Dublin, Italië, interstatelijk vertrouwensbeginsel, ongegrond

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen

Procesverloop

Overwegingen

1. Verweerder heeft de asielaanvragen van eisers niet in behandeling genomen.1 De reden daarvoor is dat volgens verweerder op grond van de Dublinverordening2 Italië verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvragen. In dit geval heeft verweerder een overnameverzoek naar Italië verstuurd. Italië heeft hier niet op tijd op gereageerd, waardoor er een fictief akkoord is ontstaan en de verantwoordelijkheid van Italië is komen vast te staan.

[afbeelding niet beschikbaar]

1. Artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingwet 2000 (Vw).

2 Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013.

2. Eisers stellen zich op het standpunt dat de situatie in Italië slecht is voor asielzoekers. Daarbij wordt verwezen naar het Country report: Italy, update 2021 van AIDA van 20 mei 2022 (het AIDA-rapport). Verweerder is niet inhoudelijk ingegaan op dat rapport. Verweerder heeft hierover alleen gesteld dat dit rapport, net als de brief van Vluchtelingenwerk die in de zienswijze is overgelegd, in lijn is met uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS). Een nadere motivering heeft verweerder niet gegeven, terwijl uit deze rapporten wel blijkt hoe slecht de omstandigheden omtrent onder meer de opvang van vluchtelingen in Italië is.

3. De rechtbank overweegt dat verweerder in zijn algemeenheid ten opzichte van Italië mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De ABRvS heeft dit bevestigd in onder meer de uitspraken van 19 april 20213, 26 november 20214, 6 januari 20225 en 26 augustus 20226. Het is aan eisers om aannemelijk te maken dat in hun geval niet meer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uitgegaan kan worden.

4. Naar het oordeel van de rechtbank hebben eisers onvoldoende aannemelijk gemaakt dat in hun geval niet meer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uitgegaan kan worden. Verweerder heeft in de bestreden besluiten verwezen naar de hierboven genoemde uitspraak van de ABRvS van 26 augustus 2022. In deze uitspraak staat dat het AIDA-rapport waar eisers naar hebben verwezen geen wezenlijk ander beeld schetst van de situatie in Italië voor Dublinclaimanten, dan eerdere rapporten. Eisers hebben niet gemotiveerd waarom dit een onvoldoende reactie zou zijn op hetgeen zij in de zienswijze naar voren hebben gebracht. Hierdoor is niet gebleken op grond waarvan verweerder tekort is geschoten in zijn motivering. De situatie in Italië is zorgelijk, maar eisers hebben met de enkele algemene verwijzing naar het AIDA-rapport niet aannemelijk gemaakt dat er sprake is van tekortkomingen die dermate zwaarwegend zijn, dat niet meer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uitgegaan kan worden. De beroepsgrond slaagt niet.

5. De beroepen zijn ongegrond.

6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

[afbeelding niet beschikbaar]

3 ECLI:NL:RVS:2021:881.

4 ECLI:NL:RVS:2021:2738.

5 ECLI:NL:RVS:2022:38.

6 ECLI:NL:RVS:2022:2497.

[afbeelding niet beschikbaar]

Documentcode: [documentcode]

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.