Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Overwegingen

2. De rechtbank is van oordeel dat de minister de afwijzing van de visumaanvraag ondeugdelijk heeft gemotiveerd. Het beroep is gegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

3. De minister heeft de aanvraag van eiseres afgewezen omdat er volgens hem redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiseres om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum. Daartoe stelt de minister dat niet is gebleken van (voldoende) sociale en economische binding met Marokko. Als gevolg daarvan heeft de minister twijfels aan het opgegeven reisdoel van eiseres, namelijk kort verblijf. De minister heeft de aanvraag getoetst aan en afgewezen op grond van artikel 32, eerste lid, onder a, aanhef onder ii, en onder b, van de Visumcode.

4. Eiseres heeft verzocht om vrijstelling van de verplichting tot het betalen van griffierecht wegens betalingsonmacht. De rechtbank heeft het verzoek om vrijstelling voorlopig toegewezen. Met het overgelegde formulier is voldoende aannemelijk gemaakt dat wordt voldaan aan de voorwaarden voor vrijstelling. Het verzoek om vrijstelling van het griffierecht wordt definitief toegewezen.

5. Eiseres voert aan dat de minister onvoldoende deugdelijk heeft gemotiveerd dat haar sociale binding met Marokko gering is. Ze draagt immers zorg voor haar minderjarige kind dat niet meereist naar Nederland en ook voor haar zieke vader. Zij stelt dan ook dat zij een zware, emotionele en juridische verplichting heeft om terug te keren naar Marokko.

6. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom aan de omstandigheid dat het gezin van eiseres achterblijft in Marokko, niet meer gewicht is toegekend dan hij daaraan in het bestreden besluit heeft toegekend. Hierbij is van belang dat niet in geschil is dat het gezin bestaat uit een minderjarig kind en twee jongvolwassen kinderen. Op de zitting heeft eiseres toegelicht dat één van de jongvolwassen kinderen pas kort geleden meerderjarig is geworden en ook nog afhankelijk van haar is. Zij heeft daarbij gewezen op de overgelegde echtscheidingsstukken, waaruit volgt dat ten aanzien van zowel het minderjarige kind als het recent meerderjarige kind alimentatie wordt betaald door haar ex-partner. Dit ondersteunt de stelling van eiseres dat zij de zorg voor deze kinderen draagt. Anders dan de minister stelt, brengt dit niet ‘enige’ mate van sociale binding met zich mee, maar kan ervan worden uitgegaan dat dit de solide basis vormt van het leven van een persoon. De minister had hier in het bestreden besluit meer aandacht aan moeten besteden en dit op een indringendere wijze moeten betrekken in de besluitvorming.

7. De rechtbank kan op zichzelf het standpunt van de minister volgen dat eiseres de economische binding meer had kunnen onderbouwen of nader had kunnen toelichten. Daarmee is echter niet voldoende gemotiveerd waarom de sociale en economische binding, in onderlinge samenhang bezien, onvoldoende waarborgen bieden voor de tijdige terugkeer van eiseres. De minister heeft onvoldoende gewicht toegekend aan de omstandigheid dat eiseres de zorg draagt voor haar minderjarige kind en haar recent meerderjarig geworden kind, waardoor het volledige beeld van de sociale en economische binding onvoldoende in ogenschouw is genomen.

8. Het voorgaande brengt mee dat het beroep gegrond is en dat het besluit geen stand kan houden. De overige beroepsgronden behoeven daarom geen bespreking. De minister zal een nieuw besluit moeten nemen met in achtneming van deze uitspraak. Daarbij zal de minister aan de sociale binding het volle gewicht moeten toekennen dat daaraan toekomt. Nu de twijfel van de minister over het reisdoel voortvloeit uit de twijfel over de tijdige terugkeer van eiseres, zal de minister ook dat onderdeel opnieuw moeten beoordelen.

9. De rechtbank merkt ten slotte op dat eiseres heeft aangevoerd dat zij zorg draagt voor haar zieke vader. Eiseres is na haar echtscheiding met haar kinderen bij haar ouders gaan wonen. Tegen die achtergrond ligt het in de reden om eiseres in de gelegenheid te stellen de door haar gestelde zorgtaken voor haar vader nader te onderbouwen.