bewaring, beroep, geldig terugkeerbesluit, gronden maatregel, voortvarendheid uitzetting, ophouding, ongegrond

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.6258

en

Bij besluit van 8 februari 2025 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) opgelegd.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.

De rechtbank heeft het beroep op 18 februari 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen (via een beeldverbinding), bijgestaan door mr. A.A. Agayev, als waarnemer van zijn gemachtigde. De minister is vertegenwoordigd door zijn gemachtigde.

Ligt aan de maatregel een geldig terugkeerbesluit ten grondslag?

1. Eiser voert aan dat aan de maatregel van bewaring geen geldig terugkeerbesluit ten grondslag ligt. Aangezien het terugkeerbesluit niet gepaard is gegaan met een inreisverbod en eiser niet vrijwillig is vertrokken, kan het terugkeerbesluit niet ten grondslag liggen aan de maatregel van bewaring.

De beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank stelt vast dat de minister bij besluit van 20 april 2023 aan eiser een terugkeerbesluit heeft opgelegd. Hieruit blijkt dat eiser geen of niet langer rechtmatig verblijf heeft in Nederland en dat hij de verplichting heeft binnen vier weken terug te keren naar Suriname. Het feit dat eiser nadien niet vrijwillig naar Suriname is teruggekeerd, maakt niet dat er geen sprake (meer) is van een geldig terugkeerbesluit waarop de maatregel van bewaring kon worden gebaseerd. De minister stelt zich in dit verband terecht op het standpunt dat zolang een vreemdeling niet is teruggekeerd, zijn terugkeerverplichting van kracht blijft. Het feit dat het terugkeerbesluit van 20 april 2023 niet gepaard is gegaan met een inreisverbod, vormt eveneens geen belemmering voor de geldigheid van het terugkeerbesluit waarop de maatregel van bewaring kon worden gebaseerd.

Eiser betwist de zware gronden 3b en 3c. Met betrekking tot de zware grond 3b voert eiser aan dat, hoewel hij zich niet heeft gehouden aan het terugkeerbesluit, dit niet met zich meebrengt dat er sprake is van een onttrekkingsrisico. Met betrekking tot de zware grond 3c voert eiser aan dat de mededeling dat hij Nederland moet verlaten, niet inhoudt dat eiser niet bereid is om te vertrekken.

De rechtbank stelt vast dat eiser de zware grond 3i en de lichte gronden 4a, 4c en 4d niet heeft betwist. De niet betwiste zware en lichte gronden zijn voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Wat eiser heeft aangevoerd over de zware gronden 3b en 3c zal de rechtbank daarom niet bespreken.

De beroepsgrond slaagt niet. In het algemeen geldt dat een eerste uitzettingshandeling op dag zes van de inbewaringstelling in ieder geval voldoende voortvarend is. De rechtbank stelt vast dat de minister op de vijfde dag van de inbewaringstelling, namelijk 12 februari 2025, een vertrekgesprek met eiser heeft gevoerd en een vluchtaanvraag voor eiser heeft ingediend. Uit de kennisgeving van 14 februari 2025 blijkt dat voor eiser een vlucht staat gepland op 21 februari 2025 om 09:40 met vluchtnummer KL713 naar Paramaribo. Dit is voldoende voor de conclusie dat de minister voldoende voortvarend werkt aan de uitzetting van eiser.

De rechtbank overweegt het volgende. Uit artikel 50, derde lid, van de Vw 2000 volgt dat de termijn van ophouding aanvangt op het moment dat de vreemdeling is overgebracht naar een plaats bestemd voor verhoor en dat de ophouding niet langer dan zes uur mag duren. Uit het proces-verbaal van ophouding en onderzoek blijkt dat eiser op 8 februari 2025 om 07:40 uur is aangekomen op de plaats bestemd voor verhoor en dat de ophouding om 13:58 uur is beëindigd met de inbewaringstelling van eiser. Omdat de tijd tussen middernacht en negen uur in de voormiddag niet wordt meegerekend, stelt de minister zich naar het oordeel van de rechtbank terecht op het standpunt dat geen sprake is van overschrijding van de bij artikel 50, derde lid, van de Vw 2000 gestelde termijn.

6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, rechter, in aanwezigheid van mr. D.M. Abrahams, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.