vordering tot opheffing ‘anderbeslag’ in de zin van art. 94a lid 4 en 5 Sv. De vordering is in het bijzonder…

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 22 september 2026 met tien bijlagen
- de conclusie van antwoord van 2 oktober 2026 met zes bijlagen
- de mondelinge behandeling die plaats heeft gevonden op 6 oktober 2026
- de pleitnota van de Staat

Aan het eind van de mondelinge behandeling heeft de voorzieningenrechter bepaald dat op 30 oktober 2026 vonnis zou worden gewezen.

Op 29 oktober 2026 is aan partijen bericht dat het vonnis wordt verdaagd en dat uiterlijk op 4 november 2026 vonnis zal worden gewezen.

2. De feiten

Volgens het uittreksel van de Kamer van Koophandel (productie 2 bij dagvaarding) is [eiseres] (tevens handelend onder de naam [handelsnaam eiseres] ), opgericht op 18 december 2018, een groothandel in bouwmaterialen en in overige consumentenartikelen (non-food).

Feitelijk handelt [eiseres] grotendeels in consumentenartikelen, te weten decoratieve tuinbeelden. De beelden worden online verkocht via de website [naam website] , Bol.com en vanuit het bedrijfspand van [eiseres] .

Van [eiseres] en van [vennootschap 1] B.V. zijn [A] , en de zoon van [geëxecuteerde] de aandeelhouders.

Van [vennootschap 2] B.V. is [A] aandeelhoudster.

Door de B.V.’s wordt geen dividend uitgekeerd aan de aandeelhouder(s) en wordt geen loonbelasting of dividendbelasting afgedragen.

In de periode 2020-2025 maakte [geëxecuteerde] een bedrag van € 172.952,17 over van de bankrekeningen van [eiseres] naar zichzelf in privé.

In dezelfde periode maakte [geëxecuteerde] een bedrag van € 62.606,54 over van zijn privé bankrekening naar de bankrekeningen van [eiseres] .

[eiseres] vordert samengevat:

I. het CJIB te veroordelen tot staking en gestaakt houden van de executoriale

verkoop van de handelsvoorraad;

II. het voornoemde beslag op de handelsvoorraad op te heffen, althans het CJIB te

veroordelen deze beslagen op te heffen of te doen opheffen;

III. het CJIB te veroordelen om de handelsvoorraad binnen drie dagen na het in deze

te wijzen vonnis aan [eiseres] terug te geven;

IV. het CJIB te veroordelen tot betaling van een dwangsom van € 10.000,00 per dag

of dagdeel dat het CJIB in strijd handelt met de bedoelde staking onder I en/of

overtreding van het bevel onder II en/of het bevel onder III, met een maximum van

€ 100.000, althans een in goede justitie te bepalen maatregel;

V. Het CJIB te veroordelen in de (na)kosten van deze procedure, te vermeerderen met

de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na de datum van dit vonnis.

[eiseres] legt aan de vorderingen – zakelijk weergegeven – het volgende ten grondslag.

Het door CJIB gelegde executoriaal beslag mist een wettelijke grondslag. De beslagen handelsvoorraad is eigendom van [eiseres] en door deze aangekocht met haar eigen vermogen. [geëxecuteerde] heeft ook nooit vermogen bij [eiseres] ingebracht. Er is dus geen sprake van voorwerpen of vermogen van [geëxecuteerde] dat aan [eiseres] is gaan toebehoren, noch is sprake van het doorsluizen van vermogen (van [geëxecuteerde] ) naar een derde ( [eiseres] ) met het kennelijke doel om uitwinning te bemoeilijken. Hieraan doet niet af dat [geëxecuteerde] bestuurder van de vennootschap is. Hij kan niet vrijelijk beschikken over de bankrekening van de vennootschap omdat hij verantwoording moet afleggen aan de aandeelhouders. De transacties die plaats hebben gevonden tussen [geëxecuteerde] als bestuurder en de vennootschap moeten worden gezien als een gebruikelijke constructie van een rekening-courant verhouding tussen de vennootschap en haar bestuurder, waarbij over en weer bedragen worden uitgeleend en onderling verrekend.

De Staat voert – zakelijk weergegeven – het volgende aan.

In de periode vanaf augustus 2016 – eind 2019 heeft het CJIB herhaaldelijk aan [geëxecuteerde] verzocht een onderbouwd betalingsvoorstel te doen, aan welke verzoeken [geëxecuteerde] niet is tegemoetgekomen. [geëxecuteerde] heeft ook geen aflossingen gedaan op het openstaand bedrag van de ontnemingsmaatregel.

Het CJIB heeft (vervolgens) onderzoek verricht naar de vermogenspositie van [geëxecuteerde] en naar eventuele verhaalsmogelijkheden. Daarbij is gebleken in de jaren 2020-2025 in totaal een bedrag van € 277.229,61 is overgemaakt van de bankrekeningen van de B.V.’s naar [geëxecuteerde] in privé. Een deel van dit bedrag (€ 172.952,17) is afkomstig van de bankrekeningen van [eiseres] . In dezelfde periode maakte [geëxecuteerde] een bedrag van € 178.992,70 van zijn bankrekening naar de B.V.’s, waaronder een bedrag van € 62.606,54 aan [eiseres] .

[geëxecuteerde] heeft als enige bestuurder van de B.V.’s (waaronder [eiseres] ) de volledige beschikkingsmacht over de financiën van de B.V’s. Er is sprake van onderlinge geldstromen zonder dat daaraan reële economische transacties ten grondslag lijken te liggen. De B.V’s dragen geen loonbelasting of dividendbelasting af.

Er worden forse (netto) bedragen over gemaakt door de B.V’s naar [geëxecuteerde] in privé en andersom, terwijl de B.V.’s eigendom zijn van de partner van [geëxecuteerde] en van zijn zoon, waardoor de B.V’s op papier niet onder het vermogen van [geëxecuteerde] vallen.

Op basis van de ingewonnen informatie concludeert het CJIB dat [geëxecuteerde] de drie B.V.’s inzet om vermogen buiten het zicht van het CJIB te houden en het verhaal daarop te frustreren. [geëxecuteerde] heeft in de periode 2020-2025 geregeld bedragen overgemaakt aan [eiseres] , zodat vermogen van hem is gaan toebehoren aan [eiseres] . Hiermee is voldaan aan een van de vereisten voor anderbeslag op de voet van artikel 94a Sv.

Aangezien het hier gaat om executoriaal beslag dat is gelegd in het kader van een aan [geëxecuteerde] opgelegde ontnemingsmaatregel, is [eiseres] te beschouwen als de in artikel 438 lid 6 Rv bedoelde derde, zodat zij in deze kort gedingprocedure zowel de Staat/het CJIB (de executant) als [geëxecuteerde] (de geëxecuteerde) heeft gedagvaard. [geëxecuteerde] is verschenen en heeft zijn standpunt toegelicht.

[geëxecuteerde] heeft onder meer naar voren gebracht dat het door het gerechtshof ’s-Hertogenbosch vastgestelde wederrechtelijk verkregen voordeel veel meer is dan het werkelijke voordeel dat hij heeft gehad. De vraag of het wederrechtelijk verkregen voordeel op de juiste wijze is vastgesteld kan echter geen rol spelen in deze kort gedingprocedure. Het arrest van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch is op 19 april 2016 onherroepelijk geworden zodat van het in dat arrest door het hof vastgestelde bedrag uit moet worden gegaan.

De vorderingen van [eiseres] zijn gericht tegen de Staat/het CJIB. [eiseres] komt op tegen het door de Staat/het CJIB op de voet van artikel 94a lid 4 en lid 5 Sv gelegde ‘anderbeslag’, in het bijzonder tegen het beslag op haar handelsvoorraad (de beelden), waarvan de executie is aangekondigd. In artikel 94 a lid 4, 5 en 6 Sv is het volgende bepaald:

‘4 Voorwerpen die toebehoren aan een ander dan degene aan wie, in het in het eerste lid bedoelde geval, de geldboete kan worden opgelegd of degene aan wie, in het in het tweede lid bedoelde geval, het wederrechtelijk verkregen voordeel kan worden ontnomen, of degene aan wie, in het in het derde lid bedoelde geval, de maatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht kan worden opgelegd, kunnen in beslag worden genomen indien voldoende aanwijzingen bestaan dat deze voorwerpen geheel of ten dele aan die ander zijn gaan toebehoren met het kennelijke doel de uitwinning van voorwerpen te bemoeilijken of te verhinderen, en die ander dit wist of redelijkerwijze kon vermoeden.

5 In het geval, bedoeld in het vierde lid, kunnen tevens andere aan de betrokken persoon toebehorende voorwerpen in beslag worden genomen, tot ten hoogste de waarde van de in het vierde lid bedoelde voorwerpen.

6 Onder voorwerpen worden verstaan alle zaken en alle vermogensrechtten.’

4.5.1.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat door De Staat/het CJIB voldoende aannemelijk is gemaakt dat voldaan is aan de voorwaarden voor het anderbeslag op grond van artikel 94a lid 4 en 5 Sv. Het volgende is daarvoor redengevend.

4.5.2.

Niet weersproken is dat [eiseres] twee jaar na afronding van de ontnemingsprocedure is opgericht. [geëxecuteerde] is de enige bestuurder, zijn partner en zoon zijn aandeelhouder. [eiseres] heeft in de dagvaarding aangevoerd dat [geëxecuteerde] slechts formeel bestuurder is en alle feitelijke activiteiten, die rond 2021 zijn gestart, door zijn partner worden ontplooid. Kennelijk heeft zij daarmee beoogd de betrokkenheid van [geëxecuteerde] bij de activiteiten van [eiseres] bewust klein te maken. [geëxecuteerde] ziet dat zelf anders. Ter zitting heeft hij immers verklaard keihard te werken in de onderneming van [eiseres] en zijn partner te ondersteunen bij het tranport. Een aannemelijke verklaring waarom [geëxecuteerde] desondanks niet op de loonlijst staat is door [eiseres] en [geëxecuteerde] niet gegeven. Niet aannemelijk is dat [geëxecuteerde] , zoals hij tijdens de zitting heeft verklaard, niet zoveel nodig heeft en liever heeft dat het geld van [eiseres] ten goede komt aan zijn partner en zoon. Zij staan immers ook niet op de loonlijst en ontvangen evenmin dividend vanuit [eiseres] . De gestelde rekening-courantverhouding tussen [eiseres] en [geëxecuteerde] is niet onderbouwd. Bij gebreke van jaarrekeningen – die zijn namelijk sinds de oprichting van [eiseres] – niet opgemaakt, zijn deze stellingen bovendien oncontroleerbaar.

4.5.3.

Onweersproken is gebleven dat er vanuit de drie vennootschappen regelmatig transacties hebben plaatsgevonden waarbij een (negatief) saldo op de tegenrekening werd opgewaardeerd (zowel door de vennootschappen richting [geëxecuteerde] in privé als tussen de vennootschappen onderling). Evenmin is weersproken dat er vanaf de bankrekening van [eiseres] regelmatig privéuitgaven ten behoeve van [geëxecuteerde] zijn gedaan. Een plausibele verklaring voor die transacties heeft [eiseres] en ook [geëxecuteerde] niet kunnen geven.

4.5.4.

Het heeft er naar het oordeel van de voorzieningenrechter dan ook alle schijn van dat [geëxecuteerde] financieel uit het zicht probeert te blijven van De Staat/het CJIB, door geldstromen via de vennootschappen te laten verlopen. Daarbij neemt hij mede in aanmerking dat de Staat/het CJIB onweersproken heeft gesteld dat uit de veroordelingen in de strafzaken blijkt dat [geëxecuteerde] in het verleden ook al gebruik maakte van vennootschappen om zelf buiten schot te blijven.

4.5.5.

Vast staat in elk geval dat in de periode 2020-2025 [geëxecuteerde] een bedrag van € 62.606,54 heeft overgemaakt van zijn privé bankrekening naar de bankrekeningen van [eiseres] , dit kennelijk met het doel verhaal door de Staat/het CJIB te bemoeilijken of te verhinderen. Een aannemelijke verklaring voor deze vermogensverschuiving is immers uitgebleven.