bewaring 59.1a, zware gronden, lichte gronden, voortvarendheid, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[naam], eiser

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

(gemachtigde: mr. J. Raaijmakers).

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedatum] en de Ugandese nationaliteit te hebben.

2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:

3. Ter zitting heeft verweerder de zware grond 3k en de lichte gronden 4a en 4d laten vallen.

4. Eiser betwist de zware gronden 3b, 3c, en 3l. Hij voert hiertoe aan dat hij zich niet aan het toezicht heeft onttrokken. Eiser stelt dat hij in juli van dit jaar zelfstandig is teruggekeerd naar België. Hij heeft daarmee voldaan aan de vertrekverplichting zoals aan hem bij besluit van 12 juli 2022 is opgelegd.

5. Uit de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2020 volgt dat om – voor zover in deze relevant – de zware gronden 3a, 3b, en 3l aan de maatregel ten grondslag te kunnen leggen, verweerder kan volstaan met een toelichting die feitelijk juist is. De zware grond 3a betwist eiser niet. Deze grond is feitelijk juist en staat daarmee vast. Verweerder heeft verder terecht de overige zware gronden aan de maatregel van bewaring ten grondslag gelegd. Eiser stelt immers weliswaar dat hij na de afwijzing van zijn asielaanvraag in Nederland naar België is vertrokken maar staaft dit vertrek niet met bewijs. Eiser heeft de Nederlandse noch de Belgische autoriteiten op de hoogte gesteld van zijn terugkeer naar België. Derhalve staat niet vast dat eiser heeft voldaan de op hem rustende verplichting om naar België terug te keren.

6. Eiser betwist verder de lichte grond 4b. Eiser stelt dat hij niet opnieuw asiel wilde aanvragen in Nederland, maar dat hij tijdens het gehoor voor de inbewaringstelling door de betreffende ambtenaar erop is gewezen dat hij een dergelijke aanvraag moest indienen.

7. De rechtbank volgt dit niet. Eiser verklaart op pagina 3 en 4 van het gehoor van inbewaringstelling: Ik kom asielaanvragen” en “nu kom ik voor de tweede keer asiel aanvragen”. Hieruit blijkt niet dat eiser is gedwongen om asiel aan te vragen. Verweerder heeft dan ook terecht de lichte grond 4b tegengeworpen.

8. De zware en de lichte gronden zijn voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen en staven ook dat een risico bestaat dat eiser zich aan toezicht op vreemdelingen zal onttrekken.

9. Eiser voert tot slot aan dat verweerder onvoldoende voortvarend handelt aan zijn overdracht omdat deze vanuit Nederland naar België eenvoudig gerealiseerd kan worden.

10. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling volgt dat verweerder voldoende

voortvarend handelt door zes dagen na inbewaringstelling een aanvang te maken met de daadwerkelijke voorbereiding van de overdracht of uitzetting van de vreemdeling. Het vertrekgesprek dat met eiser is gevoerd op 3 november 2022 is aan te merken als een dergelijke handeling. Verweerder heeft daarnaast ter zitting verklaard dat de overdracht van eiser gepland staat op 16 november 2022. Dat eiser wordt overgedragen aan buurland België maakt niet dat verweerder de benodigde formaliteiten voor de overdracht niet hoeft te verrichten. Verweerder handelt dan ook voldoende voortvarend aan de overdracht van eiser.

11. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing