Dublin België, opvang, verblijf moeder in België, mondeling, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

[eiser], eiser

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. R.A. Mandersloot).

Procesverloop

Beslissing

Overwegingen

1. Niet in geschil is dat België verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van eiser. In geschil is of ten aanzien van België van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser stelt dat in België sprake is van structurele problemen in de opvang van asielzoekers waardoor hij, als niet-kwetsbare alleenstaande man, in België geen opvang zal kunnen verkrijgen.

2. Uit de uitspraak van de Afdeling van 13 maart 2024 volgt dat verweerder ten aanzien van België in beginsel mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. In deze uitspraak is de opvangsituatie in België meegenomen en het rapport van AIDA met de update van 2022 over België, waar eiser een beroep op heeft gedaan. Eisers heeft zijn stelling dat er te weinig plekken zijn in de nood- en daklozenopvang en dat hij geen toegang zal hebben tot de basisvoorzieningen, onvoldoende onderbouwd. Uit de uitspraak van de Afdeling blijkt dat asielzoekers toegang hebben tot sanitaire, voedsel-, medische en juridische voorzieningen. Verder is van belang dat eiser heeft verklaard dat hij opvang had in België en dat hij voor zijn vertrek naar Nederland al geruime tijd bij zijn moeder verbleef. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij bij terugkeer niet opnieuw in de opvang of bij zijn moeder terecht zal kunnen. Er is dan ook geen sprake van een fundamentele systeemfout die de bijzondere drempel van zwaarwegendheid bereikt. Het beroep van eiser op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Rotterdam, leidt niet tot een ander oordeel omdat eiser, anders dan in die zaak, wel opvang had in België. Daarnaast heeft verweerder hoger beroep ingesteld tegen deze uitspraak.

3. Eisers vergelijking met de opvangsituatie Nederland houdt evenmin stand. Dat in Nederland mogelijk sprake is van een noodtoestand voor wat betreft de opvang, terwijl de situatie in Nederland volgens eiser beduidend minder erg is dan in België, is onvoldoende voor de conclusie dat ten aanzien van België niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan.

4. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.