Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat hij voor Spanje mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hoewel uit de door eiser aangehaalde AIDA-rapporten blijkt van problemen in de Spaanse opvangvoorzieningen, wijst de minister er terecht op dat deze problematiek volgens vaste rechtspraak niet leidt tot de conclusie dat voor Spanje niet langer mag worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. (Voetnoot 4) Dat geldt ook voor de ‘key decisions’ van de Europese Commissie en het feit dat zij een inbreukprocedure tegen Spanje is gestart. (Voetnoot 5) In de enkele verwijzing van eiser naar het jarenlange karakter van de Spaanse opvangproblematiek ziet de rechtbank geen reden voor een andere conclusie. De verwijzing van eiser naar de uitspraak van zittingsplaats Groningen van deze rechtbank van 9 april 2024 leidt ook niet tot een ander oordeel. De rechtbank kwam in die uitspraak immers – op basis van dezelfde landeninformatie als door eiser aangehaald – tot het oordeel dat de minister voor Spanje mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De rechtbank heeft in die zaak (slechts) op grond van de individuele situatie van de betrokken vreemdeling geoordeeld dat de minister het beroep op artikel 17 van de Dublinverordening onvoldoende had gemotiveerd. Omdat die vreemdeling al eens eerder als Dublinclaimant aan Spanje was overgedragen (en eiser niet), is de situatie van die vreemdeling ook niet vergelijkbaar met die van eiser. Gelet op het voorgaande mag de minister ook van eiser verwachten dat hij bij voorkomende problemen klaagt bij de Spaanse autoriteiten. Dat dit – mede gelet op het jarenlange karakter van de problematiek in de Spaanse opvangvoorzieningen – op voorhand zinloos is, heeft eiser niet onderbouwd.

Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich niet ten onrechte op het standpunt dat hij geen toepassing had hoeven geven aan artikel 17 van de Dublinverordening. Nog daargelaten dat de minister er niet ten onrechte op wijst dat eiser zijn betoog met de enkele verwijzing naar zijn eerdere beroepsgrond over het interstatelijk vertrouwensbeginsel niet heeft geïndividualiseerd, volgt uit vaste rechtspraak dat de minister omstandigheden die hij in het kader van het interstatelijk vertrouwensbeginsel in de besluitvorming heeft betrokken niet nogmaals hoeft te betrekken in het kader van een beroep op artikel 17 van de Dublinverordening. (Voetnoot 6) Het betoog van eiser kan daarom niet leiden tot het oordeel dat de minister toepassing had moeten geven aan artikel 17 van de Dublinverordening.