Egyptische, asielaanvraag, lidmaatschap politieke partij en ondervonden problemen zijn niet geloofwaardig…

Bestuursrecht

zaaknummer: NL18.22289

en

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Het onderzoek ter zitting heeft, tezamen met de behandeling van de zaak NL18.22290, plaatsgevonden op 18 december 2018. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Tevens is N.L. Helali als tolk ter zitting verschenen.

Eiser heeft eerder, op 5 juni 2014, een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Bij besluit van 19 augustus 2014 is deze aanvraag afgewezen omdat Italië verantwoordelijk was om de asielaanvraag te behandelen. Het hiertegen ingediende beroep is bij uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 15 september 2014 ongegrond verklaard. Eiser is vervolgens per 9 oktober 2014 met onbekende bestemming vertrokken. Op 19 februari 2018 heeft eiser vervolgens een asielaanvraag in het Verenigd Koninkrijk ingediend. Eiser is op 25 oktober 2018 door het Verenigd Koninkrijk aan Nederland overgedragen.

1) nationaliteit, identiteit en herkomst;

2) lidmaatschap Freedom and Justice Party (onderdeel Moslimbroederschap) en daaraan gelieerde problemen.

Verweerder heeft de verklaringen van eiser over zijn nationaliteit, identiteit en herkomst geloofwaardig geacht. Daarentegen heeft verweerder niet geloofwaardig geacht dat eiser lid is geweest van de Freedom and Justice Party en hierdoor problemen heeft ondervonden.

Eiser kan niet worden aangemerkt als vluchteling in de zin van het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 1951 (Trb. 1954, 88), zoals gewijzigd bij Protocol van New York van 1967 (Trb. 1967, 76) en heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat hij bij uitzetting een reëel risico loopt op ernstige schade in de zin van artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).

Ingevolge artikel 30b, eerste lid, aanhef, van de Vw 2000 kan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000 worden afgewezen als kennelijk ongegrond in de zin van artikel 32, tweede lid, van de Procedurerichtlijn, indien:

Verweerder heeft eisers lidmaatschap van de Freedom and Justice Party en de daaraan gelieerde problemen niet ten onrechte ongeloofwaardig geacht. In dit verband heeft verweerder eiser kunnen aanrekenen dat hij op essentiële punten over de partij onvoldoende overtuigend en duidelijk heeft verklaard. Zo weet eiser niet wanneer de partij is opgericht noch wanneer deze is opgeheven, kan hij het logo van de partij niet beschrijven en weet hij niet waar het hoofdkantoor gevestigd is. Verder heeft verweerder in redelijkheid kunnen overwegen dat eiser in algemeenheden blijft steken wanneer hem gevraagd wordt naar de doelstellingen van de partij. Het antwoord dat zij de maatschappij wilden verbeteren, vrijheid en gerechtigheid wilden voor iedereen evenals gelijkheid heeft verweerder onvoldoende concreet kunnen vinden. Verweerder heeft van eiser in redelijkheid kunnen verwachten dat hij over zijn aanmelding bij de partij concreter had kunnen verklaren. De verklaring dat hij zich bij een gebouw in Nasr City heeft aangemeld en dat zij blij waren met zijn aanvraag en hem niets werd gevraagd, heeft verweerder vaag kunnen vinden. Reeds op grond van het voorgaande, heeft verweerder de verklaringen van eiser omtrent zijn lidmaatschap ongeloofwaardig kunnen achten. De omstandigheid dat eiser de namen van partijfunctionarissen en hun functie kan noemen, maakt dit niet anders.

Wat betreft de door eiser overgelegde lidmaatschapskaart van de Freedom and Justice Party, heeft verweerder het bevreemdend kunnen vinden dat eiser pas in 2018 zijn lidmaatschapskaart uit Egypte heeft laten overkomen, terwijl hij reeds in oktober 2013 zijn land van herkomst heeft verlaten. Dat het toentertijd gevaarlijk zou zijn geweest om zijn kaart mee te nemen, heeft verweerder in redelijkheid niet hoeven volgen, aangezien de partij op het moment van eisers vertrek uit Egypte nog niet verboden was. De wijze waarop eiser aan deze kaart is gekomen, heeft verweerder bevreemdend kunnen vinden. Over Hisham, de Egyptenaar uit Liverpool die de kaart voor hem in Egypte zou hebben opgehaald, heeft eiser vaag verklaard. Zo kent eiser de volledige naam van Hisham niet, heeft hij zijn contactgegevens niet, kan hij niets over diens reis naar Egypte vertellen en heeft hij sinds die tijd geen contact met hem onderhouden. Verder is van belang dat de kaart geen afgiftedatum bevat. Zoals verweerder ter zitting terecht heeft opgemerkt, kan eiser met het overleggen van deze kaart dan ook niet onderbouwen dat hij in 2013 lid is geworden van de partij. Om die reden heeft het overgelegde document onvoldoende bewijswaarde, zodat nader onderzoek naar de authenticiteit niet kan bijdragen aan de geloofwaardigheid van het door eiser naar voren gebrachte asielrelaas. Zelfs al zou de kaart na documentonderzoek authentiek blijken, dan kan het document nog niet afdoen aan de door eiser afgelegde bevreemding wekkende verklaringen. Gelet op het voorgaande, heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank geen aanleiding hoeven zien om de overgelegde lidmaatschapskaart op authenticiteit te onderzoeken. Zoals volgt uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 18 mei 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:1326) strekt de samenwerkingsplicht uit artikel 4, eerste lid, van de Richtlijn 2011/95/EU niet zo ver dat verweerder altijd een overgelegd document op authenticiteit dient te onderzoeken.

Wat betreft de aan het lidmaatschap van de Freedom and Justice Party gelieerde problemen die eiser verklaart te hebben ondervonden, heeft verweerder verwezen naar algemene bronnen waaruit blijkt dat de staatsgreep in Egypte op 3 juli 2013 heeft plaatsgevonden. Hoewel eiser stelt dat deze datum incorrect is en dat de staatsgreep heeft plaatsgevonden op 30 juni 2013, heeft hij dit niet nader onderbouwd. Gelet hierop ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat verweerder niet langer kan uitgaan van de juistheid van de informatie uit de bronnen waarnaar is verwezen in de besluitvorming. Verweerder heeft eiser dan ook kunnen aanrekenen dat hij hieromtrent wisselend met algemene landeninformatie heeft verklaard. In dit kader heeft verweerder eiser ook kunnen tegenwerpen dat hij geen onderzoek heeft verricht om te achterhalen wat er met zijn oom en vriend is gebeurd nadat zij zijn opgepakt. Verweerder verlangt niet van eiser dat hij hiertoe persoonlijk contact opneemt met de veiligheidsdienst maar wel dat hij enige poging onderneemt om te achterhalen wat er met hen is gebeurd. Naar het oordeel van de rechtbank hoeft verweerder niet nader te beargumenteren op welke wijze eiser mogelijk navraag had kunnen doen.

Zoals hiervoor reeds is overwogen, heeft verweerder niet ten onrechte ongeloofwaardig geacht dat eiser lid is geweest van de Freedom and Justice Party en hierdoor problemen heeft ondervonden. Dat de veiligheidsdienst als gevolg hiervan naar hem op zoek zou zijn en bij zijn ouderlijk huis is langs geweest, heeft verweerder daarom niet hoeven volgen. Eiser heeft dan ook niet aannemelijk gemaakt dat hij in de negatieve belangstelling van de Egyptische autoriteiten staat.

Nu verweerder de aanvraag van eiser als kennelijk ongegrond in de zin van artikel 30b, eerste lid, aanhef en onder e, van de Vw 2000 heeft afgewezen, heeft verweerder op grond van artikel 62, tweede lid, aanhef en onder b, van de Vw 2000 de voor een vreemdeling geldende vertrektermijn van vier weken kunnen verkorten en kunnen bepalen dat eiser Nederland onmiddellijk moet verlaten. Dit betekent ook dat verweerder een inreisverbod op grond van artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000 tegen eiser heeft kunnen uitvaardigen. Eiser heeft tegen de oplegging van het inreisverbod geen omstandigheden naar voren gebracht die verweerder ertoe had moeten brengen om af te zien van het opleggen van het inreisverbod. Gelet hierop, is de rechtbank van oordeel dat verweerder een inreisverbod aan eiser heeft kunnen opleggen.

8. Het beroep is ongegrond.

9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J.P. Bosman, rechter, in aanwezigheid van

mr. J.C. de Grauw, griffier.

Deze uitspraak is in het openbaar gedaan, digitaal ondertekend en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening.