Kort geding. Afwijzing van de vordering van eiseres om de Staat te bevelen een afschrift aan haar te…

Team handel - voorzieningenrechter

zaak- / rolnummer: C/09/713957 / KG ZA 26-1067

Vonnis in kort geding van 9 november 2026

in de zaak van

[eiseres] te [woonplaats] ,

eiseres, hierna te noemen: [eiseres] ,

advocaat: mr. H.J. Oosterhagen,

tegen:

DE STAAT DER NEDERLANDEN te Den Haag,

gedaagde, hierna te noemen: de Staat,

advocaat: mr. M. Beekes te Den Haag.

Deze zaak heeft een verdrietige aanleiding, namelijk het overlijden van de echtgenoot van [eiseres] door suïcide tijdens zijn detentie. [eiseres] heeft vragen over de omstandigheden voorafgaand aan en rondom dit overlijden. Volgens [eiseres] heeft de Staat haar vragen niet voldoende kunnen beantwoorden. [eiseres] wil zelf onderzoek doen om te kunnen beoordelen of er sprake is van medisch onzorgvuldig en/of onrechtmatig handelen. Zij wenst daarvoor van de Staat een afschrift te ontvangen van dan wel inzage te krijgen in diverse medische, justitiële en persoonsgegevens van haar echtgenoot.

De voorzieningenrechter oordeelt dat [eiseres] , alles overwegende, daar geen recht op heeft dan wel dat daar geen grondslag voor bestaat, zoals de Staat ook als reden voor zijn weigering naar voren heeft gebracht. De voorzieningenrechter werkt dat in dit vonnis nader uit. Daarbij wordt eerst ingegaan op alle informatie die bekend dan wel verstrekt is. Vervolgens komt de vertrouwelijkheid van de diverse door [eiseres] gevraagde stukken en het medisch beroepsgeheim aan de orde. Daarop kan alleen in bepaalde gevallen een uitzondering worden gemaakt. Daarvan is hier geen sprake. [eiseres] heeft onvoldoende met concrete aanwijzingen aannemelijk gemaakt dat sprake is van een vermoeden van een medische fout of dat de Staat ten onrechte geen voorzorgsmaatregelen heeft genomen. Daarnaast verzetten gewichtige redenen zich tegen het verstrekken van dan wel het geven van inzage in gevraagde gegevens. De vorderingen van [eiseres] moeten daarom worden afgewezen.

Het procesdossier bestaat uit de volgende stukken:

- de dagvaarding met negen producties;

- de conclusie van antwoord met één productie;

- de door beide partijen overgelegde spreekaantekeningen, waarbij in de spreekaantekeningen van [eiseres] een schriftelijke eiswijziging is opgenomen.

De mondelinge behandeling van de zaak vond plaats op 25 oktober 2026.

Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting wordt in dit geding van het volgende uitgegaan.

Deze zaak heeft betrekking op het overlijden van [naam] (hierna: [naam] ) op [dag] 2025. [eiseres] was zijn echtgenote.

[naam] is overleden tijdens zijn detentie in Penitentiaire Inrichting [naam PI] (de PI). [naam] zat ten tijde van zijn overlijden een gevangenisstraf uit van zeven jaar. De rechtbank Overijssel heeft hem daartoe op 14 december 2023 veroordeeld voor de handel in en smokkel van cocaïne. Het door [naam] tegen het vonnis ingestelde hoger beroep zou in juni 2025 worden behandeld.

[naam] is op [dag] 2025 levenloos in zijn cel aangetroffen. Na het overlijden van [naam] heeft de politie een onderzoek ingesteld. De gemeentelijk lijkschouwer heeft een schouwverslag opgesteld. In dit verslag is als aard en oorzaak van het overlijden vermeld: niet natuurlijk overlijden na suïcide middels verhanging. Ook is onder meer vermeld dat in de urine van [naam] cocaïne is aangetroffen.

Er heeft een onderzoek plaatsgevonden door de (interne) calamiteitenonderzoekscommissie (CALOC) van de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI). De CALOC heeft geconcludeerd dat binnen de PI navolgbaar is gehandeld en dat geen sprake is van nalatigheid of een tekortkoming die direct heeft geleid tot de suïcide. De conclusie van de CALOC is gedeeld met [eiseres] . De CALOC rapportage is desgevraagd niet aan haar ter beschikking gesteld. Deze is verstrekt aan de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ).

Desgevraagd door (de advocaat van) [eiseres] heeft de huisarts van [naam] het patiëntendossier/huisartsenjournaal van [naam] aan haar verstrekt. De Staat heeft geen gehoor gegeven aan het verzoek van [eiseres] om het medisch dossier van [naam] aan haar te verstrekken. Dat geldt ook voor het verzoek van [eiseres] om het penitentiair dossier van [naam] en nog enkele overige gegevens aan haar te verstrekken. De Staat heeft wel aangeboden te proberen vragen van [eiseres] zo goed en volledig mogelijk te beantwoorden.

1. primair: verstrekking aan [eiseres] van een afschrift van het medisch dossier van [naam] betreffende zijn detentieperiode;

2. primair: verstrekking aan [eiseres] van het volledige CALOC-rapport;

3. verstrekking aan [eiseres] van alle gegevens en documenten uit het penitentiair dossier en overige registraties van DJI over [naam] over de periode van 1 januari 2023 tot en met [dag] 2025, waarbij in de dagvaarding is omschreven waar de gegevens betrekking op moeten hebben (kort gezegd uitgevoerde controles naar drugs en andere contrabande, wat er is vastgelegd over het drugsgebruik, de psychische omstandigheden en het medicatiegebruik van [naam] en wat er is gebeurd na de ontdekking van [naam] in zijn cel op [dag] 2025);

4. verstrekking aan [eiseres] van een afschrift van alle gegevens, waaruit blijkt:

1. of naar aanleiding van het op of omstreeks [dag] 2025 in de cel van [naam] aangetroffen witte poeder en/of andere contrabande een interne melding, rapportage of registratie is opgemaakt) en zo ja, wat daarvan de inhoud is;

2. of naar aanleiding van het aantreffen daarvan aangifte bij de politie of een melding bij een andere instantie is gedaan en, indien dat het geval is, wanneer en bij welke instantie dit is gebeurd;

3. of naar aanleiding van het aantreffen van het witte poeder een intern onderzoek is verricht en, indien dat het geval is, wat de bevindingen en conclusies daarvan zijn;

4. welke maatregelen voorafgaand aan het overlijden van [naam] zijn getroffen naar aanleiding van eerdere signalen van drugsgebruik of drugsbezit door [naam] ;

Daartoe voert [eiseres] – samengevat – het volgende aan. [eiseres] heeft een zwaarwegend persoonlijk en civielrechtelijk belang bij duidelijkheid over de omstandigheden waaronder [naam] is overleden. Zij moet kunnen onderzoeken of bij de medische en psychiatrische zorgverlening, het toezicht en de beheersing van bekende risico's onzorgvuldig en/of onrechtmatig is gehandeld en of daaruit civielrechtelijke of andere rechtspositionele consequenties voortvloeien. Er zijn concrete aanwijzingen voor het doen van dit onderzoek. [naam] was bekend met psychiatrische problematiek en drugsgebruik vormde volgens zijn medische voorgeschiedenis een risico op psychotische ontregeling. Diverse omstandigheden roepen de vraag op of de Staat voldoende bekend was met drugsgebruik van [naam] en de mogelijke psychiatrische risico's, of deze risico's tijdig zijn gesignaleerd en of daarop adequaat is gereageerd. [eiseres] maakt gelet daarop aanspraak op de gevorderde stukken en gegevens.

De Staat concludeert tot afwijzing van het gevorderde, met veroordeling van [eiseres] in de proceskosten, zoals nader in de conclusie van antwoord beschreven. In de kern is er volgens de Staat geen wettelijke grondslag voor verstrekking van de door [eiseres] gevorderde stukken. Het verweer van de Staat zal hierna, voor zover nodig, nader worden besproken.

Spoedeisend belang

Om in dit kort geding een voorziening te kunnen treffen, moet [eiseres] een spoedeisend belang hebben bij haar vorderingen. De Staat heeft betwist dat zij dit heeft, maar daar gaat de voorzieningenrechter aan voorbij. [eiseres] heeft toegelicht dat de gevorderde stukken mogelijk aanleiding kunnen geven om betrokken zorgverleners, inrichtingspersoneel of medegedetineerden te horen. De voorzieningenrechter volgt [eiseres] in haar betoog dat verder tijdsverloop het risico vergroot dat herinneringen vervagen en dat gebeurtenissen moeilijker kunnen worden gereconstrueerd. De voorzieningenrechter zal de ingestelde vorderingen dus inhoudelijk beoordelen.

Bij deze beoordeling is van belang dat de Staat voorafgaand aan en in de loop van deze procedure met [eiseres] informatie heeft gedeeld over [naam] . Die informatie is van belang voor de beoordeling van de door [eiseres] ingestelde vorderingen. De voorzieningenrechter neemt bij de beoordeling dan ook in aanmerking dat het volgende bekend is over [naam] , het verloop van zijn detentie, hetgeen is gebeurd na de ontdekking van [naam] in zijn cel op [dag] 2025 en wat het CALOC daarover heeft vastgesteld.

[naam] was bekend met psychiatrische problematiek en drugsgebruik vormde volgens zijn medische voorgeschiedenis een risico op psychotische ontregeling, zo heeft [eiseres] verklaard en ook onderbouwd met het door haar van de huisarts van [naam] verkregen medisch dossier van [naam] . Uit dit dossier blijkt ook dat de huisarts in 2022 heeft gesproken met [naam] en [eiseres] over het belang van het op tijd herkennen van signalen. De bedoeling hiervan was dat [naam] zelf eerder zou leren herkennen dat het niet goed met hem ging, waardoor [eiseres] wat zou worden ontzien omdat die verantwoordelijkheid dan niet alleen meer bij haar lag. [naam] heeft in dat kader toen gewerkt aan een signaleringsplan.

[naam] werd vanwege eerder doorgemaakte psychosen in de PI geobserveerd en in het PMO besproken, zo staat volgens [eiseres] vermeld in de aan haar verstrekte conclusie van het CALOC-onderzoek (die door haar niet in het geding is gebracht). [eiseres] was verder bekend met het feit dat [naam] in detentie medicatie gebruikte, waarin ook wel eens wijzigingen optraden.

De Staat heeft toegelicht dat [naam] tijdens zijn detentie verbleef in een gemeenschappelijk (regulier) regime. Hij kwam over als een vriendelijke en sociale man, die zowel met medegedetineerden als met inrichtingspersoneel goed overweg kon. Hij nam deel aan het dagprogramma en was actief bezig met zijn re-integratiedoelen. [naam] ontving regelmatig bezoek van onder meer [eiseres] en hun dochter. Ook belde hij dagelijks met hen. Er zijn bij [naam] nooit spanningen waargenomen. Als hem werd gevraagd hoe het ging, liet hij weten dat alles goed verliep en dat hij het zou laten weten als dat zou veranderen, aldus de Staat. De Staat heeft verder naar voren gebracht dat [naam] na de eerste standaardperiode van zes weken in het basisprogramma, aaneengesloten in het plusprogramma heeft gezeten. Al die tijd heeft [naam] gewenst gedrag laten zien; hij heeft geen enkele disciplinaire sanctie gekregen en er is geen sprake geweest van positieve urinecontroles. Zijn gedrag heeft [naam] tevens de – onder veel gedetineerde gewilde – functie van afdelingsreiniger opgeleverd, waar veel vrijheden bij horen. Op 5 februari 2025 heeft de laatste beoordeling over het al dan niet behouden van het plusprogramma plaatsgevonden. Ook toen was de conclusie dat [naam] gewenst gedrag liet zien, en dat er geen reden bestond om hem uit het plusprogramma te zetten.

In de conclusie van het CALOC onderzoek is verder beschreven, volgens de verklaring van [eiseres] , dat [naam] zich in de laatste periode voor zijn overlijden terugtrok op zijn cel, minder regelmatig deelnam aan de arbeid en uiteindelijk van zijn werkzaamheden werd vrijgesteld. [eiseres] stelt dat desondanks in het rapport wordt geconcludeerd dat bij [naam] geen afwijkend gedrag werd waargenomen.

De Staat heeft het vorenstaande niet weersproken, maar heeft er op gewezen dat uit het CALOC-rapport ook blijkt dat er in de laatste periode voor het overlijden gesprekken zijn geweest tussen medewerkers van de PI en [naam] over zijn gedrag en het feit dat hij niet naar de arbeid ging. Dit leek te komen doordat [naam] bezig was met het voorbereiden van zijn hoger beroep. Zij hebben daarom met hem de afspraak gemaakt dat hij vaker op cel mocht verblijven en niet naar de arbeid hoefde om aan zijn hoger beroep te kunnen werken, zonder dat dit gevolgen zou hebben voor zijn plek. De Staat stelt dat de PI [naam] wel is blijven betrekken bij andere activiteiten, dat daarbij door het inrichtingspersoneel geen spanningen bij [naam] zijn waargenomen, dat hij opgewekt en hoopvol overkwam en dat met hem was afgesproken dat als het anders zou worden, hij het zou laten weten.

Artikel 7:458a, eerste lid, BW bepaalt in welke drie gevallen gegevens uit het medisch dossier van een overleden patiënt kunnen worden verstrekt. [eiseres] doet een beroep op de onder c. opgenomen grond, dat sprake is van een zwaarwegend belang en aannemelijk is gemaakt dat dit belang mogelijk wordt geschaad. Verstrekking moet noodzakelijk zijn om dit belang te behartigen.

[eiseres] stelt dat zij het vermoeden van een medische fout en van een schending van artikel 2 EVRM voldoende met concrete aanwijzingen aannemelijk heeft gemaakt. De voorzieningenrechter volgt haar niet in dat standpunt, dat de Staat ook gemotiveerd heeft weersproken.

Daartoe wordt vooropgesteld dat uit het hiervoor weergegeven kader volgt dat het hebben van de wens om bepaalde informatie zelf te kunnen opmaken uit de gevorderde stukken en aan de hand van deze stukken zelf onderzoek te doen of de medische en psychiatrische zorgverlening aan [naam] toereikend is geweest, geen zwaarwegend belang oplevert om gegevens uit het medisch dossier van een overleden patiënt te verstrekken en daarmee het medisch beroepsgeheim te doorbreken.

De wens van [eiseres] lijkt (groten)deels ingegeven door het schouwverslag dat veel vragen bij [eiseres] heeft opgeroepen. Gelet op hetgeen onder 5.3. staat vermeld over de medische voorgeschiedenis van [naam] bevreemdt het [eiseres] dat in het schouwverslag is opgenomen dat er geen relevante medische voorgeschiedenis te vermelden is. Verder wijst [eiseres] erop dat de wijze waarop [naam] volgens dit verslag is aangetroffen (door een medegedetineerde) niet overeenstemt met de wijze waarop hij volgens de Staat is aangetroffen (door een medewerker van de PI).

De voorzieningenrechter stelt vast dat de gemeentelijke schouwarts in dienst is van de gemeente Den Haag en moet worden ingeschakeld bij een vermoeden van niet natuurlijk overlijden. Niet valt in te zien waarom de vraagtekens die mogelijk kunnen worden gezet bij de verklaringen van de gemeentelijk schouwarts, die tot taak heeft om vast te stellen wat de doodsoorzaak is en die alleen nader onderzoek doet als dat noodzakelijk is voor het vaststellen van de doodsoorzaak, relevant zijn voor de vraag of de PI nalatig heeft gehandeld bij de zorg voor [naam] .

Uit de hiervoor onder 5.3. tot en met 5.5. vermelde informatie over de gezondheidstoestand van [naam] , waaronder de negatieve controles op drugsgebruik, blijkt niet van concrete aanwijzingen dat sprake is van een vermoeden van een medische fout of van schending van artikel 2 EVRM. De verklaring van [eiseres] dat een mede gedetineerde heeft verklaard over drugsgebruik bij [naam] , de omstandigheid dat er na het overlijden van [naam] cocaïne in zijn urine is aangetroffen en de vondst van een zakje met wit poeder in de cel van [naam] ten tijde van zijn overlijden, maakt dit niet anders. Dat laat immers onverlet dat bij de urinecontroles die de PI vóór het overlijden bij [naam] heeft uitgevoerd geen drugs zijn aangetroffen, dat [naam] werd gemonitord en dat hij gewenst gedrag vertoonde. Overigens heeft de politie het zakje volgens de Staat meegenomen en hier verder geen onderzoek naar gedaan en geen melding van gemaakt.

[eiseres] heeft voorts niet gesteld dat [naam] tegen haar bepaalde uitlatingen heeft gedaan, die een grond kunnen zijn voor een vermoeden van een medische fout of van schending van artikel 2 EVRM. Integendeel, de suïcide kwam voor [eiseres] onverwacht, zo heeft zij naar voren gebracht in de dagvaarding. Daarin stelt zij voorts dat zij [naam] , ondanks zijn psychische problematiek, doorgaans kende als een opgewekte man, dat zij van medegedetineerden heeft vernomen dat zij hem ook op die manier kenden en dat er voor haar vóór zijn overlijden geen aanwijzingen waren waaruit zij kon afleiden dat zijn situatie op korte termijn tot suïcide zou leiden. Dat acht de voorzieningenrechter een relevant gegeven aangezien er tussen hen sprake was van intensief contact.

Dan resteert nog het gedrag dat [naam] de laatste periode voor zijn overlijden vertoonde, zoals weergegeven onder 5.7. en 5.8. Dat was volgens [eiseres] een signaal of had een signaal kunnen zijn dat het slechter ging met [naam] . Dat heeft de Staat ten onrechte niet als zodanig opgepikt en heeft kennelijk niet geleid tot verscherpt toezicht, aldus [eiseres] . Uit de toelichting van de Staat, onder verwijzing naar de conclusies van het CALOC-rapport, blijkt dat de PI heeft gesignaleerd dat [naam] zich anders gedroeg dan voorheen, dat (een) medewerker(s) daarover het gesprek met hem is/zijn aangegaan, dat het gedrag verklaarbaar leek gelet op het naderende hoger beroep en dat daarover toen afspraken met hem zijn gemaakt. Mede in het licht van de omstandigheid dat de signalen ook niet zodanig waren dat deze aan [eiseres] zijn opgevallen, concludeert de rechtbank dat [eiseres] haar vermoeden dat er een medische fout is gemaakt en dat artikel 2 EVRM is geschonden onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. Binnen het beperkte kader van dit kort geding kan dan ook niet worden geconcludeerd dat de Staat gehouden is (een deel van) het medisch dossier van [naam] aan [eiseres] te verstrekken.

Deze zaak wijkt ook aanzienlijk af van de casus in de uitspraak van het gerechtshof waar [eiseres] naar heeft verwezen. In die casus was een zeer kwetsbare jongeman de gevangenis binnengekomen, die in het (niet verre) verleden meerdere zelfmoordpogingen had gedaan en vlak na zijn aanhouding suïcidale uitlatingen had gedaan. Deze omstandigheden waren voor de politie aanleiding om diverse voorzorgsmaatregelen te treffen en voor de Staat om hem naar een speciale afdeling over te plaatsen. De concrete aanwijzingen die leiden tot het vermoeden dat het risico verkeerd is ingeschat en/of dat ten onrechte geen voorzorgmaatregelen zijn genomen, waren in die zaak het direct en volledig afschalen van alle getroffen maatregelen. Daarvan is hier geen sprake. In overleg met [naam] zijn in een al langere tijd rustige situatie, naar aanleiding van door de PI opgemerkte signalen afspraken met hem gemaakt, die de suïcide echter niet hebben kunnen voorkomen.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat in een dergelijk geval geen plaats is voor toewijzing van de primair dan wel subsidiair gevorderde zeer verstrekkende ordemaatregelen.

[eiseres] heeft de wettelijke mogelijkheid op grond van artikel 7:458b BW om een onafhankelijk arts te laten beoordelen of het niet verstrekken van de inzage of het afschrift gerechtvaardigd is. Het volgen van die route acht de voorzieningenrechter hier gelet op alle feiten en omstandigheden het meest op zijn plaats. Daarvoor behoeft in dit kort geding geen voorziening te worden getroffen, zoals de Staat terecht naar voren heeft gebracht. De Staat is op grond van voormeld artikel gehouden hieraan mee te werken en een reden om aan te nemen dat zij dat niet zal doen, is gesteld noch gebleken. De Staat heeft juist benadrukt dat zij hieraan zal meewerken. Ook de meer subsidiaire vordering onder 1 zal daarom worden afgewezen.

Het gaat bij de hier gevorderde gegevens om een door de zorgaanbieder opgestelde interne rapportage waarin de zorgaanbieder een calamiteit onderzoekt en analyseert om daarvan te leren en de kwaliteit van de zorg te verbeteren.

[eiseres] stelt dat zij recht heeft op (delen van) dit rapport op grond van artikel 194 Rv. Daarin is bepaald dat een partij bij een rechtsbetrekking tegenover degene die beschikt over bepaalde gegevens over die rechtsbetrekking, recht heeft op inzage, afschrift of uittreksel van die gegevens als zij daarbij voldoende belang heeft (eerste lid). Degene die over de gegevens beschikt, is verplicht daarvan desgevraagd inzage, afschrift of uittreksel te verstrekken. Daarop bestaan uitzonderingen, waaronder de situatie waarin gewichtige redenen zich verzetten tegen de verstrekking (tweede lid).

Uit de parlementaire geschiedenis volgt dat de wetgever het intern binnen de organisatie van de zorgaanbieder vertrouwelijk kunnen melden van incidenten maatschappelijk van groot belang heeft geacht. Om te komen tot een zo groot mogelijk aantal meldingen over de zorgverlening wordt aan de veiligheid van de melder of van degene over wie wordt gemeld, grote waarde gehecht. De wetgever heeft daarom tot uitgangspunt genomen dat deze gegevens niet buiten de organisatie van de zorgaanbieder terecht mogen komen en dat deze gegevens niet kunnen worden gebruikt als bewijs in (onder andere) een civielrechtelijke procedure. De informatie die [eiseres] wenst te hebben, moet volgens de wetgever worden afgeschermd zodat het systeem van het veilig kunnen melden van incidenten werkt. Openbaarmaking zal weliswaar in een individueel geval het belang van de rechtzoekende kunnen dienen, maar daarmee zal het meldingssysteem als zodanig op de tocht komen te staan, met als gevolg dat toekomstige rechtzoekenden van dergelijke meldingen verstoken zullen blijven, terwijl daarnaast het kwaliteitsinstrument dat de melding beoogt te zijn, verloren gaat. Onder die omstandigheden moet volgens de wetgever het individuele belang wijken voor het algemeen belang.

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 10 februari 2023 bepaald dat hiermee niet strookt dat een nabestaande met een vordering op de voet van artikel 843a Rv (nu: artikel 194 Rv) inzage, afschrift of uittreksel zou kunnen verkrijgen ter zake van gegevens of bescheiden in het interne incidentenregister. Toewijzing van een dergelijke vordering zou het doel van het in artikel 7 en 9 Wkkgz geregelde, te weten het bevorderen van de kwaliteit van de gezondheidszorg en (daarom ook) van meldingsbereidheid, ondergraven.

Gelet op het bovenstaande staan gewichtige redenen in de weg aan het aan [eiseres] verstrekken van of geven van inzage in het CALOC-rapport. Dat de Staat aansprakelijk kan zijn, ook in het geval de conclusie van een CALOC-onderzoek is dat er navolgbaar is gehandeld, zoals [eiseres] terecht heeft opgemerkt, doet daar niet aan af, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen. Bovendien is hiervoor bij de beoordeling van de vordering onder 1 al geconcludeerd dat [eiseres] haar belang dat zij aan de inzage ten grondslag legt, namelijk het vermoeden van een medische fout en van een schending van artikel 2 EVRM, onvoldoende met concrete aanwijzingen aannemelijk heeft gemaakt.

Ook aan deze vordering betreffende het (gedeeltelijk) verstrekken van het penitentiair dossier heeft [eiseres] artikel 194 Rv ten grondslag gelegd. Zoals vermeld onder 5.19. behoeven gegevens, waar iemand op grond van dit artikel recht heeft, niet te worden verstrekt indien gewichtige redenen zich daartegen verzetten. Dat is ook hier het geval. In de Penitentiaire maatregel (Pm) en in de Wjsg is exclusief geregeld met wie en met welk doel gegevens uit het penitentiair dossier mogen worden gedeeld. Daaronder vallen geen nabestaanden met het doel om, zoals bij [eiseres] het geval is, de door de al aan haar door de Staat verstrekte informatie zelf uit de registraties te kunnen opmaken en vragen beantwoord te krijgen. Daarbij komt nog de eis dat verstrekking ook noodzakelijk moet zijn met het oog op een zwaarwegend algemeen belang. Dat daar in dit geval sprake van is, is gesteld noch gebleken.

Dit vormt een gewichtige reden om deze justitiële en persoonsgegevens van [naam] niet aan [eiseres] ter beschikking te stellen. Hierbij is nog daargelaten dat bepaalde gegevens volgens de Staat niet (meer) bestaan, [eiseres] haar gestelde belang onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt en geen sprake is van een aannemelijke rechtsbetrekking tussen [eiseres] en de Staat.

De vragen die [eiseres] met de vordering onder 4 beantwoord wil zien, zijn door de Staat ter zitting beantwoord. Voor zover [eiseres] zelf in de justitiële gegevens van [naam] wil kunnen nagaan of dit klopt, verzetten gewichtige redenen zich daartegen om dezelfde reden als vermeld onder de beoordeling van de vordering onder 3.

Gelet op al hetgeen hiervoor is overwogen en geoordeeld, komen de vorderingen van [eiseres] niet voor toewijzing in aanmerking.

Omdat [eiseres] in het ongelijk is gesteld, moet zij de proceskosten (inclusief nakosten) van de Staat betalen. De proceskosten van de Staat worden begroot op:

- griffierecht € 735

- salaris advocaat € 1.177

- nakosten € 189 (plus de in de beslissing vermelde verhoging)

De voorzieningenrechter:

wijst het gevorderde af;

veroordeelt [eiseres] in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe. Als [eiseres] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, dan moet zij € 98 extra betalen, plus de kosten van betekening;

veroordeelt [eiseres] in de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn voldaan;

verklaart deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.