Rechtbank Midden-Nederland, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte beide feiten op de beschuldiging heeft gepleegd. Het standpunt van de officier van justitie wordt, voor zover van belang voor de beoordeling, besproken in paragraaf 3.3.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte integraal vrij te spreken van feit 1 en de verdachte gedeeltelijk vrij te spreken van feit 2. De advocaat voert verschillende verweren over het bewijs. Deze worden, voor zover van belang voor de beoordeling, hierna besproken onder paragraaf 3.3.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

feit 2

op 3 juli 2025 te Lopik, met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [aangeefster 1] , geboren op [geboortedatum] 2010, seksuele handelingen heeft verricht, door

raken en te betasten,

welke aanranding werd voorafgegaan door en vergezeld door dwang, door

De taal- en/of schrijffouten die in de tekst van de beschuldiging voorkomen zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Dit benadeelt de verdachte niet.

Kwalificatie

Het bewezen feit levert het volgende strafbare feit op:

gekwalificeerde aanranding in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren.

Strafbaarheid feit en verdachte

Het feit en de verdachte zijn strafbaar.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot:

De officier van justitie eist dat aan de verdachte wordt opgelegd:

Standpunt van de verdediging

De advocaat voert aan dat sterk rekening moet worden gehouden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zoals die blijken uit het pro-Justitia rapport. Hij vraagt daarnaast om toepassing van het adolescentenstrafrecht. De advocaat vraagt de rechtbank om de conclusies in het pro-Justitia rapport over te nemen voor wat betreft de verminderde toerekeningsvatbaarheid en de geadviseerde behandelingen in de vorm van bijzondere voorwaarden te koppelen aan een voorwaardelijk strafdeel. De advocaat verzoekt om onvoorwaardelijke jeugddetentie op te leggen gelijk aan de tijd die de verdachte al heeft vastgezeten en bijzondere voorwaarden te koppelen aan een voorwaardelijk strafdeel.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder de verdachte dit feit heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden mee.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan aanranding met dwang van een meisje van (toen) 15 jaar oud. De verdachte betastte haar daarbij (over haar kleding) op haar intieme lichaamsdelen, sloeg op haar billen, kneep in haar borsten en billen en probeerde haar een (zuig)zoen te geven. Dit terwijl zij meermalen duidelijk maakte dat zij dit niet wilde. De verdachte is ruim twee jaar ouder dan het slachtoffer en hij heeft een stevig postuur; er was dus sprake van zowel fysiek als feitelijk overwicht. De verdachte heeft het slachtoffer respectloos behandeld en haar recht op lichamelijke integriteit ondergeschikt gemaakt aan zijn eigen behoeften. Hij heeft geen rekening gehouden met de weerslag die zijn handelen op haar heeft gehad. Uit de slachtofferverklaring die de moeder van het slachtoffer op de zitting heeft voorgelezen blijkt dat het handelen van de verdachte het slachtoffer nog steeds boos maakt en dat zij veel onmacht heeft gevoeld.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

Uit het strafblad van de verdachte van 16 september 2025 blijkt dat hij niet eerder voor een misdrijf is veroordeeld. De rechtbank weegt dit niet in strafverzwarende of strafmatigende zin mee.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het pro-Justitia (dubbel)rapport van psychiater drs. A.M. de Jong en kinder- en jeugdpsycholoog (en tevens GZ-psycholoog en orthopedagoog-generalist) G.H.J. Friedrichs-Groenendaal van 3 november 2025.

Uit het rapport blijkt onder meer dat bij de verdachte diverse stoornissen zijn vastgesteld. Volgens beide deskundigen is bij de verdachte sprake van een autismespectrumstoornis, ADHD van het gecombineerde type, PTSS en een persisterende rouwstoornis. Volgens de psycholoog wordt bovendien de persoonlijkheidsontwikkeling van de verdachte bedreigd met antisociale trekken.

De deskundigen adviseren beiden het jeugdstrafrecht toe te passen en een voorwaardelijk strafdeel op te leggen, met onder andere als bijzondere voorwaarden: ambulante forensische zorg waarin aandacht is voor traumabehandeling, psychomotorische therapie en begeleiding (van een seksuoloog) in het kader van een gezonde seksuele ontwikkeling.

Beide deskundigen adviseren om het tenlastegelegde in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen.

De reclassering heeft op 2 januari 2026 een advies geschreven over de verdachte. De reclassering adviseert het jeugdstrafrecht toe te passen en een deels voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden: (1) begeleiding door jeugdreclassering, (2) ambulante behandeling, (3) verblijf in begeleid wonen, (4) dagbesteding en (5) contactverbod. De reclassering schat het gevaar op herhaling in als gemiddeld.

De Raad voor de Kinderbescherming rapporteert in zijn rapport van 12 januari 2026 het interventieadvies van het NIFP en de reclassering te ondersteunen. Hetzelfde geldt voor het advies om het jeugdstrafrecht toe te passen.

Strafoplegging

De rechtbank houdt rekening met de straffen die worden opgelegd in soortgelijke zaken. Gezien de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder het feit is gepleegd kan niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van jeugddetentie. De rechtbank acht, mede gelet op de adviezen van de deskundigen, een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest, zijnde 75 dagen, passend en geboden. De rechtbank vindt het belangrijk dat de verdachte zo snel mogelijk wordt geholpen met zijn problematiek en wordt begeleid bij het aanbrengen en behouden van structuur en stabiliteit in zijn leven. Hij hoeft van de rechtbank dus niet terug naar de (jeugd)gevangenis.

Naast de jeugddetentie zal de rechtbank een forse voorwaardelijke werkstraf opleggen. Deze voorwaardelijke straf dient als stok achter de deur, om de verdachte er in de toekomst van te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen. Aan deze voorwaardelijke werkstraf zal de rechtbank de bijzondere voorwaarden verbinden zoals door de Raad voor de Kinderbescherming en de jeugdreclassering is geadviseerd. De rechtbank is tevens van oordeel dat de oplegging van een bijzondere voorwaarde in de vorm van een contactverbod met zowel [aangeefster 1] als [aangeefster 2] passend is gelet op de belangen van zowel [aangeefster 1] als [aangeefster 2] . Hoewel de verdachte is vrijgesproken van feit 1 (de verkrachting van [aangeefster 2] ), ziet de rechtbank aanleiding om toch ook een contactverbod met [aangeefster 2] op te leggen. [aangeefster 2] was bij de aanranding van [aangeefster 1] aanwezig en zoals de rechtbank hiervoor heeft besproken was sprake van een ongezonde relatie tussen de verdachte en [aangeefster 2] en is zij bang voor hem. De rechtbank ziet geen aanleiding voor de oplegging van een locatieverbod zoals door de officier van justitie en de benadeelde partijen is gevraagd. Middels een contactverbod worden hun belangen immers voldoende gewaarborgd.

Gelet op dit alles legt de rechtbank aan de verdachte een jeugddetentie op van 75 dagen met aftrek van de tijd die hij in voorarrest heeft vastgezeten. Daarnaast legt de rechtbank aan de verdachte een geheel voorwaardelijke werkstraf op van 80 uur, te vervangen door 40 dagen jeugddetentie als de werkstraf niet of niet naar behoren wordt verricht. Aan deze werkstraf verbindt de rechtbank een proeftijd van 2 jaren en de bijzondere voorwaarden zoals in het dictum vermeld.

De rechtbank wijkt af van de eis van de officier van justitie, nu de rechtbank tot een andere bewezenverklaring komt dan de officier van justitie en daarom uitgaat van een ander vertrekpunt. De straf die wordt opgelegd brengt, naar het oordeel van de rechtbank, de ernst van het bewezenverklaarde bovendien voldoende tot uitdrukking.

Anders dan de officier van justitie heeft gevraagd, zal de rechtbank het contactverbod met het slachtoffer niet opleggen in de vorm van een 38v-maatregel. Er zijn onvoldoende aanknopingspunten dat oplegging van deze vrijheidsbeperkende maatregel noodzakelijk is ter beveiliging van de maatschappij of ter voorkoming van strafbare feiten. Een contactverbod in de vorm van een bijzondere voorwaarde is onder deze omstandigheden toereikend.

Vordering van de benadeelde partijen

[aangeefster 2] heeft zich gesteld als benadeelde partij en vordert de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 9.500,-, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade (smartengeld) als gevolg van feit 1 op de beschuldiging. Verder verzoekt [aangeefster 2] de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. Ook is verzocht om de BEM-clausule van toepassing te verklaren op het toe te wijzen bedrag.

[aangeefster 1] heeft zich gesteld als benadeelde partij en vordert de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 4.000,-, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade (smartengeld) als gevolg van feit 2 op de beschuldiging. Verder verzoekt [aangeefster 1] de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat beide vorderingen volledig kunnen worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De advocaat refereert zich aan het oordeel van de rechtbank.

Vordering [aangeefster 2] (feit 1)

De rechtbank spreekt de verdachte vrij van het aan hem onder feit 1 ten laste gelegde. Volgens de wet kan de strafrechter dan geen schadevergoeding toekennen aan een benadeelde partij. De rechtbank bepaalt daarom dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in de vordering.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding geldt in de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. De benadeelde partij wordt niet-ontvankelijk verklaard in de vordering, waardoor niet is komen vast te staan of en in hoeverre de vordering terecht is ingediend. De benadeelde partij moet daarom de kosten vergoeden die de verdachte heeft gemaakt om zich tegen deze vordering te verweren. De rechtbank is van oordeel dat niet is gebleken dat de verdachte daarvoor kosten heeft gemaakt en begroot de kosten daarom op nihil.

Vordering [aangeefster 1] (feit 2)

Op grond van artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW) komt een benadeelde partij – onder andere – een vergoeding toe voor immateriële schade als sprake is van een op andere wijze aantasten van de benadeelde partij in zijn of haar persoon. Daarvan is sprake bij psychisch letsel. Dat [aangeefster 1] psychisch letsel heeft opgelopen door het handelen van de verdachte is gesteld, niet betwist en niet onaannemelijk omdat [aangeefster 1] als minderjarige, slachtoffer is geworden van aanranding gepleegd door een meerderjarige, waarbij sprake is geweest van het meermalen betasten van verschillende intieme delen van het lichaam. De rechtbank gaat er daarom van uit dat het handelen van de verdachte psychisch letsel heeft veroorzaakt bij [aangeefster 1] en zij daarom recht heeft op vergoeding van immateriële schade.

Voor de vaststelling van de hoogte van de immateriële schadevergoeding zoekt de rechtbank aansluiting bij de ‘Rotterdamse schaal’. Dit betreft een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen en bevat indicaties voor het toekennen van een passende immateriële schadevergoeding.

De rechtbank hanteert de volgende uitgangspunten bij het gebruik van de Rotterdamse schaal voor de vaststelling van de immateriële schade. De Rotterdamse schaal wordt uitsluitend gebruikt als hulpmiddel. Daartoe kijkt de rechtbank naar de indicatieve smartengeldbedragen die worden genoemd bij de voor deze zaak toepasselijke categorie van de Rotterdamse schaal. Deze bedragen betrekt de rechtbank bij de billijkheidsafweging.

In de onderhavige zaak valt het letsel van de benadeelde partij naar het oordeel van de rechtbank onder de categorie 15.3 onder b (aanranding, ernstig) van de Rotterdamse schaal. Daarin wordt een bedrag vermeld tussen de € 1.000,- en € 5.000,-. Nu de benadeelde partij alleen op haar kleding is betast en ook het (mede) betasten van het ontblote geslachtsdeel binnen deze categorie valt, begroot de rechtbank de schade naar billijkheid op een bedrag van € 1.500,-.

De rechtbank zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de vordering en zal bepalen dat de vordering voor dat deel kan worden aangebracht bij de burgerlijke rechter.

Wettelijke rente

De rechtbank wijst de gevorderde wettelijke rente toe vanaf 3 juli 2025 (de datum van het ontstaan van de schade) tot de dag dat de verdachte de schadevergoeding volledig heeft betaald.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. Omdat de vordering tot schadevergoeding wordt toegewezen, moet de verdachte de kosten vergoeden die de benadeelde partij heeft gemaakt. De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vaststaat dat de benadeelde partij kosten heeft gemaakt voor het indienen en toelichten van de vordering en begroot de kosten daarom op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel aan de verdachte op, zodat (kort gezegd) de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor haar doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte een bedrag van

€ 1.500,- aan de Staat moet betalen.

Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 3 juli 2025 tot de dag dat de verdachte het volledige bedrag heeft betaald.

Bij gebreke van betaling dient geen gijzeling te worden toegepast, gelet op de minderjarigheid van de verdachte ten tijde van (een deel van) het bewezenverklaarde.