bewaring, het beginsel van non-refoulement, gegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], V-nummer: [nummer], eiser

(gemachtigde: mr. R. Deniz),

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. S. Juriaans).

Procesverloop

Overwegingen

1. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.

2. Verweerder heeft aangegeven dat het beginsel van non-refoulement niet is getoetst in de maatregel van bewaring. Om deze reden heeft verweerder een schadevergoeding aangeboden voor de gehele periode waarin eiser in bewaring heeft gezeten. Daarnaast biedt verweerder aan eisers gemachtigde twee punten als proceskostenvergoeding aan.

3. De rechtbank overweegt als volgt. Het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) heeft in het arrest van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647 (Adrar), voor recht verklaard over het beginsel van non-refoulement, dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. De rechtbank stelt vast dat in de maatregel van bewaring van 7 mei 2026, impliciet dan wel expliciet, geen afweging is gemaakt in het kader van een mogelijke schending van het beginsel van non-refoulement. Gelet op het voorgaande, heeft verweerder dan ook terecht een schadevergoeding aangeboden voor de gehele periode waarin eiser in bewaring heeft gezeten, te weten vanaf 7 mei 2026 tot en met 26 mei 2026.

4. Nu voor de gehele periode inbewaringstelling reeds een schadevergoeding en daarnaast twee punten proceskostenvergoeding zijn aangeboden, vergt het verder aangevoerde door eiser geen bespreking. Een oordeel over een eventueel onderzoek naar de detentiegeschiktheid van eiser komt dan ook niet aan de orde.

5. Het beroep is gegrond en de maatregel van bewaring was vanaf het moment van opleggen daarvan onrechtmatig.

6. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 20 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vrijheidsontnemende maatregel van 2 x € 160,- (verblijf politiecel) en 18 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 2.480,-.

7. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).

Beslissing

- verklaart het beroep gegrond;

- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 2.480,-, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.