Vreemdelingenrecht
Aanvraag verblijfsvergunning regulier, 8 EVRM familieleven. Beroep gegrond. De emotionele banden tussen…
Rechtbank Den Haag, 12 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33797 · Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33797
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- AWB 25/9677 en AWB 25/9678
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33797
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Aanvraag verblijfsvergunning regulier, 8 EVRM familieleven. Beroep gegrond. De emotionele banden tussen referente en eiseres overstijgen het gangbare. Tussen referente en eiseres is sprake van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. Dat de financiële ondersteuning op afstand kan worden voortgezet, doet niet af aan de feitelijke constatering van de financiële ondersteuning en betekent nog niet dat tussen eiseres en referent geen bijkomende elementen van afhankelijkheid kunnen bestaan.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummers: AWB 25/9677 (beroep)
AWB 25/9678 (voorlopige voorziening)
V-nummer: [V nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiseres] ,
geboren op [geboortedatum] 1941, van Marokkaanse nationaliteit, eiseres/verzoekster (hierna: eiseres)
(gemachtigde: mr. S. Bouddount),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. T.M. Hoppema).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: de rechtbank) het beroep van eiseres tegen de afwijzing van haar aanvraag van 21 april 2022 voor een verblijfsvergunning regulier met als verblijfsdoel ‘familieleven op grond van artikel 8 van het EVRM’.
De minister heeft de aanvraag met het besluit van 31 augustus 2022 afgewezen (het primaire besluit). Op 19 september 2022 heeft eiseres daartegen bezwaar gemaakt. Op
4 juli 2024 heeft een hoorzitting plaatsgevonden. Met het besluit op het bezwaar van eiseres van 25 april 2025 (het bestreden besluit) is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Ook heeft eiseres een verzoek om een voorlopige voorziening ingediend, dat ertoe strekt dat zij de behandeling van haar beroep in Nederland mag afwachten.
De rechtbank heeft de zaken op 10 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, [referente] (dochter en referente) en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt in deze zaak of de minister de aanvraag om een verblijfsvergunning heeft mogen afwijzen. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van eiseres.
3. De rechtbank komt tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Achtergrond
4. Eiseres is 85 jaar oud. Zij heeft één dochter, die met haar partner en hun zes kinderen in Nederland woont. Allemaal hebben zij de Nederlandse nationaliteit. Drie kinderen van de dochter, de kleinkinderen van eiseres, hebben een verstandelijke beperking. Eiseres heeft altijd in Marokko gewoond. Zij is meermaals voor korte perioden naar Nederland gereisd om op bezoek te gaan bij haar dochter en haar gezin. In 2011 is de man van eiseres overleden. Verder kampt eiseres met enkele medische klachten en is zij ADL-afhankelijk. Eiseres verblijft sinds 27 november 2021 in Nederland bij haar dochter en haar gezin in [woonplaats] . Eiseres heeft op 21 april 2022 een aanvraag gedaan om bij haar familie in Nederland te kunnen verblijven. Daarbij heeft zij om vrijstelling van het mvv-vereiste verzocht op medische gronden, op grond van artikel 8 van het EVRM en op grond van de hardheidsclausule.
Standpunt van de minister
5. De minister heeft de aanvraag van eiseres afgewezen, omdat zij geen geldige mvv heeft. Eiseres wordt niet vrijgesteld van dit mvv-vereiste wegens haar gezondheidssituatie. Uit het BMA-advies blijkt namelijk dat er geen sprake is van een medische noodsituatie en dat eiseres onder voorwaarden in staat wordt geacht te reizen.
Daarnaast is de uitzetting van eiseres volgens de minister niet in strijd met artikel 8 van het EVRM. Ook om die reden wordt zij niet vrijgesteld van het mvv-vereiste. De minister vindt namelijk dat er geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid en daarom is er ook geen familieleven. Voorafgaand aan de komst naar Nederland hebben eiseres en referente jaren onafhankelijk van elkaar geleefd. Daarnaast is niet gebleken dat eiseres niet zelfstandig heeft kunnen voorzien in haar levensonderhoud in Marokko. Ook heeft eiseres niet aangetoond dat de benodigde mantelzorg alleen door haar dochter en twee kleindochters en alleen in Nederland geboden kan worden. Daarbij komt dat eiseres ook niet heeft onderbouwd dat niet in haar zorgbehoefte kan worden voorzien in Marokko. Verder neemt de minister aan dat eiseres sterke banden met Marokko heeft. Ook vindt de minister dat er geen sprake is van privéleven in Nederland.
Verder stelt de minister zich op het standpunt dat eiseres ook niet wordt vrijgesteld van het mvv-vereiste op grond van de hardheidsclausule. Tot slot komt eiseres ook niet in aanmerking voor ambtshalve verlening van een verblijfsvergunning of voor uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw.
Standpunt van eiseres
6. Eiseres voert gemotiveerd aan dat zij om verschillende redenen ten onrechte niet is vrijgesteld is van het mvv-vereiste.
Het oordeel van de rechtbank
7. De rechtbank stelt vast dat de gronden van beroep met name gericht zijn op vrijstelling van het mvv-vereiste vanwege de medisch situatie en op grond van de hardheidsclausule. In het kader van de hardheidsclausule stelt eiseres dat zij volledig afhankelijk is van haar dochter en dat deze afhankelijkheid de meer dan normale banden overstijgt. De rechtbank begrijpt hieruit dat eiseres zich ook keert tegen de afwijzing van het verzoek om vrijstelling van het mvv-vereiste op grond van artikel 8 van het EVRM. De rechtbank vindt steun hiervoor in de toelichting van de gemachtigde van de minister ter zitting. Volgens hem behelst de toetsing van de hardheidsclausule in dit geval ook of is voldaan aan de voorwaarden voor een verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM. Daarom zal de rechtbank beoordelen of de minister zich deugdelijk gemotiveerd op standpunt heeft gesteld dat geen sprake is van familieleven.
Intensiteit van de rechterlijke toets van het al dan niet bestaan van familieleven
Naar het oordeel van de rechtbank moet de nationale rechter het standpunt van de minister over de vraag of er sprake is van beschermingswaardig familieleven – ook als het gaat om familieleven tussen volwassenen – vol toetsen. Voor de motivering van dit oordeel verwijst de rechtbank naar haar recente uitspraak van 22 april 2025 en de tussenuitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 20 november 2025. De rechtbank maakt die overwegingen tot de hare. De rechtbank zal hierna het standpunt van de minister dat er geen sprake is van familieleven tussen eiseres en referente dus vol toetsen.
Juridisch kader: ‘further elements of dependency, involving more than the normal emotional ties’
Uit rechtspraak van het EHRM volgt dat bij relaties tussen meerderjarige kinderen en hun ouders voor het aannemen van beschermingswaardig familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM – als het jongvolwassenenbeleid niet van toepassing is – sprake moet zijn van ‘bijkomende elementen van afhankelijkheid die de gebruikelijke emotionele banden overstijgen’. Uit de rechtspraak van het EHRM blijkt niet dat het moet gaan om een afhankelijkheid die het gebruikelijke overstijgt, maar dat het draait om de vraag of de emotionele banden de gangbare banden overstijgen. De rechtbank verwijst hierbij naar de rechtspraak van het EHRM en noemt als voorbeeld het arrest in de zaak K. tegen Zweden.De vraag of sprake is van emotionele banden die sterker zijn dan gebruikelijk, kan worden beantwoord met behulp van de ‘elements of dependency’. Dat blijkt ook uit het arrest Van de Vin e.a. tegen Nederland en is bevestigd in het arrest Esen tegen Nederland. Elementen die hierbij relevant kunnen zijn, zijn eventuele samenwoning, de mate van financiële en emotionele afhankelijkheid, de gezondheid van betrokkenen en de banden met het land van herkomst.
Het begrip ‘familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM’ is dus dynamisch en moet worden beoordeeld aan de hand van alle feiten en omstandigheden. Dit sluit aan bij de benadering van het EHRM dat de vaststelling van familie- of gezinsleven een feitelijke kwestie is die afhangt van het bestaan van hechte persoonlijke banden.Dit betekent dat de minister in het besluit moet beoordelen of er familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is aan de hand van de feiten en omstandigheden die zich voordoen ten tijde van het nemen van het besluit. De minister mag bij die beoordeling ook feiten en omstandigheden betrekken die zich vóór dit peilmoment hebben voorgedaan. Dat er in het verleden een bepaalde periode geen of minder elementen van afhankelijkheid zijn geweest kan weliswaar meewegen, maar dit mag niet zonder meer doorslaggevend zijn in de beoordeling van emotionele banden die het gangbare overstijgen. De minister moet op het moment van het nemen van een besluit alle feiten en omstandigheden betrekken die relevant zijn voor de beoordeling van familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. Dit betekent dat de minister ook elementen van afhankelijkheid zal moeten betrekken die nadien zijn ontstaan.
Relevante elementen in de beoordeling of sprake is van emotionele banden tussen eiseres en referente die het gangbare overstijgen
Samenwoning
De eerste relevante factor voor de beoordeling of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid is of er sprake is (geweest) van samenwoning. Dat is het geval. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister de feitelijke woonsituatie vanaf het moment dat eiseres in Nederland is ten onrechte onvoldoende betrokken bij de besluitvorming. Eiseres en referente wonen sinds november 2021 samen. Dat betekent dat zij ten tijde van het bestreden besluit ruim drie jaar samenwoonden. Dat eiseres voordat zij in november 2021 naar Nederland kwam zelfstandig in Marokko heeft gewoond en dus al jarenlang niet meer in gezinsverband met referente samenwoonde, zoals de minister in het bestreden besluit tegenwerpt, neemt niet weg dat daar sinds november 2021 verandering in is gekomen, vanwege de gezondheidssituatie van eiseres. Het samenwonen vanaf 2021 draagt naar het oordeel van de rechtbank dan ook bij aan de intensivering van de afhankelijkheid.
Gezondheid van eiseres
Tussen partijen is niet in geschil dat eiseres op hoge leeftijd is en dat zij vanwege haar medische situatie volledig ADL-afhankelijk is van zorg en dus niet zelfredzaam is.
De rechtbank stelt vast dat eiseres sinds november 2021 bij haar dochter, referente, in Nederland verblijft en sindsdien volledig door haar wordt verzorgd. Ook dit wordt door de minister niet betwist. De zorg bestaat uit ondersteuning bij de dagelijkse persoonlijke verzorging en zelfredzaamheid, zoals eten, douchen, koken en aankleden. Ook dit element draagt bij aan de kracht van de banden onderling. Uit de overgelegde medische stukken blijkt dat eiseres lijdt aan essentiële tremor, ernstige polyneuropathie en een geringe mitralisklepinsufficiëntie. Daarnaast worden slechthorendheid, kortademigheid en kortetermijngeheugenstoornissen beschreven. Volgens het BMA-advies kunnen bij het uitblijven van mantelzorg gevaarlijke situaties ontstaan als gevolg van de geheugenstoornissen. Gezien de ADL-afhankelijkheid ontstaat bij het uitblijven van zorg bovendien een onwenselijke situatie. Uit de medische stukken en verklaringen van eiseres en referente volgt dat de medische situatie van eiseres is verslechterd. De rechtbank acht daarom aannemelijk dat de intensiteit van de zorg door de referente is toegenomen en dus ook de banden zijn versterkt.
Het standpunt van de minister dat de zorg voor eiseres ook geleverd kan worden door andere familieleden dan wel derden, volgt de rechtbank niet zonder meer. Eiseres heeft aannemelijk gemaakt dat er in Marokko geen familieleden zijn die voor haar kunnen zorgen. Tot haar komst naar Nederland werd eiseres verzocht door een nicht van haar oom, maar deze is nu zelf hulpbehoevend en kan daarom niet meer voor haar zorgen. De zus van eiseres is overleden. Het voorgaande is niet door de minister betwist. Tot slot is aannemelijk dat de dochter van eiseres niet naar Marokko kan reizen om eiseres te verzorgen, omdat zij ook de zorg heeft voor haar verstandelijk beperkte zonen in Nederland.
Financiële afhankelijkheid
Niet in geschil is dat referente eiseres financieel ondersteunt en haar medische kosten betaalt. Hoewel uit deze financiële ondersteuning op zichzelf niet kan worden afgeleid dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid, vormt dit wel een element dat meeweegt bij de beoordeling of daarvan sprake is. Dat deze financiële ondersteuning op afstand kan worden voortgezet, doet niet af aan de feitelijke constatering van de financiële ondersteuning en betekent nog niet dat tussen eiseres en referent geen bijkomende elementen van afhankelijkheid kunnen bestaan. Die bijkomende elementen kunnen immers nog steeds volgen uit de financiële afhankelijkheid in samenhang bezien met de overige individuele omstandigheden.
Alle feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang bezien
Alle feiten en omstandigheden in onderlinge samenhang bezien en wegend, leiden naar het oordeel van de rechtbank tot de conclusie dat de emotionele banden tussen referente en eiseres het gangbare overstijgen en dat tussen referente en eiseres sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. De beroepsgrond slaagt.
Belangenafweging
In het bestreden besluit heeft de minister geen belangenafweging gemaakt omdat er geen sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. Omdat het standpunt van de minister dat er geen familieleven is de volle toets niet kan doorstaan en de minister een nieuw besluit zal moeten nemen met inachtneming van deze uitspraak, zal er ook een belangenafweging moeten worden gemaakt. Gelet op het tijdsverloop ligt het verder ook in de rede om referente te horen, voordat er een nieuw besluit op het bezwaar wordt genomen.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met de artikelen 3:2 en 7:12 van de Awb en de minister onjuist heeft getoetst aan artikel 8 van het EVRM. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsgevolgen ervan in stand te laten. De minister moet daarom een nieuw besluit nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank stelt hiervoor een termijn van acht weken. Gelet op het voorgaande behoeven de overige beroepsgronden geen verdere bespreking.
9. Omdat het beroep gegrond is, moet de minister het griffierecht aan eiseres vergoeden. Ook krijgt eiseres een vergoeding van haar proceskosten. De rechtbank stelt deze kosten vast op € 2.802,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het indienen van het verzoekschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde van € 934,- per punt en een wegingsfactor 1). Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank, in de zaak AWB 25/9677:
-
verklaart het beroep gegrond;
-
vernietigt het bestreden besluit; en
-
draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak.
De voorzieningenrechter, in de zaak AWB 25/9678:
- wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
De rechtbank, in beiden zaken:
-
bepaalt dat de minister het griffierecht van € 194,- aan eiseres moet vergoeden;
-
veroordeelt de minister tot betaling van € 2.802,- aan proceskosten aan eiseres.
Deze uitspraak is gedaan door mr. C.A.R. Bleijendaal, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. L.C.C. Bakx, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.
|
de griffier, |
rechter, is verhinderd deze uitspraak mede te ondertekenen. |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak voor zover deze gaat over het beroep. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen deze uitspraak voor zover deze gaat over de voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.