Strafrecht overig
Veroordeling voor afpersing in vereniging. Gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en oplegging van…
Rechtbank Den Haag, 10 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33071 · Rechtbank Den Haag · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33071
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 09/354267-24
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33071
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling voor afpersing in vereniging. Gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en oplegging van artikel 38v maatregel met dadelijke uitvoerbaarheid. Vorderingen benadeelde partijen (deels) toegewezen.
Uitspraak
Rechtbank DEN HAAG
Strafrecht
Meervoudige kamer
Parketnummer: 09/354267-24
Datum uitspraak: 10 november 2026
Tegenspraak
De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:
[verdachte] ,
geboren op [geboortedatum 1] 1973 te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ),
BRP-adres: [adres 1] .
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 21 mei 2026 en 27 oktober 2026 (inhoudelijke behandeling).
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. A.J. Algera en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsman mr. J.W. Grift naar voren is gebracht.
2 De tenlastelegging
Aan de verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging - ten laste gelegd dat:
hij op of omstreeks 22 oktober 2024 te Zoetermeer, en/of Amsterdam, althans (elders) in Nederland
tezamen en in vereniging met
een of meer anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of een ander
wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld
[aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag van ongeveer 11.855
euro en/of een geldbedrag van ongeveer 5.000 euro, in elk geval enig goed, dat/die
geheel of ten dele aan die [aangever] en/of [bedrijf 1] en/of een derde
toebehoorde(n), door
- die [aangever] in het gezicht te slaan, en/of
- die [aangever] vast te pakken en/of vast te houden en/of in een stoel te duwen, en/of
- die [aangever] meermalen in het gezicht en/of op het hoofd te stompen/slaan, en/of
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je bent projecten achter onze rug aan het doen” of
“Je doet klussen achter onze rug”, althans woorden van gelijke aard of strekking,
en/of
- tegen die [aangever] te zeggen dat hij veel geld moet terugbetalen, althans woorden
van gelijke strekking, en/of
- die [aangever] in het gezicht of op het hoofd te stompen/slaan (ten gevolge waarvan
die [aangever] tijdelijk het bewustzijn heeft verloren), en/of
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je gaat die 50K van Beverwijk terugbetalen, je gaat
die 10K van [medeverdachte 1] terugbetalen, je gaat die 4K van Hoofddorp terugbetalen, je gaat
ons deel van Den Haag terugbetalen”, althans woorden van gelijke aard of
strekking, en/of
- (noppen)folie of zeil op de vloer te leggen en/of een stoel op de folie of het zeil te
plaatsen en/of die [aangever] naar die stoel te duwen, en/of die [aangever] aan de jas
(mee) te trekken in de richting van die stoel, en/of
- te roepen/zeggen: “Breng die hamer, breng die hamer”, althans woorden van
gelijke aard of strekking, en/of
- met een hamer voor die [aangever] te staan en (meermalen) te roepen/zeggen dat
die [aangever] moet gaan betalen, althans woorden gelijke aard of strekking, en/of
meermalen met die hamer op die stoel te slaan, en/of
- te zeggen: “Ik weet niet wil kijken; je mag kijken; als je er niet tegen kan, dan kan je
beter niet kijken”, althans woorden van gelijke aard of strekking, en/of
- die [aangever] te sommeren zijn telefoon te openen en/of (op zijn telefoon) naar zijn
rekeningen te gaan, en/of
- die [aangever] te sommeren een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro (van de
zakelijke rekening van de vrouw van [aangever] ) over te boeken naar de rekening van
[bedrijf 2] B.V, en/of
- tegen die [aangever] te zeggen dat ze meer geld willen, dat hij in een kofferbak zou
verdwijnen als hij niet zou betalen, en dat hij nog niet van hen af was en/of tegen
die [aangever] te schreeuwen/roepen: “Je hebt geld, waar kunnen we nog geld
ophalen”, althans woorden van gelijke aard of strekking, en/of
- met die [aangever] naar Amsterdam te rijden naar een persoon die [aangever] nog
ongeveer 5.000 euro schuldig was, en/of
- die [aangever] dat geldbedrag af te laten geven, althans dat geldbedrag van [aangever]
in ontvangst te nemen;
3 De bewijsbeslissing
Inleiding
Deze strafzaak vindt haar oorsprong in een zakelijk geschil tussen aangever [aangever] enerzijds en medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] anderzijds, dat verband houdt met hun gezamenlijke onderneming [bedrijf 2] . Op 22 oktober 2024 heeft in een loods aan de [adres 2] in Zoetermeer een ontmoeting plaatsgevonden waarbij is gesproken over geldbedragen die [aangever] volgens [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] nog aan hen verschuldigd was. Aansluitend is [aangever] met een aantal personen vanaf de loods naar Amsterdam gereden, waar hij een geldbedrag heeft opgehaald. Naar aanleiding van deze gebeurtenissen worden vier personen vervolgd voor afpersing in vereniging: de verdachte en zijn medeverdachten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] .
Volgens [aangever] is hij in de loods door de verdachten mishandeld en bedreigd en is hij onder dwang bewogen tot het overmaken van geld en het ophalen van een contant geldbedrag in Amsterdam. De vier verdachten hebben dit grotendeels betwist. De aanwezigheid van de verdachte in de loods wordt door alle vier de verdachten ontkend.
De andere drie verdachten hebben – kort samengevat – verklaard dat sprake was van een hoogoplopende discussie over het zakelijke geschil, waarbij zij weliswaar blijk gaven van hun boosheid en met stemverheffing spraken, maar waarbij geen fysiek geweld is gebruikt en geen bedreigingen zijn geuit. Medeverdachte [medeverdachte 3] heeft wel erkend [aangever] eenmaal met een vuist te hebben geslagen.
De verklaringen over hetgeen zich op 22 oktober 2024 heeft afgespeeld, lopen daarmee wezenlijk uiteen. Bij de beoordeling van het ten laste gelegde komt dan ook in belangrijke mate betekenis toe aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [aangever] en de mate waarin deze steun vindt in de overige bewijsmiddelen.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Volgens haar is de verklaring van aangever betrouwbaar en wordt deze bevestigd door de verklaringen van de medeverdachten, het letsel dat bij aangever is vastgesteld en de tapgesprekken. Dat de verdachte aanwezig was, volgt volgens haar uit de aangifte en de herkenning, uit het tapgesprek waarin [medeverdachte 3] zijn rol niet weerspreekt, uit de historische verkeersgegevens van verdachtes telefoon en uit zijn contacten met [medeverdachte 1] op die dag. De verdachte heeft bewust en nauw samengewerkt met zijn medeverdachten om het geld van aangever te verkrijgen, en aangever heeft dat geld overgemaakt en afgegeven omdat hij daartoe door geweld en bedreiging met geweld werd gedwongen. Dat de verdachte en zijn medeverdachten mogelijk recht hadden op enige betaling, staat volgens de officier van justitie aan het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling niet in de weg, nu zij met hun handelen de grenzen van het maatschappelijk betamelijke in vergaande mate hebben overschreden.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft integrale vrijspraak bepleit. De verdachte ontkent op 22 oktober 2024 in de loods aanwezig te zijn geweest, hetgeen wordt bevestigd door de medeverdachten. De verklaringen van aangever zijn volgens de verdediging onvoldoende betrouwbaar om voor het bewijs te worden gebruikt, nu aangever wisselend en in strijd met het objectief vastgestelde letsel heeft verklaard en een motief had om zijn compagnons zwart te maken. De herkenning van de verdachte berust op een enkelvoudige fotoconfrontatie door iemand die hem nauwelijks kende en is daarom onvoldoende betrouwbaar. De historische verkeersgegevens tonen slechts aan dat de telefoon van de verdachte in de omgeving aanstraalde, waarvoor een alternatieve verklaring bestaat, en het tapgesprek tussen aangever en [medeverdachte 3] bevat geen bevestiging van de aanwezigheid van de verdachte, temeer nu aangever bij dat gesprek door de politie is gecoacht.
Gebruikte bewijsmiddelen
De rechtbank heeft de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden in de bijlage opgenomen.
Bewijsoverwegingen
De betrouwbaarheid van de verklaring van aangever
De rechtbank acht de verklaring van aangever [aangever] betrouwbaar. Aangever heeft gedetailleerd en op de essentiële onderdelen consistent verklaard over hetgeen zich op 22 oktober 2024 in het bedrijfspand aan de [adres 2] in Zoetermeer heeft afgespeeld. Zijn verklaring vindt op wezenlijke onderdelen steun in de overige bewijsmiddelen.
De verklaring van aangever over het door de verdachten gebruikte geweld vindt steun in het SEH-verslag, waarin licht traumatisch hersenletsel, zwelling links van de oogkas en drukpijn aan de linkerzijde van de kaak zijn vastgesteld. De drukpijn aan de kaak past bij de door [medeverdachte 3] erkende vuistslag, die naar zijn zeggen “op de kaak, net onder het oor” was. Dat er daarnaast letsel is geconstateerd bij de oogkas, wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht van aangever.
Een getapt telefoongesprek tussen aangever en de medeverdachte [medeverdachte 3] biedt eveneens steun voor de verklaring van aangever. Op de vraag van aangever waarom hij “zoveel klappen” heeft gehad, antwoordt [medeverdachte 3] niet dat dit niet zo is, maar dat “iedereen boos werd” vanwege aangevers leugens. Wanneer aangever hem vervolgens het scenario voorhoudt van het zeil op de grond, de stoel waarnaar hij werd gebracht en de hamer die [medeverdachte 3] op verzoek heeft aangereikt, weerspreekt [medeverdachte 3] dat scenario niet. Hij stelt slechts dat aangever niet met de hamer is geraakt. Naar het oordeel van de rechtbank kan deze reactie van [medeverdachte 3] slechts worden opgevat als een impliciete erkenning van het slaan met de hamer op de stoel waarop aangever zat. In het direct daarop volgende gesprek met [naam] erkent [medeverdachte 3] bovendien dat hij aangever zelf een klap heeft gegeven. Ook uit de reactie van [naam] blijkt dat deze van het slaan in de loods op de hoogte was. Nu aangever in zijn aangifte de eerste klap aan [medeverdachte 1] toeschrijft, volgt ook daaruit dat er meer dan één klap is gevallen.
Voorts sluiten de bij de doorzoeking aangetroffen hamers, de stoel met folie om de poten en het bubbeltjesplastic aan bij onderdelen van de verklaring van aangever. Deze voorwerpen bewijzen op zichzelf niet dat zij zijn gebruikt op de door aangever beschreven wijze, maar vormen in samenhang met de overige bewijsmiddelen aanvullende steun voor diens verklaring. Transactiegegevens bevestigen ten slotte dat op 22 oktober 2024 vanaf de rekening van [bedrijf 1] – die op naam van de partner van aangever staat – € 11.855 is overgemaakt naar de rekening van [bedrijf 2] B.V. – de gezamenlijke onderneming van aangever en verdachte. Diezelfde dag zijn de betaalkaarten van aangever als rekeninghouder van laatstgenoemde rekening gedeactiveerd.
De raadsman heeft aangevoerd dat aangever wisselend heeft verklaard over het aantal klappen, bewustzijnsverlies en wie de eerste klap gaf. Hij is niet open geweest over de onenigheid met zijn compagnons, wordt door verscheidene personen als onbetrouwbaar neergezet en had een motief om zijn compagnons zwart te maken, zoals ook zou blijken uit zijn uitlating tegenover [getuige] dat hij hen “terug wil naaien”. De rechtbank onderkent dat deze omstandigheden vragen om behoedzaamheid. Zij leiden echter niet tot het oordeel dat de verklaringen van aangever onbetrouwbaar zijn. De verschillen in de verklaringen betreffen details van een gebeurtenis die zich snel en onder bedreiging voltrok, waardoor aangever overweldigd zal zijn geweest; zij raken niet aan de kern van het gebeuren. Anders dan de verdediging stelt, wijst het in het ziekenhuis geconstateerde letsel wel degelijk op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht (op de oogkas en de kaak) van aangever. Bovendien is licht traumatisch hersenletsel vastgesteld. Het objectief vastgestelde letsel past naar het oordeel van de rechtbank dan ook bij de meerdere klappen die aangever van de verdachten zegt te hebben gekregen. Dat aangever met zijn compagnons in een zakelijk conflict verkeerde, heeft hij niet verzwegen: hij heeft zelf verklaard over het gesprek van 21 oktober 2024, waarin [medeverdachte 2] de samenwerking met hem ter discussie stelde. Doorslaggevend is dat de kern van zijn verklaring – de klappen, de stoel op het folie, de hamer en de overboeking onder dwang – wordt bevestigd door bewijsmiddelen die niet door een eventueel motief van aangever kunnen worden verklaard: het door een arts vastgestelde letsel, de aangetroffen voorwerpen, de transactiegegevens en de uitlatingen van [medeverdachte 3] in gesprekken waarvan hij niet wist dat zij werden opgenomen. Aan het beeld dat de medeverdachten en getuige [getuige] van aangever schetsen, komt in dit licht geen zelfstandige betekenis toe.
Tussenconclusie
De rechtbank acht de verklaring van aangever dan ook betrouwbaar en zal deze voor het bewijs gebruiken.
De aanwezigheid van de verdachte
De verdachte ontkent dat hij op 22 oktober 2024 in de loods aanwezig was en de medeverdachten hebben verklaard dat er – naast [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] , [medeverdachte 3] , [naam] en aangever – niemand anders was. De raadsman heeft betoogd dat de herkenning door aangever onbetrouwbaar is, dat de historische verkeersgegevens niet discrimineren tussen het belastende en het ontlastende scenario en dat het tapgesprek met [medeverdachte 3] geen bevestiging van de aanwezigheid van de verdachte oplevert.
De rechtbank overweegt hieromtrent als volgt. Aangever heeft al in zijn aangifte van 23 oktober 2024 verklaard dat bij zijn binnenkomst behalve [medeverdachte 1] ook “ [voornaam] ” en [medeverdachte 3] aanwezig waren, en hij heeft “ [voornaam] ” een reeks concrete handelingen toegeschreven: het van achteren vastpakken, het optillen, de opdracht aan [medeverdachte 3] om het folie uit te rollen, het trekken aan zijn jas, het vragen om de hamer en het slaan daarmee op de stoel. Aangever heeft verklaard dat hij, toen hij van achteren werd vastgepakt, omkeek en [voornaam] zag. Aangever kende de verdachte: hij had hem tweemaal eerder gezien, onder meer bij hem thuis in gezelschap van [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] , en wist dat hij de beste vriend van [medeverdachte 1] was. Op basis van de door aangever gegeven beschrijving van “ [voornaam] ” – zijn naam, afkomst, lengte, bril, woonsituatie, gezin en vroegere nabijheid tot [medeverdachte 1] – heeft de politie de verdachte vervolgens als deze “ [voornaam] ” geïdentificeerd, nog voordat aangever een foto werd getoond. Bij de fotoconfrontatie op 8 november 2024 heeft aangever de verdachte direct en zonder twijfel herkend. Het gaat hier dus niet om de herkenning van een onbekende, maar om de identificatie bij naam, van nabij en op het moment zelf, van een persoon die aangever uit de kring van zijn compagnons kende. De rechtbank gebruikt de uitkomst van de fotoconfrontatie dan ook uitsluitend als bevestiging van de reeds in de aangifte gegeven identificatie.
Die identificatie vindt steun in het tapgesprek van 25 oktober 2024. Aangever houdt [medeverdachte 3] daarin voor dat [voornaam] vroeg wat er op de grond lag, dat [medeverdachte 3] antwoordde dat het een zeil was en dat [voornaam] hem zei de hamer te pakken. [medeverdachte 3] reageert met “ja ja” en weerspreekt op geen enkel moment dat er een ‘ [voornaam] ’ aanwezig was, terwijl hij in datzelfde gesprek wél corrigeert wat volgens hem niet klopt, namelijk dat aangever met de hamer zou zijn geraakt. Aan dat gesprek, waarvan [medeverdachte 3] niet wist dat de politie meeluisterde, kent de rechtbank meer gewicht toe dan aan zijn latere verklaring bij de rechter-commissaris dat hij geen ‘ [voornaam] ’ kent. Dat [medeverdachte 3] naar eigen zeggen met iets anders bezig was, maakt dit niet anders, nu hij inhoudelijk en corrigerend reageerde op wat hem werd voorgehouden. Dat de recherche aangever voorafgaand aan het gesprek heeft gecoacht, doet evenmin af aan de betekenis van wat [medeverdachte 3] zelf heeft gezegd, in aanmerking genomen dat aangever dit gesprek zelfstandig voerde en hem niet verteld werd wat hij moest zeggen.
Ook de historische verkeersgegevens bieden steun voor de verklaring van aangever dat de verdachte in de loods was. Het telefoonnummer eindigend op - [nummer] , waarvan de verdachte op de terechtzitting heeft erkend dat het zijn nummer is, maakte in de nachtelijke uren vrijwel steeds gebruik van een basisstation binnen het bereik waarvan zijn woonadres ligt en had de meeste contacten met het nummer van zijn partner. Op 22 oktober 2024 maakte dit nummer tussen 12:02 uur en 13:48 uur gebruik van een basisstation aan de Kelvinstraat te Zoetermeer, binnen het theoretische bereik waar de [adres 2] (de loods) ligt. Dat sluit aan bij de verklaring van aangever dat [voornaam] omstreeks 13.30 uur, na de overboeking, het pand verliet. In de gehele onderzochte periode van 14 tot en met 31 oktober 2024 heeft dit nummer uitsluitend op die dag van laatstgenoemd basisstation gebruik gemaakt. De verdachte heeft verklaard dat hij “wel in de buurt” was omdat zijn dochter daar traint en familie daar woont, maar ook dat hij niet weet wat hij tussen 12.00 uur en 14.00 uur deed. Die verklaring is niet geconcretiseerd en verklaart niet waarom de telefoon, als de verdachte daar regelmatig zou komen, in ruim twee weken tijd uitsluitend op die dag en in het tijdvak van de afpersing in de loods de desbetreffende zendmast aanstraalde. Daar komt bij dat aangever de verdachte als een van de aanwezigen in de loods genoemd heeft voordat de verkeersgegevens beschikbaar waren.
De ontkenning door de medeverdachten dat de verdachte aanwezig was, legt tegenover dit alles onvoldoende gewicht in de schaal. Hun verklaringen dat in de loods geen geweld is gebruikt, zijn niet te rijmen met het objectief vastgestelde letsel, de aldaar aangetroffen voorwerpen en de tapgesprekken, en de rechtbank hecht aan die verklaringen ook wat betreft de aanwezigheid van de verdachte geen geloof. De medeverdachten hebben bovendien belang bij het buiten beeld houden van een medepleger die, naar de verklaring van aangever, het grofste geweld heeft gepleegd. Ten slotte is niet aannemelijk dat aangever, als hij zijn compagnons zou hebben willen belasten, daarbij een persoon zou betrekken met wie hij geen enkel conflict had.
De rechtbank acht op grond van het voorgaande, in onderlinge samenhang bezien, bewezen dat de verdachte op 22 oktober 2024 in de loods aanwezig was.
Partiële vrijspraak afgifte € 5.000,00 en de rit naar Amsterdam
Aangever heeft verklaard dat [voornaam] omstreeks 13.30 uur, na de overboeking, het pand heeft verlaten en dat hij vervolgens onder dreiging van [medeverdachte 1] , [medeverdachte 3] en [medeverdachte 2] naar Amsterdam is gereden en daar € 5.000,00 heeft opgehaald bij een opdrachtgever en heeft afgegeven aan [medeverdachte 2] . Hij noemt de naam van de verdachte daarbij niet. De rechtbank stelt daarom vast dat de verdachte niet bij de rit naar Amsterdam en de afgifte aldaar aanwezig was.
Dat aangever de € 5.000,00 ter sprake bracht omdat de verdachte met de hamer bleef dreigen, maakt nog niet dat de verdachte betrokken was bij het besluit om met aangever naar Amsterdam te rijden of dat zijn opzet zich tot die afgifte uitstrekte. De afgifte in Amsterdam vormde een afzonderlijke, latere fase, waarin de dwang door drie medeverdachten is voortgezet en waaraan de verdachte geen bijdrage heeft geleverd. De rechtbank zal hem van dit onderdeel vrijspreken.
Medeplegen
De rechtbank stelt voorop dat voor medeplegen sprake moet zijn van een bewuste nauwe samenwerking, waarbij de materiële en/of intellectuele bijdrage van de verdachte aan het strafbare feit van voldoende gewicht moet zijn geweest. Niet vereist is dat vooraf uitdrukkelijke afspraken zijn gemaakt.
Uit de bewijsmiddelen volgt over de rol van de verdachte het volgende. De verdachte was geen compagnon van aangever en had geen eigen belang bij de betaling aan [bedrijf 2] , maar hij was op 22 oktober 2024 in de loods aanwezig toen aangever daar verscheen. Nadat [medeverdachte 1] aangever had geslagen, heeft de verdachte aangever van achteren bij beide schouders vastgepakt en hem in een stoel geduwd, waarna aangever door verscheidene personen in zijn gezicht werd geslagen terwijl hem werd gezegd dat hij projecten achter hun rug om deed en veel geld moest terugbetalen. De verdachte heeft aangever vastgehouden, waarna [medeverdachte 3] hem een vuistslag gaf. Vervolgens heeft de verdachte [medeverdachte 3] opgedragen het folie uit te rollen, heeft hij aangever met de woorden “nu ga je lopen” naar de stoel op het folie geduwd en daarbij zo hard aan zijn jas getrokken dat aangever nauwelijks lucht kreeg. Hij heeft geroepen “breng die hamer”, heeft met de door [medeverdachte 3] aangereikte hamer dreigend voor aangever gestaan, heeft meermalen geroepen dat aangever moest betalen, heeft meermalen met de hamer op de stoel geslagen waarop aangever zat en heeft gezegd dat wie er niet tegen kon beter niet kon kijken. Onder die bedreiging heeft aangever € 11.855,65 overgemaakt naar de rekening van [bedrijf 2] .
Waar zijn medeverdachten betaling eisten, was het de verdachte die aangever fysiek onder controle bracht en hield en die met de hamer de bedreiging uitoefende waaronder de betaling is afgedwongen. Dat hij zelf geen belang had bij het geld, doet aan het gewicht van die bijdrage niet af. Het door hem gepleegde geweld en de door hem geuite bedreigingen zijn gebruikt ten behoeve van de door zijn medeverdachten gestelde eis, en hij heeft daarbij nauw samengewerkt met [medeverdachte 3] , die op zijn aanwijzingen het folie uitrolde en de hamer aanreikte.
De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in onderlinge samenhang bezien bewezen dat de verdachte bewust nauw heeft samengewerkt met zijn medeverdachten en dat zijn bijdrage van ruim voldoende gewicht was om hem als medepleger van de afpersing, voor zover bewezen verklaard, aan te merken.
Het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling
Voor afpersing is niet vereist dat de verdachte zichzelf heeft willen bevoordelen. Voldoende is dat zijn oogmerk was gericht op de wederrechtelijke bevoordeling van een ander, in dit geval [bedrijf 2] B.V. en [medeverdachte 1] . Dat de verdachte zelf niets van het geld heeft ontvangen, staat aan een bewezenverklaring daarom niet in de weg. De verdachte heeft aangever onder dreiging met een hamer gedwongen te betalen. Dat hij dit deed omdat zijn medeverdachten recht meenden te hebben op het geld, maakt zijn oogmerk niet anders.
De rechtbank betrekt bij haar beoordeling het zogenoemde Dreigbriefarrest (HR 9 februari 1971, ECLI:NL:HR:1971:AB4227). Een vermeende aanspraak op een geldbedrag, ook een zakelijke, rechtvaardigt niet dat betaling door middel van geweld of bedreiging wordt afgedwongen. Of [bedrijf 2] of [medeverdachte 1] daadwerkelijk een vordering op aangever had, en zo ja tot welk bedrag, kan daarom in het midden blijven. De omstandigheid dat aangever op de dag van de betaling als rekeninghouder is gedeactiveerd, zodat hij over het door hem overgemaakte bedrag niet langer kon beschikken, onderstreept bovendien dat het niet ging om de afwikkeling van een onderling geschil, maar om een onder dwang verkregen bevoordeling van de onderneming en haar overgebleven eigenaren. De rechtbank acht bewezen dat het oogmerk van de verdachte was gericht op de wederrechtelijke bevoordeling van een ander.
Conclusie
Op grond van het voorgaande, in onderlinge samenhang bezien, acht de rechtbank het ten laste gelegde, zoals hierna bewezen verklaard, wettig en overtuigend bewezen.
De bewezenverklaring
De rechtbank is van oordeel dat dit feit wettig en overtuigend is bewezen en verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:
hij op 22 oktober 2024 in Nederland tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk om een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro, dat aan die [aangever] en [bedrijf 1] toebehoorde, door
- die [aangever] in het gezicht te slaan, en
- die [aangever] vast te pakken en vast te houden en in een stoel te duwen, en
- die [aangever] meermalen in het gezicht en/of op het hoofd te stompen/slaan, en
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je bent projecten achter onze rug aan het doen” en
“Je doet klussen achter onze rug”, en
- tegen die [aangever] te zeggen dat hij veel geld moet terugbetalen, en
- tegen die [aangever] te zeggen: “Je gaat die 50K van Beverwijk terugbetalen, je gaat
die 10K van [medeverdachte 1] terugbetalen, je gaat die 4K van Hoofddorp terugbetalen, je gaat
ons deel van Den Haag terugbetalen”, en
- (noppen)folie of zeil op de vloer te leggen en een stoel op de folie of het zeil te
plaatsen en die [aangever] naar die stoel te duwen, en die [aangever] aan de jas
(mee) te trekken in de richting van die stoel, en
- te roepen/zeggen: “Breng die hamer, breng die hamer”, en
- met een hamer voor die [aangever] te staan en (meermalen) te roepen/zeggen dat
die [aangever] moet gaan betalen, en meermalen met die hamer op die stoel te slaan, en
- te zeggen: “Ik weet niet wie wil kijken; je mag kijken; als je er niet tegen kan, dan kan je
beter niet kijken”, en
- die [aangever] te sommeren zijn telefoon te openen en op zijn telefoon naar zijn
rekeningen te gaan, en
- die [aangever] te sommeren een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro (van de
zakelijke rekening van de vrouw van [aangever] ) over te boeken naar de rekening van
[bedrijf 2] B.V.
Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.
4 De strafbaarheid van het bewezen verklaarde
Het bewezen verklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.
5 De strafbaarheid van de verdachte
De verdachte is eveneens strafbaar, omdat geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.
6 De strafoplegging
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vierentwintig maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Ook dient aan de verdachte een vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr) te worden opgelegd, inhoudende een contactverbod met aangever en een locatieverbod voor Purmerend voor de duur van drie jaren, waarbij voor elke overtreding een week hechtenis wordt opgelegd, met voor elk van deze verboden een maximum van zes maanden en deze maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft bij een eventuele strafoplegging verzocht een gevangenisstraf op te leggen die niet langer duurt dan de reeds ondergane voorlopige hechtenis, dan wel te volstaan met een lichtere straf.
Het oordeel van de rechtbank
Na te melden straf en maatregel zijn in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en zijn gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken.
De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.
Ernst van het feit
De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan afpersing. Daarbij hebben zij geweld gebruikt en bedreigingen met geweld geuit tegen aangever. De verdachte en zijn mededaders hebben aangever geslagen, vastgepakt, op een stoel op een stuk folie gezet en met een hamer bedreigd, en hem zo gedwongen een aanzienlijk geldbedrag over te maken.
De rechtbank rekent de verdachte dit handelen zwaar aan. De verdachte en zijn mededaders hebben op gewelddadige en intimiderende wijze hun wil aan aangever opgelegd om geld te verkrijgen. Daarmee hebben zij een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit, de persoonlijke vrijheid en het gevoel van veiligheid van aangever. Dat de afpersing plaatsvond tegen de achtergrond van een zakelijk geschil en een vermeende betalingsverplichting, doet aan de ernst van het handelen niet af. Een dergelijk geschil had op een beschaafde manier, door middel van een civiele juridische procedure, moeten worden opgelost. De verdachte en zijn mededaders hebben in plaats daarvan het recht in eigen hand genomen.
Strafblad en persoon van de verdachte
De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 17 september 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte in 2020 is veroordeeld tot een gevangenisstraf van 48 maanden wegens gijzeling en vuurwapenbezit, en dat hij daarvóór meermalen is veroordeeld voor gewelds- en vermogensdelicten en vuurwapenbezit. De rechtbank weegt deze documentatie in strafverzwarende zin mee. Het gaat om ernstige geweldsfeiten, waaronder een feit waarbij een ander van zijn vrijheid is beroofd, en de verdachte heeft zich betrekkelijk kort na het uitzitten van die straf opnieuw schuldig gemaakt aan een feit waarbij een ander met geweld en bedreiging onder controle is gebracht. Die eerdere veroordelingen hebben hem daar kennelijk niet van weerhouden.
De verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat hij vier dochters heeft, dat hij een Wajong-uitkering ontvangt waarvan hij kan rondkomen en dat hij kampt met gezondheidsproblemen, waaronder stress, hoge bloeddruk en hartklachten. Zijn partner is onder behandeling voor chronische pijnklachten. De rechtbank houdt er voorts rekening mee dat de verdachte sinds de schorsing heeft voldaan aan de daaraan verbonden voorwaarden en dat hij in die periode niet opnieuw met politie en justitie in aanraking is gekomen.
De op te leggen straf
De rechtbank zoekt bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat doorgaans aansluiting bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Nu die oriëntatiepunten voor onderhavig feit ontbreken, zal de rechtbank met name aansluiting zoeken bij wat er in vergelijkbare gevallen wordt opgelegd.
Gelet op wat hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.
De rechtbank acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van twaalf maanden passend en geboden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. De straf is mede gebaseerd op hetgeen eerder in soortgelijke zaken is opgelegd. De officier van justitie heeft voor de verdachte een hogere straf geëist dan voor zijn mededaders, gelet op zijn documentatie en zijn rol bij het geweld. De rechtbank onderschrijft dat de aanzienlijke documentatie van de verdachte en zijn rol bij het geweld en de bedreiging in de loods in strafverzwarende zin meewegen. Daar staat echter tegenover dat de verdachte, anders dan zijn mededaders, wordt vrijgesproken van het onderdeel van de afpersing dat zich tijdens de rit naar en in Amsterdam heeft afgespeeld, zodat het bewezen verklaarde feit voor hem in omvang beperkter is. De rechtbank komt daarom voor de verdachte tot dezelfde straf als voor zijn mededaders, en tot een lagere straf dan door de officier van justitie is gevorderd.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.
Voor oplegging van een voorwaardelijk strafdeel ziet de rechtbank geen aanleiding.
Vrijheidsbeperkende maatregel 38v Sr
De rechtbank ziet, ter voorkoming van (vergelijkbare) strafbare feiten, aanleiding om op grond van artikel 38v Sr een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen, inhoudende een contactverbod ten aanzien van [aangever] . Het doel van deze maatregel is beveiliging van de maatschappij en voorkoming van strafbare feiten. Anders dan de verdediging heeft betoogd, is er wel aanleiding om er rekening mee te houden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich anderszins belastend jegens aangever zal gedragen. De verdachte heeft zich bereid getoond om, zonder enig eigen belang en enkel ten behoeve van [medeverdachte 1] en diens compagnon, ernstig geweld te plegen en te dreigen jegens een man met wie hij zelf geen geschil had. Hij is bovendien eerder veroordeeld voor ernstige geweldsfeiten. Het zakelijke geschil tussen [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] enerzijds en aangever anderzijds, dat tot het feit heeft geleid, bestaat nog steeds. Aangever is bij het de afpersing voorgehouden dat hij “nog niet van hen af was”. De rechtbank zal geen locatieverbod voor Purmerend opleggen, omdat niet is gebleken dat de verdachte aangever daar heeft opgezocht en het contactverbod afdoende moet zijn om te voorkomen dat de verdachte aangever benadert.
De maatregel zal gelden voor de duur van drie jaren en voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, zal vervangende hechtenis worden toegepast voor de duur van een week, met een maximum van zes maanden.
Nu het geschil dat tot het bewezen verklaarde feit heeft geleid nog steeds bestaat, de verdachte heeft laten zien dat hij bereid is in dat geschil als geweldpleger op te treden en aangever is voorgehouden dat de verdachten nog niet met hem klaar waren, moet er naar het oordeel van de rechtbank ernstig rekening mee worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen dan wel zich belastend zal gedragen jegens aangever. Gelet hierop zal de rechtbank, overeenkomstig het vierde lid van artikel 38v Sr, bevelen dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is.
Voorlopige hechtenis
De voorlopige hechtenis is bij beslissing van 15 mei 2025 van deze rechtbank geschorst met ingang van 16 mei 2026 tot het moment dat einduitspraak wordt gedaan in deze strafzaak. Dit betekent dat de schorsing met ingang van de uitspraak zal eindigen. De omstandigheden die eerder hebben geleid tot schorsing van de voorlopige hechtenis zijn op dit moment onveranderd. Daarom zal de rechtbank de voorlopige hechtenis opnieuw schorsen met ingang van de datum van de uitspraak en onder deels dezelfde voorwaarden als gesteld bij de beslissing van 15 mei 2026.
7 De vordering van de benadeelde partij/de schadevergoedingsmaatregel
[bedrijf 1] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 11.855,65, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit materiële schade.
[aangever] heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 11.500,00, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Dit bedrag bestaat uit € 5.000,00 aan materiële schade en € 6.500,00 aan immateriële schade.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen, met vermeerdering met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft vrijspraak bepleit dus vraagt om afwijzing, dan wel niet-ontvankelijkverklaring van de benadeelde partijen in hun vorderingen. Daarnaast zijn de vorderingen te complex voor de behandeling door de strafrechter. Wat betreft de materiële posten in de beide vorderingen refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank. Ten aanzien van het immateriële deel van de vordering van [aangever] vraagt de verdediging deze te matigen.
Het oordeel van de rechtbank
De vordering van [bedrijf 1]
Materiële schade
De vordering, voor zover deze betrekking heeft op het door de afpersing ontvreemde geldbedrag, is namens de verdachte niet (gemotiveerd) betwist en namens de benadeelde partij voldoende onderbouwd. Op grond van het dossier en het onderzoek op de terechtzitting kan dan ook worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het bewezenverklaarde feit, ter grootte van het gevorderde bedrag.
Ten overvloede overweegt de rechtbank dat het gegeven dat [bedrijf 1] het door de afpersing verkregen bedrag mogelijk aan [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] verschuldigd was (zoals zij stellen), niet in de weg staat aan de toewijzing van de vordering van [bedrijf 1] tot terugbetaling van dat bedrag. Nu het bedrag door misdrijf is verkregen, dient het ten titel van schadevergoeding aan [bedrijf 1] te worden terugbetaald.
Conclusie
De rechtbank zal - gelet op het voorgaande - de vordering toewijzen tot een bedrag van
€ 11.855,65, bestaande uit materiële schade.
Wettelijke rente
De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 22 oktober 2024, omdat vast is komen te staan dat de toe te wijzen schade vanaf die datum is ontstaan.
Proceskosten
Omdat de vordering wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moeten maken.
Hoofdelijkheid
Omdat de verdachte het strafbare feit ter zake waarvan schadevergoeding zal worden toegekend samen met mededaders heeft gepleegd, zijn zij daarvoor ieder hoofdelijk aansprakelijk. Hetzelfde geldt voor de toegewezen proceskosten. Daarbij geldt dat de verdachte, voor zover de mededader(s) een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, dat deel van de schadevergoeding en/of proceskosten niet meer aan de benadeelde partij hoeft te betalen.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het bewezenverklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij hoofdelijk aansprakelijk voor schade die door dit feit aan hem is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 11.855,65, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [bedrijf 1] .
De vordering van [aangever]
Materiële schade
De vordering, voor zover deze betrekking heeft op het door de afpersing ontvreemde geldbedrag, is namens de verdachte niet (gemotiveerd) betwist en namens de benadeelde partij voldoende onderbouwd. Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan dan ook worden vastgesteld dat de benadeelde partij rechtstreeks schade heeft geleden door het bewezenverklaarde feit, ter grootte van het gevorderde bedrag.
Ook hier overweegt de rechtbank ten overvloede dat het mogelijke bestaan van een betalingsverplichting van [aangever] aan [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] ter hoogte van het van hem afgeperste bedrag niet in de weg staat aan toewijzing van de vordering van [aangever] tot terugbetaling daarvan. Nu het bedrag door misdrijf is verkregen, dient het ten titel van schadevergoeding aan [aangever] te worden terugbetaald.
Immateriële schade
Juridisch kader
Op grond van artikel 6:106 sub b Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) komt een benadeelde partij onder meer een vergoeding toe voor immateriële schade als sprake is van lichamelijk letsel en/of het slachtoffer op andere wijze in de persoon is aangetast. Van de aantasting ‘op andere wijze’ is in ieder geval sprake indien de benadeelde geestelijk letsel heeft opgelopen. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld.
Ook als het bestaan van geestelijk letsel in voornoemde zin niet kan worden aangenomen, is niet uitgesloten dat de aard en de ernst van de normschending en van de gevolgen daarvan voor de benadeelde, meebrengen dat van de in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW bedoelde aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ sprake is. In zo’n geval zal degene die zich hierop beroept de aantasting in zijn persoon met concrete gegevens moeten onderbouwen. Dat is slechts anders indien de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon kan worden aangenomen.
Gedeeltelijke toewijzing immateriële schade
De rechtbank is van oordeel dat de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde partij in de onderhavige zaak zodanig zijn dat van de hiervoor bedoelde aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ sprake is. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat sprake was van een afpersing waarbij geweld tegen hem is gebruikt en is gedreigd met ernstig geweld. De aangever heeft hieraan licht traumatisch hersenletsel overgehouden. Dat de benadeelde hier angstig door is geworden en nachtmerries heeft, is goed voorstelbaar.
De rechtbank sluit voor de begroting van de schade tevens aan bij de Rotterdamse Schaal. In gevallen van afpersing waarbij geweld wordt gebruikt jegens de benadeelde of daarmee wordt gedreigd, kan een persoonsaantasting worden aangenomen. In het bijzonder zoekt de rechtbank aansluiting bij categorie 19.1.b – gevallen waarin de benadeelde naast de afpersing met (bedreiging van) geweld ook urenlang van zijn vrijheid wordt beroofd. Daarmee zal de rechtbank de geleden immateriële schade naar billijkheid vaststellen op een bedrag van € 3000,00 . De rechtbank zal de benadeelde partij in de vordering tot vergoeding van immateriële schade voor het overige niet-ontvankelijk verklaren.
Conclusie
De rechtbank zal - gelet op het voorgaande - de vordering toewijzen tot een bedrag van
€ 8.000,00, bestaande uit € 5.000,00 aan materiële schade en € 3.000,00 aan immateriële schade.
Wettelijke rente
De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente toewijzen met ingang van 22 oktober 2024, omdat vast is komen te staan dat de toe te wijzen schade vanaf die datum is ontstaan.
Proceskosten
Omdat de vordering grotendeels wordt toegewezen, zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil. Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moeten maken.
Hoofdelijkheid
Omdat de verdachte het strafbare feit ter zake waarvan schadevergoeding zal worden toegekend samen met mededaders heeft gepleegd, zijn zij daarvoor ieder hoofdelijk aansprakelijk. Hetzelfde geldt voor de toegewezen proceskosten. Daarbij geldt dat de verdachte, voor zover de mededader(s) een bedrag aan de benadeelde partij heeft betaald, dat deel van de schadevergoeding en/of proceskosten niet meer aan de benadeelde partij hoeft te betalen.
Schadevergoedingsmaatregel
De verdachte zal voor het bewezenverklaarde strafbare feit worden veroordeeld en hij is daarom tegenover de benadeelde partij hoofdelijk aansprakelijk voor schade die door dit feit aan hem is toegebracht. De rechtbank zal aan de verdachte de verplichting opleggen om aan de Staat te betalen een bedrag van € 8.000,00, vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, ten behoeve van [aangever] .
8 De toepasselijke wetsartikelen
De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen: 36f, 38v, 38w en 317 van het Wetboek van Strafrecht.
Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak rechtens gelden.
9 De beslissing
De rechtbank:
verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, zoals hierboven onder 3.6 bewezen is verklaard;
verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en dat het bewezen verklaarde uitmaakt:
afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen
verklaart de verdachte daarvoor strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot:
een gevangenisstraf voor de duur van 12 (TWAALF) MAANDEN;
bepaalt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;
legt op de vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht, inhoudende:
dat de veroordeelde voor de duur van 3 (drie) jaren op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal opnemen, zoeken of hebben met aangever [aangever] , geboren op [geboortedatum 2] 1990;
beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van een week voor iedere keer dat het verbod wordt geschonden, met een maximum van 6 (zes) maanden;
toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op;
omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich belastend zal gedragen jegens een bepaalde persoon, beveelt de rechtbank, gelet op artikel 38v, vierde lid, van het Wetboek van Strafrecht, dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is;
verstaat dat de schorsing van de voorlopige hechtenis met ingang van heden eindigt;
schorst de voorlopige hechtenis opnieuw met ingang van heden onder de voorwaarden dat de verdachte:
1. als de schorsing van de voorlopige hechtenis wordt opgeheven zich niet aan de
tenuitvoerlegging van het bevel tot voorlopige hechtenis zal onttrekken;
2. zal meewerken aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een
identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht
aanbiedt voor het vaststellen van zijn identiteit;
3. geen strafbare feiten zal plegen;
ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [bedrijf 1] :
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe tot een bedrag van
€ 11.855,65 en veroordeelt de verdachte hoofdelijk om dit bedrag, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot de dag waarop deze vordering is betaald, te betalen aan [bedrijf 1] ;
veroordeelt de verdachte tevens hoofdelijk in de proceskosten van de benadeelde partij, tot op heden begroot op nihil, en de kosten die ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog gemaakt moeten worden;
bepaalt dat als een van de mededaders de toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partij heeft betaald de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen;
ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [aangever] :
wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij deels toe tot een bedrag van € 8.000,00 en veroordeelt de verdachte hoofdelijk om dit bedrag, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot de dag waarop deze vordering is betaald, te betalen aan [aangever] ;
bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding;
veroordeelt de verdachte tevens hoofdelijk in de proceskosten van de benadeelde partij, begroot op nihil, en de kosten die ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog gemaakt moeten worden;
bepaalt dat als een van de mededaders de toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partij heeft betaald de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen;
de schadevergoedingsmaatregelen;
legt aan de verdachte hoofdelijk op de verplichting om aan de Staat te betalen een bedrag, telkens vermeerderd met de wettelijke rente daarover vanaf 22 oktober 2024 tot aan de dag dat dit bedrag is betaald, van:
-
€ 11.855,65, ten behoeve van [bedrijf 1] ;
-
€ 8.000,00, ten behoeve van [aangever] ;
bepaalt dat (telkens) als het verschuldigde bedrag niet volledig wordt betaald of kan worden verhaald, gijzeling kan worden toegepast,
-
ten behoeve van [bedrijf 1] voor de duur van 84 dagen;
-
ten behoeve van [aangever] voor de duur van 65 dagen;
de toepassing van gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting(en) niet op;
bepaalt dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de benadeelde partijen de betalingsverplichtingen aan de Staat in zoverre doet vervallen, en dat gehele of gedeeltelijke betaling van het verschuldigde bedrag aan de Staat de betalingsverplichtingen aan de benadeelde partijen in zoverre doet vervallen;
bepaalt dat als een van de mededader(s) de hoofdelijk toegewezen schadevergoeding deels of geheel aan de benadeelde partijen heeft betaald en/of de betalingsverplichting aan de Staat deels of geheel heeft voldaan, de verdachte niet meer verplicht is om dat deel te betalen of te voldoen.
Dit vonnis is gewezen door
mr. C.M. Zandbergen, voorzitter,
mr. I.C. Kranenburg, rechter,
mr. M.M. Dolman rechter,
in tegenwoordigheid van mr. N.D. van Duijkeren, griffier,
en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 10 november 2026.