Strafrecht overig
Veroordeling voor afpersing in vereniging. Gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en oplegging van…
Rechtbank Den Haag, 10 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33068 · Rechtbank Den Haag · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33068
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 09/339060-24
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33068
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling voor afpersing in vereniging. Gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en oplegging van artikel 38v maatregel met dadelijke uitvoerbaarheid. Vorderingen benadeelde partijen (deels) toegewezen.
Uitspraak
Rechtbank DEN HAAG
Strafrecht
Meervoudige kamer
Parketnummer: 09/339060-24
Datum uitspraak: 10 november 2026
Tegenspraak
De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:
[verdachte] ,
geboren op [geboortedatum 1] 1976 te [geboorteplaats] ,
op dit moment zonder bekende woon- of verblijfplaats hier te lande.
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 21 mei 2026 en 27 oktober 2026 (inhoudelijke behandeling).
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. A.J. Algera en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsvrouw mr. L.A. Versteegh naar voren is gebracht.
2 De tenlastelegging
Aan de verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging - ten laste gelegd dat:
hij op of omstreeks 22 oktober 2024 te Zoetermeer, en/of Amsterdam, althans (elders) in Nederland tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of een ander
wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld
[aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag van 11.855
euro en/of een geldbedrag van ongeveer 5.000 euro, in elk geval enig goed, dat/die
geheel of ten dele aan die [aangever] en/of [bedrijf 1] en/of een derde
toebehoorde(n), door
- die [aangever] in het gezicht te slaan, en/of
- die [aangever] vast te pakken en/of vast te houden en/of in een stoel te duwen, en/of
- die [aangever] meermalen in het gezicht en/of op het hoofd te stompen/slaan, en/of
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je bent projecten achter onze rug aan het doen” of
“Je doet klussen achter onze rug”, althans woorden van gelijke aard of strekking,
en/of
- tegen die [aangever] te zeggen dat hij veel geld moet terugbetalen, althans woorden
van gelijke strekking, en/of
- die [aangever] in het gezicht of op het hoofd te stompen/slaan (ten gevolge waarvan
die [aangever] tijdelijk het bewustzijn heeft verloren), en/of
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je gaat die 50K van Beverwijk terugbetalen, je gaat
die 10K van [medeverdachte 1] terugbetalen, je gaat die 4K van Hoofddorp terugbetalen, je gaat
ons deel van Den Haag terugbetalen”, althans woorden van gelijke aard of
strekking, en/of
- (noppen)folie of zeil op de vloer te leggen en/of een stoel op de folie of het zeil te
plaatsen en/of die [aangever] naar die stoel te duwen, en/of die [aangever] aan de jas
(mee) te trekken in de richting van die stoel, en/of
- te roepen/zeggen: “Breng die hamer, breng die hamer”, althans woorden van
gelijke aard of strekking, en/of
- met een hamer voor die [aangever] te staan en (meermalen) te roepen/zeggen dat
die [aangever] moet gaan betalen, althans woorden gelijke aard of strekking, en/of
meermalen met die hamer op die stoel te slaan, en/of
- te zeggen: “Ik weet niet wil kijken; je mag kijken; als je er niet tegen kan, dan kan je
beter niet kijken”, althans woorden van gelijke aard of strekking, en/of
- die [aangever] te sommeren zijn telefoon te openen en/of (op zijn telefoon) naar zijn
rekeningen te gaan, en/of
- die [aangever] te sommeren een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro (van de
zakelijke rekening van de vrouw van [aangever] ) over te boeken naar de rekening van
[bedrijf 2] B.V, en/of
- tegen die [aangever] te zeggen dat ze meer geld willen, dat hij in een kofferbak zou
verdwijnen als hij niet zou betalen, en dat hij nog niet van hen af was en/of tegen
die [aangever] te schreeuwen/roepen: “Je hebt geld, waar kunnen we nog geld
ophalen”, althans woorden van gelijke aard of strekking, en/of
- met die [aangever] naar Amsterdam te rijden naar een persoon die [aangever] nog
ongeveer 5.000 euro schuldig was, en/of
- die [aangever] dat geldbedrag af te laten geven, althans dat geldbedrag van [aangever]
in ontvangst te nemen;
3 De bewijsbeslissing
Inleiding
Deze strafzaak vindt haar oorsprong in een zakelijk geschil tussen aangever [aangever] enerzijds en de medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] anderzijds, dat verband houdt met hun gezamenlijke onderneming [bedrijf 2] . Op 22 oktober 2024 heeft in een loods aan de [adres] in Zoetermeer een ontmoeting plaatsgevonden waarbij is gesproken over geldbedragen die [aangever] volgens [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] nog aan hen verschuldigd was. Aansluitend is [aangever] met een aantal personen vanaf de loods naar Amsterdam gereden, waar hij een geldbedrag heeft opgehaald. Naar aanleiding van deze gebeurtenissen worden vier personen vervolgd voor afpersing in vereniging: de verdachte en zijn medeverdachten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] .
Volgens [aangever] is hij in de loods door meerdere personen, waaronder de verdachte, mishandeld en bedreigd en is hij onder dwang bewogen tot het overmaken van geld en het ophalen van een contant geldbedrag in Amsterdam. De vier verdachten hebben dit grotendeels betwist. De aanwezigheid van [medeverdachte 3] in de loods wordt door alle vier verdachten ontkend.
De andere drie verdachten hebben – kort samengevat – verklaard dat sprake was van een hoogoplopende discussie over het zakelijke geschil, waarbij zij weliswaar blijk gaven van hun boosheid en met stemverheffing spraken, maar waarbij geen fysiek geweld is gebruikt en geen bedreigingen zijn geuit. De verdachte heeft wel erkend [aangever] eenmaal met een vuist te hebben geslagen.
De verklaringen over hetgeen zich op 22 oktober 2024 heeft afgespeeld lopen daarmee wezenlijk uiteen. Bij de beoordeling van het ten laste gelegde komt dan ook in belangrijke mate betekenis toe aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [aangever] en de mate waarin deze steun vindt in de overige bewijsmiddelen.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Volgens haar is de verklaring van aangever betrouwbaar en wordt deze bevestigd door de verklaringen van de verdachte zelf, de verklaringen van zijn medeverdachten, het letsel dat bij aangever is vastgesteld en de tapgesprekken. De verdachte heeft bewust en nauw samengewerkt met zijn medeverdachten om het geld van aangever te verkrijgen, en aangever heeft dat geld overgemaakt en afgegeven omdat hij daartoe door geweld en bedreiging met geweld werd gedwongen. Dat de verdachte en zijn medeverdachten mogelijk recht hadden op enige betaling, staat volgens de officier van justitie aan het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling niet in de weg, nu zij met hun handelen de grenzen van het maatschappelijk betamelijke in vergaande mate hebben overschreden.
Het standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft namens de verdachte integrale vrijspraak bepleit. Volgens de verdediging heeft de verdachte weliswaar aangever een vuistslag gegeven, maar kwam die voort uit een emotionele uitbarsting en stond deze los van het zakelijke geschil en de betaling van geldbedragen. Van een bewuste en nauwe samenwerking met de medeverdachten en van het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling is daarom geen sprake. Voorts heeft de verdediging aangevoerd dat aangever tegenstrijdig heeft verklaard.
Gebruikte bewijsmiddelen
De rechtbank heeft de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden in de bijlage opgenomen.
Bewijsoverwegingen
De betrouwbaarheid van de verklaring van aangever
De rechtbank acht de verklaring van aangever [aangever] betrouwbaar. Aangever heeft gedetailleerd en op de essentiële onderdelen consistent verklaard over hetgeen zich op 22 oktober 2024 in het bedrijfspand aan de [adres] in Zoetermeer heeft afgespeeld en over de daaropvolgende rit naar Amsterdam. Zijn verklaring vindt op wezenlijke onderdelen steun in de overige bewijsmiddelen, waaronder de verklaring van de verdachte zelf.
De verdachte heeft bij de politie verklaard dat hij op 22 oktober 2024 in de loods aanwezig was toen aangever daar kwam, dat hij aangever eenmaal met de vuist op de linkerkant van zijn gezicht heeft geslagen, dat hij is meegereden naar Amsterdam, omdat aangever daar
€ 5.000,00 zou ophalen bij een klant en dat hij mee naar binnen is gegaan. De verklaring van de verdachte komt wat betreft zijn aanwezigheid in de loods, de vuistslag, de rit naar Amsterdam en het doel daarvan overeen met die van aangever. Het verschil zit in de vraag of daarnaast door hem en anderen geweld is gebruikt en bedreigingen zijn geuit om aangever tot betaling te dwingen. Op dat punt vindt de verklaring van aangever steun in de overige bewijsmiddelen, en maar die van de verdachte niet.
De verklaring van aangever over het door de verdachten gebruikte geweld vindt steun in het SEH-verslag, waarin licht traumatisch hersenletsel, zwelling links van de oogkas en drukpijn aan de linkerzijde van de kaak zijn vastgesteld. De drukpijn aan de kaak past bij de door de verdachte erkende vuistslag, die naar eigen zeggen “op de kaak, net onder het oor” was. Dat er daarnaast letsel is geconstateerd bij de oogkas, wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht van aangever.
Dat aangever door meerdere personen is geslagen, zoals hij heeft verklaard, volgt naar het oordeel van de rechtbank bovendien uit een getapt telefoongesprek tussen aangever en de verdachte op 25 oktober 2024. Daarin ontkent de verdachte niet dat aangever “zoveel klappen” heeft gehad, maar zegt hij dat “iedereen boos werd” vanwege aangevers leugens. Wanneer aangever hem confronteert met het zeil, de stoel en de hamer die de verdachte op verzoek van [medeverdachte 3] heeft aangereikt, weerspreekt de verdachte dat scenario niet. Hij stelt slechts dat aangever niet met de hamer is geraakt. Naar het oordeel van de rechtbank kan deze reactie van de verdachte slechts worden opgevat als een impliciete erkenning van het slaan met de hamer op de stoel waarop aangever zat. In het direct daaropvolgende gesprek met [naam 1] , dat de verdachte uit eigen beweging voerde, vertelt de verdachte lacherig dat aangever hem huilend heeft gebeld, erkent hij de klap en noemt hij als reden daarvoor niet een beschuldiging aan zijn eigen adres, maar “leugens” van aangever. Ook uit de reactie van [naam 1] blijkt dat deze van het slaan in de loods op de hoogte was.
Voorts sluiten de bij de doorzoeking aangetroffen hamers, de stoel met folie om de poten en het bubbeltjesplastic aan bij onderdelen van de verklaring van aangever. Deze voorwerpen bewijzen op zichzelf niet dat zij zijn gebruikt op de door aangever beschreven wijze, maar vormen in samenhang met de overige bewijsmiddelen aanvullende steun voor diens verklaring. Transactiegegevens bevestigen ten slotte dat op 22 oktober 2024 vanaf de rekening van [bedrijf 1] € 11.855,- -die op naam van de partner van aangever staat – is bijgeboekt op de rekening van [bedrijf 2] B.V. – de gezamenlijke onderneming van aangever en de de verdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] . Diezelfde dag zijn de betaalkaarten van aangever als rekeninghouder van laatstgenoemde rekening gedeactiveerd.
De raadsvrouw heeft gewezen op tegenstrijdigheden in de verklaringen van aangever, onder meer over de vraag wie de eerste klap gaf, het aantal klappen en zijn bewustzijnsverlies. Verder heeft zij in dit kader gewezen op de verklaring van [naam 2] dat hij geen letsel heeft gezien, op de omstandigheden dat het zeil en de hamer uitsluitend door aangever worden beschreven en dat het tapgesprek daarvoor geen steun biedt omdat aangever dat op aanwijzing van de politie voerde en de verdachte niet goed zou hebben geluisterd. Die omstandigheden vragen om behoedzaamheid, maar maken naar het oordeel van de rechtbank de verklaring van aangever niet onbetrouwbaar. De verschillen betreffen details van een gebeurtenis die zich snel voltrok en waardoor aangever overweldigd zal zijn. Over de kern van het gebeurde – de klappen, de stoel op het folie, de hamer, de overboeking onder dwang en de rit naar Amsterdam – heeft aangever vanaf de dag van het incident op verscheidene momenten consistent verklaard, en juist die kern wordt bevestigd door bewijsmiddelen die niet van aangever zelf afkomstig zijn. Dat aangever het tapgesprek op aanwijzing van de politie voerde, maakt de uitlatingen van de verdachte in dat gesprek niet minder zijn eigen uitlatingen, en dat de verdachte in een gesprek van ruim 36 minuten – waarin hij inhoudelijk reageerde – niet goed zou hebben geluisterd, acht de rechtbank ongeloofwaardig. Dat [naam 2] geen letsel heeft gezien, betekent niet dat dit er niet was – kneuzingen en bloeduitstortingen worden immers pas na enige tijd zichtbaar – en sluit ook niet uit dat verscheidene personen meerdere klappen hebben uitgedeeld. Uit het verslag van de SEH volgt immers het tegendeel; het in het ziekenhuis geconstateerde letsel wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht (op de oogkas en de kaak) van aangever.
Tussenconclusie
De rechtbank acht de verklaring van aangever dan ook betrouwbaar en zal deze voor het bewijs gebruiken.
Medeplegen
De rechtbank stelt voorop dat voor medeplegen sprake moet zijn van een bewuste nauwe samenwerking. De materiële en/of intellectuele bijdrage van de verdachte aan het strafbare feit moet van voldoende gewicht zijn geweest. Dat vooraf uitdrukkelijk afspraken zijn gemaakt, is daarvoor niet vereist; een bewuste en nauwe samenwerking kan ook tijdens de uitvoering ontstaan.
Uit de bewijsmiddelen volgt dat de verdachte niet slechts aanwezig was bij het incident, maar daaraan op verscheidene momenten actief heeft bijgedragen. Hij heeft aangever een vuistslag in het gezicht gegeven terwijl aangever door anderen werd vastgehouden en geslagen en hem werd voorgehouden dat hij veel geld moest betalen. De verdachte heeft vervolgens op aanwijzing van [medeverdachte 3] folie op de grond uitgerold en de stoel daarop gezet, waarna aangever door [medeverdachte 3] naar die stoel is geduwd. Hij heeft op verzoek van [medeverdachte 3] de hamer gepakt en aan [medeverdachte 3] gegeven, die daarmee voor aangever is gaan staan, herhaaldelijk heeft geroepen dat aangever moest betalen en die op de stoel heeft geslagen met die hamer. Nadat aangever onder die dreiging het bedrag van € 11.855,65 had overgemaakt en had gezegd dat hij bij een klant nog € 5.000,- kon ophalen, is de verdachte samen met een ander persoon in een auto achter de bus van aangever, waarin ook [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] zaten, naar Amsterdam gereden om dat bedrag op te halen. De verdachte heeft dus het decor van de bedreiging gebouwd, het dreigmiddel aangereikt, zelf geweld gebruikt en is meegegaan naar Amsterdam om het tweede geldbedrag op te halen.
De rechtbank heeft kennisgenomen van het verweer dat de verdachte niet wist dat aangever zou komen, niet deelnam aan een vooraf besproken plan en dat [medeverdachte 1] heeft verklaard dat de verdachte er “gewoon was om te werken”. Deze omstandigheden – zelfs als daarvan wordt uitgegaan – sluiten een bewuste nauwe samenwerking echter niet uit. Beslissend is niet wat de verdachte vooraf wist of met wie hij afspraken had gemaakt, maar wat hij heeft gedaan toen de confrontatie met aangever ontstond en vervolgens escaleerde. De verdachte heeft zich hiervan niet gedistantieerd, maar heeft met een vuistslag bijgedragen aan het geweld en vervolgens op ieder moment waarop een bijdrage werd gevraagd die bijdrage geleverd. Door zelf geweld te gebruiken en bij te dragen aan de dreiging daarmee heeft verdachte uitvoering gegeven aan de afpersing van aangever door hem en zijn medeverdachten. Daarom heeft hij als medepleger van die afpersing te gelden.
Het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling en het causale verband
De raadsvrouw heeft aangevoerd dat de vuistslag voortkwam uit persoonlijke boosheid over beschuldigingen aan het adres van de verdachte en niet was gericht op het afdwingen van de afgifte van geld, en dat de verdachte als werknemer geen belang had bij het zakelijke geschil, niets van het geld heeft ontvangen en hooguit een eigen aanspraak van € 750,00 aan loon had.
De rechtbank stelt voorop dat voor afpersing niet is vereist dat iedere afzonderlijke geweldshandeling is verricht met het oogmerk de afgifte van geld af te dwingen. Evenmin is vereist dat de verdachte zichzelf wilde bevoordelen. Het oogmerk kan ook zijn gericht op de bevoordeling van een ander. Wel moet het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling bij de verdachte zelf aanwezig zijn en moet het geweld of de bedreiging in het voor afpersing vereiste verband staan met de afgifte.
Dat oogmerk leidt de rechtbank af uit de eigen gedragingen van de verdachte. Hij heeft het folie neergelegd en de hamer aangereikt op het moment dat medeverdachten riepen dat aangever moest betalen, hij was erbij toen aangever onder die dreiging het geld overmaakte en hij is meegereden naar Amsterdam om het resterende geld op te halen. Wie in die omstandigheden het dreigmiddel aanreikt en meegaat om het geld op te halen, handelt met het oogmerk dat de betaling wordt afgedwongen. Dat de verdachte zelf niets heeft ontvangen, doet daaraan niet af: het oogmerk was gericht op de bevoordeling van zijn werkgever en diens compagnon. Ook de tapgesprekken wijzen daarop: de verdachte spreekt niet over een persoonlijke beschuldiging, maar over leugens waar 'we' nog niet uit zijn. Dat past bij iemand die zich met de zaak van zijn werkgever heeft vereenzelvigd, niet bij iemand die eenmaal uit gekrenkte eer heeft geslagen.
Voor zover uit het dossier volgt dat de medeverdachten meenden een aanspraak op aangever te hebben, overweegt de rechtbank onder verwijzing naar het Dreigbriefarrest (HR 9 februari 1971, ECLI:NL:HR:1971:AB4227) dat een vermeende aanspraak op een geldbedrag niet rechtvaardigt dat betaling door middel van geweld of bedreiging wordt afgedwongen. Dat geldt evenzeer voor degene die daaraan als medepleger ten behoeve van een ander bijdraagt.
Voor zover de raadsvrouw heeft betoogd dat geen causaal verband bestaat tussen de vuistslag en de geldafgifte, overweegt de rechtbank dat de bewezenverklaring niet op die ene geweldshandeling berust, maar op het geweld en de bedreigingen van de verdachte en zijn medeverdachten gezamenlijk, waaronder het neerleggen van het folie en het aanreiken van de hamer die aan de overboeking voorafgingen. De door de raadsvrouw opgeworpen vraag naar het moment waarop de vuistslag werd gegeven, maakt dit daarom niet anders.
De rit naar Amsterdam
De raadsvrouw heeft tevens betoogd dat aangever niet onder dwang naar Amsterdam is meegevoerd.
De rechtbank stelt op grond van de aangifte vast dat aangever, nadat hij € 11.855,65 had overgemaakt, te horen kreeg dat er meer geld moest komen en dat hij anders in een kofferbak zou verdwijnen, en dat hij pas onder de voortgezette dreiging met de hamer heeft gezegd dat hij bij een klant nog € 5.000,- kon ophalen. Direct daarop zijn twee van de mannen die hem even daarvoor hadden geslagen en bedreigd, onder wie de verdachte, met hem in zijn bus gestapt. De derde man, de verdachte, is in een andere auto achter die bus aangereden naar Amsterdam. Voor die gezamenlijke rit bestaat geen andere verklaring dan dat de verdachte en zijn medeverdachten wilden zeker stellen dat het geëiste geld daadwerkelijk werd opgehaald en afgegeven. De verdachte heeft dat zelf bevestigd: hij is meegereden, omdat aangever daar € 5.000,- zou ophalen en hij dacht dan betaald te zullen worden. De rit naar Amsterdam was daarmee geen vrijwillig uitstapje, maar de voortzetting van de afpersing.
De rechtbank acht bewezen dat aangever onder bedreiging naar Amsterdam is meegegaan en dat de afgifte van € 5.000,- het gevolg was van de toegepaste dwang.
Conclusie
Op grond van het voorgaande, in onderlinge samenhang bezien, acht de rechtbank het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.
De bewezenverklaring
De rechtbank is van oordeel dat dit feit wettig en overtuigend is bewezen en verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:
hij op 22 oktober 2024 in Nederland tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro en een geldbedrag van 5.000 euro, dat aan die [aangever] en [bedrijf 1] toebehoorde, door
- die [aangever] in het gezicht te slaan, en
- die [aangever] vast te pakken en vast te houden en in een stoel te duwen, en
- die [aangever] meermalen in het gezicht en/of op het hoofd te stompen/slaan, en
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je bent projecten achter onze rug aan het doen” en
“Je doet klussen achter onze rug”, en
- tegen die [aangever] te zeggen dat hij veel geld moet terugbetalen, en
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je gaat die 50K van Beverwijk terugbetalen, je gaat die 10K van [medeverdachte 1] terugbetalen, je gaat die 4K van Hoofddorp terugbetalen, je gaat ons deel van Den Haag terugbetalen”, en
- (noppen)folie of zeil op de vloer te leggen en een stoel op de folie of het zeil te plaatsen en die [aangever] naar die stoel te duwen, en die [aangever] aan de jas (mee) te trekken in de richting van die stoel, en
- te roepen/zeggen: “Breng die hamer, breng die hamer”, en
- met een hamer voor die [aangever] te staan en (meermalen) te roepen/zeggen dat die [aangever] moet gaan betalen, en meermalen met die hamer op die stoel te slaan, en
- te zeggen: “Ik weet niet wie wil kijken; je mag kijken; als je er niet tegen kan, dan kan je
beter niet kijken”, en
- die [aangever] te sommeren zijn telefoon te openen en op zijn telefoon naar zijn rekeningen te gaan, en
- die [aangever] te sommeren een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro (van de zakelijke rekening van de vrouw van [aangever] ) over te boeken naar de rekening van [bedrijf 2] B.V, en
- tegen die [aangever] te zeggen dat ze meer geld willen, dat hij in een kofferbak zou verdwijnen als hij niet zou betalen, en dat hij nog niet van hen af was en/of tegen die [aangever] te schreeuwen/roepen: “Je hebt geld, waar kunnen we nog geld ophalen”, en
- met die [aangever] naar Amsterdam te rijden naar een persoon die [aangever] nog 5.000 euro schuldig was, en
- die [aangever] dat geldbedrag af te laten geven.
Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.
4 De strafbaarheid van het bewezen verklaarde
Het bewezen verklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.
5 De strafbaarheid van de verdachte
De verdachte is eveneens strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.
6 De strafoplegging
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van achttien maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Ook dient aan de verdachte een vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr) te worden opgelegd, inhoudende een contactverbod met aangever en een locatieverbod voor Purmerend voor de duur van drie jaar, waarbij voor elke overtreding een week hechtenis wordt opgelegd, met voor elk van beide verboden een maximum van zes maanden en deze maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging verzoekt, indien de rechtbank tot een bewezenverklaring komt, rekening te houden met de beperkte rol van cliënt, het ontbreken van financieel voordeel, zijn beperkte antecedenten en de circa 6,5 maand die hij reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Gelet hierop acht de verdediging de eis van 18 maanden gevangenisstraf te hoog en verzoekt zij een straf gelijk aan de duur van het voorarrest, dan wel een geheel voorwaardelijke straf eventueel gecombineerd met een taakstraf op te leggen.
Het oordeel van de rechtbank
Na te melden straf en maatregel zijn in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken.
De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.
Ernst van het feit
De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan afpersing. Daarbij heeft zij geweld gebruikt en bedreigingen met geweld geuit tegen aangever. De verdachte en zijn mededaders hebben aangever onder meer geslagen en gedwongen geldbedragen over te maken en af te geven. Daarbij is ook gedreigd met een hamer en is aangever voorgehouden dat hem ernstig geweld zou worden aangedaan als hij niet zou betalen. Hierdoor is aangever bewogen een aanzienlijk geldbedrag over te maken en met de verdachte en twee van zijn mededaders naar Amsterdam te rijden om daar nog een geldbedrag op te halen en af te geven.
De rechtbank rekent de verdachte dit handelen zwaar aan. De verdachte en zijn mededaders hebben op gewelddadige en intimiderende wijze hun wil aan aangever opgelegd om geld te verkrijgen. Daarmee hebben zij een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit, de persoonlijke vrijheid en het gevoel van veiligheid van aangever. Dat de afpersing plaatsvond tegen de achtergrond van een zakelijk geschil en een vermeende betalingsverplichting, doet aan de ernst van het handelen niet af. Een dergelijk geschil had op een beschaafde manier, door middel van een civiele juridische procedure, moeten worden opgelost. De verdachte en zijn mededaders hebben in plaats daarvan het recht in eigen hand genomen.
De rechtbank heeft acht geslagen op hetgeen de verdediging heeft aangevoerd over de beperkte rol van de verdachte, het ontbreken van een eigen belang bij het financiële geschil en het feit dat hij van het geld niets heeft ontvangen. De rechtbank ziet daarin geen aanleiding de verdachte lager te straffen dan zijn mededaders. Anders dan de verdediging meent, heeft de verdachte een wezenlijke bijdrage geleverd aan de afpersing. De verdachte heeft niet alleen zelf geslagen, maar ook het folie neergelegd, de stoel daarop gezet en de hamer aangereikt, en daarmee de meest beangstigende fase van het gebeuren mogelijk gemaakt. Alhoewel hij geen eigen belang had bij het zakelijk geschil, heeft hij zich niet afzijdig gehouden. In een telefoongesprek enkele dagen later heeft hij de klacht van aangever over het geweld bovendien bespot. Van enig inzicht in de ernst van zijn handelen is de rechtbank niet gebleken.
Strafblad en persoon van de verdachte
De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 17 september 2026 en constateert dat daar geen relevante recente veroordelingen opstaan.
De rechtbank heeft kennisgenomen van een reclasseringsadvies over de verdachte van 21 oktober 2025, maar omdat de verdachte tweemaal niet op de terechtzitting is verschenen en het rapport een jaar oud is, zal de rechtbank dit niet meenemen bij het bepalen van de straf. De rechtbank houdt ook rekening met hetgeen de raadsvrouw namens de verdachte op de terechtzitting van 21 mei 2026 over zijn persoonlijke omstandigheden naar voren heeft gebracht.
De op te leggen straf
De rechtbank zoekt bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat doorgaans aansluiting bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Nu die oriëntatiepunten voor onderhavig feit ontbreken, zal de rechtbank met name aansluiting zoeken bij wat er in vergelijkbare gevallen aan straffen wordt opgelegd.
Gelet op wat hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt. De rechtbank acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van twaalf maanden passend en geboden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.
Voor oplegging van een voorwaardelijk strafdeel ziet de rechtbank geen aanleiding.
Vrijheidsbeperkende maatregel 38v Sr
De rechtbank ziet, ter voorkoming van (vergelijkbare) strafbare feiten, voorts aanleiding om op grond van artikel 38v Sr een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen, inhoudende een contactverbod ten aanzien van [aangever] . Het doel van deze maatregel is beveiliging van de maatschappij en voorkoming van strafbare feiten. De rechtbank legt de maatregel op omdat er rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich op een andere manier belastend naar personen toe zal gedragen.
Het zakelijke geschil dat tot het feit heeft geleid, is voor zover de rechtbank bekend nog niet opgelost, aangever is ten tijde van het feit voorgehouden dat hij “nog niet van hen af was”, en de verdachte heeft zich in de dagen daarna in een telefoongesprek over aangever uitgelaten op een wijze waaruit geen enkel inzicht in het aangedane leed blijkt. De rechtbank zal geen locatieverbod voor Purmerend opleggen, omdat niet is gebleken dat de verdachte aangever daar heeft opgezocht en het contactverbod afdoende moet zijn om te voorkomen dat de verdachte aangever benadert.
De maatregel zal gelden voor de duur van drie jaren en voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, zal vervangende hechtenis worden toegepast voor de duur van een week, met een maximum van zes maanden.
Nu de situatie die tot het bewezen verklaarde feit heeft geleid nog steeds bestaat en aangever is voorgehouden dat de verdachten nog niet met hem klaar waren, moet er naar het oordeel van de rechtbank ernstig rekening mee worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen dan wel zich belastend zal gedragen jegens aangever. Gelet hierop zal de rechtbank, overeenkomstig het vierde lid van artikel 38v Sr, bevelen dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is.
7 De vordering van de benadeelde partij/de schadevergoedingsmaatregel
[bedrijf 1] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 11.855,65, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit materiële schade.
[aangever] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 11.500,00, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit € 5.000,00 aan materiële schade en € 6.500,00 aan immateriële schade.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen, met vermeerdering met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft vrijspraak bepleit dus vraagt om afwijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen. Subsidiair verzoekt zij ten aanzien van de vordering van [aangever] deze te matigen. Ten aanzien van het materiële deel refereert zij zich aan het oordeel van de rechtbank.
Het oordeel van de rechtbank
De vordering van [bedrijf 1]
Materiële schade
De vordering, voor zover deze betrekking heeft op het door de afpersing ontvreemde geldbedrag, is namens de verdachte niet (gemotiveerd) betwist en namens de benadeelde partij voldoende onderbouwd. Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan dan ook worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het bewezenverklaarde feit, ter grootte van het gevorderde bedrag.
Ten overvloede overweegt de rechtbank dat het gegeven dat [bedrijf 1] het door de afpersing verkregen bedrag mogelijk aan [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] verschuldigd was (zoals deze medeverdachten stellen), niet in de weg staat aan de toewijzing van de vordering van [bedrijf 1] tot terugbetaling van dat bedrag. Nu het bedrag door misdrijf is verkregen, dient het ten titel van schadevergoeding aan [bedrijf 1] te worden terugbetaald.
Conclusie
De rechtbank zal – gelet op het voorgaande – de vordering toewijzen tot een bedrag van € 11.855,65, bestaande uit materiële schade.
Wettelijke rente
De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 22 oktober 2024, omdat vast is komen te staan dat de toe te wijzen schade vanaf die datum is ontstaan.
Proceskosten
Omdat de vordering wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moeten maken.
Hoofdelijkheid
Omdat de verdachte het strafbare feit ter zake waarvan schadevergoeding zal worden toegekend samen met mededaders heeft gepleegd, zijn zij daarvoor ieder hoofdelijk aansprakelijk. Hetzelfde geldt voor de toegewezen proceskosten. Daarbij geldt dat de verdachte, voor zover de mededader(s) een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, dat deel van de schadevergoeding en/of proceskosten niet meer aan de benadeelde partij hoeft te betalen.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het bewezenverklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij hoofdelijk aansprakelijk voor schade die door dit feit aan hem is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 11.855,65, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [bedrijf 1] .
De vordering van [aangever]
Materiële schade
De vordering, voor zover deze betrekking heeft op het door de afpersing ontvreemde geldbedrag, is namens de verdachte niet (gemotiveerd) betwist en namens de benadeelde partij voldoende onderbouwd. Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan dan ook worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het bewezenverklaarde feit, ter grootte van het gevorderde bedrag.
Ook hier overweegt de rechtbank ten overvloede dat het mogelijke bestaan van een betalingsverplichting van [aangever] aan [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] ter hoogte van het van hem afgeperste bedrag niet in de weg staat aan toewijzing van de vordering van [aangever] tot terugbetaling daarvan. Nu het bedrag door misdrijf is verkregen, dient het ten titel van schadevergoeding aan [aangever] te worden terugbetaald.
Immateriële schade
Juridisch kader
Op grond van artikel 6:106 sub b Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) komt een benadeelde partij onder meer een vergoeding toe voor immateriële schade als sprake is van lichamelijk letsel en/of het slachtoffer op andere wijze in de persoon is aangetast. Van de aantasting ‘op andere wijze’ is in ieder geval sprake indien de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld.
Ook als het bestaan van geestelijk letsel in voornoemde zin niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde, meebrengen dat van de in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW bedoelde aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ sprake is. In zo’n geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.
Gedeeltelijke toewijzing immateriële schade
De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde partij in de onderhavige zaak zodanig zijn dat van de hiervoor bedoelde aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ sprake is. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat sprake was van een afpersing waarbij geweld tegen hem is gebruikt en is gedreigd met ernstig geweld. De aangever heeft hier licht traumatisch hersenletsel aan overgehouden. Dat de benadeelde hier bovendien angstig door is geworden en nachtmerries heeft, is goed voorstelbaar.
De rechtbank sluit voor de begroting van de schade tevens aan bij de Rotterdamse Schaal. In gevallen van afpersing waarbij geweld wordt gebruikt jegens de benadeelde of daarmee wordt gedreigd, kan een persoonsaantasting worden aangenomen. In het bijzonder zoekt de rechtbank aansluiting bij categorie 19.1.b – gevallen waarin de benadeelde naast de afpersing met (bedreiging van) geweld ook urenlang van zijn vrijheid wordt beroofd. Daarmee zal de rechtbank de geleden immateriële schade naar billijkheid vaststellen op een bedrag van € 3.000,00. De rechtbank zal de benadeelde partij in zijn vordering tot vergoeding van immateriële schade voor het overige niet-ontvankelijk verklaren.
Conclusie
De rechtbank zal – gelet op het voorgaande - e vordering toewijzen tot een bedrag van € 8.000,00, bestaande uit € 5.000,00 aan materiële schade en € 3.000,00 aan immateriële schade.
Wettelijke rente
De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 22 oktober 2024, omdat vast is komen te staan dat de toe te wijzen schade vanaf die datum is ontstaan.
Proceskosten
Omdat de vordering grotendeels wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moeten maken.
Hoofdelijkheid
Omdat de verdachte het strafbare feit ter zake waarvan schadevergoeding zal worden toegekend samen met mededaders heeft gepleegd, zijn zij daarvoor ieder hoofdelijk aansprakelijk. Hetzelfde geldt voor de toegewezen proceskosten. Daarbij geldt dat de verdachte, voor zover de mededader(s) een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, dat deel van de schadevergoeding en/of proceskosten niet meer aan de benadeelde partij hoeft te betalen.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het bewezenverklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij hoofdelijk aansprakelijk voor schade die door dit feit aan hem is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 8.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [aangever] .
8 De toepasselijke wetsartikelen
De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen: 36f, 38v, 38w, en 317 van het Wetboek van Strafrecht.
Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak rechtens gelden.
9 De beslissing
De rechtbank:
verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, zoals hierboven onder 3.6 bewezen is verklaard;
verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en dat het bewezen verklaarde uitmaakt:
afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
verklaart de verdachte daarvoor strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot:
een gevangenisstraf voor de duur van 12 (TWAALF) MAANDEN;
bepaalt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;
legt op de vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht, inhoudende:
dat de veroordeelde voor de duur van 3 (drie) jaren op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal opnemen, zoeken of hebben met aangever [aangever] , geboren op [geboortedatum 2] 1990;
beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van een week voor iedere keer dat het verbod wordt geschonden, met een maximum van 6 (zes) maanden;
toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op;
omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich belastend zal gedragen jegens een bepaalde persoon, beveelt de rechtbank, gelet op artikel 38v, vierde lid, van het Wetboek van Strafrecht, dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is;
ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [bedrijf 1] :
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe tot een bedrag van
€ 11.855,65 en veroordeelt de verdachte hoofdelijk om dit bedrag, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot de dag waarop deze vordering is betaald, te betalen aan [bedrijf 1] ;
veroordeelt de verdachte tevens hoofdelijk in de proceskosten van de benadeelde partij, tot op heden begroot op nihil, en de kosten die ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog gemaakt moeten worden;
bepaalt dat als een van de mededaders de toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partij heeft betaald de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen;
ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [aangever] :
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij deels toe tot een bedrag van € 8.000,00 en veroordeelt de verdachte hoofdelijk om dit bedrag, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot de dag waarop deze vordering is betaald, te betalen aan [aangever] ;
bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding;
veroordeelt de verdachte tevens hoofdelijk in de proceskosten van de benadeelde partij, begroot op nihil, en de kosten die ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog gemaakt moeten worden;
bepaalt dat als een van de mededaders de toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partij heeft betaald de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen;
de schadevergoedingsmaatregelen;
legt aan de verdachte hoofdelijk op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag, telkens vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, van:
-
€ 11.855,65, ten behoeve van [bedrijf 1] ;
-
€ 8.000,00, ten behoeve van [aangever] ;
bepaalt dat (telkens) als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast,
-
ten behoeve van [bedrijf 1] voor de duur van 84 dagen;
-
ten behoeve van [aangever] voor de duur van 65 dagen;
de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting(en) niet op;
bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partijen de betalingsverplichting aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichting aan de benadeelde partijen in zoverre doet vervallen;
bepaalt dat als een van de mededader(s) de hoofdelijk toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partijen heeft betaald en/of de betalingsverplichting aan de Staat deels of geheel heeft voldaan, de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen.
Dit vonnis is gewezen door
mr. C.M. Zandbergen, voorzitter,
mr. I.C. Kranenburg, rechter,
mr. M.M. Dolman rechter,
in tegenwoordigheid van mr. N.D. van Duijkeren, griffier,
en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 10 november 2026.