Asiel, Dublin Duitsland, mondelinge uitspraak

V-nummer: [#]

(gemachtigde: mr. R. Akkaya),

en

In het besluit van 1 oktober 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag

van eiser niet in behandeling genomen op de grond dat Duitsland hiervoor verantwoordelijk

is.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld en de voorzieningenrechter verzocht

om een voorlopige voorziening te treffen.

De zaken zijn samen op 25 november 2024 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde

zijn, met bericht van afmelding, niet verschenen. Verweerder is vertegenwoordigd door

zijn gemachtigde.

Na afloop van de behandeling van de zaak ter zitting heeft de rechtbank en de

voorzieningenrechter onmiddellijk uitspraak gedaan.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.

Vreemdelingenwet 2000. Daarin is bepaald dat een asielaanvraag niet in behandeling wordt

genomen indien op grond van de Dublinverordening is vastgesteld dat een andere lidstaat

hiervoor verantwoordelijk is. In dit geval heeft Nederland bij Duitsland een verzoek om

terugname gedaan. Duitsland heeft dit verzoek aanvaard.

al verschillende keren zijn afgewezen, is geen reden om aan te nemen dat deze aanvraag

ondeugdelijk zal worden afgehandeld. Verweerder mag op grond van het interstatelijk

vertrouwensbeginsel ervan uitgaan dat Duitsland zich daarbij houdt aan zijn internationale

verplichtingen, zoals de Opvangrichtlijn, de Kwalificatierichtlijn en de Procedurerichtlijn.

Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit niet het geval is.

Daarvoor moet eiser eerst aannemelijk maken dat niet kan worden uitgegaan van het

interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dat heeft eiser niet gedaan. De rechtbank verwijst hierbij

naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 30 november 2023 en de

uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 12 juni 2024.

artikel 17 van de Dublinverordening aan zich te trekken. Eiser heeft geen bijzondere

individuele omstandigheden naar voren gebracht die maken dat een overdracht aan

Duitsland van onevenredige hardheid getuigt.

een voorlopige voorziening niet meer nodig. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om

die reden af.

Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 25 november 2024 door mr. M. Kraefft,

(voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van drs. M.A.J. Arts, griffier.