Aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond o.m. i.v.m. valse verklaringen en nationaliteit verborgen…

Zittingsplaats Zwolle

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.40206

en

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het hier niet mee eens. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat eiser geen belang meer heeft bij een beslissing op het beroep tegen het niet tijdig beslissen en dat de afwijzing van de asielaanvraag voor het overige in stand kan blijven. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister niet onzorgvuldig gehandeld door eiser niet aanvullend te horen over zijn bezwaren tegen terugkeer naar Armenië. Ook is het feit dat eiser geen band met Armenië heeft geen reden om hem een verblijfsvergunning asiel te verlenen. Tot slot mocht de minister de aanvraag afwijzen als kennelijk ongegrond. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

2. Eiser heeft de minister gevraagd om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen. Hij stelt van Syrische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1986. Tijdens de asielprocedure is komen vast te staan dat eiser ook de Armeense nationaliteit heeft. De minister heeft met het bestreden besluit van 24 februari 2026 de aanvraag van eiser in de verlengde procedure afgewezen als kennelijk ongegrond.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep op 9 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, H. Lofti als tolk en de gemachtigde van de minister.

Het asielrelaas

Het bestreden besluit

De minister stelt zich hierover op het standpunt dat het feit dat eiser nooit in Armenië is geweest en daar niemand kent er niet aan afdoet dat hij de Armeense nationaliteit heeft en dat dit voor hem dus een veilig land is. De minister heeft daarom de asielaanvraag afgewezen.

Eiser heeft op 10 oktober 2023 asiel aangevraagd. De minister had daar binnen 21 maanden op moeten beslissen, dus uiterlijk op 10 juli 2025. Eiser heeft op 25 augustus 2025 beroep ingesteld tegen het niet tijdig beslissen op de asielaanvraag door de minister. Tijdens het beroep heeft de minister alsnog een besluit genomen op de asielaanvraag, namelijk op 24 februari 2026. Het beroep is van rechtswege ook gericht tegen dat besluit. Omdat de minister alsnog een besluit heeft genomen, heeft eiser geen procesbelang meer bij een uitspraak op het beroep tegen het niet tijdig beslissen. In zoverre is het beroep niet-ontvankelijk.

Omdat eiser het beroep tegen het niet tijdig beslissen op goede gronden heeft ingesteld, krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. Deze vergoeding bedraagt € 467,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor van 0,5 (licht)). De rechtbank is van oordeel dat het beroep tegen het niet tijdig beslissen van licht gewicht is, omdat dat alleen gaat over de vraag of de beslistermijn is overschrijden.

Deze beroepsgrond slaagt niet. In het nader gehoor heeft de hoormedewerker eiser gevraagd waarom hij voor Europa heeft gekozen en niet Armenië, waarom eiser nooit in Armenië is geweest en of het voor eiser mogelijk was om naar Armenië te vluchten. Eiser heeft op die vragen geantwoord dat hij de Armeense taal niet spreekt, er nooit is geweest en er niemand kent. Die redenen zijn vergelijkbaar met de beroepsgronden. Daar komt bij dat de minister er terecht op heeft gewezen dat eiser tijdens de gehoren zijn Armeense nationaliteit heeft verzwegen. Daarom was er voor de hoormedewerker geen aanleiding om meer vragen te stellen over terugkeer naar Armenië en zich vooral te richten op eisers bezwaren tegen terugkeer naar Syrië, van welk land eiser ook de nationaliteit heeft en waar hij tot aan zijn vertrek naar Europa verbleef. Onder die omstandigheden heeft de minister het besluit niet onzorgvuldig voorbereid.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Dat eiser medicijnen nodig heeft en met dokters moet spreken, is geen reden om aan te nemen dat eiser in Armenië te maken krijgt met een onmenselijke of vernederende behandeling. Eiser heeft daar ook niets concreets over aangevoerd. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat de overige redenen waarom eiser niet wil terugkeren naar Armenië sociaaleconomische omstandigheden zijn, die geen asielmotieven zijn. Dat eiser nooit in Armenië is geweest, de taal niet spreekt en er niemand kent zijn namelijk geen redenen om asiel te verlenen op grond van het Vluchtelingenverdrag of artikel 3 van het EVRM.

Deze beroepsgrond slaagt niet. In het verweerschrift heeft de minister niet langer gehandhaafd dat hij de aanvraag afwijst als kennelijk ongegrond omdat Armenië een veilig land van herkomst is. Dat laat echter onverlet dat de minister de aanvraag heeft afgewezen en mocht afwijzen als kennelijk ongegrond om andere redenen. De minister heeft terecht overwogen dat eiser de minister heeft misleid over zijn nationaliteit. Uit het individueel ambtsbericht blijkt immers dat eiser een Armeens paspoort heeft. Dat staat tussen partijen nu ook niet meer ter discussie. Eiser heeft tijdens de gehoren echter verklaard dat hij alleen de Syrische nationaliteit heeft en niet de Armeense. Hiermee heeft eiser relevante informatie of documenten die een negatieve invloed op de beslissing op de asielaanvraag hadden kunnen hebben achtergehouden. Ook heeft de minister terecht overwogen dat eiser hiermee kennelijk valse verklaringen heeft afgelegd. De minister had en heeft dus nog steeds voldoende grond om de aanvraag als kennelijk ongegrond af te wijzen.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. G.J. Wilts, rechter, in aanwezigheid van P.P. van Essen - van 't Ende, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.