Bewaring – art 59 lid 1 onder a Vw - ongegrond – onderduikrisico – lichter middel

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. J. van Appia),

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Volker).

Procesverloop

Overwegingen

1. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring achterwege blijft of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.

2. Eiser voert aan dat verweerder hem ten onrechte heeft opgehouden op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw. Verweerder heeft eiser namelijk in de maatregel van vreemdelingenbewaring tegengeworpen dat eisers identiteit niet vaststaat en hij onvoldoende medewerking verleend aan de vaststelling daarvan. Verweerder had de ophouding dan ook moeten baseren op artikel 50, tweede lid, van de Vw.

3. Eiser wordt hierin niet gevolgd. Uit de jurisprudentie van de Afdeling volgt dat bij de ophouding en overbrenging de in het kader van de strafrechtelijke aanhouding verkregen gegevens over de identiteit van de vreemdeling tot uitgangspunt mogen worden genomen. Uit het proces-verbaal van bevindingen van 12 oktober 2026 blijkt dat eiser aan de politieagenten een verblijfsdocument heeft overgelegd waarop zijn naam, v-nummer en geboortedatum vermeld staan. Op basis van deze gegevens kon eiser worden gevonden in de systemen en kon worden vastgesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Verweerder mocht ook deze gegevens als uitgangspunt nemen bij de ophouding. Verweerder heeft de ophouding dan ook terecht gebaseerd op artikel 50, derde lid, van de Vw. De omstandigheid dat bij de overbrenging en ophouding de gegevens over de identiteit die zijn verkregen in het kader van zijn strafrechtelijke aanhouding tot uitgangspunt mogen worden genomen, betekent verder niet dat die identiteit in het vervolg als vaststaand moet worden aanvaard.

4. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zal onderduiken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

5. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:

- a) Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen of een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt.

- c) niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit.

- h) te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer.

- j) een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft

ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond.

- r) geen vaste woon- of verblijfplaats heeft.

- s) niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

6. Verweerder heeft grond j laten vallen, zodat deze niet meer aan de maatregel ten grondslag ligt.

7. De rechtbank stelt vast dat eiser de aan de maatregel ten grondslag gelegde gronden niet heeft bestreden. De rechtbank is van oordeel dat de gronden a en b feitelijk juist zijn. Deze gronden zijn samen reeds voldoende om de maatregel van vreemdelingenbewaring te kunnen dragen en daaruit het risico op onderduiken af te leiden.

8. Eiser voert tot slot aan dat verweerder een lichter middel had moeten toepassen. Niet is gebleken dat eerder een meldplicht aan eiser is opgelegd en dat hij zich niet aan deze meldplicht heeft gehouden. Verweerder heeft onvoldoende gemotiveerd waarom een lichter middel niet doeltreffend zou zijn. Verweerder is bij deze beoordeling namelijk niet ingegaan op eisers specifieke situatie. Eiser heeft contact met Vluchtelingenwerk Nederland en zodoende is verweerder op de hoogte van eisers verblijfplaats.

9. Gelet op de gronden van de maatregel bestaat er een risico dat eiser zich onttrekt aan het toezicht en zijn vertrek belemmert of ontwijkt. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat niet is gebleken dat een lichter middel doeltreffend kan worden toegepast om dit risico te ondervangen. Niet is gebleken van feiten of omstandigheden die de bewaring voor eiser onevenredig bezwarend maken en waarin verweerder aanleiding had moeten zien voor een lichter middel.

10. Ook met inachtneming van de ambtshalve toets ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring onrechtmatig is geweest.

11. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

12. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

• verklaart het beroep ongegrond.

• wijst het verzoek om schadevergoeding af.