AMBV Spanje. Asielaanvragen van voor 12 juni 2026. De verantwoordelijke lidstaat wordt bepaald aan de hand…

Zittingsplaats Zwolle

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.51922, NL26.51925

[eiseres], V-nummer: [V-nummer 1], eiseres,

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. G.W. Wezelman).

Inleiding

Beoordeling door de rechtbank

2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvragen van eisers. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eisers hebben aangevoerd, de beroepsgronden.

3. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond. Dat betekent dat eisers ongelijk krijgen en het niet in behandeling nemen van hun aanvragen in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

4. De Afdeling heeft in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen voorlopig geoordeeld dat het rechtszekerheidsbeginsel en het recht op effectieve rechtsbescherming dat is neergelegd in artikel 47 van het EU Handvest, gelet op artikel 84, tweede lid, van de AMBV zich ertegen verzetten dat de procedureregel in artikel 43, eerste lid, van de AMBV onmiddellijke toepassing vindt in procedures waarin het verzoek om internationale bescherming voor 12 juni 2026 is geregistreerd en de minister de verantwoordelijke lidstaat dus heeft bepaald aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria. De Afdeling vat dit begrip ‘criteria’ ruim op in die zin dat daaronder niet alleen de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat uit hoofdstuk III van de Dublinverordening in het geval van overname vallen, maar ook de bepalingen over terugname en de discretionaire en procedurele bepalingen, zoals de artikelen 17 en 29 van de Dublinverordening.

5. Eisers hebben op 13 mei 2026 asielaanvragen ingediend. Nu de verzoeken om internationale bescherming dateren van vóór 12 juni 2026 ziet de rechtbank aanleiding om, overeenkomstig het voorlopige oordeel van de Afdeling, de verantwoordelijke lidstaat te bepalen aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria en ten aanzien van de draagwijdte van het beroep te bepalen dat ook artikel 17 van de Dublinverordening valt onder deze criteria.

6. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland bij Spanje een verzoek om overname gedaan op grond van artikel 12, tweede lid van de Dublinverordening. Spanje heeft dit verzoek, onder die grondslag, aanvaard.

7. Eisers voeren aan dat zij niet veilig zijn in Spanje. Ze hebben via een kerk in Pakistan een dreigbrief ontvangen waarin staat dat zij door de Pakistaanse gemeenschap in Spanje worden gezocht en zullen worden gedood. De minister heeft dit ten onrechte niet betrokken in het bestreden besluit. De stelling van de minister dat eisers zich in Spanje tot de autoriteiten kunnen wenden, vinden eisers niet toereikend omdat die bescherming te laat zal komen en de Spaanse autoriteten dit niet tegen kunnen houden.

8. De rechtbank stelt voorop dat de minister in zijn algemeenheid ten aanzien van Spanje mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit betekent dat de minister er in beginsel op mag vertrouwen dat Spanje zijn internationale verplichtingen uit het Unierecht en de mensenrechtenverdragen zal nakomen. Van dit uitgangspunt wordt slechts afgeweken als eisers aannemelijk maken, of de rechtbank ambtshalve vaststelt, dat het asiel- en opvangsysteem in Spanje dusdanige tekortkomingen vertoont dat zij bij overdracht aan Spanje een reëel risico lopen op een behandeling die in strijd is met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. Van een dergelijke schending is pas sprake als de geconstateerde tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken in de zin van het arrest Jawo.

9. De rechtbank is van oordeel dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat in Spanje sprake is van structurele tekortkomingen in het asiel- en opvangsysteem die ertoe leiden dat zij bij terugkeer een reëel risico lopen op een onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. De Afdeling heeft op 16 maart 2026 geoordeeld dat ten aanzien van Spanje nog altijd van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Er zijn volgens de Afdeling geen structurele tekortkomingen in de asielprocedure en opvangvoorzieningen in Spanje. Wat eisers hebben aangevoerd, geeft geen aanleiding om van de hiervoor genoemde Afdelingsjurisprudentie af te wijken. Eisers hebben geen algemene informatie overgelegd over de situatie in Spanje. Bovendien zijn eisers niet eerder in Spanje geweest en hebben zij dus geen persoonlijke ervaringen opgedaan met de Spaanse asielprocedure en opvangvoorzieningen. Verder hebben de Spaanse autoriteiten met het claimakkoord gegarandeerd dat het verzoek van eisers om internationale bescherming in behandeling wordt genomen. Ten aanzien van de beroepsgrond dat eisers vrezen voor bedreigingen vanuit de Pakistaanse moslimgemeenschap in Spanje, van wie zij een dreigbrief hebben ontvangen, heeft de minister zich op het standpunt kunnen stellen dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij niet om bescherming kunnen vragen bij de Spaanse autoriteiten. Dat zij in Spanje niet (tijdig) geholpen zullen worden berust enkel op een aanname. De enkele omstandigheid dat de Pakistaanse gemeenschap in Spanje groter is dan die in Nederland maakt de dreiging niet zwaarder en onderbouwt niet dat eisers in Spanje niet om bescherming kunnen vragen. Van eisers mag worden verwacht dat zij bij voorkomende problemen in de Spaanse asielprocedure, opvangvoorzieningen, of anderszins klagen bij de (hogere) Spaanse autoriteiten. Eisers hebben dus niet aannemelijk gemaakt dat die mogelijkheid er voor hen niet is of dat de Spaanse autoriteiten hen niet kunnen of willen helpen. De beroepsgrond slaagt niet.

10. De rechtbank is verder van oordeel dat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat het gezin als bijzonder kwetsbaar moet worden aangemerkt zoals bedoeld in het arrest Tarakhel. Dat eiseres psychische klachten ervaart vanwege haar vrees voor een overdracht naar Spanje en daarvoor gesprekken voert met GZA acht de rechtbank hiervoor onvoldoende. Indien nodig kan eiseres haar medische behandeling voortzetten in Spanje. Daar komt bij dat eisers ook overigens niet hebben onderbouwd dat zij zonder aanvullende garanties bij overdracht naar Spanje een risico zouden lopen op een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige behandeling. De minister heeft gelet hierop geen aanvullende garanties voor eisers aan Spanje hoeven vragen. De beroepsgrond slaagt niet.

11. Eisers hebben verder nog ter zitting naar voren gebracht dat een overdracht aan Spanje vanwege de medische klachten van eiseres leidt tot onomkeerbare gezondheidsklachten. De rechtbank is echter van oordeel dat in het dossier geen objectieve gegevens staan die wijzen op een situatie als bedoeld in het arrest C.K.. Het GZA-journaal, waaruit volgt dat eiseres gesprekken voert bij de huisarts, acht de rechtbank daarvoor onvoldoende. Op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel worden de medische voorzieningen in Spanje geacht van voldoende kwaliteit te zijn en mag ook worden aangenomen dat deze voorzieningen ter beschikking staan aan Dublinclaimanten. Onder deze omstandigheden ziet de rechtbank geen aanknopingspunten voor het oordeel dat de minister gehouden was meer onderzoek te verrichten door een BMA-advies aan te vragen. De beroepsgrond slaagt niet.

12. Eisers voeren aan dat het belang van de kinderen onvoldoende is meegewogen. De kinderen en het gezin zijn goed geïntegreerd in Nederland en gaan hier naar school, hebben een sociaal netwerk, doen aan sport en zijn betrokken bij de kerk. Ten onrechte zijn [kind 2], [kind 3] en [kind 4] niet alsnog gehoord nadat zij bij de zienswijze kenbaar hebben gemaakt dat zij een persoonlijk onderhoud wensen. Een overdracht naar Spanje zou voor de kinderen ingrijpend zijn en een negatief effect hebben op hun ontwikkeling. Volgens eisers heeft de minister dit belang onvoldoende betrokken en onvoldoende onderbouwd waarom overdracht toch in hun belang zou zijn.

13. De Afdeling heeft met de uitspraken van 20 augustus 2025 geoordeeld dat uit

14. De rechtbank is verder van oordeel dat de minister zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat de minister geen aanleiding heeft hoeven zien voor de conclusie dat het in het belang van de kinderen is om de asielaanvragen in Nederland te behandelen. De rechtbank acht het begrijpelijk dat de kinderen graag in Nederland willen blijven en niet willen doorreizen naar Spanje. De minister heeft zich echter niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat de kinderen er belang bij hebben om als gezin bij elkaar te blijven en zo snel mogelijk in de verantwoordelijke lidstaat terecht te komen. Verder is niet gebleken dat overdracht betekent dat het welzijn en de sociale ontwikkeling van de kinderen zullen verslechteren. Niet is gebleken dat hetgeen zij in Nederland hebben opgebouwd in de 5 maanden zij dat in Nederland verblijven, niet opnieuw kunnen opbouwen in Spanje. Zo kunnen zij ook in Spanje naar school, sport beoefenen en naar de kerk. De beroepsgrond slaagt niet.

15. Ter zitting heeft eiseres nog aangevoerd dat een overdracht naar Spanje leidt tot onevenredige hardheid vanwege de kwetsbaarheid van het gezin en de medische klachten van eiseres die samenhangen met de vrees voor een overdracht aan Spanje.

16. Op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening heeft de minister

17. De rechtbank is van oordeel dat eisers individuele omstandigheden niet maken dat

overdracht aan Spanje onevenredig moet worden geacht. De minister heeft de angst die eisers stellen te hebben vanwege bedreigingen vanuit de Pakistaanse gemeenschap in Spanje en de medische klachten van eiseres reeds betrokken bij de beoordeling van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en deze omstandigheden kunnen daarom niet nogmaals een rol spelen in het kader van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. Eisers hebben verder geen bijzondere omstandigheden aangevoerd die overdracht naar Spanje onevenredig hard maken. De minister heeft dan ook in redelijkheid kunnen beslissen dat er geen aanleiding is om toepassing te geven aan artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening.

Conclusie en gevolgen

Beslissing