Grensdetentie op grond van art. 6 lid 1 en 2 Vw. De voorgenomen uitzetting van eiser is door de Afdeling…

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiser

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

( [gem. verweerder] ).

Procesverloop

Overwegingen

1. Op grond van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw kan de vreemdeling aan wie toegang tot Nederland is geweigerd worden verplicht zich op te houden in een door de ambtenaar belast met de grensbewaking aangewezen ruimte of plaats die is beveiligd tegen ongeoorloofd vertrek.

2. Eiser voert aan dat de maatregel onnodig lang en daarom onrechtmatig voortduurt. Op 24 april 2023 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) bij wijze van ordemaatregel de voorlopige voorziening getroffen dat de voorgenomen uitzetting van eiser op [medio 3] april 2023 achterwege moest blijven, omdat de voor de beoordeling van het hoger beroep noodzakelijke stukken nog niet zijn ontvangen. Deze stukken zijn nog steeds niet ontvangen door de Afdeling en dat kan niet voor rekening en risico van eiser komen, aldus eiser.

3. In de brief van 10 mei 2023 verklaart verweerder dat op basis van een oude afspraak tussen de rechtbank en de IND de rechtbank verantwoordelijk is voor aanlevering van het procesdossier bij de Afdeling. Verder betoogt verweerder dat uit de Werkinstructie 2021/9 volgt dat bij een ‘procedurele toewijzing’, zoals hier aan orde, de grensdetentie mag voortduren tenzij sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden. Daarvan is in het geval van eiser niet gebleken, aldus verweerder.

4. Tussen partijen is niet in geschil dat de rechtbank verantwoordelijk is voor aanlevering van het procesdossier in de asielprocedure bij de Afdeling. De rechtbank gaat daar dan ook vanuit. Verder blijkt uit telefonisch contact van de rechtbank met een medewerker van de Afdeling (d.d. 15 mei 2023) dat het procesdossier op dat moment nog niet was aangeleverd bij de Afdeling. Desgevraagd heeft die medewerker verklaard dat voor het aanleveren van dergelijke dossiers geen termijnen zijn vastgesteld.

5. In eisers geval moet, in het licht van de opgelegde vrijheidsontnemende maatregel, de vraag worden beantwoord of het voor zijn rekening en risico komt dat kennelijk geen termijnen zijn vastgesteld voor aanlevering van procesdossier in hoger beroep, dat drie weken na de getroffen ordemaatregel (kennelijk) nog geen procesdossier is aangeleverd door de rechtbank en dat er dus nog geen zicht is op behandeling van dat hoger beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening. De rechtbank vindt van niet. Grensdetentie moet zo kort mogelijk duren en aan die voorwaarde wordt nu niet voldaan nu door toedoen van de overheid de behandeling van het hoger beroep op zich laat wachten en op dit moment nog steeds geen zicht is op behandeling daarvan. De bestreden besluit duurt daarom onrechtmatig voort na het telefonische contact van de rechtbank met de Afdeling over het hoger beroep. De beroepsgrond slaagt.

6.
Het beroep tegen het bestreden besluit is gegrond en de vrijheidsontnemende maatregel is vanaf 15 mei 2023 onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van de vrijheidsontnemende maatregel met ingang van 16 mei 2023. De rechtbank ziet geen aanleiding om de maatregel op een eerder moment onrechtmatig te achten.

7. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor twee dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vrijheidsontnemende maatregel van 2 x € 100,- (verblijf in het detentiecentrum) = € 200,-.

8. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.674,00 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 837,- en een wegingsfactor 1). Omdat aan eiser een toevoeging is verleend, moet verweerder de proceskostenvergoeding betalen aan de rechtsbijstandverlener.

Beslissing

- verklaart het beroep gegrond;

- beveelt de opheffing van de vrijheidsontnemende maatregel met ingang van 16 mei 2023;

- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 200,-, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.674,00.