Verbintenissenrecht

Overeenkomst van geldlening; woekerboete van € 5.000 per week; ongelimiteerd en disbalans afdekken risico…

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
3 november 2026
Zaaknummer
C/09/702464
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Advocaat
mr. P.A. Josephus Jitta, mr. F. van Schaik
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32238
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Overeenkomst van geldlening; woekerboete van € 5.000 per week; ongelimiteerd en disbalans afdekken risico uitlener en hoogte hoofdsom; nietig artikel 3:40 BW;

Uitspraak

RECHTBANK Den Haag

Team Handel

Zaaknummer: C/09/702464 / HA ZA 26-334

Vonnis van 4 november 2026

in de zaak van

[partij A] ,

wonende te [woonplaats],

eisende partij in conventie,

verwerende partij in reconventie,

hierna te noemen: [partij A],

advocaat: mr. P.A. Josephus Jitta,

tegen

[partij B] B.V.,

gevestigd te [vestigingsplaats],

gedaagde partij in conventie,

eisende partij in reconventie,

hierna te noemen: [partij B],

advocaat: mr. F. van Schaik.

1 Waar gaat deze zaak over?

1.1.

Deze zaak gaat over het terugbetalen van een kortlopende geldlening van € 125.000,- door [partij B] aan [partij A]. Partijen zijn ook een bonus, een eenmalige boete en een wekelijkse boete overeengekomen. [partij B] heeft de lening niet tijdig en niet volledig terugbetaald. Partijen zijn het niet eens over het bedrag dat nog moet worden terugbetaald. [partij A] vindt dat [partij B] € 372.900,- moet terugbetalen (het restant van de lening, de bonus, de eenmalige boete en de wekelijkse boete, vermeerderd met rente). [partij B] vindt dat de gemaakte afspraken over de bonus, de eenmalige boete en de wekelijkse boete in strijd zijn met de wet (artikel 3:40 BW) en daarom nietig zijn. De rechtbank oordeelt dat de wekelijkse boete nietig is en wijst dat deel van de vordering van [partij A] af. [partij B] wordt wel veroordeeld tot het betalen van het restant van de hoofdsom, vermeerderd met rente, de bonus en de eenmalige boete.

2 De procedure

2.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

  • de dagvaarding van 25 maart 2026 met 9 producties;

  • de conclusie van antwoord met één productie, inclusief eis in reconventie;

  • de conclusie van antwoord in reconventie;

  • het bericht van [partij A] met producties 10 tot en met 17;

  • de brief van de rechtbank waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald.

2.2.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden op
22 september 2026. Daarvan is een proces-verbaal opgemaakt. [partij A] was hierbij aanwezig, vergezeld door zijn advocaten mr. P.A. Josephus Jitta en mr. A.J. Edzes Koerts. Namens [partij B] was de heer [directeur partij B] (hierna: [directeur partij B]) aanwezig, directeur-grootaandeelhouder van [partij B], vergezeld door zijn advocaat mr. F. Van Schaik.

2.3.

Ten slotte is vonnis bepaald op vandaag.

3 De feiten

3.1.

[partij A] is een ondernemer die zich – doorgaans via zijn investeringsmaatschappij – onder meer bezighoudt met het verstrekken van uiteenlopende financieringen aan natuurlijke personen en bedrijven.

3.2.

[partij B] is de persoonlijke holding van [directeur partij B].

3.3.

Op 24 december 2024 hebben partijen een overeenkomst van geldlening gesloten. Daarin staat onder andere dat [partij B] een bedrag van € 125.000,- (hierna: de hoofdsom) leent van [partij A] tegen een rente van 6% per jaar. In artikel 3 van de overeenkomst staat dat [partij B] een eenmalige bonus betaalt van € 25.000,- (hierna: de bonus) aan [partij A] voor het verstrekken van de lening. In artikel 4 staat dat de bonus en de hoofdsom uiterlijk 31 maart 2025 moeten zijn (terug)betaald. Als dat niet is gebeurd, dan bepaalt artikel 5 dat [partij B] ook een eenmalige boete van € 50.000,- (hierna: de eenmalige boete) moet betalen.

3.4.

Op 24 december 2024 heeft [partij A] € 25.000,- overgemaakt aan [partij B]. Op 4 januari en 4 februari 2025 heeft [partij A] € 50.000,- overgemaakt.

3.5.

Op 27 maart 2025 heeft [partij A] een whatsappbericht gestuurd aan [directeur partij B]:

“(…), d-day komt in zicht. Gaat aflossing lukken?

3.6.

Op 29 maart 2025 heeft [partij B] daarop gereageerd:

“(…) Ik kan niet aflossen voor 1 april. Ik heb een aandelenpakket verkocht aan een Amerikaanse investeringsmij. Ik verwacht in de loop van volgende week te horen wanneer zij 800 k overmaken. Daarnaast ben ik nog in afwachting van aflossing van leningen van minimaal 2 mio in juni. Later dan ik had verwacht. Ik betreur deze gang van zaken. Ik ben er iedere dag mee bezig. Mogelijk heb ik nog een oplossing. (…)”

3.7.

Op 6 april 2025 heeft [partij B] € 25.000,- betaald aan [partij A].

3.8.

Op 13 mei 2025 heeft [partij B] een whatsappbericht gestuurd aan [partij A]:

“(…) Vandaag bericht ontvangen van de Amerikanen dat er voortgang wordt gemaakt., Ik stel toch voor geen kosten van een advocaat te maken maar de boeterente te verhogen. Ik denk daarbij aan 5 k per week. Vanaf maandag ben ik weer in Nederland er mee bezig. In mijn zakelijke leven van 60 jaar ben ik voor het eerst in deze situatie. (…)”

3.9.

Op 14 mei 2025 heeft [partij A] daarop gereageerd:

“(…) De boete rente wordt per vandaag 14 mei per week verhoogd met 5k. Dat betekent naast de bonus van 25k, de boete van 50k en de lopende rente 6%, per vandaag wekelijks een verhoging van de boete van 5k zolang de lening in zijn geheel niet is afgelost. (…)”

3.10.

Op 27 mei 2025 heeft [partij B] € 10.000,- betaald aan [partij A].

3.11.

Op 12 augustus 2025 heeft [partij B] een door [partij A] gemaakt overzicht van de toen uitstaande schuld ondertekend.

3.12.

In de periode oktober 2025 tot en met januari 2026 hebben partijen op verschillende momenten contact gehad over het moment van terugbetaling. [partij B] heeft toen verschillende keren toegezegd te gaan betalen.

3.13.

Op 20 maart 2026 heeft [partij B] € 25.000,- betaald aan [partij A], onder vermelding van “aflossing hoofdsom lening”.

3.14.

Op 21 april 2026 heeft [partij B] € 25.000,- betaald aan [partij A].

4 Het geschil

in conventie:

4.1.

[partij A] vordert dat de rechtbank, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, [partij B] veroordeelt tot betaling van € 372.900,-, vermeerderd met contractuele rente van 6%, een wekelijks oplopende boete van € 5.000,- totdat het volledige bedrag is betaald, buitengerechtelijke kosten van € 3.939,50, beslagkosten en de proceskosten.

4.2.

[partij A] baseert zijn vordering op het volgende. Tussen partijen is een leningsovereenkomst tot stand gekomen. In die overeenkomst is afgesproken dat [partij B] € 125.000,- leende tegen 6% rente per jaar en uiterlijk 31 maart 2025 het bedrag zou terugbetalen. Ook is afgesproken dat [partij B] een zogeheten bonus zou betalen van € 25.000,- en een eenmalige boete van € 50.000,- is verschuldigd als niet op tijd is terugbetaald. [partij B] betaalde niet alles op tijd terug en daarom hebben partijen naderhand afgesproken dat [partij B] ook een wekelijkse boete van € 5.000,- is verschuldigd. [partij B] heeft tot de datum van de dagvaarding slechts een gedeelte van het opeisbare bedrag terugbetaald.

4.3.

[partij B] is het hier niet mee eens en vindt dat de vordering grotendeels moet worden afgewezen. Zij is van mening dat [partij A] nog slechts € 40.000,- (de restant hoofdsom) tegoed heeft, te vermeerderen met 6% rente. De overige afspraken zijn nietig want deze zijn gemaakt in strijd met de goede zeden uit artikel 3:40 BW, dan wel is de rechtshandeling die tot aanvaarding leidde van die afspraken vernietigbaar op grond van artikel 3:44 lid 3 BW of is een beroep daarop door [partij A] naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar (artikel 6:248 lid 2 BW). [partij B] bestrijdt dat er buitengerechtelijke kosten zijn gemaakt dan wel betoogt dat die kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen. Daarnaast voert zij aan dat het beslag ten onrechte is gelegd en dat de kosten daarvan voor rekening moeten blijven van [partij A] dan wel dat de kosten worden beperkt tot aan het ambtelijk tarief uit het Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders.

in reconventie

4.4.

[partij B] vordert dat de rechtbank, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, de afspraken tussen partijen over de bonus, de eenmalige boete van € 50.000,- en de wekelijkse boete van € 5.000,- per week nietig verklaart wegens strijd met de goede zeden uit artikel 3:40 BW dan wel de rechtshandelingen die daartoe hebben geleid vernietigt wegens misbruik van omstandigheden als bedoeld in artikel 3:44 lid 3 BW, vermeerderd met de proceskosten.

4.5.

[partij A] weerspreekt dat sprake zou zijn van afspraken in strijd met de goede zeden dan wel tot stand zou zijn gekomen door misbruik van omstandigheden.

5 De beoordeling

in conventie en reconventie

5.1.

De vorderingen van partijen zien allebei op gestelde verplichtingen uit de overeenkomst. De vordering in conventie en de vordering in reconventie worden daarom gezamenlijk beoordeeld.

[partij B] moet restant hoofdsom inclusief de contractuele rente van 6% betalen

5.2.

Partijen zijn het erover eens dat [partij B] in totaal € 85.000,- heeft betaald. Volgens [partij B] zijn de betalingen bedoeld als aflossing op de hoofdsom, zodat de rechtbank dit bedrag daarop in mindering brengt. Daarmee staat vast dat [partij B] nog een bedrag van € 40.000,- aan [partij A] is verschuldigd, te vermeerderen met de contractuele rente van 6%. Uit artikel 2 van de overeenkomst volgt dat de rente wordt berekend over de in die periode nog uitstaande hoofdsom. Omdat [partij B] op vier verschillende momenten heeft afgelost, is zij 6% rente verschuldigd over:

  • een bedrag van € 125.000,-, vanaf 31 maart 2025 tot 6 april 2025;

  • een bedrag van € 100.000,-, vanaf 6 april 2025 tot 27 mei 2025;

  • een bedrag van € 90.000,-, vanaf van 27 mei 2025 tot 20 maart 2026;

  • een bedrag van € 65.000,- vanaf 20 maart 2026 tot 21 april 2026;

  • een bedrag van € 40.000,-, vanaf 21 april 2026 tot de dag van volledige betaling.

5.3.

In totaal bedraagt de contractuele rente tot vandaag € 7.090,-. [partij B] zal dus worden veroordeeld tot betaling van € 47.090,-, zijnde de restant hoofdsom en de daarop verschuldigde contractuele rente tot vandaag.

[partij B] moet de bonus en de eenmalige boete betalen

5.4.

Het beroep van [partij A] op de afspraken over de bonus en de eenmalige boete moet volgens [partij B] om verschillende redenen worden verworpen. De rechtbank volgt haar daarin niet en wijst de reconventionele vordering in zoverre af.

Geen strijd met de goede zeden (artikel 3:40 BW)

5.5.

Het uitgangspunt is dat partijen contractsvrijheid hebben: zij mogen in de regel afspreken wat zij willen. In bepaalde gevallen begrenst de wet die vrijheid. Dat is bijvoorbeeld aan de orde wanneer een afspraak in strijd komt met de wet, goede zeden of openbare orde (artikel 3:40 BW). Bij de goede zeden, waarop [partij B] een beroep doet, staat de (on)toelaatbaarheid van de afspraak centraal. Bij een boete moet het gaan om een (woeker)boete die in een onaanvaardbare wanverhouding staat met de hoofdsom. Uit de rechtspraak volgt dat slechts in zeer uitzonderlijke omstandigheden daarvan sprake is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de afspraken over de bonus en de maandelijkse boete niet in strijd met de goede zeden. De volgende omstandigheden zijn daarbij van belang.

5.6.

Door het uitblijven en/of de vermindering van een drietal belangrijke inkomsten is [partij B] medio december 2024 in geldnood geraakt. Zij heeft toen contact gezocht met [partij A] en gevraagd of hij haar een kortlopende geldlening kon verstrekken. Bij de contacten daarover is [partij B] niet in detail getreden over de exacte redenen waarom zij de lening nodig had, maar heeft zij daarover op hoofdlijnen verteld. [partij A] wist dus slechts dat er ‘iets’ speelde met het uitblijven van verwachte inkomsten. Omdat [partij A] bereid was [partij B] snel uit de brand te helpen, heeft [partij B] voorgesteld om de bonus af te spreken. Naar eigen zeggen had [partij B] “een royale uitkering in het vooruitzicht en dus gunde ik [partij A] toen ook iets”.

5.7.

[partij A] heeft ter zitting verklaard dat hij in eerste instantie twijfelde of hij de geldlening moest verstrekken of niet. Volgens hem ging het om een risicovolle lening waar slechts een laag rentepercentage tegenover was gesteld. Uiteindelijk gaf hun onderlinge relatie de doorslag om de lening te verstrekken. De eenmalige boete is opgenomen in de overeenkomst om toch enige zekerheid te hebben. [partij B] kon daar naar eigen zeggen mee leven, want zij ging ervan uit dat zij [partij A] op tijd kon terugbetalen.

5.8.

[partij B] is door ondertekening van de overeenkomst akkoord gegaan met de desbetreffende afspraken. Ook na ondertekening van de overeenkomst heeft [partij B] niet gezegd of laten blijken dat het niet haar bedoeling was om de bonus of eenmalige boete af te spreken. Integendeel: in de correspondentie en het getekende overzicht met [partij A] heeft zij steeds aangegeven een en ander te willen betalen.

5.9.

De rechtbank stelt vast dat de bonus en de eenmalige boete, in totaal € 75.000, kunnen worden beschouwd als zekerheid voor de terugbetaling. Dat komt neer op een vergoeding van 60% ten opzichte van de hoofdsom voor een lening met een korte looptijd. Hoewel dat als een hoge vergoeding zou kunnen worden beschouwd, acht de rechtbank dat in deze situatie niet onaanvaardbaar. In dit geval is er geen sprake van een wanverhouding tussen de (hoogte van) de boete/zekerheid en het uitgeleende bedrag. Het gaat namelijk om een kortlopende lening die is verstrekt aan de persoonlijke holding van [directeur partij B], die inmiddels op leeftijd is en – naar eigen zeggen – lastig een reguliere financiering bij bijvoorbeeld een bank kan regelen. Daarbij geldt ook dat er buiten deze afspraken geen andere zekerheid is verstrekt. Van afspraken in strijd met de goede zeden is daarom geen sprake.

Geen misbruik van omstandigheden

5.10.

Het verweer en de reconventionele vordering van [partij B] inhoudende dat [partij A] bij het aangaan van deze afspraken misbruik van de omstandigheden zou hebben gemaakt, slaagt niet. Daarvoor is in elk geval nodig dat het gaat om bijzondere omstandigheden die maken dat degene die daarin verkeert, als gevolg daarvan onvrij is en daardoor in een zwakke positie verkeert. Ook moet de wederpartij bekend zijn met die bijzondere omstandigheden. [partij B] heeft echter onvoldoende concreet gemaakt dat sprake is van bijzondere omstandigheden en dat die omstandigheden bekend waren bij [partij A]. Zij heeft immers ter zitting verklaard dat [partij A] alleen op hoofdlijnen is ingelicht. Het hiervoor weergegeven citaat van [partij B] bij overweging 5.6., duidt ook niet op misbruik van omstandigheden.

Niet onaanvaardbaar naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid

5.11.

Het beroep op artikel 6:248 lid 2 BW door [partij B] slaagt ook niet. De stelplicht en bewijslast van feiten en omstandigheden die een beroep op deze bepaling kunnen rechtvaardigen, rust op [partij B]. Zij heeft onvoldoende onderbouwd dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat [partij A] zich op de bewuste afspraken beroept.

Conclusie

5.12.

De rechtbank zal [partij B] dan ook veroordelen tot betaling aan [partij A] van de bonus van € 25.000,- en de eenmalige boete van € 50.000,-. Anders dan door [partij A] gevorderd, is over deze bedragen geen contractuele rente overeengekomen. In zoverre wordt de vordering van [partij A] afgewezen.

De afgesproken wekelijkse boete van € 5.000,- is nietig

5.13.

[partij B] heeft ook aangevoerd dat de wekelijkse boete onder meer in strijd is met de goede zeden uit artikel 3:40 BW. Zoals hiervoor is overwogen, gaat het bij de beoordeling daarvan om de verhouding tussen het risico dat de uitlener ([partij A]) loopt en de hoogte van het uitgeleende bedrag. De rechtbank is met [partij B] van oordeel dat de wekelijkse boete van € 5.000,- in een onaanvaardbare wanverhouding staat met de hoofdsom. De volgende omstandigheden spelen daarbij een rol.

5.14.

Op 14 mei 2025 hebben partijen de wekelijkse boete afgesproken. Deze boete is niet gemaximeerd en komt boven op de eerder gemaakte afspraken over de rente, de bonus en de eenmalige boete. Op dit moment is de wekelijkse boete opgelopen tot € 385.000,-. Dat komt neer op een vergoeding van 385% ten opzichte van de op 14 mei 2025 openstaande hoofdsom (€ 100.000,-). Door het ontbreken van een koppeling met de hoofdsom is dit percentage steeds hoger geworden en blijft dit stijgen. Als zou worden uitgegaan van de huidige openstaande hoofdsom (€ 40.000,-), dan komt dat neer op een vergoeding van 962,5%. Dat brengt de rechtbank tot de conclusie dat de wekelijkse boete in een wanverhouding staat met het risico dat [partij A] loopt bij het onbetaald laten door [partij B]. Een aanzienlijk deel van het risico was immers al afgedekt met de bonus, de eenmalige boete en de contractuele rente van 6%. Ook valt niet in te zien waarom de prijs voor dat risico (de wekelijkse boete) onbeperkt zou moeten zijn. Ter zitting heeft [partij A] laten merken dat ook hij de wekelijkse boete buitensporig vond. Dat [partij B] de wekelijkse boete zelf heeft geïnitieerd en onder andere heeft bevestigd via ondertekening van het overzicht op 12 augustus 2025, is in dit geval niet doorslaggevend.

5.15.

Alles afwegend komt de rechtbank tot de conclusie dat de gevorderde wekelijkse boete op een nietige rechtshandeling berust, zodat de vordering tot betaling van de wekelijkse boete moet worden afgewezen. De overige door [partij B] gevoerde verweren hoeven daarom niet meer te worden besproken. Omdat de afspraak over de wekelijkse boete in conventie nietig is verklaard, heeft [partij B] geen belang meer bij haar daarop betrekking hebbende reconventionele vordering (artikel 3:303 BW). [partij B] wordt daarom ten aanzien van die reconventionele vordering niet-ontvankelijk verklaard.

Conclusie

5.16.

Uit het voorgaande volgt dat de vorderingen van [partij A] zullen worden toegewezen tot een bedrag van € 122.090 (restant van de hoofdsom van € 40.000, vermeerderd met de contractuele rente tot vandaag van € 7.090,-, de bonus van € 25.000,- en de eenmalige boete van € 50.000).

De buitengerechtelijke incassokosten

5.17.

[partij A] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Deze vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit BIK). Aan de wettelijke eisen voor een vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten is voldaan. De vergoeding voor incassokosten wordt in beginsel berekend als percentage van het bedrag dat de schuldenaar aan de schuldeiser is verschuldigd. In dit geval wordt een bedrag van € 122.090,- toegewezen en zijn partijen gehouden aan de rekenwijze uit het Besluit BIK. Dat betekent dat het bedrag als volgt wordt berekend: € 875,- + € 1.220,90 (1% van de toegewezen hoofdsom € 122.090,- minus € 10.000,-). Daarom zal een bedrag van € 2.095,90 worden toegewezen als vergoeding buitengerechtelijke incassokosten.

De beslagkosten en proceskosten in conventie en reconventie

5.18.

[partij A] vordert [partij B] te veroordelen tot betaling van de beslagkosten van € 1.479,49. [partij B] heeft daartegen verweer gevoerd. Artikel 706 Rv bepaalt dat de beslagkosten van de beslagene kunnen worden teruggevorderd. Dat is anders wanneer het beslag nietig, onnodig of onrechtmatig is. Niet is gebleken dat daarvan sprake is, onder meer omdat de vordering van [partij A] grotendeels wordt toegewezen. Daarom is de vordering tot betaling van de beslagkosten van [partij A] toewijsbaar, maar wel tot een lager bedrag dan is gevorderd. De deurwaarderskosten die aan de beslagene ([partij B]) in rekening mogen worden gebracht, zijn vastgelegd in het Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders (Btag). Daarin staan standaardbedragen voor door de deurwaarder verrichte ambtshandelingen in het kader van beslaglegging. Als de deurwaarder aan de opdrachtgever hogere bedragen dan de standaardbedragen in rekening brengt, komt het meerdere voor rekening van de opdrachtgever.

5.19.

Op basis van de bedragen vermeld in de overgelegde exploten komt de rechtbank tot een bedrag van € 1.390,88 aan kosten voor de deurwaardersexploten. [partij B] gaat terecht uit van een bedrag van € 320,47 (incl. btw) per beslagexploot (nr. 60 conclusie van antwoord/eis in reconventie). Er zijn vier beslagexploten opgesteld, vermeerderd met eenmalige overbetekeningskosten van € 109,- (incl. btw). [partij B] is niet gehouden het bedrag dat de deurwaarder daar bovenop aan [partij A] in rekening heeft gebracht, te betalen. Het meerdere komt voor rekening van [partij A]. De beslagkosten van [partij A] worden daarom vastgesteld op € 1.390,88.

5.20.

[partij B] is in conventie in overwegende mate in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [partij A] worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

151,94

- griffierecht

€

2.803,00

- salaris advocaat

€

5.770,00

(2 punten × € 2.885,00)

- nakosten

€

148,00

(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

8.872,94

5.21.

[partij B] is in reconventie in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De vordering tot (ver)nietigverklaring van de bonus en de maandelijkse boete wordt afgewezen. Aan de beoordeling van de vordering tot nietigverklaring van de wekelijkse boete wordt niet toegekomen, omdat het door [partij B] opgeworpen verweer in conventie slaagt. De vorderingen in conventie en reconventie hangen nauw met elkaar samen en daarom begroot de rechtbank de verrichte proceshandelingen in reconventie op een half punt per handeling, in totaal 1 punt. De proceskosten van [partij A] worden begroot op:

- salaris advocaat

€

2.885,00

(1 punt x € 2.885,00)

- nakosten

€

148,00

(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

3.033,00

5.22.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten in conventie en reconventie wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

Dit vonnis is uitvoerbaar bij voorraad

5.23.

[partij A] heeft gevorderd het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren. Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen. [partij B] heeft hier geen verweer tegen gevoerd. De rechtbank wijst deze vordering toe.

6 De beslissing

De rechtbank:

in conventie

6.1.

veroordeelt [partij B] om aan [partij A] te betalen:

  • een bedrag van € 40.000,-, zijnde het restant van de hoofdsom, te vermeerderen met de contractuele rente van 6% vanaf 5 november 2026 tot de dag waarop alles is betaald,

  • een bedrag van € 7.090,-, zijnde de tot vandaag verschuldigde contractuele rente van 6%,

  • een bedrag van € 25.000,-, zijnde de overeengekomen bonus,

  • een bedrag van € 50.000,-, zijnde de overeengekomen eenmalige boete,

6.2.

veroordeelt [partij B] om aan [partij A] te betalen een bedrag van € 2.095,90 aan buitengerechtelijke kosten,

6.3.

veroordeelt [partij B] in de beslagkosten, vastgesteld op € 1.390,88,

6.4.

veroordeelt [partij B] in de proceskosten van € 8.872,94, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [partij B] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, en te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

in reconventie

6.5.

verklaart [partij B] niet-ontvankelijk in haar vordering tot nietigverklaring van de afspraak over de wekelijkse boete,

6.6.

wijst de overige vorderingen van [partij B] af,

6.7.

veroordeelt [partij B] in de proceskosten van € 3.033,-, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [partij B] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, en te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

in conventie en in reconventie

6.8.

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

6.9.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. R.P.M.G. van den Boorn en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.

Artikel 6:43 lid 1 BW bepaalt dat de toerekening van een betaling die op twee of meer verbintenissen tegenover dezelfde schuldeiser kan worden toegerekend, plaatsvindt op de verbintenis die de schuldenaar bij de betaling aanwijst. Zie bijvoorbeeld Hof Leeuwarden 5 juli 2011, ECLI:NL:GHLEE:2011:BR0354, Hof Arnhem-Leeuwarden 25 maart 2025, ECLI:NL:GHARL:2025:1812 en rechtbank Midden-Nederland 11 oktober 2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:5221. Zie bijvoorbeeld rechtbank Den Haag 22 oktober 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:23521, r.o. 4.4. Artikel 3:44 lid 3 BW. 14 mei 2025 tot 4 november 2026 = 77 weken van € 5.000,- per week. HR 19 februari 2021, ECLI:NL:HR:2021:273, rov. 3.8.1. Artikel 233 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.