Belastingrecht
Verzet ongegrond: belanghebbende heeft beroep ingesteld wegens het niet tijdig beslissen door de…
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 5 november 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10782 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/bestuursrecht/belastingrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbzwb-2026-10782
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Breda
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- BRE 24/6539
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Belastingrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10782
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Verzet ongegrond: belanghebbende heeft beroep ingesteld wegens het niet tijdig beslissen door de heffingsambtenaar. De rechtbank is van oordeel dat wegens misbruik van procesrecht het beroep kennelijk niet-ontvankelijk is. Naar het oordeel van de rechtbank is sprake van een gekozen handelwijze waarvoor geen aanvaarbare verklaring is gegeven.
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Zittingsplaats Breda
Belastingrecht
zaaknummer: BRE 24/6539
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 november 2026 op het verzet van
[belanghebbende] , uit [woonplaats] , belanghebbende
(gemachtigde: mr. J.W. Vugts),
tegen de uitspraak van de rechtbank van 2 april 2026 in het geding tussen
belanghebbende
en
de heffingsambtenaar van de gemeente Steenbergen, de heffingsambtenaar.
Inleiding
1. Deze uitspraak op het verzet van belanghebbende gaat over de uitspraak van de rechtbank van 2 april 2026 waarin de rechtbank het beroep van belanghebbende niet-ontvankelijk heeft verklaard. Belanghebbende heeft op 12 september 2024 beroep ingediend, omdat de heffingsambtenaar volgens hem niet tijdig heeft beslist op het bezwaarschrift van 30 maart 2023 tegen de WOZ-beschikking over het jaar 2023 van het object aan de [adres] te [woonplaats] en het bezwaar van 21 maart 2024 tegen de dwangsombeschikking van 8 februari 2024.
De rechtbank heeft het verzet op 22 oktober 2026 op zitting behandeld. Belanghebbende heeft zich op 21 oktober 2026 afgemeld voor de zitting. De heffingsambtenaar is zonder kennisgeving niet verschenen.
De griffie heeft op 22 september 2026 in het digitaal dossier een bericht geplaatst waarbij de heffingsambtenaar is uitgenodigd om op de zitting te verschijnen. Van de plaatsing van dit bericht is op dezelfde datum een notificatie aan de heffingsambtenaar verzonden naar het door de heffingsambtenaar voor dit doel opgegeven e-mailadres. Daarom neemt de rechtbank aan dat de heffingsambtenaar dit bericht op 22 september 2026 heeft ontvangen. De rechtbank stelt daarmee vast dat de heffingsambtenaar correct en op de juiste wijze voor de zitting is uitgenodigd.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt in deze uitspraak uitsluitend of in de uitspraak van 2 april 2026 terecht is geoordeeld dat buiten redelijke twijfel is dat het beroep niet-ontvankelijk is. Zij doet dit aan de hand van de gronden van het verzet.
De rechtbank is van oordeel dat het beroep terecht niet-ontvankelijk is verklaard. De rechtbank legt hierna uit waarom.
Op basis van de stukken van het dossier staat vast dat de gemachtigde het bezwaarschrift per e-mail op 30 maart 2023 naar de heffingsambtenaar heeft gestuurd. Uit onderzoek van de heffingsambtenaar – dat pas op een later moment is uitgevoerd – is gebleken dat de e-mail is tegengehouden door de spamfilter en in quarantaine is geplaatst. De heffingsambtenaar heeft belanghebbende meermaals verzocht om het bezwaarschrift op te sturen of duidelijkheid te verschaffen over de verzendgegevens van het stuk. Hiertoe is belanghebbende niet overgegaan.
Belanghebbende heeft op 26 januari 2024 de heffingsambtenaar in gebreke gesteld wegens het niet tijdig beslissen op het bezwaar.
Op 12 september 2024 heeft belanghebbende beroep ingesteld wegens het niet tijdig beslissen door de heffingsambtenaar. Bij het instellen van dit beroep verstrekt belanghebbende een afschrift van het bezwaarschrift en details over de verzending, waarna de heffingsambtenaar gericht onderzoek heeft kunnen doen naar de verzending van de e-mail. Zoals hiervoor al benoemd is uit dat onderzoek gebleken dat de e-mail in quarantaine is geplaatst.
De rechtbank is van oordeel dat wegens misbruik van procesrecht het beroep kennelijk niet-ontvankelijk is. Naar het oordeel van de rechtbank is sprake van een gekozen handelwijze waarvoor geen aanvaardbare verklaring is gegeven. De rechtbank neemt daartoe in ogenschouw dat belanghebbende (i) op onjuiste wijze een bezwaarschrift indient (ii) tijdens een periode van negen maanden steeds onwillig is om daaromtrent duidelijkheid te verschaffen of bewijs te overleggen en (iii) pas bij het instellen van het beroep wegens niet tijdig beslissen in combinatie met het verzoek om het vaststellen van een bestuurlijke en rechterlijke dwangsom en toekenning van een proceskostenvergoeding de stukken heeft verstrekt. Verder acht de rechtbank van belang dat de gemachtigde van belanghebbende in de stukken het standpunt inneemt dat de betreffende dwangsom aan hem toekomt op grond van een daartoe overeengekomen cessie.
Gelet op de gang van zaken is er naar het oordeel van de rechtbank sprake van een handelwijze die bezwaarlijk anders geduid kan worden dan calculerend gedrag dat is gericht op het incasseren van een dwangsom door gemachtigde. Niet valt in te zien waarom de gemachtigde van belanghebbende in staat is bij herhaling te reageren op e-mails van de heffingsambtenaar zonder daarbij uit haar eigen zaaksdossier een afschrift van het bezwaarschrift en de e-mail waarbij dat stuk is ingediend mee te sturen. De gemachtigde van belanghebbende heeft over de handelwijze tijdens de bezwaarperiode geschreven ‘dat er wat meer medewerking verleend had kunnen worden (…)’. Over deze medewerking schrijft de gemachtigde verder ‘in verband met de drukte lag dit wellicht op een lager niveau dan men van ons gewend is’. De rechtbank acht deze verklaringen over haar handelwijze compleet ontoereikend. De rechtbank is van oordeel dat de inspanning die de heffingsambtenaar aan gemachtigde heeft verzocht te leveren dusdanig beperkt is dat de aangedragen verklaring voor de handelwijze van gemachtigde compleet onvoldoende is. De rechtbank neemt daarbij als uitgangspunt dat het voor een professioneel rechtsbijstandsverlener een kleine moeite is om een door haar ingediend stuk desgevraagd nogmaals te verstrekken, zeker indien er discussie bestaat over het bestaan en het indieningsmoment van dat stuk. Niet valt in te zien welk redelijk doel is gediend met het bij herhaling niet voldoen aan het verzoek om informatie van de heffingsambtenaar. De rechtbank merkt daarbij op dat belanghebbende is uitgenodigd om op zitting te verschijnen opdat over de gang van zaken meer duidelijkheid had kunnen worden verstrekt. Belanghebbende heeft ervoor gekozen niet op zitting te verschijnen.
De rechtbank acht het beroep dan ook niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. Het verzet is naar het oordeel van de rechtbank ongegrond. Op basis van de stukken van het dossier is het oordeel van de rechtbank namelijk buiten redelijke twijfel. Een nader onderzoek ter zitting had daar niet aan bijgedragen. Immers heeft belanghebbende een toelichting gegeven op zijn handelen en roept de zaak geen vraagstukken op die niet naar behoren kunnen worden opgelost op basis van het dossier en de schriftelijke opmerking van partijen.
Voor zover geoordeeld moet worden dat wel buiten redelijke twijfel was dat het beroep niet-ontvankelijk is, is er aanleiding om toepassing te geven aan artikel 8:55, lid 10 van de Awb waarbij er direct uitspraak wordt gedaan op het beroep in die zin dat het beroep dan niet-ontvankelijk wordt verklaard wegens misbruik van procesrecht en waardoor er dan geen aanleiding is voor het toekennen van een kostenvergoeding wegens de gegrondverklaring van het verzet. Immers is de gang van zaken in de rechterlijke procedure volledig terug te voeren op het gemaakte misbruik van recht. In zoverre valt niet in te zien welk belang er bestaat bij dat oordeel.
Immateriële schadevergoeding
Belanghebbende heeft verzocht om toekenning van een schadevergoeding wegens de overschrijding van de redelijk termijn waarbinnen het onderhavige geschil beslecht had moeten zijn.
Naar het oordeel van de rechtbank stuit dit verzoek af op het oordeel dat sprake is van misbruik van recht. Dit rechtvaardigt een uitzondering op de veronderstelling dat sprake is van spanning en frustratie bij belanghebbende. Aanvullend acht de rechtbank niet aannemelijk dat sprake is van een financieel belang. De Hoge Raad heeft beslist dat in gevallen waarbij het financiële belang minder bedraagt dan € 1.000 en de redelijke termijn met meer dan twaalf maanden is overschreden, de belastingrechter op het verzoek om immateriële schadevergoeding beslist naar bevind van de zaak. Het is aan belanghebbende om de feiten te stellen en in geval van betwisting aannemelijk te maken op grond waarvan de omvang van het financiële belang kan worden vastgesteld, zo nodig door middel van schatting. Dit is in deze zaak niet gedaan waardoor de rechtbank van oordeel is dat het financiële belang minder bedraagt dan € 1.000. Het overgangsrecht is niet van toepassing, aangezien de redelijke termijn nog niet was overschreden op 14 juni 2024. De rechtbank ziet dus geen aanleiding voor het toekennen van een immateriële schadevergoeding in deze zaak.
Conclusie en gevolgen
3. De grond van het verzet slaagt niet. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding anders te oordelen dan in de uitspraak van 2 april 2026. Het verzet is ongegrond. Dat betekent dat die uitspraak in stand blijft. De rechtbank wijst het verzoek om vergoeding van immateriële schade af.
Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het verzet ongegrond;
- wijst het verzoek om immateriële schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.A.J. Bastiaansen, rechter, in aanwezigheid van R.M. Rosta, griffier.
|
griffier |
rechter |
De uitspraak is openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de datum bekendmaking beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl). Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:
1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;
2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:
a. de naam en het adres van de indiener;
b. de dagtekening;
c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is
gericht;
d. de gronden van het beroep in cassatie.
Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.