Visum kort verblijf, twijfel tijdige terugkeer, beroep ongegrond.

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: AWB 24/11065

[eiser] , eiser

de minister van Buitenlandse Zaken, de minister

(gemachtigde: mr. P.M.W. Jans).

Inleiding

Beoordeling door de rechtbank

2. Eiser heeft een visum voor kort verblijf aangevraagd om zijn broer [A] (de referent in deze procedure) te bezoeken. De minister heeft de aanvraag afgewezen omdat eiser volgens hem het doel en de omstandigheden van het voorgenomen verblijf onvoldoende heeft aangetoond. Verder bestaat er volgens de minister redelijke twijfel over het voornemen van eiser om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum, omdat niet is gebleken van (voldoende) sociale en economische binding met Marokko. De minister heeft de aanvraag getoetst aan en afgewezen op grond van artikel 32, eerste lid, onder a, aanhef onder ii, en onder b, van de Visumcode.

3. De rechtbank overweegt als volgt. De weigeringsgronden die zijn opgenomen in artikel 32, eerste lid, van de Visumcode zijn ieder afzonderlijk voldoende om een visum te weigeren. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (zie bijvoorbeeld het arrest Koushkaki) beschikt de minister over een ruime beoordelingsmarge bij de beoordeling van de relevante feiten om te bepalen of één van deze weigeringsgronden van toepassing is. De rechter kan het besluit van de minister hierover daarom slechts terughoudend toetsen. Uit het arrest Koushkaki volgt ook dat de verplichting van de autoriteiten van de lidstaten tot het afgeven van een visum veronderstelt dat er geen redelijke twijfel bestaat over het voornemen van de aanvrager om tijdig terug te keren. Bij de beoordeling of die twijfel bestaat dienen de autoriteiten rekening te houden met enerzijds de algemene situatie in het land van de aanvrager en anderzijds zijn persoonlijke omstandigheden, met name zijn gezins-, sociale en economische situatie, eventuele eerdere (il)legale verblijven in de lidstaten en de banden met het land waarin hij woont en in de lidstaten. Het is aan de visumaanvrager om informatie te verstrekken die de twijfel kan wegnemen.

4. De rechtbank is van oordeel dat de minister het visum voor kort verblijf heeft mogen weigeren op de grond dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

6. De rechtbank is van oordeel dat de minister zich op het standpunt heeft mogen stellen dat geen sprake is van een zodanige sociale binding met Marokko dat tijdige terugkeer gewaarborgd is. De minister mocht hierover in het bestreden besluit overwegen dat eiser geen gezin heeft in Marokko en dat de enkele aanwezigheid van zijn moeder, broer en zus niet zonder meer genoeg is om te waarborgen dat hij tijdig terugkeert. De minister mocht zich daarbij over de moeder van eiser op het standpunt stellen dat eiser niet heeft aangetoond dat niemand anders de zorg voor haar kan overnemen. De minister mocht daarbij de verklaring van eiser betrekken dat zijn broer gedurende zijn voorgenomen verblijf van 45 dagen voor zijn moeder kan zorgen. Dat dit ongepast is, omdat eiser als mantelzorger ook recht heeft op periodieke rust en een vakantie, volgt de rechtbank niet. De rechtbank acht ook van belang dat de referent op de zitting heeft verklaard dat eiser gedurende het verblijf van eiser in Nederland iemand kan inhuren die tegen betaling voor hun moeder de zorg op zich neemt. Uit die verklaring blijkt ook niet dat eiser een zodanig belangrijke rol heeft in de zorg voor zijn moeder dat hij niet of moeilijk te vervangen is. Verder mocht de minister ook de economische binding met Marokko onvoldoende aangetoond achten. De minister mocht zich daarbij op het standpunt stellen dat aan de overgelegde “attestation de profession” niet de waarde kan worden gehecht die eiser wenst, omdat hieraan geen (objectieve) documenten aan ten grondslag liggen. De minister mocht ook bij zijn oordeel betrekken dat uit de overgelegde bankafschriften niet blijkt dat er loon of andere vormen van inkomsten worden gestort. Over de stelling van de minister dat op het vragenformulier is ingevuld dat eiser werkloos is, overweegt de rechtbank dat de gemachtigde van eiser op de zitting heeft betoogd dat dit een vergissing is; in antwoord op de vraag daarvóór is namelijk ingevuld dat eiser boer is. De referent heeft ook bevestigd dat eiser nog steeds boer is. Dat doet er echter niet aan af dat uit het ingevulde vragenformulier niet blijkt dat eiser een regelmatig en substantieel inkomen heeft. Er is namelijk bij verschillende vragen over het werk en het inkomen van eiser “n.v.t” ingevuld.

7. Gelet op het voorgaande heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiser om Nederland vóór het verstrijken van het visum weer te verlaten. Nu deze weigeringsgrond reeds voldoende is om tot afwijzing van de aanvraag te komen, behoeven de overige afwijzingsgronden geen bespreking meer.

Conclusie en gevolgen

Beslissing

Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.