Strafrecht overig

Veroordeling voor dwang, valsheid in geschrift, medeplegen van gewoontewitwassen en voorbereidingshandelingen…

Rechtbank Den Haag, 13 november 2026

Zaakgegevens

Op 13 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
13 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
09/129937-23
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33463
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Veroordeling voor dwang, valsheid in geschrift, medeplegen van gewoontewitwassen en voorbereidingshandelingen van drugshandel. Oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 51 maanden en een ontzegging van het recht tot uitoefening van het beroep van zorgmedewerker voor de duur van 9 jaar. Niet-ontvankelijkverklaring van de benadeelde partij

Uitspraak

Rechtbank DEN HAAG

Strafrecht

Meervoudige kamer

Parketnummer: 09/129937-23

Datum uitspraak: 13 november 2026

Tegenspraak

De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1993 te [geboorteplaats] ,

op dit moment zonder bekende woon- of verblijfplaats hier te lande,

postadres: [adres 1] .

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 26 juni 2026 (pro forma) en 30 oktober 2026 (inhoudelijke behandeling).

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. B. de Jonge en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsman mr. L. de Leon naar voren is gebracht.

2 De tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

1.

hij op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 31 oktober 2023 tot en met 14 maart 2024 te Zwammerdam en/of Nieuwveen, in ieder geval in Nederland, (telkens) een of meer zeer kwetsbare en hulpbehoevende cliënten van [instelling 1] door enige feitelijkheid wederrechtelijk heeft gedwongen iets te dulden, te weten het maken en/of versturen van foto’s en filmopnames van die cliënten, onder meer naakt en/of in kwetsbare positie, door (telkens)

- met zijn, verdachtes, telefoon foto’s en/of filmopnames te maken van die cliënten, die totaal afhankelijk waren van zorg (van onder meer verdachte) en niet in staat waren om dit filmen tegen te houden, en/of

- ( vervolgens) die foto’s en/of filmopnames via Snapchat en/of WhatsApp te versturen naar (een) onbekende derde(n);

2.

hij op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 27 juli 2023 tot en met 31 oktober 2023 te ’s-Gravenhage, in ieder geval in Nederland, opzettelijk gebruik heeft gemaakt van valse en/of vervalste geschriften die bestemd waren om tot bewijs van enig feit te dienen, als ware deze echt en onvervalst, te weten

- een (ver)vals(t) diploma ‘Mbo Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen’ d.d. 14 mei 2023, van [school 1] , en/of

- een (ver)vals(t) diploma ‘Mbo Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen’ d.d. 19 april 2023, van [school 2] , en/of

- een (ver)vals(te) Verklaring Omtrent het Gedrag d.d. 14 mei 2023,

door dit/deze diploma('s) en/of Verklaring Omtrent het Gedrag te overleggen aan [instelling 2] en/of [instelling 1] om zo te kunnen voldoen aan de voorwaarden die zijn gesteld om als begeleider in de zorg en/of bij [instelling 1] te kunnen werken;

3.

hij op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 10 april 2020 tot en met 9 april 2023 te 's-Gravenhage, in ieder geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt, althans zich meermalen, althans eenmaal, schuldig heeft gemaakt aan witwassen, immers heeft/hebben hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) (telkens) (van) een of meer voorwerpen, te weten een of meer (grote) hoeveelheden (contant) geld, te weten

PV-nummer 21 (p. 31)

- € 189.000,

- € 500.000,

- € 164.100,

- € 150.000,

- € 135.000,

- € 426.340,

- € 300.000,

- € 172.000 en/of

- € 950.000,

en/of

PV-nummer 18 (p. 51)

- € 576.000,

- € 814.995,

- € 500.000,

- € 369.000 en/of

- € 259.500,

heeft verworven, voorhanden heeft gehad, heeft overgedragen en/of gebruik heeft gemaakt, terwijl hij, verdachte, en/of zijn mededader(s) (telkens) wist(en) dat dat/die voorwerp(en) - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was/waren uit enig misdrijf;

4.

hij op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 10 november 2020 tot en met 25 februari 2021 te 's-Gravenhage, in ieder geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, (telkens) om een feit, bedoeld in het vierde of vijfde lid van artikel 10 van de Opiumwet, te weten het opzettelijk afleveren, verstrekken en/of vervoeren van (telkens) een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I, voor te bereiden en/of te bevorderen, zich en/of (een) ander(en) gelegenheid en/of middelen en/of inlichtingen tot het plegen van dat/die feit(en) heeft getracht te verschaffen, hebbende verdachte en/of zijn mededader(s) contact onderhouden en/of informatie uitgewisseld en/of afspraken gemaakt over het afleveren en/of verstrekken en/of vervoeren van cocaïne (onder meer met Sky-gebruikers [account 1] en/of [account 2] en/of [account 3] en/of [account 4] ).

3 De bewijsbeslissing

3.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich allereerst op het standpunt gesteld dat mogelijk sprake is geweest van een tweetal vormverzuimen in het voorbereidend onderzoek. Ten eerste betreft dit het horen van de verdachte als getuige op 4 juni 2024, zonder dat hij reeds was aangemerkt als verdachte. De officier van justitie heeft aangevoerd dat op dit moment nog geen redelijk vermoeden van schuld bestond, waardoor – met het horen van verdachte als getuige zonder hem te wijzen op zijn rechten – van een vormverzuim geen sprake was. Indien de rechtbank daar anders over denkt, heeft de officier van justitie verzocht om deze door de verdachte afgelegde verklaring niet te laten bijdragen aan het bewijs. Ten tweede betreft dit het uitlezen van de telefoon van verdachte zonder voorafgaande toestemming van de rechter-commissaris. De officier van justitie heeft verzocht te volstaan met de enkele constatering van dit vormverzuim.

De officier van justitie heeft voorts gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde.

3.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft namens de verdachte met betrekking tot het onder 1 tenlastegelegde feit bepleit dat de verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Met betrekking tot de onder 2 tot en met 4 tenlastegelegde feiten heeft de raadsman namens de verdachte vrijspraak bepleit.

3.3.

Gebruikte bewijsmiddelen

De rechtbank heeft in de bijlage opgenomen de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.

3.4.

Bewijsoverwegingen

3.4.1.

Ten aanzien van feit 1

Uit voornoemde bewijsmiddelen volgt dat de verdachte werkzaam was op verschillende zorglocaties van [instelling 1] . Hij droeg daar als begeleider de zorg over mensen met ernstige verstandelijke beperkingen. Hun sociaal-emotioneel ontwikkelingsniveau was vergelijkbaar met dat van een kind jonger dan achttien maanden. De cliënten verkeerden in een volledige afhankelijkheidspositie van hun zorgbegeleiders, onder wie de verdachte. Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat deze cliënten zeer kwetsbaar en hulpbehoevend waren. Uit onderzoek naar de telefoon van de verdachte is gebleken dat er foto’s en filmopnames van die cliënten – onder meer naakt en in kwetsbare posities – opgeslagen waren in de mappen Snapchat en Whatsapp. Op basis van het voorgaande en de door de verdachte hierover op de terechtzitting afgelegde verklaring stelt de rechtbank vast dat de verdachte meerdere foto’s en filmopnames van cliënten heeft gemaakt en deze vervolgens via Snapchat en Whatsapp heeft gedeeld met zijn toenmalige collega’s van [instelling 1] . De vraag die de rechtbank dient te beantwoorden is of hierbij sprake is geweest van dwang als bedoeld in artikel 284 lid 1 ahf/ond 1° Sr. In onderhavig geval staat derhalve de vraag centraal of de verdachte, door het maken en versturen van die foto’s en filmopnames, de cliënten van [instelling 1] door enige feitelijkheid wederrechtelijk heeft gedwongen iets te dulden.

Bij de beoordeling of sprake is van enige ‘feitelijkheid’ komt het aan op de aard van de handeling en de omstandigheden waaronder deze heeft plaatsgevonden. De handeling moet van zodanige aard zijn dat het slachtoffer in de omstandigheden van het geval hieraan geen weerstand kan bieden. De rechtbank volgt de verdediging niet in het standpunt dat de afhankelijkheidspositie van de cliënten buiten beschouwing moet blijven bij de beoordeling van de feitelijkheid. De feitelijkheid bestaat uit de handeling van de verdachte, te weten het maken en versturen van foto’s en filmopnames van cliënten van [instelling 1] , in samenhang bezien met de omstandigheden waaronder hij dat deed. De verdachte fotografeerde en filmde in een afgesloten zorginstelling, zonder toestemming, zeer kwetsbare, hulpbehoevende personen die volledig afhankelijk waren van zijn verzorging en deelde deze beelden vervolgens met derden. Gelet op de afhankelijkheid van de hulpbehoevende personen en de omstandigheden waaronder zij in de betreffende instelling verbleven, konden zij op geen enkele manier in staat worden geacht de handelingen van de verdachte te voorkomen. Hiermee heeft de verdachte de persoonlijke vrijheid van de cliënten aangetast en de grenzen van de maatschappelijke betamelijkheid ver overschreden. De omstandigheid dat zij vanwege hun verstandelijke beperkingen niet in staat waren hun wil onder woorden te brengen, betekent niet dat de verdachte vrijelijk over hun persoonlijke levenssfeer mocht beschikken, maar dat hij daar juist extra voorzichtig mee om had moeten gaan. De rechtbank concludeert op grond van het voorgaande dat de cliënten het fotograferen en filmen onder deze omstandigheden wederrechtelijk hebben moeten dulden.

De rechtbank is voorts van oordeel dat de verdachte zowel opzet op zijn handelingen als ook opzet op de wederrechtelijkheid daarvan heeft gehad, al dan niet in voorwaardelijke vorm. Hij heeft bewust gehandeld in een situatie waarin de slachtoffers zich niet aan zijn handelen konden onttrekken. Dat zijn collega’s ook foto’s en filmopnames van de cliënten zouden hebben gemaakt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. De verdachte had moeten begrijpen dat hij met het maken en delen van deze mensonterende beelden onder de besproken omstandigheden de grenzen van hetgeen (binnen een zorgrelatie) maatschappelijk betamelijk is, aanzienlijk overschreed.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het onder 1 tenlastegelegde feit wettig en overtuigend is bewezen. Omdat niet is komen vast te staan dat de verdachte de beelden met anderen dan zijn collega’s heeft gedeeld, zal de rechtbank ‘onbekende’ wegstrepen uit de tenlastelegging.

De officier van justitie heeft aangevoerd dat mogelijk sprake is geweest van een vormverzuim door het horen van de verdachte op 4 juni 2024, zonder hem op dat moment aan te merken als verdachte. De rechtbank overweegt dat, nu deze door de verdachte afgelegde verklaring niet tot het bewijs is gebezigd, geen verder gevolg hoeft te worden gegeven aan dit (eventuele) vormverzuim.

3.4.2.

Ten aanzien van feit 2

Uit de bewijsmiddelen blijkt dat op 27 juli 2023 vanaf het e-mailadres van de verdachte een e-mail is gestuurd aan [instelling 2] , waaraan het diploma ‘Mbo Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen’ d.d. 19 april 2023 van [school 2] als bijlage was gehecht. De verdachte heeft zelf op de terechtzitting verklaard dat hij wist dat dit diploma op zijn telefoon stond en dat dit een vals diploma betrof. Hij heeft echter ontkend dat hij het diploma zelf heeft overgelegd aan [instelling 2] . Volgens de verdachte hielpen familieleden en vrienden hem bij het solliciteren en hadden zij toegang tot zijn e-mailaccount. Hij heeft verklaard dat een van hen het valse diploma mogelijk heeft verzonden.

De rechtbank schuift deze verklaring als ongeloofwaardig terzijde. Daarbij betrekt zij dat bij het betreffende e-mailbericht niet alleen het diploma, maar ook een CV en een kopie van het rijbewijs en de bankpas van de verdachte zijn meegestuurd. Verder blijkt uit een andere e-mailwisseling van daags voor het versturen van het diploma aan [instelling 2] (d.d. 23 juli 2023) dat de verdachte een diploma en een CV van zijn toenmalige zwager heeft ontvangen. Dit diploma heeft dezelfde afgiftedatum en vermeldt dezelfde naam van het college als het diploma dat aan [instelling 2] is overgelegd. Ook dit CV is – afgezien van de aangepaste persoonsgegevens – identiek aan het CV dat de verdachte aan [instelling 2] heeft verstuurd. Uit onderzoek is vervolgens gebleken dat uitsluitend de zwager van de verdachte op enig moment bij [school 2] stond ingeschreven. Tot slot bevat het dossier geen enkel aanknopingspunt dat er op wijst dat iemand anders dan de verdachte voornoemde e-mail naar [instelling 2] heeft verzonden.

Deze omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, maken dat de rechtbank ervan uitgaat dat het diploma van de zwager van de verdachte, als bestaand geschrift, is vervalst door dit te voorzien van de persoonsgegevens van de verdachte en dat de verdachte het diploma vervolgens met een kopie van zijn rijbewijs en bankpas aan [instelling 2] heeft toegestuurd.

De rechtbank acht daarmee wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte gebruik heeft gemaakt van het voornoemde vervalste diploma door dit per e-mail aan [instelling 2] over te leggen om zo te kunnen voldoen aan de voorwaarden die zijn gesteld om als begeleider in de zorg te kunnen werken. De rechtbank ziet onvoldoende bewijs voor zover het gaat om het gebruik door de verdachte van een vals of vervalst diploma van [school 1] en een vals of vervalst VOG. Op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting kan niet worden vastgesteld door wie deze documenten bij [instelling 2] (en/of [instelling 1] ) terecht zijn gekomen.

3.4.3.

Ten aanzien van feiten 3 en 4

Algemene overwegingen met betrekking tot Encrochat- en SkyECC-bewijs

De rechtbank ziet geen aanleiding om uit te gaan van een wezenlijk andere vaststelling van de gang van zaken rondom de vergaring en verwerking van SkyECC-data in dit onderzoek, dan zoals weergegeven in de beslissing van de Hoge Raad van 13 juni 2023 (ECLI:NL:HR:2023:913). In die beslissing heeft de Hoge Raad prejudiciële vragen beantwoord in verband met het gebruik van Encrochat- en SkyECC-berichten in strafzaken en het toetsingskader geformuleerd voor het gebruik van dergelijke berichten voor de bewijsbeslissing. De inhoud en omvang van die toets hangt onder meer af van het antwoord op de vraag onder wiens verantwoordelijkheid de inzet van die opsporingsbevoegdheden in het buitenland heeft plaatsgevonden.

In aanvulling daarop heeft de Hoge Raad in het arrest van 14 april 2026 (ECLI:HR:NL:2026:650) uiteengezet wat de gevolgen zijn van de prejudiciële beslissing van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJEU) in de zaak C-670/22 (M.N. (Encrochat)) voor het genoemde toetsingskader. Vooropgesteld wordt dat de Hoge Raad in het arrest van 14 april 2026 het toetsingskader dat in de prejudiciële beslissing van 13 juni 2023 omtrent – onder andere – het interstatelijke vertrouwensbeginsel is geformuleerd, in stand laat.

Beoordeling van de rechtmatigheidsverweren

De rechtbank stelt vast dat bij de interceptie van SkyECC-gegevens sprake is geweest van opsporing in Frankrijk, onder verantwoordelijkheid van de Franse autoriteiten. Voor dit onderzoek is door Frankrijk, België en Nederland een gemeenschappelijk onderzoeksteam (Joint Investigation Team, ofwel JIT) opgericht.

De Hoge Raad heeft in zijn beschikking van 22 april 2022, ECLI:NL:HR:2022:612, overwogen dat bij het optreden van een gemeenschappelijk onderzoeksteam, het nationale recht van de lidstaat waar de opsporingsbevoegdheid ten behoeve van een gemeenschappelijk onderzoeksteam wordt uitgeoefend leidend is. Het interstatelijk vertrouwensbeginsel brengt in dat geval met zich dat van de rechtmatigheid van die interceptie (en de daarop volgende verstrekking) moet worden uitgegaan. Door de verdediging zijn geen concrete feiten en omstandigheden naar voren gebracht die aanleiding geven voor doorbreking van het hiervoor genoemde vertrouwensbeginsel. De wet stelt niet als vereiste dat voor het gebruik in een strafzaak in Nederland van de resultaten van onderzoek dat op initiatief en onder verantwoordelijkheid van de buitenlandse autoriteit wordt verricht of al is verricht, een machtiging van de rechter-commissaris is afgegeven.

Het behoort niet tot de taak van de Nederlandse strafrechter om te toetsen of de wijze waarop dit Franse onderzoek is uitgevoerd strookt met de daarvoor in Frankrijk geldende rechtsregels noch of de Franse rechter hiervoor een machtiging heeft kunnen verlenen. De taak van de Nederlandse strafrechter is in dit geval ertoe beperkt te waarborgen dat de wijze waarop van de resultaten van dit onderzoek in de strafzaak tegen de verdachte gebruik wordt gemaakt, geen inbreuk maakt op zijn recht op een eerlijk proces overeenkomstig artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Van een dergelijke inbreuk is de rechtbank niet gebleken.

Artikel 8 EVRM

De verdediging heeft aangevoerd dat de rechtbank dient te toetsen of in het Franse recht een toereikende wettelijke basis bestond voor de – volgens de verdediging – ‘bulksurveillance’ die gepaard ging met de interceptie van SkyECC-berichten, gelet op artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM).

Hetgeen de rechtbank eerder heeft overwogen brengt in relatie tot het recht op eerbiediging van het privéleven, zoals dat wordt gewaarborgd door artikel 8 lid 1 EVRM, met zich dat de Nederlandse strafrechter niet beoordeelt of in het recht van het land onder wiens verantwoordelijkheid het onderzoek is verricht, al dan niet een toereikende wettelijke grondslag bestond voor de eventueel bij het verrichten van het onderzoek gemaakte inbreuk op het recht van de verdachte op respect voor zijn privéleven. Zo’n beoordeling zou immers vergen dat de Nederlandse rechter aan het buitenlandse recht toetst. Het verweer van de verdediging treft dan ook geen doel.

De EOB-richtlijn

Onder verwijzing naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: het Hof van Justitie) van 30 april 2024 (ECLI:EU:C:2024:372) heeft de verdediging voorts bewijsuitsluiting bepleit, omdat uit voornoemde uitspraak zou blijken dat rechterlijke toestemming is vereist voor het gebruikmaken van onderschepte telecommunicatiegegevens als bewijs in een andere lidstaat. Daartoe heeft de verdediging aangevoerd dat Richtlijn 2014/41/EU, waarin regels geformuleerd staan voor Europese onderzoeksbevelen (EOB’s), van toepassing is in de onderhavige zaak.

Anders dan de verdediging, is de rechtbank van oordeel dat uit artikel 3 Richtlijn 2014/41/EU en het daarmee samenhangende artikel 5.4.1, derde lid, Sv volgt dat onderzoeksactiviteiten van een gemeenschappelijk onderzoeksteam (JIT) (zoals in de onderhavige zaak) nadrukkelijk niet onder het bereik van Richtlijn 2014/41/EU vallen.

In het arrest van het Hof van Justitie van 30 april 2024 (ECLI:EU:C:2024:372), waarnaar de verdediging heeft verwezen, gaat het om een zaak waarin het Duitse openbaar ministerie door middel van een EOB aan de Franse autoriteiten overdracht had verzocht van de door Frankrijk middels interceptie reeds verkregen Encrochat-gegevens. Nu de SkyECC-gegevens waar het in het onderhavige onderzoek om gaat door Nederland zijn verkregen in het kader van een JIT, is het door de verdediging aangehaalde arrest van het Hof van Justitie in de onderhavige zaak reeds om die reden niet relevant.

Onderzoek naar de inbeslaggenomen iPhone 7

De rechtbank overweegt dat indien onderzoek naar gegevensdragers een meer dan beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer met zich brengt, voorafgaande toestemming van een rechterlijke instantie of onafhankelijk bestuursorgaan is vereist (zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 4 oktober 2024, ECLI:EU:C:2024:830, in de zaak ‘Landeck’, hierna: het Landeck-arrest). De rechtbank stelt vast dat in een ander strafrechtelijk onderzoek naar de verdachte, onderzoek Bank, onder meer een iPhone 7 in beslag is genomen. De officier van justitie in onderzoek Bank heeft toestemming gegeven om in de onderhavige zaak onderzoek te doen naar deze inbeslaggenomen telefoon. De iPhone 7 is vervolgens onderzocht zonder voorafgaande schriftelijke machtiging van de rechter-commissaris daartoe. Met de verdediging is de rechtbank van oordeel dat sprake is van een vormverzuim in het voorbereidend onderzoek in de zin van artikel 359a Sv. Bij het onderzoek aan de telefoons viel een meer dan beperkte inbreuk te voorzien op de persoonlijke levenssfeer van de verdachte.

Hoewel het Landeck-arrest nog niet was gewezen ten tijde van het onderzoek aan deze telefoons, gaat het – zoals eerder al in jurisprudentie is overwogen – niet om ‘nieuw recht’, maar om uitleg van reeds bestaand recht. De toestemming van de officier van justitie was daarom niet toereikend; de rechter-commissaris had toestemming moeten geven, voordat dit onderzoek mocht worden uitgevoerd.

De vraag is vervolgens of en, zo ja, welke rechtsgevolgen aan dit vormverzuim moeten worden verbonden. Bij de beantwoording van die vraag dient rekening te worden gehouden met de in artikel 359a, tweede lid, Sv genoemde factoren, te weten het belang van het geschonden voorschrift, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor wordt veroorzaakt.

De rechtbank stelt vast dat het inherent is aan het onderzoek aan telefoons dat een inbreuk wordt gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van degene van wie die telefoons zijn. Een enkele inbreuk levert echter niet direct een ernstig nadeel voor de verdachte op. Bij de beoordeling van dat nadeel is relevant dat de rechtbank uit het dossier niet kan afleiden dat door het doorzoeken van de telefoons een min of meer volledig beeld van de persoonlijke levenssfeer van de verdachte is verkregen.

Bewijsuitsluiting als rechtsgevolg kan worden verbonden aan een vormverzuim in gevallen waarin het uitsluiten van bepaalde resultaten van het opsporingsonderzoek voor het bewijs noodzakelijk is om een schending van artikel 6 EVRM te voorkomen. Die situatie doet zich niet voor, nu niet is gebleken dat door het vormverzuim complicaties zijn opgetreden die het voeren van de verdediging ernstig hebben bemoeilijkt. Hoewel sprake was van een ongerechtvaardigde inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de verdachte, zal daaraan niet het rechtsgevolg van bewijsuitsluiting worden verbonden. Daartoe neemt de rechtbank in aanmerking dat – gelet op de aard en de ernst van de verdenking – de vereiste machtiging van de rechter-commissaris zonder meer zou zijn verkregen. Bovendien is de betrouwbaarheid van het bewijsmateriaal niet aangetast. Daarom is de rechtbank van oordeel dat, vanwege het ontbreken van enig daadwerkelijk nadeel, bewijsuitsluiting geen gerechtvaardigd rechtsgevolg van het vormverzuim is, zodat de rechtbank volstaat met de constatering van het vormverzuim.

Het verweer van de verdediging dat het onrechtmatig zou zijn om de telefoongegevens voor het bewijs te gebruiken omdat de telefoon in een ander strafrechtelijk onderzoek in beslag is genomen, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd. De rechtbank ziet geen aanleiding om deze onderzoeksresultaten uit te sluiten van het bewijs.

Identificatie verdachte als gebruiker van de SkyECC-accounts

De rechtbank stelt op basis van de bewijsmiddelen vast dat de verdachte de gebruiker was van de SkyECC-accounts [account 5] , [account 6] , [account 7] en [account 8] . De rechtbank ziet geen aanleiding om te twijfelen aan de door de politie gerelateerde identificatie van de gebruikers van de voornoemde accounts. Uit de bewijsmiddelen volgen meerdere feiten en omstandigheden die, in onderlinge samenhang bezien, te herleiden zijn tot de verdachte als gebruiker van de accounts. De rechtbank slaat hierbij in het bijzonder acht op het volgende.

Uit de gegevens van de bovengenoemde accounts blijkt dat zij elkaar opvolgden, waarna de oude accounts niet meer actief waren. Daarbij komt dat de accounts gebruik maakten van dezelfde gebruikersnamen, namelijk ‘ [gebruikersnaam 1] ’ of ‘ [gebruikersnaam 2] ’ en dat de accounts veel overeenkomstige contacten hadden.

De IMEI-nummers van de SkyECC-accounts maakten in de voor de nachtrust bestemde tijd allemaal het meest gebruik van één basisstation, namelijk de zendmast [adres 2] . Het adres [adres 3] , waar de verdachte voor het grootste deel van de tenlastegelegde periode ingeschreven stond, valt binnen het bereik van deze zendmast.

Verder volgt uit de chatberichten van [account 7] dat hij op 12 januari 2021 is aangehouden terwijl hij bij ‘ [bedrijf] ’, een Poolse supermarkt, in [wijk] stond. In de systemen van de politie is gezocht op registraties die voldoen aan deze criteria. Daaruit bleek dat de verdachte op diezelfde datum en tijd is staande gehouden door de politie op de Draaistraat in Den Haag omdat het voertuig een onlogische route reed. De verdachte verklaarde toen dat hij een verkeerde afslag had genomen en een ontbijtje ging halen bij [bedrijf] .

Uit de chatberichten blijkt dat de gebruiker van [account 7] een ‘up’ heeft. Blijkens de RDW had de verdachte zelf geen voertuigen op zijn naam staan, maar een zus van hem had wel een Volkswagen Up met kenteken [kenteken] op haar naam staan. Dat betrof het voertuig waarin de verdachte op 12 januari 2021 was staande gehouden, waaruit kan worden opgemaakt dat de verdachte gebruik maakte van de Volkswagen Up.

De gebruiker van [account 6] heeft op 1 juli 2020 een tenaamstellingsdocument van de RDW, waarop een kenteken te zien was, naar een tegencontact gestuurd. Uit onderzoek naar dat kenteken blijkt dat op 16 juni 2020 een boete was uitgeschreven aan de verdachte, die op dat moment de bestuurder was van het voertuig.

Op basis van het voorgaande concludeert de rechtbank dat de SkyECC-accounts [account 5] , [account 6] , [account 7] en [account 8] aan elkaar verbonden kunnen worden en door dezelfde persoon, namelijk de verdachte, zijn gebruikt.

Ten aanzien van feit 4

Voorbereidingshandelingen met betrekking tot handel in verdovende middelen

Aan de hand van de bewijsmiddelen stelt de rechtbank vast dat de verdachte in de periode van 10 november 2020 tot en met 25 februari 2021 voorbereidingshandelingen heeft gepleegd met betrekking tot de handel in verdovende middelen. In die periode worden meermaals SkyECC-gesprekken gevoerd die naar het oordeel van de rechtbank niet anders kunnen worden uitgelegd dan erop gericht te zijn de handel in verdovende middelen voor te bereiden of te bevorderen. Uit de berichten volgt dat onder meer werd gesproken over ‘colo’, ‘pap’ en stempels, waarmee respectievelijk wordt bedoeld Colombiaanse cocaïne, geld en stempels als kwaliteitsmerk op blokken verdovende middelen.

Medeplegen

Uit de SkyECC- en Signal-gesprekken blijkt dat de verdachte bij het treffen van voorbereidingshandelingen nauw en bewust samen heeft gewerkt met andere tegencontacten en dat ten aanzien van hen sprake is van medeplegen. De verdachte heeft immers samen met hen voorbereidingshandelingen getroffen om verdovende middelen te verhandelen, waarbij de samenwerking cruciaal was nu ieder een eigen rol vervulde in dat traject.

Ten aanzien van feit 3

SkyECC- en Signal-gesprekken

Op de voornoemde SkyECC-accounts heeft de verdachte in de periode van 10 april 2020 tot 26 februari 2021 gesprekken gevoerd met tegencontacten over het voorhanden hebben en overdragen van grote geldbedragen.

Zoals eerder is overwogen, is in een ander strafrechtelijk onderzoek naar de verdachte, onderzoek Bank, een iPhone 7 in beslag genomen. Uit onderzoek naar die telefoon blijkt dat gebruik werd gemaakt van de chatapplicatie Signal. De gebruiker van het Signal-account heeft in de periode van 7 maart 2023 tot en met 9 april 2023 gesprekken gevoerd over het voorhanden hebben en overdragen van grote geldbedragen. Naar het oordeel van de rechtbank kan worden vastgesteld dat de verdachte de gebruiker was van het Signal-account en zij overweegt daartoe als volgt. In de eerste plaats is de telefoon waarop het Signal-account is aangetroffen, onder de verdachte in beslag genomen. Verder volgt uit de chatberichten dat de Signal-gebruiker op 13 april 2023 om 16:00 uur naar de [adres 4] werd gestuurd door een tegencontact. De Signal-gebruiker liet zijn tegencontact om 17:41 uur weten dat hij er was, waarna hij ongeveer tien minuten later zei dat hij niet kon wegrijden omdat zijn autosleutel in de auto van iemand anders is gevallen. De verdachte is om 13 april 2023 om 18:35 uur op de Willem Lodewijklaan aangehouden, nadat melding was gedaan van een verdachte situatie en een overdracht van een oranje tas.

Juridisch kader

Voor een bewezenverklaring van witwassen in de zin van artikel 420bis e.v. Sr is vereist dat het betreffende voorwerp afkomstig is uit enig misdrijf. De rechtbank stelt voorop dat daarvoor niet is vereist dat uit de bewijsmiddelen moet kunnen worden afgeleid dat het desbetreffende voorwerp afkomstig is uit een nauwkeurig aangeduid misdrijf. Dat een voorwerp ‘afkomstig is uit enig misdrijf’ kan bewezen worden geacht als het op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden niet anders kan zijn dan dat het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is. Of daarvan sprake is moet worden beoordeeld aan de hand van het toetsingskader dat in de rechtspraak is uitgekristalliseerd in een aantal stappen.

Als door het openbaar ministerie feiten en omstandigheden zijn aangedragen die een vermoeden rechtvaardigen dat het niet anders kan zijn dan dat het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is (stap 1), mag van de verdachte worden verlangd dat hij een verklaring geeft over de legale herkomst van het voorwerp (stap 2). Deze verklaring moet concreet, verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk zijn (stap 3). De omstandigheid dat deze verklaring van de verdachte mag worden verlangd, houdt niet in dat het aan de verdachte is om aannemelijk te maken dat het voorwerp niet van misdrijf afkomstig is.

Indien de verdachte een dergelijke verklaring heeft gegeven, ligt het op de weg van het Openbaar Ministerie om nader onderzoek te doen naar die verklaring (stap 4). Mede op basis van de resultaten van dat onderzoek zal dan moeten worden beoordeeld of ondanks de verklaring van de verdachte het witwassen bewezen kan worden op de grond dat het niet anders kan zijn dan dat het voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is (stap 5). Als zo’n verklaring is uitgebleven, mag de rechter die omstandigheid betrekken in zijn bewijsoverwegingen (vgl. HR 18 december 2018, ECLI:NL:HR:2018:2352).

Bestaat er een gerechtvaardigd vermoeden dat de geldbedragen afkomstig zijn uit enig misdrijf?

Uit de SkyECC- en Signal-gesprekken blijkt dat de verdachte kon beschikken over de in de tenlastelegging genoemde bedragen. De verdachte kreeg telkens de opdracht om de geldbedragen klaar te zetten, af te leveren of op te halen, waarbij in de meeste gevallen aan hem werd gevraagd om het geld ook te tellen.

De geldbedragen die in de gesprekken werden genoemd komen overeen met de in de tenlastelegging genoemde bedragen, met uitzondering van het bedrag van € 500.000,- uit PV-nummer 18. In de berichten werd gesproken over een bedrag van € 510.560. Aangezien de tenlastelegging een bedrag van € 500.000,- noemt, zal dat bedrag bewezen worden verklaard.

De in de tenlastelegging genoemde bedragen komen in totaal neer op een bedrag van
€ 5.505.935,-.

Uit onderzoek van het iCOV Rapportage Vermogen en Inkomen (hierna: iRVI) blijkt dat de verdachte tussen 2018 en 2022 geen vermogen bezat op zijn bankrekeningen en dat hij, behoudens een bescheiden inkomen in 2018, geen geregistreerde inkomsten had. In 2023 had de verdachte een bedrag van € 3.130,- op zijn bankrekening en hij genoot in dat jaar een nettoloon van € 1.100,-. Verder is gebleken dat de verdachte geen schenking of erfenis heeft ontvangen.

Op grond van die feiten en omstandigheden acht de rechtbank het vermoeden gerechtvaardigd dat de geldbedragen waarover de verdachte, blijkens de SkyECC- en Signal-gesprekken, kon beschikken uit enig misdrijf afkomstig zijn. Dat betekent dat van de verdachte mag worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van die geldbedragen.

Is er sprake van een concrete, verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring van de verdachte?

De verdachte heeft bij de politie kort gezegd verklaard dat hij de betreffende berichten op SkyECC en Signal niet heeft gestuurd en dat hij de tenlastegelegde bedragen nooit heeft gehad. Ter terechtzitting heeft de verdachte verklaard dat hem wel eens is gevraagd om voor € 50,- iets te vervoeren in auto’s en dat hij dit ook heeft gedaan, maar dat hij nooit heeft geweten wat hij heeft vervoerd.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn de verklaringen van de verdachte onvoldoende concreet en verifieerbaar. Bovendien acht de rechtbank het hoogst onwaarschijnlijk dat de verdachte niet op de hoogte is geweest van het feit dat hij grote geldbedragen heeft vervoerd, nu in de berichten telkens concrete bedragen werden genoemd en de verdachte ook de bedragen heeft nageteld.

Gelet op het voorgaande is er dan ook geen andere conclusie mogelijk dan dat de tenlastegelegde geldbedragen uit enig misdrijf afkomstig zijn. Gelet op de frequentie van het witwassen binnen de pleegperiode en de omvang van de witgewassen geldbedragen komt de rechtbank tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde gewoontewitwassen.

3.5.

De bewezenverklaring

De rechtbank is met betrekking tot de tenlastegelegde feiten van oordeel dat deze feiten wettig en overtuigend zijn bewezen.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

1.

hij in de periode van 31 oktober 2023 tot en met 14 maart 2024 te Zwammerdam en Nieuwveen, in ieder geval in Nederland, telkens zeer kwetsbare en hulpbehoevende cliënten van [instelling 1] door enige feitelijkheid wederrechtelijk heeft gedwongen iets te dulden, te weten het maken en versturen van foto’s en filmopnames van die cliënten, onder meer naakt en in kwetsbare positie, door

- met zijn, verdachtes, telefoon foto’s en filmopnames te maken van die cliënten, die totaal afhankelijk waren van zorg (van onder meer verdachte) en niet in staat waren om dit filmen tegen te houden, en

- ( vervolgens) die foto’s en filmopnames via Snapchat en/of WhatsApp te versturen naar derden;

2.

hij op 27 juli 2023 te ’s-Gravenhage, in ieder geval in Nederland, opzettelijk gebruik heeft gemaakt van een vervalst geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen, als ware het echt en onvervalst, te weten

- een vervalst diploma ‘Mbo Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen’ d.d. 19 april 2023, van [school 2] ,

door dit diploma te overleggen aan [instelling 2] om zo te kunnen voldoen aan de voorwaarden die zijn gesteld om als begeleider in de zorg te kunnen werken;

3.

hij in de periode van 10 april 2020 tot en met 9 april 2023 te 's-Gravenhage, in ieder geval in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt, immers hebben hij, verdachte, en zijn mededader(s) telkens voorwerpen, te weten (grote) hoeveelheden (contant) geld, te weten

PV-nummer 21 (p. 31)

- € 189.000,

- € 500.000,

- € 164.100,

- € 150.000,

- € 135.000,

- € 426.340,

- € 300.000,

- € 172.000 en

- € 950.000,

en

PV-nummer 18 (p. 51)

- € 576.000,

- € 814.995,

- € 500.000,

- € 369.000 en

- € 259.500,

verworven, voorhanden gehad, overgedragen terwijl hij, verdachte, en zijn mededader(s) telkens wist(en) dat die voorwerpen - onmiddellijk of middellijk - afkomstig waren uit enig misdrijf;

4.

hij in de periode van 10 november 2020 tot en met 25 februari 2021 te 's-Gravenhage, in ieder geval in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, (telkens) om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de Opiumwet, te weten het opzettelijk afleveren, verstrekken en/of vervoeren van (telkens) een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst I, voor te bereiden en te bevorderen, zich en/of (een) ander(en) gelegenheid en middelen tot het plegen van dat/die feit(en) heeft getracht te verschaffen, hebbende verdachte en/of zijn mededader(s) contact onderhouden en informatie uitgewisseld en afspraken gemaakt over het afleveren en verstrekken en vervoeren van cocaïne (onder meer met Sky-gebruikers [account 1] en [account 2] en [account 3] en [account 4] ).

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

4 De strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

5 De strafbaarheid van de verdachte

De verdachte is eveneens strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.

6 De strafoplegging

6.1.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 57 maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht en een geldboete van € 50.000, subsidiair 225 dagen hechtenis. De officier van justitie heeft voorts gevorderd dat de verdachte wordt ontzet van zijn recht om een beroep in de zorg uit te oefenen voor de duur van 5 jaren. Daarnaast heeft de officier van justitie verzocht om opheffing van het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis.

6.2.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft, bij een (gedeeltelijke) bewezenverklaring, bij de strafoplegging verzocht rekening te houden met verschillende omstandigheden die zijn genoemd in de pleitnota. Daarnaast heeft hij verzocht om opheffing van het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis.

6.3.

Het oordeel van de rechtbank

Na te melden straffen zijn in overeenstemming met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken.

De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een reeks ernstige strafbare feiten. Hij heeft allereerst misbruik gemaakt van zeer kwetsbare, hulpbehoevende en volledig van (zijn) zorg afhankelijke cliënten van [instelling 1] door hen te fotograferen en te filmen en deze beelden vervolgens te delen met derden. Deze slachtoffers waren, gelet op hun ernstige verstandelijke beperking en hun sociaal-emotioneel ontwikkelingsniveau, niet in staat zich hiertegen te verweren. Van iemand die werkzaam is in de zorg mag juist worden verwacht dat hij de waardigheid en de persoonlijke vrijheid en veiligheid van zijn cliënten respecteert en beschermt. Door zijn handelen heeft de verdachte het vertrouwen dat een ieder in de zorgverlening moet kunnen stellen ernstig geschaad.

Daarnaast heeft de verdachte gebruikgemaakt van een vervalst Mbo-diploma door dit aan [instelling 2] toe te sturen om zich zo te kunnen voordoen als iemand die aan de vereiste opleidingskwalificaties voldeed om in de zorg te werken. Hij heeft daarmee in ernstige mate het belang ondermijnd van de betrouwbaarheid van diploma’s en de zorgvuldige toetsing van de kwalificaties van personen die met kwetsbare cliënten werken.

Voorts heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan het medeplegen van het gewoontewitwassen van een geldbedrag van in totaal ruim vijf en een half miljoen euro. De verdachte heeft als geldezel grote geldbedragen vervoerd en daarmee een wezenlijke bijdrage geleverd aan het verplaatsen en verhullen van crimineel vermogen. De omvang van het witgewassen bedrag maakt dit feit bijzonder ernstig. Het aan het zicht van opsporingsinstanties en justitie onttrekken van dergelijke illegale opbrengsten vormt een aanzienlijke aantasting van de integriteit van het financiële en economische verkeer. Met zijn handelen heeft de verdachte bijgedragen aan de instandhouding en verdere ontwikkeling van criminele activiteiten.

Ten slotte heeft de verdachte door contacten te onderhouden, informatie uit te wisselen en afspraken te maken over het afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne, anderen gelegenheid en middelen verschaft voor de handel in deze harddrug. Met deze voorbereidingshandelingen heeft hij een faciliterende rol gespeeld bij activiteiten die zijn gericht op de verspreiding van een middel met grote gezondheidsrisico’s en waarvan de handel bovendien gepaard gaat met ernstige maatschappelijke schade.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 22 mei 2026. Uit dit uittreksel volgt dat de verdachte in de afgelopen vijf jaar enkel een transactie is overeengekomen met het Openbaar Ministerie vanwege de verdenking van witwassen.

De rechtbank heeft bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat aansluiting gezocht bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Daarin is als uitgangspunt vermeld bij fraude met een benadelingsbedrag van € 1.000.000 of hoger, een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden tot aan het strafmaximum van het bewezenverklaarde feit. Ten aanzien van de overige tenlastegelegde feiten zijn geen oriëntatiepunten beschikbaar. In dit geval acht de rechtbank de hoogte van het witgewassen geldbedrag strafverhogend.

Gelet op wat hiervoor is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming van na te melden duur met zich brengt.

Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een eindvonnis binnen twee jaar nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. Op 14 mei 2024 is de verdachte in verzekering gesteld. Vanaf dat moment mocht de verdachte verwachten dat tegen hem strafvervolging zou worden ingesteld. Dit vonnis is gewezen op 13 november 2026. Daarmee is de redelijke termijn met ruim vijf maanden overschreden. De rechtbank is van oordeel dat deze overschrijding een matiging van de hierna te vermelden op te leggen straf tot gevolg moet hebben.

De rechtbank acht, alles afwegende, passend en geboden een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 52 maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Vanwege de overschrijding van de redelijke termijn zal de rechtbank de verdachte in plaats daarvan een gevangenisstraf van 51 maanden opleggen.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Daarnaast zal de rechtbank de verdachte veroordelen tot ontzetting van zijn recht tot uitoefening van het beroep van zorgmedewerker in de verzorging van zorgbehoevende personen voor de duur van 9 jaar. Dit betekent dat de verdachte na het uitzitten van zijn gevangenisstraf geruime tijd geen beroep in de zorg mag uitoefenen. Met zijn handelen, zoals hiervoor uitgebreid omschreven, heeft de verdachte immers de maatschappelijke verantwoordelijkheid die het beroep van zorgbegeleider met zich brengt, aanzienlijk geschonden.

7 De vordering van de benadeelde partij

[benadeelde partij] – vertegenwoordigd door mr. A.J.M. van Roy – heeft zich als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en vordert een schadevergoeding van € 10.000,- bestaande uit immateriële schade, en te vermeerderen met de wettelijke rente. Daarnaast vordert zij een bedrag van € 1.228,- aan proceskosten.

7.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft aangevoerd dat de concrete schade in onderhavig geval moeilijk kan worden vastgesteld. Indien de rechtbank zich wel overtuigd weet van de schade die aan de benadeelde is toegebracht, heeft de officier van justitie dan ook verzocht een schadevergoeding op te leggen met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel.

7.2.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vordering tot schadevergoeding, dan wel dat deze vordering dient te worden afgewezen.

7.3.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat wettig en overtuigend bewezen is dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde feit heeft begaan. De rechtbank stelt vast dat [benadeelde partij] één van de door de verdachte op beeldmateriaal vastgelegde personen is en dat zij daarmee kan worden aangemerkt als benadeelde partij. Gelet op de (toelichting op) de vordering van de benadeelde partij, is de vraag die de rechtbank moet beantwoorden of kan worden vastgesteld dat sprake is van enig nadeel wegens een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ als bedoeld in artikel 6:106 lid 1 ahf/ond b BW. Hiervoor is vereist dat de benadeelde partij met voldoende concrete gegevens onderbouwt waaruit een dergelijke aantasting kan worden afgeleid.

De rechtbank is van oordeel dat dit nadeel, uitgedrukt in een schadebedrag, gelet op de gegeven omstandigheden op dit moment niet kan worden vastgesteld. Daartoe overweegt de rechtbank dat de cliënten door [instelling 1] niet zijn geïnformeerd over deze verdenking, omdat zij dit niet zouden begrijpen. De benadeelde partij had blijkens het procesdossier vanwege haar ernstig verstandelijke beperking een ontwikkelingsniveau van een kind jonger dan achttien maanden. Het is daarom niet met zekerheid te constateren of de benadeelde partij op de hoogte is geweest van de door de verdachte uitgevoerde handelingen en dus ook niet of de benadeelde partij daardoor in haar persoon is aangetast. Hier nader onderzoek naar laten verrichten levert een onevenredige belasting van het strafgeding op.

De rechtbank concludeert dat – hoe ongepast de inhoud van de foto’s en filmopnames ook is – op dit moment niet kan worden vastgesteld of er daadwerkelijk bij de benadeelde partij schade is geleden. De rechtbank zal de benadeelde partij daarom niet-ontvankelijk verklaren in de vordering tot schadevergoeding.

8 De toepasselijke wetsartikelen

De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen:

- 28, 31, 47, 57, 225, 284, 420 ter van het Wetboek van Strafrecht;

- 10 a van de Opiumwet, en de daarbij behorende lijst I.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak rechtens gelden.

9 De beslissing

De rechtbank:

verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte de tenlastegelegde feiten heeft begaan, zoals hierboven onder 3.5 bewezen is verklaard;

verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en dat het bewezen verklaarde uitmaakt:

ten aanzien van feit 1:

een ander door een feitelijkheid, gericht tegen die ander, wederrechtelijk dwingen iets te dulden, meermalen gepleegd

ten aanzien van feit 2:

opzettelijk gebruik maken van een vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 225, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst

ten aanzien van feit 3:

medeplegen van gewoontewitwassen

ten aanzien van feit 4:

medeplegen van om een feit, bedoeld in het vierde lid van artikel 10 van de

Opiumwet, voor te bereiden of te bevorderen, een ander gelegenheid en middelen tot het plegen van dat feit trachten te verschaffen

verklaart de verdachte daarvoor strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot:

een gevangenisstraf voor de duur van 51 (ÉÉNENVIJFTIG) MAANDEN;

bepaalt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;

veroordeelt de verdachte voorts tot:

ontzetting van zijn recht tot uitoefening van het beroep van zorgmedewerker in de verzorging van zorgbehoevende personen voor de duur van 9 (NEGEN) JAREN;

heft op het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte;

bepaalt dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in de vordering tot schadevergoeding en dat de benadeelde partij de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Dit vonnis is gewezen door

mr. P. van Essen, voorzitter,

mr. M.R. Aaron, rechter,

mr. R.J. Wortelboer, rechter,

in tegenwoordigheid van mrs. J.J. Koster en R. Claessens, griffiers,

en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 13 november 2026.