Deze uitspraak gaat over een maatregel op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de…

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.37157

V-nummer: [#]

(gemachtigde: mr. M.K. Bhadai),

en

1. Met het bestreden besluit van 3 juli 2026 heeft verweerder aan eiser, die stelt de Litouwse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 1992, de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.

Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep is ook een verzoek om schadevergoeding.

Partijen hebben toestemming verleend de zaak schriftelijk af te doen. Eiser heeft op 8 juli 2026 de gronden van het beroep ingediend. Verweerder heeft op 10 juli 2026 een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft het onderzoek op 15 juli 2026 gesloten.

2. Eiser is na een strafrechtelijke aanhouding op 1 juli 2026 overgenomen en opgehouden op grond van artikel 50, tweede lid, van de Vw. Eiser heeft een asielaanvraag gedaan. Eiser is vervolgens door verweerder gehoord in het bijzijn van een beëdigde Poolse tolk. Hem is op 1 juli 2026 een maatregel op grond van artikel 59b, eerste lid, onder b, van de Vw opgelegd. Verweerder heeft de rechtbank van deze maatregel in kennis gesteld (beroep met zaaknummer NL26.36772) en de gemachtigde van eiser heeft hiertegen apart beroep ingesteld (beroep met zaaknummer NL26.37017).

( f) in afwachting van de beslissing op een aanvraag tot het verlenen van de verblijfsvergunning asiel, terwijl de vreemdeling overeenkomstig artikel 10, eerste lid, van de Procedureverordening het recht heeft om op het grondgebied van Nederland te verblijven totdat op de aanvraag is beslist, tenzij artikel 10, derde of vierde lid, van de Procedureverordening van toepassing is;

( h) in afwachting van de beslissing op een bezwaarschrift of beroepschrift, terwijl overeenkomstig artikel 68, tweede of vierde lid, van de Procedureverordening sprake is van een recht om op het grondgebied van Nederland te blijven dan wel op grond van een rechterlijke beslissing uitzetting of overdracht van de aanvrager achterwege dient te blijven totdat op het bezwaarschrift of het beroepschrift is beslist.

Nu eisers asielaanvraag geen aanvraag om een verblijfsvergunning asiel is als bedoeld in de Vw, heeft hij niet op grond van artikel 8, aanhef en onder f, subonderdeel 2°, en onder h, subonderdeel 2°, van de Vw rechtmatig verblijf in Nederland. Zoals hiervoor al is geconcludeerd kan eiser ook geen verblijfsrecht ontlenen aan de Procedureverordening. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder dan ook terecht gesteld dat inbewaringstelling van eiser op grond van artikel 59b, eerste lid, van de Vw niet meer mogelijk is. De rechtbank dient dus te beoordelen of de bewaring voldoet aan de vereisten in artikel 59, eerste, aanhef en onder a, van de Vw.

4. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb) zich voordoen.

5. Vaststaat dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft omdat bij besluit van 30 april 2026 is bepaald dat eiser geen rechtmatig verblijf meer heeft in Nederland. Dit besluit is eiser op 20 mei 2026 uitgereikt. Hierin staat dat hij binnen vier weken Nederland moest verlaten, maar eiser heeft dit niet gedaan.

In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
h. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom sprake is van een onderduikrisico en zich slechts heeft gebaseerd op standaardgronden. Eiser heeft tijdens het gehoor verklaard dat hij vreest voor problemen in Litouwen en daarom internationale bescherming wenst. Verweerder heeft onvoldoende gemotiveerd waarom, ondanks deze verklaringen en de indiening van de asielaanvraag, de vrijheidsontnemende maatregel noodzakelijk was.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder deugdelijk heeft gemotiveerd waarom niet kan worden volstaan met een lichter middel. Verweerder heeft daarbij de individuele omstandigheden van eiser betrokken, zoals zijn medische omstandigheden, middelen van bestaan, zakelijke belangen/werk, de familierelaties van eiser en die afgezet tegen het onderduikrisico. De beroepsgrond slaagt niet.

8. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wijst de rechtbank ook het verzoek om schadevergoeding af. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Kraefft, rechter, in aanwezigheid van mr. R. Pronk, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.