Berekening draagkracht debiteur studiefinanciering. Eiser woont en werkt in Argentinië. Bij de omrekening van…

Rechtbank DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 10 april 2018 in de zaak tussen

[eiser], te [plaats], eiser

de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, verweerder.

Procesverloop

Overwegingen

1. Bij bericht van 15 maart 2017 is ten aanzien van eiser vanaf april 2017 een af te lossen bedrag van € 627,26 per maand vastgesteld. Daarbij is bij de draagkracht berekening gebruik gemaakt van het verzamelinkomen in 2015 van eiser en dat van zijn partner, zijnde een bedrag van € 60.955.

3. Artikel 10a.8. van de Wet studiefinanciering 2000 (Wsf 2000) luidt:

“Draagkracht debiteur uit inkomen op jaarbasis.

1. Maatstaf voor de vaststelling van de draagkracht van de debiteur uit inkomen is zijn toetsingsinkomen in het tweede jaar voorafgaande aan het jaar waarvoor de draagkracht wordt vastgesteld.

(…)

8. Voor de toepassing van dit artikel wordt indien het toetsingsinkomen of het belastbaar loon in het tweede jaar voorafgaande aan het jaar waarvoor de draagkracht wordt vastgesteld, nog niet bekend is, door Onze Minister daarvoor in de plaats gesteld een bedrag dat het vast te stellen toetsingsinkomen of het belastbaar loon benadert.”

4. Niet in geschil is dat het verzamelinkomen van eiser en zijn partner in 2015 tezamen 623.781 ARS bedraagt. Bij de omrekening van buitenlands inkomen hanteert verweerder de officiële (gemiddelde) jaarkoers die door de Nederlandse Bank wordt gehanteerd. Voor het jaar 2015 is deze koers vastgesteld op 1 ARS = € 0.09772. Eiser heeft deze gemiddelde koers op zich niet weersproken. Naar het oordeel van de rechtbank is de door verweerder gehanteerde methode geschikt om op een zo objectief mogelijke wijze via het verzamelinkomen van eiser en zijn partner het toetsingsinkomen van eiser te benaderen.

5. De stelling van eiser dat de werkelijke inflatie veel hoger is en zijn besteedbaar inkomen in 2017 daardoor aanmerkelijk lager is, maakt - wat daar verder ook van zij - het bovenstaande niet anders.

De wetgever heeft er bij het vaststellen van de draagkracht van een debiteur nadrukkelijk niet voor gekozen dat rekening wordt gehouden met het besteedbaar inkomen of met de hoogte van het individuele uitgavenpatroon van de debiteur (Centrale Raad van Beroep, 7 mei 2010, ECLI:NL:CRVB:2010:BM3861).

6. Bij het bepalen van de draagkracht van een debiteur als bedoeld in artikel 6.11 van de Wsf 2000, kan verweerder bij een terugval in inkomen toepassing geven aan artikel 6.12. van deze wet. In dat geval wordt op aanvraag van de debiteur uitgegaan van het inkomen van een ander jaar dan het inkomen in het peiljaar, indien:

“a. (…)

b. sprake is van een terugval in inkomen over het jaar waarvoor de draagkracht wordt vastgesteld, in welk geval wordt uitgegaan van het jaar waarvoor de draagkracht wordt vastgesteld.

Ingevolge lid 2 van artikel 6.12 wordt voor de toepassing van het eerste lid onder een terugval in inkomen verstaan: een vermindering van het toetsingsinkomen van de debiteur van ten minste 15% ten opzichte van het peiljaar.”

Proceskosten
7. De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

Beslissing

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na verzending van de uitspraak hoger beroep instellen bij de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.