Afwijzing vordering ontneming. Hoewel de rechtbank aanwijzingen ziet dat de veroordeelde wederrechtelijk…

Strafrecht

Meervoudige kamer

Parketnummer: 09/067503-22 (ontneming)

Datum uitspraak: 25 april 2025

Vonnis ingevolge artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht

De rechtbank Den Haag heeft op de vordering van het openbaar ministerie en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak ten aanzien van de veroordeelde:

[veroordeelde] ,

geboren op [geboortedag] 1982 te [geboorteplaats] ,

BRP-adres: [adres] , [postcode] [plaats] ( [provincie] ).

Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 22 november 2024 en 11 april 2025.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het standpunt dat de officier van justitie

mr. M.C. Stolk op de terechtzitting van 11 april 2025 heeft ingenomen.

De inleidende schriftelijke vordering van het openbaar ministerie strekt ertoe dat de rechtbank het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel zal schatten en vaststellen op een bedrag van € 1.382.500,- en aan de veroordeelde de verplichting oplegt tot betaling aan de Staat van dat bedrag. De officier van justitie heeft ter terechtzitting het standpunt ingenomen dat het wederrechtelijk verkregen voordeel is te schatten op genoemd bedrag van € 1.382.500,- en/of een bedrag van € 486.000,-.

De veroordeelde is op 25 april 2025 door deze rechtbank, voor zover van belang, veroordeeld wegens het medeplegen van;

De rechtbank overweegt als volgt. Op grond van artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht (Sr) kan de rechtbank op vordering van de officier van justitie aan de veroordeelde een betalingsverplichting opleggen ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel, indien aannemelijk is dat of dat misdrijf of andere strafbare feiten op enigerlei wijze ertoe hebben geleid dat de veroordeelde wederrechtelijk voordeel heeft verkregen. Op grond van artikel 36e, vijfde lid, Sr stelt de rechter het bedrag vast waarop dit voordeel wordt geschat.

Aan de bedragen die in het ontnemingsrapport en door de officier van justitie genoemd zijn, ligt ten grondslag dat de veroordeelde de beschikking moet hebben gehad over de geldbedragen die gemoeid moeten zijn geweest met de aankoop van specifieke hoeveelheden harddrugs. Deze hoeveelheden harddrugs heeft de veroordeelde moeten kopen voor de marktprijs en aangezien hij onvoldoende legale inkomsten geniet, moet het geld waarmee die harddrugs betaald zijn volledig bestaan uit opbrengsten van door de veroordeelde andere gepleegde strafbare feiten. Die opbrengsten vormen wederrechtelijk verkregen voordeel.

Het (straf)dossier bevat naar het oordeel van de rechtbank voldoende aanwijzingen dat de veroordeelde wederrechtelijk voordeel heeft verkregen uit eerder gepleegde, andere strafbare feiten, te weten de handel in harddrugs. De rechtbank kan echter op basis van het dossier de hoogte van dat voordeel niet schatten. Dat de verdachte (mogelijk) geldbedragen voorhanden heeft gehad voor de inkoop van harddrugs, brengt niet zonder meer mee dat die geldbedragen enkel en alleen eerder door de verdachte wederrechtelijk verkregen voordeel betreffen. Uit het dossier kan immers niet worden afgeleid dat door hem wederrechtelijk verkregen voordeel de enige financieringsbron kan zijn.

Verder kan op basis van het dossier niet worden vastgesteld dat de veroordeelde daadwerkelijk drugs heeft verkocht, hoeveel geld hij daarvoor ontvangen zou hebben en welk deel c.q. percentage van die bedragen bestemd was voor de veroordeelde, zodat de rechtbank ook op deze wijze het wederrechtelijk verkregen voordeel niet kan schatten.

Bij gebrek aan voldoende aanknopingspunten voor de vaststelling van het concrete wederrechtelijk verkregen voordeel, zal de rechtbank de vordering van de officier van justitie dan ook afwijzen.

De rechtbank:

wijst af de vordering van het openbaar ministerie ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel.

Dit vonnis is gewezen door

mr. H.P.M. Meskers, voorzitter,

mr. C.M.A. de Koning, rechter,

mr. Y.H.M. de Groot, rechter,

in tegenwoordigheid van mr. M. den Besten, griffier,

en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 25 april 2025.