaar op dat moment op nog geen twee meter afstand in de auto zat. Verdachte heeft moeten horen dat het slachtoffer heeft geroepen dat haar kind in de auto zat. De rechtbank acht de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar en weegt ook deze laatstgenoemde omstandigheid strafverzwarend mee.

De rechtbank is van oordeel dat met betrekking tot de feiten sprake is van een voortgezette handeling, nu de bewezen verklaarde, elkaar in tijd opvolgende gedragingen zo nauw met elkaar samenhangen (ook met betrekking tot het ‘wilsbesluit’), dat verdachte daarvan in wezen één verwijt wordt gemaakt, terwijl de strekking van de strafbepalingen niet of slechts enigszins uiteenloopt. Bij de straftoemeting zal daarom alleen de strafbepaling worden toegepast waarop de zwaarste hoofdstraf is gesteld, te weten artikel 243, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 8 juli 2025. Hieruit blijkt dat verdachte eerder voor een partnermishandeling en belediging van een ambtenaar is veroordeeld. Verder staan op het strafblad nog enkele oudere feiten.

Verdachte is twee maal door het Pieter Baan Centrum (hierna: PBC) onderzocht. De rechtbank heeft kennisgenomen van de volgende rapportages die op grond daarvan zijn opgemaakt over de persoon van verdachte:

  • een pro Justitia rapportage van A. Witvliet (GZ-psycholoog) en S. Kapitein-De Haan, (psychiater) van 31 maart 2026;

  • een aanvullende pro Justitia rapportage van A. Witvliet (GZ-psycholoog) en S. Kapitein-De Haan (psychiater) van 22 september 2026.

Uit deze rapportages blijkt – zakelijk weergegeven – onder meer het volgende.

Bij verdachte is sprake van een psychotische stoornis, te weten schizofrenie en een ernstige stoornis in het gebruik van een stimulantia (cocaïne). Deze beide stoornissen zijn chronisch en al jarenlang aanwezig bij verdachte. De hallucinaties en beïnvloedingswanen staan bij de psychotische stoornis op de voorgrond, ook zonder middelengebruik. Verdachte ervaart dat hij wordt beïnvloed door djinns (bovennatuurlijke wezens) die tegen hem spreken, hem aanraken en aan hem trekken. Hij is ervan overtuigd dat de djinns zijn handelen (mede) bepalen. De verdachte kan zich niet verenigen met de verklaring dat deze djinns onderdeel zijn van een psychose. Daarnaast heeft verdachte na cocaïne-intoxicatie problemen als insulten ontwikkeld. Het lukte verdachte niet abstinent te blijven, ondanks eerdere behandelingen. Deze stoornissen waren ten tijde van de feiten aanwezig. Er worden geen aanwijzingen gezien voor een seksuele stoornis. Wel is sprake van een toename van seksueel verlangen en seksuele activiteit in geval van cocaïnegebruik.

Verdachte heeft voor het incident in het huis van zijn dealer naar zijn zeggen drie lijntjes cocaïne gesnoven waardoor hij in een gemoedstoestand is gekomen waarin zijn vermogen tot innerlijk overleg en zelfreflectie verstoord is geraakt. De onderzoekers stellen vast dat er sprake is geweest van een doorwerking van de stoornissen in het handelen van verdachte. Zij stellen wel dat verdachte enige mate van controle over zijn gedrag had, maar dat hij niet beschikte over de volledige vrijheid om weloverwogen keuzes te maken doordat zijn denken beperkt was als gevolg van zijn psychotische gedachtes en belevingen. Zijn handelen vertoonde een mate van ontremming en desorganisatie die ten dele werd veroorzaakt door de oordeels- en kritiekstoornissen voortkomend uit de schizofrenie. De rapporteurs komen aldus tot het advies om het ten laste gelegde verminderd aan verdachte toe te rekenen.

De rapporteurs schatten de kans op herhaling van een zedenfeit of een geweldsfeit in brede zin in als hoog. De verdachte heeft zijn middelengebruik niet onder controle. De terugval in cocaïnegebruik kwam onverwachts. De ontregeling die toen volgde kwam vrijwel direct. Verdachte had op het moment van het de delicten een zorgmachtiging en kreeg in dat kader depotmedicatie, maar dat heeft niet geholpen om recidive te voorkomen. Verdachte heeft geen inzicht in zijn problematiek en heeft geen vaardigheden om anders om te gaan met momenten van toegenomen spanningen. Er zijn weinig beschermende factoren aanwezig. Verdachte staat ambivalent tegenover behandeling. Verdachte heeft immers een andere verklaring voor zijn klachten en dat maakt dat behandelopties voor hem moeilijk te accepteren zijn.

Toerekenbaarheid

Gelet op de adviezen van de psychiater en de psycholoog komt de rechtbank, tot de conclusie dat het ten laste gelegde in verminderde mate dient te worden toegerekend aan verdachte. De rechtbank gaat er op basis van voornoemde adviezen vanuit dat bij verdachte sprake is van ernstige psychische problematiek, die van invloed is geweest op verdachtes handelen tijdens het ten laste gelegde. Wel is de rechtbank van oordeel dat verdachte nog in enige mate controle over zijn handelen heeft gehad. Zo heeft hij er kort vóór het incident zelf voor gekozen – na een periode van abstinentie – een relatief grote hoeveelheid cocaïne te gebruiken, terwijl hij wist dat hierdoor zijn seksdrive toenam. Ook heeft hij bijvoorbeeld zijn hand losser gedaan toen het slachtoffer hem dat vroeg, omdat ze geen lucht meer kreeg. Daarnaast is verdachte op het moment dat er een buurvrouw de parkeergarage in reed, weggevlucht. De rechtbank kan zich daarom verenigen met de conclusies van de deskundigen en komt tot het oordeel dat de feiten aan verdachte in verminderde mate kunnen worden toegerekend.

Straf

Gezien de aard en de ernst van de bewezenverklaarde feiten is de rechtbank van oordeel dat een forse gevangenisstraf passend is. Daarbij is gekeken naar de oriëntatiepunten zoals vastgesteld door het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht. Zoals hierna zal worden toegelicht acht de rechtbank het daarnaast noodzakelijk dat aan verdachte een tbs-maatregel wordt opgelegd zodat verdachte behandeld kan worden voor zijn stoornissen en om het recidiverisico te verlagen. De rechtbank is van oordeel dat gelet op alle hiervoor genoemde omstandigheden aanleiding bestaat bij de straftoemeting af te wijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd, en zal aan verdachte een gevangenisstraf van 36 maanden opleggen. Bij deze beslissing weegt mee dat verdachte verminderd toerekenbaar is en naar verwachting een intensieve en langdurige behandelperiode tegemoet gaat.

De tbs-maatregel

De pro Justitia-rapporteurs achten een klinische behandeling noodzakelijk om de psychotische symptomen en het recidiverisico te verminderen. De psychotische klachten van verdachte zijn op dit moment niet therapieresistent te noemen. Nog niet alle behandelingen die worden aanbevolen in de richtlijn voor behandeling van schizofrenie, zijn toegepast. Zo zijn er nog medicamenteuze opties en gesprekstherapeutische mogelijkheden welke zouden kunnen leiden tot een afname van psychotische symptomen en verbetering van het functioneren. Daarnaast dient ook behandeling gericht op de verslavingsproblematiek plaats te vinden. Verdachte is ernstig verslaafd aan cocaïne en bij spanningen of stress ligt een terugval op de loer. Het aanleren van vaardigheden om terugval te voorkomen zou, indien succesvol, risico verlagend zijn. Tevens is het van belang aandacht te hebben voor mogelijke onderliggende factoren zoals kwetsbaarheden op grond van trauma’s in de voorgeschiedenis of op grond van mogelijke persoonlijkheidsproblematiek. De rapporteurs hebben momenteel nog onvoldoende zicht op de eventuele achterliggende problematiek omdat het de psychotische beeld zo op de voorgrond staat. In een latere fase van de behandeling zou dit eventueel nog nader kunnen worden onderzocht en kan het behandelplan daarop worden aangepast.

De pro Justitia-rapporteurs hebben een tbs met voorwaarden overwogen, maar deze vorm van behandeling wordt ontoereikend geacht. Bij verdachte is immers sprake van forse problematiek, een hoog herhalingsrisico en een beperkt ziektebesef en -inzicht. Er kan daarom van hem niet verwacht en verlangd worden dat hij zich langdurig en in voldoende mate zal kunnen houden aan de voorwaarden. Een zorgmachtiging is eveneens geen passend kader omdat de zorgmachtiging niet primair is gericht op het voorkomen van gevaar voor de maatschappij. Bovendien was ten tijde van het bewezen verklaarde reeds sprake van een lopende zorgmachtiging, hetgeen hem er niet van weerhouden heeft misdrijven te plegen.

De rechtbank heeft ook kennisgenomen van het rapport van de reclassering van 12 oktober 2026, opgesteld door J. Gijselman. De reclassering heeft onderzocht of het plan van aanpak in het kader van een tbs-maatregel met voorwaarden uitgevoerd kan worden. Hoewel dit in theorie zou kunnen, ziet de reclassering een tbs-maatregel met voorwaarden in deze zaak als niet uitvoerbaar en komt zij tot een negatief advies. De reclassering is van mening dat gelet op de aanwezige problematiek en het advies van het PBC, een tbs-maatregel met voorwaarden onvoldoende borging biedt om recidive in de toekomst te voorkomen. De reclassering acht noodzakelijk dat verdachte intensief en langdurig behandeld wordt voordat hij veilig kan terugkeren in de maatschappij. Eerdere reclasseringscontacten hebben geen gedragsverandering bewerkstelligd. De aanwezige problematiek van verdachte is naar het oordeel van de reclassering te complex. Verdachte heeft een beperkt ziektebesef en -inzicht. De kans op terugval in middelengebruik en recidive wordt als hoog ingeschat. Bovendien, wordt verdachte niet in staat geacht zich langdurig en in voldoende mate te committeren aan bijzondere voorwaarden die aan dit kader gesteld worden. De kans op een omzetting is dan ook groot.

De rechtbank is van oordeel dat bovengenoemde rapportages op zorgvuldige wijze tot stand zijn gekomen en dat de conclusies van het psychologisch en psychiatrisch onderzoek worden gedragen door een deugdelijke en inzichtelijke gemotiveerde onderbouwing. De rechtbank overweegt ten aanzien van de tbs-maatregel daarnaast nog het volgende. Verdachte is onverwachts teruggevallen in cocaïnegebruik en snel daarna psychotisch ontregeld. Hierna heeft hij ernstige feiten gepleegd. Verdachte is gevraagd naar zijn behandelbereidheid en verklaarde op zitting dat hij wilde meewerken aan voorwaarden. Desondanks lijkt hij niet veel vertrouwen te hebben in de geadviseerde behandeling, nu hij een andere verklaring heeft voor zijn gedrag. Hij schrijft zijn gedrag toe aan de djinns en ziet niet in dat deze onderdeel zijn van zijn psychotische stoornis. De complexe problematiek, het hoge recidivegevaar en een onvoldoende bestendige behandelbereidheid, maken dat de rechtbank van oordeel is dat een tbs-maatregel met voorwaarden voor verdachte geen passend kader is. Het enkele feit dat verdachte ter zitting aangeeft wel bereid te zijn mee te werken aan voorwaarden, waaronder behandeling, maakt dat oordeel niet anders.

De rechtbank concludeert dat het noodzakelijk is dat verdachte ter beschikking gesteld wordt en van overheidswege wordt verpleegd, en dat aan de voorwaarden voor oplegging van die maatregel is voldaan. Bij verdachte bestonden tijdens het begaan van de bewezen geachte feiten ziekelijke stoornissen van de geestvermogens, zo stelt de rechtbank vast. De feiten zijn misdrijven waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld en de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen vereist het opleggen van die maatregel.

Met het oog op het bepaalde in artikel 38e van het Wetboek van Strafrecht, stelt de rechtbank vast dat de bewezen geachte feiten 1 en 2 misdrijven betreffen die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, zodat de totale duur van de terbeschikkingstelling niet is beperkt tot de duur van vier jaren.

Het voorwaardelijk verzoek van de raadsman

De raadsman heeft verzocht om de zaak aan te houden indien de rechtbank een tbs-maatregel met verpleging van overheidswege zou overwegen. De rechtbank wijst dit verzoek af omdat zij zich gelet op de uitgebreide eensluidende rapportages en adviezen van het PBC en de reclassering voldoende voorgelicht acht. In deze rapportages wordt immers besproken dat een voorwaardelijk kader in de zin van bijzondere voorwaarden, dan wel in een tbs-maatregel met voorwaarden onvoldoende kans van slagen heeft gelet op de complexe en ernstige problematiek van verdachte. Verdachte wordt niet in staat geacht om zich aan voorwaarden te houden, mede gelet op zijn behandelverleden. De rechtbank neemt hierbij tevens in aanmerking dat ten tijde van de feiten ten aanzien van de verdachte een zorgmachtiging van kracht was en hij depotmedicatie kreeg. Dit heeft verdachte er niet van kunnen weerhouden strafbare feiten te plegen.

8 De vordering van de benadeelde partij

De benadeelde partij [benadeelde partij] vordert € 25.167,- aan vergoeding van materiële schade en € 16.000,- aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

8.1.

Het standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering, met uitzondering van de toekomstige verhuiskosten, moet worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente. Daarnaast vordert de officier van justitie dat de schadevergoedingsmaatregel wordt opgelegd.

8.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft bepleit dat de toekomstige verhuiskosten, en de inkomstenderving (met uitzondering van de inkomstenderving over mei en juni 2025), niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard omdat deze posten onvoldoende zijn onderbouwd. De kosten voor de hardloopband moeten niet-ontvankelijk worden verklaard vanwege het ontbreken van causaal verband. De immateriële schadevergoeding dient te worden gematigd gelet op de huidige jurisprudentie waarin lagere bedragen toegekend worden.

8.3.

Het oordeel van de rechtbank

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het onder 1 en 2 bewezenverklaarde rechtstreeks materiële schade is toegebracht.

Materiële schade

De vordering is door de verdediging deels betwist. De rechtbank is met de verdediging en de officier van justitie van oordeel dat de toekomstige verhuiskosten niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard omdat deze in dit stadium onvoldoende onderbouwd zijn.

De rechtbank overweegt ten aanzien van de inkomstenderving het volgende. De gestelde inkomstenderving van juli 2025 tot en met december 2025 acht de rechtbank onvoldoende onderbouwd. De rechtbank kan niet vaststellen welke uren de benadeelde partij heeft gemist en kan dit ook niet schatten op basis van bijvoorbeeld een vergelijkbare salarisstrook van een eerder boekjaar. De extra opgenomen verlofuren vanaf januari 2026 zijn naar het oordeel van de rechtbank eveneens onvoldoende onderbouwd, nu zij niet kan vaststellen of sprake is van een causaal verband met de bewezen verklaarde feiten. De inkomstenderving van mei 2025 tot en met juni 2025 is wel goed onderbouwd en de rechtbank zal deze posten toewijzen. Ook ziet de rechtbank voldoende causaal verband tussen de kosten voor de aanschaf van de hardloopband en de bewezenverklaarde feiten. De overige posten zijn niet door de verdediging betwist en de rechtbank zal de kosten voor het eigen risico, therapiesessies, acupunctuur, en het parkeren dan ook toewijzen.

De rechtbank concludeert dat de vordering tot vergoeding van materiële schade zal worden toegewezen tot een bedrag van in totaal € 3.821,-, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd, te weten 26 mei 2025.

De benadeelde partij zal ten aanzien van de toekomstige verhuiskosten en voor de gevorderde inkomstenderving over de maanden juli tot en met december 2025, alsmede de maanden januari 2026 tot en met oktober 2026, niet-ontvankelijk worden verklaard in haar vordering. De behandeling van de vordering levert voor dit deel een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat de vordering onvoldoende is onderbouwd en het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan het resterende deel van haar vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Immateriële schade

Vast staat dat aan de benadeelde partij door het onder 1 en 2 bewezenverklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op haar lichamelijke integriteit en haar persoonlijke levenssfeer.

De hoogte van de vordering is ter terechtzitting betwist. De benadeelde partij heeft als gevolg van het incident een post traumatische stress-stoornis (hierna: PTSS) opgelopen. Voor de begroting van de immateriële schadevergoeding kijkt de rechtbank naar de Rotterdamse schaal, meer specifiek de PTSS-categorie. De rechtbank is van oordeel dat de benadeelde partij tussen de categorie middelzwaar (c) en ernstig (b) zit gelet op de omstandigheden dat zij reeds professionele (EMDR-)behandelingen heeft ondergaan, maar nog altijd kampt met beperkingen in haar dagelijks functioneren. Hoewel de klachten sterk zijn afgenomen, kampt zij nog altijd met trauma gerelateerde klachten zoals een vergroot gevoel van onveiligheid en staat zij de komende maanden ook nog onder behandeling. De rechtbank is gelet hierop van oordeel dat het gevorderde bedrag dat in het midden van deze categorieën ligt, passend is en begroot daarom de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 16.000,-. Verdachte is vanaf 26 mei 2025 wettelijke rente over het toegewezen bedrag aan immateriële schade verschuldigd.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f Sr de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partij toegewezen bedrag aan de Staat te betalen. In geval verhaal niet (geheel) mogelijk is, kan gijzeling worden toegepast.

9 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregelen zijn gegrond op de artikelen 36f, 37a, 37b, 45, 56 en 243 van het Wetboek van Strafrecht.

10 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.

Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

ten aanzien van feit 1 en feit 2:

de voortgezette handeling van

opzetverkrachting, voorafgegaan door en vergezeld van dwang en geweld

en

poging tot opzetverkrachting, voorafgegaan door en vergezeld van dwang en geweld

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 36 (zesendertig) maanden.

Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.

Gelast dat verdachte ter beschikking wordt gesteld en beveelt dat hij van overheidswege wordt verpleegd.

Vordering benadeelde partij

Wijst de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij] toe tot een bedrag van € 3.821 (drieduizend achthonderd en eenentwintig euro) aan vergoeding van materiële schade en € 16.000,- (zestienduizend euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 26 mei 2025 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [benadeelde partij] voornoemd.

Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in haar vordering is.

Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij] aan de Staat € 19.821,- (negentienduizend achthonderd en eenentwintig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 26 mei 2025 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 124 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

Dit vonnis is gewezen door

mr. W.M.C. van den Berg, voorzitter,

mrs. J. Thomas en M.E. Kleinherenbrink, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. K. van den Berg, griffier,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 19 november 2026.