Belastingrecht

Bpm - Mandaatverbod niet geschonden. Artikel 8:42 van de Awb niet geschonden. Naheffingsaanslag niet te hoog…

Rechtbank Den Haag, 22 september 2026

Zaakgegevens

Op 22 september 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
22 september 2026
Datum publicatie
22 september 2026
Zaaknummer
23_7487
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:27681
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bpm - Mandaatverbod niet geschonden. Artikel 8:42 van de Awb niet geschonden. Naheffingsaanslag niet te hoog. Eiser maakt waardevermindering wegens schade niet aannemelijk.

Uitspraak

Rechtbank DEN HAAG

Team belastingrecht

zaaknummer: SGR 23/7487

proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 september 2026 in de zaak tussen

[eiser], wonende te [woonplaats], eiser
(gemachtigde: mr. S.M. Bothof),

en

de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder

en

de Staat der Nederlanden, de minister van Justitie en Veiligheid, de Staat.

De bestreden uitspraak op bezwaar

De uitspraak van verweerder van 18 oktober 2023 op het bezwaar tegen de aan eiser opgelegde naheffingsaanslag belasting van personenauto's en motorrijwielen (Bpm) en de daarbij in rekening gebrachte belastingrente.

Zitting

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 september 2026.

Namens eiser is verschenen mr. M.U. Sahin, kantoorgenoot van de gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. [medewerker belastingdienst 1] en mr. [medewerker belastingdienst 2].

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- veroordeelt de Staat tot vergoeding van immateriële schade tot een bedrag van € 1.500;

- veroordeelt de Staat in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 233,50.

Overwegingen

1. Eiser heeft op 8 september 2022 aangifte Bpm gedaan ter zake van een Audi Q3 (de auto). De auto heeft een CO2-uitstoot van 227 gram per kilometer. De datum van eerste toelating is 12 augustus 2021.

2. Tot de stukken van het geding behoort een expertiseverslag van [de taxateur] (de taxateur). De taxateur heeft de auto op 2 september 2022 met inachtneming van een waardevermindering wegens schade getaxeerd op een handelsinkoopwaarde van € 46.230. Daarbij is de taxateur uitgegaan van een netto catalogusprijs van € 66.458 en een historische nieuwprijs van € 111.722. De handelsinkoopwaarde in onbeschadigde is door de taxateur gesteld op € 59.134, ofwel de Eurotax-koerslijstwaarde van een Audi Q3 met € 2.447 aan opties.

3. In de aangifte is uitgegaan van een handelsinkoopwaarde van € 46.230. De volgens de aangifte verschuldigde Bpm bedraagt € 14.561 en is op aangifte voldaan.

4. Van de auto is geen aankoopfactuur overgelegd.

5. De auto is op 8 september 2022 door de RDW goedgekeurd.

6. Op 16 september 2022 heeft een hertaxatie door DRZ plaatsgevonden. Door DRZ is de handelsinkoopwaarde bepaald op € 64.743, ofwel de Eurotax-koerslijstwaarde van een Audi Q3 met € 6.903 aan opties. Door DRZ is geen waardevermindering wegens schade in aanmerking genomen. Door DRZ is uitgaande van de netto catalogusprijs de historische nieuwprijs van de auto bepaald op € 121.411. In het rapport van DRZ is het volgende opgemerkt:

“Alle opgegeven schadeposities zijn niet aangetroffen of kunnen als gebruiksschade worden aangemerkt. Hierdoor wordt er geen waardevermindering aan het voertuig toegekend.”

(…)

De opgenomen consumentenprijs in de aangifte is niet toereikend, volgens de VWE vin gegevens heeft het voertuig meer opties dan in de aangifte is aangegeven.”

7. Aan eiser is een naheffingsaanslag Bpm opgelegd. De nageheven Bpm bedraagt € 4.206. Bij de vaststelling van de naheffingsaanslag is uitgegaan van een historische nieuwprijs van € 121.411 en een handelsinkoopwaarde van € 64.753. De in aanmerking genomen waardevermindering bedraagt derhalve 46,67%. De in rekening gebrachte belastingrente bedraagt € 17.

8. De naheffingsaanslag is bij uitspraak op bezwaar van 18 oktober 2023 gehandhaafd.

9. In geschil is of de naheffingsaanslag terecht en naar een juist bedrag is opgelegd.

10. Eiser stelt dat de uitspraak op bezwaar mogelijk onbevoegd is genomen. Ter onderbouwing voert hij aan dat de kennisgeving en de mededeling naheffingsaanslag zijn ondertekend door drs. [naam 1], maar dat mag worden aangenomen dat [naam 1], als algemeen directeur van de afdeling Centrale Administratieve Processen, niet zelf betrokken is geweest bij het opstellen van deze stukken. Volgens eiser kan daarom niet worden uitgesloten dat de naheffingsaanslag en de uitspraak op bezwaar door dezelfde persoon zijn opgelegd c.q. gedaan.

11. Verweerder heeft een stuk overgelegd waarop de user-id’s zijn opgenomen van de behandelaar van de naheffingsaanslag en degene die de kennisgeving en de mededeling hebben gemaakt en opgevoerd. Hieruit volgt dat de behandelaar van de naheffingsaanslag ‘[gebruikersnaam 1]’is, oftewel de heer [naam 2] en dat degene die de kennisgeving en de mededeling heeft gemaakt en opgevoerd ‘[gebruikersnaam 2]’ is, oftewel de heer [naam 3]. Er is dan ook geen aanleiding om te veronderstellen dat [naam 4], die de uitspraak op bezwaar heeft ondertekend, betrokken is geweest bij het opleggen van onderhavige naheffingsaanslag. Van schending van artikel 10:3, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) acht de rechtbank geen sprake.

12. Ter zitting is door eiser gesteld dat artikel 8:42 van de Awb is geschonden omdat tot de stukken die door verweerder aan de rechtbank zijn verzonden geen ‘verslag van heffen’ behoort. Hierop is door verweerder verklaard dat een dergelijk verslag in onderhavige zaak niet is opgemaakt. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan deze verklaring, die door eiser niet is weersproken, te twijfelen. De rechtbank acht het bestaan van een verslag van heffen dan ook niet aannemelijk. Er is aldus geen sprake van een stuk dat de inspecteur ter raadpleging ter beschikking staat of heeft gestaan en dat van belang kan zijn voor de beslechting van de bestaande geschilpunten. Artikel 8:42 van de Awb is niet geschonden.

13. Gelet op het arrest van de Hoge Raad van 11 juli 2025 slaagt de beroepsgrond van eiser met betrekking tot de zogenoemde herleidingsmethode niet.

14. De bewijslast dat de waardevermindering door schade, in de omvang als door eiser gesteld, in mindering komt bij de waardebepaling van de auto, rust op eiser. Hij heeft daartoe verwezen naar het taxatierapport dat ten grondslag is gelegd aan de aangifte. Gelet op de gemotiveerde betwisting door verweerder, waaronder het rapport van DRZ met omvangrijk fotomateriaal en het feit dat geen aankoopfactuur is overgelegd, heeft eiser naar het oordeel van de rechtbank de door hem gestelde waardevermindering wegens schade niet aannemelijk gemaakt. De enkele verwijzing naar het taxatierapport is daarvoor onvoldoende.

15. Eiser stelt subsidiair dat op basis van de door DRZ gehanteerde Eurotax-koerslijst moet worden uitgegaan van een historische nieuwprijs van € 125.300 hetgeen met zich brengt dat, met inachtneming van een handelsinkoopwaarde van € 64.743, de naheffingsaanslag dient te worden verminderd tot € 3.625. De rechtbank volgt eiser hierin niet en stelt in dit verband voorop dat op verweerder met betrekking tot de waardevermindering geen enkele bewijslast rust. De schouw van de auto door DRZ vindt dan ook niet plaats in het kader van enige bewijsvoering door verweerder, maar slechts ter controle van de aangifte van eiser. Verweerder is wel gehouden zijn beslissing met betrekking tot het opleggen van een naheffingsaanslag en de hoogte hiervan te motiveren. Verweerder heeft zijn beslissing met betrekking tot (de hoogte van) de naheffingsaanslag onderbouwd met de door DRZ vastgestelde feiten. Eiser lijkt er ten onrechte vanuit te gaan dat verweerder gehouden is de naheffingsaanslag vast te stellen als ware aangifte gedaan met een taxatierapport waarin de door DRZ vastgestelde feiten met betrekking tot de auto (zoals eigenschappen, omvang van de schade, historische nieuwprijs en handelsinkoopwaarde) zijn opgenomen. Ter zitting is door verweerder voorts toegelicht dat de door DRZ gehanteerde koerslijst bovendien niet bruikbaar is om de historische nieuwprijs te bepalen omdat de auto van eiser afwijkt van het koerslijstvoertuig en te weinig inzichtelijk is waar de koerslijst op is gebaseerd. Zo wordt op de Eurotax-koerslijst geen melding gedaan van uitstoot en bruto Bpm. Daarbij brengt het wettelijk systeem mee dat verweerder in een geval als het onderhavige de naheffingsaanslag vaststelt met inachtneming van het afschrijvingspercentage van de afschrijvingstabel (in dit geval 29,45%). Verweerder heeft in plaats daarvan een hoger afschrijvingspercentage in acht genomen (46,67%). Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de naheffingsaanslag naar het oordeel van de rechtbank terecht en zeker niet naar een te hoog bedrag opgelegd.

16. Eiser heeft geen afzonderlijke beroepsgronden aangevoerd tegen de in rekening gebrachte belastingrente. Dat in strijd met enige regel van geschreven of ongeschreven recht rente in rekening is gebracht, is gesteld noch gebleken.

17. Gelet op wat hiervoor is overwogen is het beroep ongegrond verklaard.

18. Eiser heeft verzocht om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn. Een dergelijke vergoeding wordt toegekend indien een procedure over een belastingaanslag onredelijk lang heeft geduurd. Daarbij geldt als uitgangspunt dat een periode van twee jaar voor de bezwaar- en beroepsfase gezamenlijk als redelijk wordt beschouwd. De termijn vangt aan op het moment waarop verweerder het bezwaarschrift ontvangt.

19. Verweerder heeft het bezwaarschrift tegen de naheffingsaanslag op 3 mei 2023 ontvangen en verweerder heeft uitspraak op bezwaar gedaan op 18 oktober 2023. De rechtbank doet op 22 september 2026 uitspraak, waardoor tussen de ontvangst van het bezwaarschrift en de uitspraak een periode van drie jaar en ruim vier maanden is verstreken. De redelijke termijn is derhalve overschreden met een jaar en ruim vier maanden zodat eiser recht heeft op een vergoeding van immateriële schade van € 1.500 (3 maal € 500). De termijnoverschrijding dient geheel te worden toegerekend aan de beroepsfase.

20. Nu aan eiser een vergoeding van immateriële schade wordt toegekend, bestaat aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De rechtbank baseert zich hierbij op het arrest van de Hoge Raad van 10 november 2023. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 233,50 (1 procespunt vanwege het verzoek om vergoeding van isv met een waarde per punt van € 934 en een wegingsfactor 0,25).

21. Eiser heeft reeds vóór het arrest van de Hoge Raad van 31 mei 2024 verzocht om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn, maar de redelijke termijn voor bezwaar en beroep was op de datum van dat arrest nog niet overschreden. Gelet daarop ziet de rechtbank geen aanleiding om het betaalde griffierecht aan eiser te laten vergoeden.

Deze uitspraak is gedaan door mr. dr. N. Djebali, rechter, in aanwezigheid van mr. T. Blauw, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 22 september 2026.

griffier rechter

Afschrift verzonden aan partijen op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht).

Dat kan digitaal via www.rechtspraak.nl, daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan ook door verzending van een brief aan het gerechtshof Den Haag (belastingkamer), Postbus 20302, 2500 EH Den Haag.

Bij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:

1 - bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;

2 - het hogerberoepschrift is, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend.

Verder vermeldt u ten minste het volgende:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de datum van verzending;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;

d. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).

Hoge Raad 11 juli 2025, ECLI:NL:HR:2025:1134. Hoge Raad 10 november 2023, ECLI:NL:HR:2023:1526. Hoge Raad 31 mei 2024, ECLI:NL:HR:2024:567.