Vrijheidsbeperkende maatregel artikel 6 1e lid, administratief beroep tegen toegangsweigering, niet…

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser],

de minister van Asiel en Migratie, de minister,

(gemachtigde: mr. M. Weerman).

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser heeft de Omaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedag] 1990.

2. Omdat de vrijheidsbeperkende maatregel is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de vrijheidsbeperkende maatregel op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank, indien de

3. Eiser heeft zich – kortgezegd – op het standpunt gesteld dat de vrijheidsbeperking volgend op de toegangsweigering, een rechtmatige grondslag ontbeert nu de toegangsweigering om verschillende redenen niet rechtmatig was. Eiser vraagt verder om aanhouding van het beroep tegen de vrijheidsbeperking totdat op het administratief beroep tegen de toegangsweigering is beslist.

4. Op grond van artikel 94, tweede lid, van de Vw wordt, indien aan de vreemdeling een besluit tot toegangsweigering is uitgereikt, het beroep tegen een vrijheidsontnemende maatregel als bedoeld in onder meer artikel 6 van die wet geacht mede een beroep tegen het besluit tot toegangsweigering te omvatten.

5. Omdat in dit geval aan eiser geen vrijheidsontnemende, maar een vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 6, eerste lid, van de Vw is opgelegd, mist artikel 94, tweede lid, van de Vw toepassing en moet tegen het besluit tot toegangsweigering afzonderlijk administratief beroep bij verweerder worden ingesteld.

Dit heeft eiser gedaan.

6. Hetgeen eiser in beroep heeft aangevoerd ziet op de toegangsweigering. Nu nog niet is beslist op het administratief beroep tegen de toegangsweigering, dient de rechtbank bij de beoordeling van dit beroep tegen de vrijheidsbeperkende maatregel uit te gaan van de rechtskracht en dus de rechtmatigheid van de toegangsweigering. De rechtbank overweegt verder dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat aan hem niet de maatregel van artikel 6, eerste lid, van de Vw, mocht worden opgelegd. Er is daarom geen grond voor het oordeel dat de vrijheidsbeperkende maatregel ten onrechte is opgelegd. Indien in de procedure in administratief beroep mocht worden geconcludeerd dat eiser ten onrechte de toegang is geweigerd, dan kan eiser in die procedure om schadevergoeding verzoeken of om herziening van deze uitspraak in het beroep tegen de vrijheidsbeperkende maatregel verzoeken.

7. De rechtbank overweegt nog dat uit artikel 69, derde lid, van de Vw, gelezen in samenhang met artikel 93 van de Vw in dit geval niet volgt dat het indienen van een beroep tegen een vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 6, eerste lid, van de Vw niet aan enige termijn gebonden is. Hierin ziet de rechtbank echter onvoldoende aanleiding om de beoordeling van het beroep aan te houden totdat op het administratief beroep beslist is. Met de mogelijkheid van herziening van deze uitspraak is eisers recht op rechtsbescherming immers alsnog voldoende gewaarborgd.

8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing