Dublin-Letland. De rechtbank vernietigt het besluit en voorziet zelf in de zaak. De minister heeft ten…

Zittingsplaats Amsterdam

Bestuursrecht

Zaaknummers: NL26.52744 (beroep) en NL26.52745 (voorlopige voorziening)

V-nummer: [V-nummer]

proces-verbaal van mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen

[eiser] , eiser en verzoeker (hierna: eiser),

de minister van Asiel en Migratie, de minister,

(gemachtigde: mr. Y. Thole).

Inleiding

Beslissing

• verklaart het beroep gegrond;

• vernietigt het bestreden besluit van 2 september 2026;

• draagt de minister op om de asielaanvraag van eiser inhoudelijk in behandeling te nemen;

• veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.

in de zaak NL26.52745:

• wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af;

• veroordeelt verweerder tot betaling van € 934,- aan proceskosten aan eiser.

Overwegingen

2. De rechtbank stelt vast dat de minister niet in hoger beroep is gegaan tegen de uitspraak van 28 juli 2026 van de zittingsplaats Haarlem. Deze uitspraak is daarmee in rechte komen vast te staan. In deze uitspraak staat vermeld dat (i) de minister erkent dat er sprake is van een ernstige ziekte zoals bedoeld in artikel 16 van de Dublinverordening; en (ii) dat de rechtbank de minister niet volgt in zijn standpunt dat eiser zijn afhankelijkheid van zijn broer onvoldoende heeft onderbouwd. In haar uitspraak geeft de rechtbank de minister de opdracht om een nieuw besluit te nemen waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak.

3. Vervolgens stelt de rechtbank vast dat het besluit van 2 september 2026 gelijk is aan dat van 30 april 2026, met uitzondering van de tekst onder het kopje ‘De uitspraak van 28 juli 2026’. Onder dat kopje stelt de minister dat geen sprake is van een ernstige ziekte in de zin van artikel 16 van de Dublinverordening en dat niet is gebleken van een afhankelijkheidsrelatie van de broer van eiser. Ter zitting heeft de minister toegelicht dat hij een volledige herbeoordeling van het vorige besluit heeft gedaan, omdat de overwegingen in de uitspraak van 28 juli 2026 niet ondubbelzinnig waren en daar de ruimte voor boden.

4. De ruimte voor zo’n herbeoordeling ziet de rechtbank niet. De rechtbank, zittingsplaats Haarlem, is voldoende duidelijk over de ernstige ziekte en de afhankelijkheidsrelatie. De minister heeft destijds op zitting erkend dat er sprake is van een ernstige ziekte en er is geen reden aangedragen om van dat standpunt terug te komen. Ook het oordeel over de afhankelijkheidsrelatie, namelijk dat het standpunt van de minister dat die relatie onvoldoende is onderbouwd geen stand houdt, is voldoende duidelijk en biedt geen ruimte voor een volledige herbeoordeling.

5. De minister had deze twee oordelen uit de uitspraak van 28 juli 2026 in het besluit van 2 september 2026 moeten betrekken. Naar het oordeel van deze rechtbank is dat niet gebeurd. Om die reden is het beroep gegrond.

6. Maar ook als de minister zou worden gevolgd in zijn standpunt dat er ruimte is voor een volledige herbeoordeling, is het besluit onvoldoende gemotiveerd.

7. In het bestreden besluit staat dat er geen ‘ernstige ziekte’ in de zin van artikel 16 Dublinverordening is, omdat de psychische klachten van eiser naar verwachting te verhelpen zijn in zes tot negen maanden. Op de fysieke gezondheid van eiser wordt in het besluit niet ingegaan. Ter zitting heeft de minister toegelicht dat de fysieke gezondheid geen rol speelt bij het vaststellen van een ‘ernstige ziekte’ omdat de perianale abcessen van eiser geen levensbedreigende situatie opleveren. Volgens de rechtbank is dit een onvoldoende motivering, omdat eiser specifiek wijst op zijn herhaalde ziekenhuisopnames en onzekere herstel. Bovendien is in de uitspraak van 28 juli 2026 nog opgenomen dat de minister heeft erkend dat er wel sprake is van een ‘ernstige ziekte’. Uit het besluit noch uit de toelichting op zitting is gebleken waarom daar nu van wordt teruggekomen.

8. De motivering in het bestreden besluit dat er geen sprake is van een afhankelijkheidsrelatie is verder niet wezenlijk anders dan die in het besluit van
30 april 2026. Deze rechtbank komt daarom niet tot een ander oordeel over de afhankelijkheidsrelatie dan in de uitspraak van 28 juli 2026 is opgenomen.

9. Het besluit kan daarom niet in stand blijven en het beroep is gegrond. De overige beroepsgronden hoeven daarom niet meer besproken te worden. Mede gelet op de overdrachtstermijn die op 20 oktober 2026 afloopt, besluit de rechtbank om zelf in de zaak te voorzien. De rechtbank draagt de minister op om de asielaanvraag van eiser in Nederland in behandeling te nemen.

10. Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaard, het besluit vernietigt en zelf in de zaak voorziet is er geen reden meer voor het treffen van een voorlopige voorziening. Deze wordt daarom afgewezen.

11. Het beroep is gegrond en daarom krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. De proceskosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 2.802,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het indienen van het verzoekschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).