Dublinverordening, Duitsland, Interstatelijk vertrouwensbeginsel, Covid-19.

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[Naam], eiser

V-nummer: [Nummer]
(gemachtigde: mr. R.J. Schenkman),

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

(gemachtigde: mr. M.A.M. Janssen).

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser stelt te zijn geboren op [Geb. datum] 1996 en heeft een onbekende nationaliteit. Hij heeft op 28 juli 2021 een asielaanvraag ingediend in Nederland. Uit Eurodac is gebleken dat hij reeds eerder in Duitsland een verzoek om internationale bescherming had ingediend. Gelet op de beschikbare informatie zijn de autoriteiten van Duitsland gevraagd om betrokkene terug te nemen. Zij hebben hiermee ingestemd op 12 augustus 2021.

2. Verweerder heeft het bestreden besluit niet in behandeling genomen op grond van

artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.

3. Op wat eiser daartegen aanvoert wordt hierna ingegaan.

De rechtbank oordeelt als volgt.

4. Eiser heeft aangevoerd dat verweerder ten onrechte in het voornemen heeft gesteld dat aan Duitsland is gevraagd om eiser terug te nemen. Dit is niet het geval, waardoor verweerder onzorgvuldig is geweest.

5. Volgens het dossier heeft verweerder op 10 augustus 2021 aan Duitsland verzocht om eiser op grond van artikel 18, eerste lid, onder b van de Dublinverordening terug te nemen. Dit was voor het voornemen van 9 september 2021, waardoor deze grond feitelijke grondslag mist.

6. Eiser heeft verder aangevoerd dat het claimakkoord niet bij het bestreden besluit is gevoegd, waardoor het besluit gebrekkig is gemotiveerd en daarmee tevens onzorgvuldig is.

7. Het claimakkoord van 12 augustus 2021 is opgekomen in het dossier. De stelling dat deze bij het bestreden dient te worden gevoegd mist een wettelijke grondslag. Ook deze grond kan daarom niet slagen.

8. Tot slot heeft eiser aangevoerd dat hij door de maatregelen die gelden in het kader van het coronavirus pandemie niet kan worden overgedragen aan Duitsland.

9. De omstandigheid dat de overdracht op dit moment, als gevolg van de maatregelen die zijn getroffen vanwege het coronavirus, niet kan worden uitgevoerd is een tijdelijk, feitelijk overdrachtsbeletsel. Dit maakt de vaststelling van Duitsland als verantwoordelijke lidstaat niet onrechtmatig. Het staat er niet aan in de weg dat, als het overdrachtsbeletsel is opgeheven, eiser in beginsel alsnog kan worden overgedragen.

10. Het beroep is ongegrond.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing