Dublin – Zwitserland – AMvB – overgangsrecht - ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser

(gemachtigde: mr. R.E. Temmen),

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: [gemachtigde]).

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 2004 en de Marokkaanse nationaliteit te hebben. Hij heeft op 6 mei 2026 een asielaanvraag ingediend in Nederland.

2. Bij het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen en aan eiser meegedeeld dat hij zal worden overgedragen aan Zwitserland. De Zwitserse autoriteiten hebben de daartoe door Nederland verzonden kennisgeving op 23 juni 2026 bevestigd.

3. Volgens eiser is het bestreden besluit ten onrechte genomen voordat hij hierover heeft kunnen spreken met zijn gemachtigde. Eiser is daardoor niet staat gesteld om vooraf zijn bezwaren tegen overdacht aan Zwitserland kenbaar te maken. Eiser stelt verder dat hij voorafgaand aan zijn komst naar Nederland in Zwitserland verbleef en daar is gedwongen een asielaanvraag in te dienen, omdat hij anders teruggestuurd zou worden naar Marokko. De Zwitserse autoriteiten hebben de asielaanvraag afgewezen. Eiser vreest in geval van overdracht aan Zwitserland zonder verdere inhoudelijke behandeling van zijn asielaanvraag te worden uitgezet naar Marokko, waar hij stelt te vrezen voor zijn leven.

4. Per 12 juni 2026 zijn de Asielprocedureverordening en de Asiel- en migratiebeheerverordening (Ambv) in werking getreden. Op grond van artikel 30, eerste lid, van de Vw, zoals die bepaling sindsdien luidt, neemt verweerder een asielaanvraag overeenkomstig artikel 39, eerste lid, onderdeel a, van de Procedureverordening niet in behandeling wanneer op grond van de Ambv is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag. Hoewel Zwitserland geen lidstaat van de Europese Unie is, voert zij de Europese criteria en mechanismen voor de vaststelling van de verantwoordelijkheid voor een asielaanvraag wel mede uit.

5. Artikel 21 van de Ambv kent het recht om op doelmatige wijze volgens het nationale recht gedurende de gehele procedure een juridisch adviseur te raadplegen. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit recht in zijn geval is geschonden. Eiser en zijn gemachtigde zijn op 23 juni 2026 op de hoogte gesteld van de toevoeging. Eiser heeft daarbij ook de contactgegevens ontvangen van zijn gemachtigde. Eiser heeft niet toegelicht waarom zijn gemachtigde er eerst na het nemen van het besluit in is geslaagd hem te spreken. Uit artikel 21 van de Ambv volgt geen verplichting voor verweerder om de besluitvorming aan te houden totdat daadwerkelijk contact tussen de vreemdeling en zijn gemachtigde heeft plaatsgevonden. De beroepsgrond slaagt niet.

6. Eiser heeft de verantwoordelijkheid van Zwitserland voor de behandeling van de asielaanvraag niet betwist. Voor zover eiser in de grond van beroep heeft willen stellen dat hij bij overdracht aan Zwitserland een reëel risico zal lopen op een schending van zijn grondrechten en daarmee van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, heeft hij dat niet aannemelijk gemaakt. De enkele gestelde omstandigheid dat eisers eerdere asielaanvraag in Zwitserland is afgewezen is hiervoor onvoldoende. Niet aannemelijk is geworden dat de Zwitserland zijn internationale verplichtingen jegens eiser, waaronder het non-refoulementbeginsel, niet zal nakomen.

7. Voor zover eiser wenst dat Nederland desondanks overgaat tot een inhoudelijke behandeling van zijn asielaanvraag, kan dat gelet op het bepaalde in artikel 43, eerste lid, van de Ambv niet leiden tot een geslaagd beroep. Dit argument valt namelijk niet binnen de draagwijdte van het rechtsmiddel van beroep zoals dat in dit artikel is vastgelegd.

8. Het beroep zal daarom ongegrond worden verklaard.

9. Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

Beslissing