Socialezekerheidsrecht
Vaststelling ongemaximeerd dagloon WIA. De vraag is of er sprake is van discriminatie tussen ZW- en…
Rechtbank Gelderland, 11 november 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8609 · Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8609
Zaakgegevens
Op 11 november 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- ARN 25/3923
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8609
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Vaststelling ongemaximeerd dagloon WIA. De vraag is of er sprake is van discriminatie tussen ZW- en WIA-gerechtigden vanwege de toepassing van artikel 29, zevende lid, van de ZW. De rechtbank is van oordeel dat er sprake is van vergelijkbare gevallen die verschillend worden behandeld, maar dat hiervoor een rechtvaardiging is. De toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit levert geen strijd op met het evenredigheidsbeginsel. Een rechtstreekse toets van het bestreden besluit aan het evenredigheidsbeginsel leidt niet tot de conclusie dat er sprake is van een onevenredige uitkomst. Het beroep is ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK GELDERLAND
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: ARN 25/3923
uitspraak van de meervoudige kamer van 11 november 2026
in de zaak tussen
[eiser] , uit [plaats] , eiser
(gemachtigde: mr. J.P. Schildkamp),
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, het UWV
(gemachtigde: mr. M.S. Winkel).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de vaststelling van eisers (ongemaximeerde) dagloon op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) per 4 juli 2024 (de datum in geding). Eiser is het niet eens met deze vaststelling. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het beroep.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep niet slaagt. Eiser krijgt geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
De wettelijke regels die van belang zijn voor deze zaak, staan in de bijlage bij deze uitspraak.
Procesverloop
2. Met het besluit van 19 februari 2025 heeft het UWV geweigerd om het (ongemaximeerde) WIA-dagloon van € 307,84, zoals vastgesteld bij de toekenning aan eiser van de loongerelateerde WGA-uitkering (lgu) op grond van de Wet WIA per 4 juli 2024, te herzien.
Met het bestreden besluit van 13 augustus 2025 heeft het UWV het bezwaar van eiser tegen het besluit van 19 februari 2025 gegrond verklaard, dit besluit herroepen en het (ongemaximeerde) WIA-dagloon op € 336,18 vastgesteld. Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Het UWV heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft in het kader van het vooronderzoek meerdere keren stukken opgevraagd bij en vragen gesteld aan het UWV. Het UWV heeft hierop schriftelijk gereageerd en de gevraagde stukken overgelegd. Ook heeft de rechtbank eiser om een toelichting gevraagd, die eiser schriftelijk heeft gegeven.
De rechtbank heeft het beroep op 23 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser met zijn gemachtigde en de gemachtigde van het UWV.
De feiten
3. Eiser heeft gewerkt bij SSC Plus B.V. als [functie] . Het dienstverband is door middel van een vaststellingsovereenkomst met ingang van 1 september 2021 ten einde gekomen. Aansluitend is aan eiser een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) toegekend, gebaseerd op het maximumdagloon van € 225,57 (maandloon € 4.906,15). Het ongemaximeerde WW-dagloon bedroeg € 453,62.
Met ingang van 7 juli 2022 heeft eiser zich ziekgemeld waarna aan hem met ingang van 6 oktober 2022 (na dertien weken van ziekte) ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW) is toegekend. Het ziekengeld werd op grond van artikel 29, zevende lid, van de ZW, gebaseerd op het WW-dagloon van – op 6 oktober 2022 – € 232,90 (ongemaximeerd € 468,39).
Op 25 maart 2024 heeft eiser bij het UWV een WIA-aanvraag ingediend. Bij besluit van 17 juni 2024 is aan eiser een lgu op grond van de Wet WIA toegekend (65,82% arbeidsongeschikt) met ingang van 4 juli 2024. De hoogte van deze uitkering is gebaseerd op het door eiser in het refertejaar van 1 juli 2021 tot en met 30 juni 2022 genoten inkomen, bestaande uit loon en WW-uitkering. Dit heeft geleid tot een dagloon van € 282,95 (ongemaximeerd € 307,84). De inkomsten die eiser op dat moment had zijn door het UWV in mindering gebracht, zodat de uitkering bruto € 629,63 per maand bedroeg. Bij deze korting van de inkomsten is, door middel van de toepassing van een reductiefactor, rekening gehouden met het ongemaximeerde WIA-maandloon.
Totstandkoming van het bestreden besluit
4. Eiser heeft op 15 augustus 2024 bezwaar gemaakt tegen het toekenningsbesluit van 17 juni 2024. Het UWV heeft dit bezwaar op 22 augustus 2024 vanwege een niet- verschoonbare termijnoverschrijding niet-ontvankelijk verklaard.
Op 23 augustus 2024 heeft eiser bij het UWV een herzieningsverzoek ingediend. De strekking van dit verzoek is dat hij zich afvraagt of het grote verschil tussen het ongemaximeerde dagloon van het ziekengeld en het ongemaximeerde dagloon van de WIA-uitkering wel rechtmatig is.
Op 19 februari 2025 heeft het UWV het herzieningsverzoek van eiser afgewezen en dit als volgt toegelicht. De belangrijkste reden voor het financiële verschil is dat eiser voordat hij arbeidsongeschikt werd een WW-uitkering ontving. Deze WW-uitkering vormt het grootste deel van het inkomen dat is gebruikt om het WIA-dagloon te berekenen. De regels om het WIA-dagloon te berekenen zijn vastgelegd in de wet en voor iedereen hetzelfde. Het dagloon wordt berekend door al het inkomen, dat in een jaar wordt genoten voordat iemand arbeidsongeschikt werd, bij elkaar op te tellen en te delen door het aantal werkdagen in dat jaar. Het WIA-dagloon is op de juiste manier berekend en wordt niet herzien, aldus het UWV.
Eiser heeft op 5 maart 2025 bezwaar gemaakt tegen de afwijzing van het herzieningsverzoek. Eiser erkent in zijn bezwaar dat het WIA-dagloon op grond van de vigerende wet- en regelgeving correct is vastgesteld. Echter, het feit dat het ongemaximeerde WIA-dagloon aanzienlijk lager uitkomt dan het ongemaximeerde WW- en ZW-dagloon heeft grote gevolgen voor de hoogte van de WIA-uitkering. Dit komt volgens eiser omdat de formule van artikel 61, eerste lid, van de Wet WIA bij de berekening van de reductiefactor uitgaat van een ongemaximeerd WIA-dagloon in plaats van het ongemaximeerd WW- en ZW-dagloon. Dat leidt tot een (veel) hogere reductiefactor, zodat een veel hoger bedrag aan inkomen in mindering wordt gebracht.
Het UWV heeft een bedrag van € 5.314,66 aan inkomen gehanteerd, terwijl dit volgens eiser bij hantering van het ongemaximeerde WW-dagloon slechts € 2.875,00 zou zijn.
Eiser wijst erop dat op grond van artikel 29, zevende lid, van de ZW, het dagloon voor de ZW wordt afgeleid van de hoogte van het WW-dagloon. De Wet WIA kent een dergelijke bepaling niet. Eiser vindt dat er sprake is van een dermate bijzondere situatie dat de wettelijke regels voor de berekening van het WIA-dagloon gedeeltelijk buiten toepassing moeten blijven. Volgens eiser is er sprake van een onaanvaardbaar en niet te rechtvaardigen verschil in behandeling tussen ZW- en WIA-gerechtigden.
Met het bestreden besluit heeft het UWV het bezwaar van eiser gegrond verklaard en het ongemaximeerde WIA-dagloon vastgesteld op € 336,18 (was: € 307,84). Hieraan ligt ten grondslag dat de referteperiode een loonloze periode kent (de maand september 2021), doordat de WW-uitkering achteraf wordt betaald. Het UWV had hiermee ten onrechte geen rekening gehouden en heeft dit in het kader van de algehele heroverweging gecorrigeerd door het inkomen in het refertejaar te delen door 239 in plaats van 261 loondagen.
De bezwaargronden worden door het UWV echter niet onderschreven. Uitkomsten die het UWV mogelijk ongewenst vindt, maar die inherent zijn aan de systematiek van de regeling, worden niet herroepen vanwege strijd met algemene rechtsbeginselen. Een uitkomst kan onredelijk voorkomen, maar als de uitkomst een gevolg is van de keuze van de wetgever is het niet aan het UWV om eigen afwegingen of opvattingen daarvoor in de plaats te stellen, aldus het UWV.
In het kader van het vooronderzoek heeft de rechtbank, om een zo getrouw mogelijk beeld te krijgen van de terugval in uitkering ten gevolge van de overgang van de ZW naar de Wet WIA per 4 juli 2024, het UWV op 26 februari 2026 verzocht om inzicht te geven in het aan eiser betaalde ziekengeld en de betaalde WIA-uitkering. Het UWV heeft deze gegevens op 2 april 2026 verstrekt, alsmede een uitdraai van het – wisselende – inkomen van eiser in de periodes van 1 juli 2024 tot 1 november 2024 en 1 mei 2025 tot 1 augustus 2025. Ook heeft het UVW op verzoek van de rechtbank betaalspecificaties (met daarop de netto aan eiser uitbetaalde bedragen) verstrekt van het ziekengeld en de WIA-uitkering.
De rechtbank heeft eiser de van het UWV ontvangen stukken toegestuurd en verzocht om te motiveren waarom er in dit geval, afgezien van de teruggang in uitkering, volgens eiser sprake is van een onevenredige uitkomst. Eiser heeft bij brief van 23 juli 2026 de gevraagde toelichting gegeven.
Beoordeling door de rechtbank
Het standpunt van eiser
5. In beroep herhaalt eiser alles wat hij in bezwaar naar voren heeft gebracht.
Aanvullend verwijst eiser naar een tweetal uitspraken van de Centrale Raad van Beroep (CRvB). Eiser ziet naar aanleiding van deze uitspraken ruimte om ook in dit geval het Dagloonbesluit deels buiten toepassing te verklaren.
Eiser verwijst ook naar een voortgangsbrief van de minister Sociale Zaken en Werkgelegenheid (de minister) van 6 oktober 2023, waarin o.a. het volgende staat:
“Uiteindelijk zijn we uitgekomen op een oplossingsrichting waarbij het WW-dagloon wordt overgenomen. Dit is een reeds bestaande systematiek die wordt toegepast voor het ZW- en Wazo-dagloon. In het geval dat een werkloze ziek wordt, en recht heeft op een ZW-uitkering, dan wordt voor het ZW-dagloon uitgegaan van het WW-dagloon. Een vergelijkbare werkwijze willen we hanteren voor mensen die na de ZW instromen in de WIA, en dan met een loonloos tijdvak worden geconfronteerd. Het ligt voor de hand om dan ook uit te gaan van het – reeds bekende – WW-dagloon. Zo wordt voorkomen dat uitkeringsgerechtigden die vanuit werkloosheid door ziekte langdurig uitvallen, onnodig veel verschillen ondervinden tussen het WW, ZW- en WIA-dagloon.”
Volgens eiser blijkt uit deze brief een ondubbelzinnige intentie van de wetgever om de in de ZW bestaande regeling, waarbij voor een WW-gerechtigde die ziek wordt het ZW-dagloon wordt gebaseerd op het WW-dagloon, ook van toepassing te laten zijn op de Wet WIA.
In zijn reactie van 23 juli 2026 heeft eiser aangevoerd dat de huidige wet- en regelgeving leidt tot een onevenredige uitkomst. Het ongemaximeerde WW- en ZW-maandloon vormden een reële afspiegeling van het inkomensniveau van eiser toen hij nog werkte en het ongemaximeerde WIA-maandloon niet. Eiser heef verder nog aangevoerd dat er voor de ongelijke behandeling tussen WW-en ZW-gerechtigden enerzijds en WIA-gerechtigden anderzijds geen objectieve rechtvaardigingsgrond bestaat. Eiser doet het volgende voorstel om dit juridisch op te lossen. De vaststelling van het ongemaximeerde WIA-maandloon op een lager bedrag dan het eerdere WW- en ZW-maandloon is niet alleen het gevolg van het ontbreken in de Wet WIA van een aan artikel 29, zevende lid, van de ZW gelijkluidende bepaling, maar ook van de toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit). Op grond van deze bepaling wordt, wanneer het loon in het refertejaar geheel of gedeeltelijk heeft bestaan uit een uitkering, het in die tijdvakken genoten inkomen gecorrigeerd door middel van de berekening:
((100 x E) / F), waarbij E staat voor de genoten uitkering en F staat voor 70 (dan wel het percentage waarnaar de uitkering is berekend). Volgens eiser kan het probleem worden opgelost door in dit geval artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit buiten toepassing te laten in die zin dat bij de factor E “genoten uitkering” wordt vervangen door “het ongemaximeerde dagloon”. Tijdens de zitting heeft eiser dit gecorrigeerd door aan te geven dat de oplossing niet het vervangen is van ‘E’, maar dat de formule moet worden vervangen door het “ongemaximeerde dagloon”.
Het standpunt van het UWV
6. Het UWV handhaaft het in het bestreden besluit ingenomen standpunt en benadrukt in het verweerschrift nogmaals dat het dagloon is verhoogd met het loonloze tijdvak van de WW in september 2021. Andere regels zijn hierover nog niet gesteld, aldus het UWV. Artikel 29, zevende lid, van de ZW is (nog) niet van toepassing bij de berekening van de hoogte van het WIA-dagloon. De oplossing uit de brief van de minister is nooit doorgevoerd of omgezet in regelgeving. De reden daarvoor is de uitspraak van de CRvB van 29 november 2023 die een andere oplossingsrichting voorschreef (overnemen van het WW-dagloon, maar loon buiten de referteperiode betrekken bij de dagloonvaststelling). Daarna kwam de CRvB opnieuw met een uitspraak op dit vlak, namelijk de uitspraak van 30 juli 2024. Die schreef weer een andere wijze van compenseren voor, namelijk een vermindering van het aantal loondagen. Dit is ook de werkwijze die het UWV hanteert en is toegepast in deze kwestie.
Grootte van inkomensachteruitgang
7. De rechtbank stelt allereerst vast dat noch uit de dossierstukken noch uit wat tijdens de zitting is besproken het exacte bedrag van de inkomensachteruitgang van eiser ten gevolge van de overgang van de ZW naar de Wet WIA kan worden afgeleid. Dit wordt onder meer veroorzaakt doordat op verschillende momenten verrekeningen en nabetalingen hebben plaatsgevonden, er sprake was van wisselende inkomsten en een verschil in berekening van het SV-loon bij de ZW (vakantiegeld in mei) en de Wet WIA (vakantiegeld en opbouw arbeidsvoorwaardenbedrag per maand). Partijen zijn het er wel over eens dat er sprake is geweest van een aanzienlijke terugval, nadat eiser per 4 juli 2024 niet langer ziekengeld ontving maar een WIA-uitkering. Tijdens de zitting is met partijen besproken dat een inkomensachteruitgang (het verschil tussen het betaalde ziekengeld en de betaalde WIA-uitkering na verrekening van inkomsten) van € 1.000 netto per maand de rechtbank niet onaannemelijk voorkomt. Eiser heeft weliswaar zelf het bedrag van € 1.300 genoemd, maar dat was, zo begrijpt de rechtbank, de berekening voordat het ongemaximeerde WIA-dagloon met het bestreden besluit is verhoogd.
Is er sprake van een ongerechtvaardigd onderscheid tussen ZW- en WIA-gerechtigden bij de berekening van het (ongemaximeerde) dagloon?
8. De rechtbank zal als eerste de beroepsgrond bespreken of, in zaken als deze waarbij de betrokkene eerst een WW-uitkering heeft gehad, sprake is van een ongerechtvaardigd onderscheid in behandeling tussen ZW-gerechtigden en WIA gerechtigden bij de berekening van het (ongemaximeerde) dagloon.
Het verbod op discriminatie en het daaraan verbonden gelijkheidsbeginsel volgt uit artikel 14 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens (EVRM) en artikel 26 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR).
Voor de vraag of sprake is van discriminatie is bepalend of 1) sprake is van een verschil in behandeling, 2) het gaat om rechtens vergelijkbare gevallen en 3) of voor het verschil in behandeling een objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat.
Ad 1) Is sprake van een verschil in behandeling?
De rechtbank is van oordeel dat sprake is van verschil in behandeling tussen ZW- en WIA-gerechtigden. Dat is tussen partijen ook niet in geschil. Dat verschil in behandeling wordt veroorzaakt door de werking van artikel 29, zevende lid, van de ZW gelet op het volgende. Voor de berekening van het dagloon is de referteperiode bepalend. Voor de WW is de referteperiode de periode van één jaar die eindigt op de laatste dag van het tweede aangiftetijdvak voorafgaande aan het aangiftetijdvak waarin het arbeidsurenverlies is ingetreden. Bij een ziekmelding vanuit de WW wordt, op grond van artikel 29, zevende lid, van de ZW, het dagloon voor de ZW vastgesteld op het WW-dagloon. Omdat een overeenkomstige bepaling niet in de Wet WIA en ook niet in het Dagloonbesluit is opgenomen, is er een verschil in behandeling. Het WIA-dagloon wordt berekend aan de hand van de referteperiode van één jaar die eindigt op de laatste dag van het aangiftetijdvak voorafgaande aan het aangiftetijdvak waarin de arbeidsongeschiktheid is ingetreden. Kortom, vanwege artikel 29, zevende lid, van de ZW wordt het ZW-dagloon gelijkgesteld aan het WW-dagloon en dat is bij de berekening van het WIA-dagloon niet het geval.
Ad 2) Zijn het rechtens vergelijkbare gevallen?
Partijen verschillen van mening over de vraag of sprake is van feitelijk en juridisch vergelijkbare gevallen. Eiser stelt van wel. Het UWV stelt van niet. Het UWV heeft daarbij tijdens de zitting verwezen naar een uitspraak van de rechtbank Limburg van 6 mei 2025, waaruit volgens het UWV volgt dat geen sprake is van gelijke gevallen doordat bij het ZW-dagloon, anders dan voor het WIA-dagloon, alleen loon uit de dienstbetrekking waaruit de ziekte is ontstaan relevant is. En verder dat de ZW en de Wet WIA elk een eigen doelstelling hebben: de ZW compenseert de loonderving door arbeidsongeschiktheid voor het eigen werk, terwijl de Wet WIA inkomensbescherming biedt bij ongeschiktheid voor arbeid in ruimere zin.
De rechtbank is van oordeel dat sprake is van rechtens vergelijkbare gevallen. De CRvB heeft namelijk in zijn uitspraak van 30 juli 2024 geoordeeld dat WW-gerechtigden en WIA-gerechtigden ten aanzien van de berekening van het dagloon op het niveau van de formele wetgeving, moeten worden aangemerkt als rechtens vergelijkbare gevallen. De CRvB wijst er in dat kader op dat de WW en de Wet WIA weliswaar elk hun eigen voorwaarden hebben om voor een uitkering in aanmerking te komen, maar dat dat niet weg neemt dat beide wetten tot doel hebben om een uitkering te verstrekken ter compensatie van loonderving als gevolg van het in de wet omschreven verzekerde risico (werkloosheid dan wel arbeidsongeschiktheid). En ook dat voor de berekening van de hoogte van de uitkering in artikel 1b van de WW en in artikel 13 van de Wet WIA nagenoeg gelijkluidende bepalingen zijn opgenomen. Voor beide uitkeringen geldt als hoofdregel dat het dagloon wordt berekend door het SV-loon dat is genoten in het refertejaar te delen door 261 dagen. De rechtbank is van oordeel dat als voor de berekening van het dagloon WW-gerechtigden en WIA-gerechtigden als rechtens vergelijkbare gevallen moeten worden aangemerkt, dat zeker ook geldt voor ZW-gerechtigden en WIA-gerechtigden omdat de ZW en de Wet WIA beiden een inkomensvoorziening bieden aan gerechtigden die door ziekte of een medische beperking niet (volledig) kunnen werken. Hoewel het in de ZW en de Wet WIA omschreven risico weliswaar niet geheel gelijkluidend is (ongeschiktheid tot het verrichten van (zijn) arbeid respectievelijk arbeidsongeschiktheid), hebben beide wetten, evenals de WW, tot doel om een uitkering te verstrekken ter compensatie van loonderving als gevolg van het in de wet omschreven risico. Voor de berekening van de hoogte van de uitkering zijn in artikel 1b van de WW, artikel 15 van de ZW en artikel 13 van de Wet WIA nagenoeg gelijkluidende bepalingen opgenomen. De uitspraak van rechtbank Limburg, waar het UWV naar heeft verwezen, leidt niet tot een ander oordeel. Het ging in die uitspraak namelijk niet zozeer om de vraag of sprake is van rechtens vergelijkbare gevallen, maar om de vraag of sprake is van een rechtvaardiging in het onderscheid bij de dagloonvaststelling. Bovendien gaat het niet om de vraag of de ZW en Wet WIA precies hetzelfde beogen, maar om de vraag of ze rechtens vergelijkbaar zijn. De rechtbank ziet in het betoog van het UWV geen reden om af te wijken van de – naar analogie toegepaste – uitspraak van de CRvB van 30 juli 2024.
Ad 3) Is het verschil in behandeling gerechtvaardigd?
Nu sprake is van gelijke gevallen die verschillend worden behandeld, is de volgende vraag of het onderscheid van een redelijke grond is ontbloot. Anders gezegd: bestaat er een rechtvaardiging voor het gemaakte onderscheid?
Volgens vaste rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) is een verschil in behandeling discriminerend als dit niet objectief gerechtvaardigd is, dat wil zeggen als het verschil in behandeling geen legitiem doel dient of indien de daartoe gebezigde middelen niet in een redelijke en proportionele verhouding tot dat doel staan. Tussen partijen is niet in geschil dat het verschil in behandeling niet is gebaseerd op handicap of een ander “verdacht” onderscheid. Aan een verdragsstaat komt een ruime “margin of appreciation” toe bij het maken van een (niet-verdacht) onderscheid. Dit geldt vooral voor regelingen, zoals hier het geval is, op het terrein van de sociale zekerheid. Bij een dergelijke regeling is er pas sprake van discriminatie in de zin van artikel 14 van het EVRM indien het gemaakte onderscheid van redelijke grond is ontbloot. Dit laatste kan niet snel worden aanvaard.
De rechtbank volgt eiser niet in zijn standpunt dat met het niet opnemen van een met artikel 29, zevende lid, van de ZW vergelijkbare bepaling in de Wet WIA een ongerechtvaardigd onderscheid wordt gemaakt. De rechtbank acht allereerst van belang dat de ZW is bedoeld om een inkomensterugval door het intreden van het risico van ziekte tijdelijk op te vangen (korte termijn vangnetvoorziening van maximaal 104 weken). Dat is anders bij een uitkering op grond van de Wet WIA, die blijvend een compensatie voor verlies aan inkomen door arbeidsongeschiktheid biedt (lange termijn vangnetvoorziening). In dat kader is ook van belang dat, zoals het UWV tijdens de zitting heeft aangegeven, gelijkschakeling van de berekening van het dagloon tussen de WW en ZW enerzijds en de Wet WIA anderzijds aanzienlijke financiële consequenties zal hebben. De rechtbank is van oordeel dat deze significante financiële consequenties voor de staatskas het gemaakte onderscheid (mede) kunnen rechtvaardigen.
De rechtbank stelt verder vast dat het een bewuste keuze is geweest van de besluitgever om in dit geval een onderscheid te maken tussen de berekening van het ZW-dagloon en het WIA-dagloon bij een ziekmelding vanuit de WW. Uit de Nota van Toelichting bij het Besluit Dagloonregels werknemersverzekeringen (hierna: het Besluit), ontleent de rechtbank het volgende:
“Onderscheid tussen de dagloonberekening voor de ZW en de WW enerzijds en de Wet WIA en de WAO anderzijds
De uitkeringen op grond van de WW en de ZW worden gebaseerd op de dienstbetrekking waaruit de werkloosheid of de ziekte is ontstaan. Voor de ZW en de WW wordt daarom bij de dagloonberekening uitsluitend rekening gehouden met het loon uit de dienstbetrekking, en uit de overige dienstbetrekkingen in het refertejaar naar de mate waarin de laatste dienstbetrekking daarvoor in de plaats is gekomen.
Het arbeidsongeschiktheidsbegrip in de Wet WIA en de WAO is gericht op de algemene ongeschiktheid voor werk. Bij de berekening van het WIA- en het WAO-dagloon wordt daarom het loon uit alle dienstbetrekkingen in het refertejaar in aanmerking genomen. Dit onderscheid tussen de dagloonvaststelling voor de ZW en de WW enerzijds en voor de Wet WIA en de WAO anderzijds is van belang als de werknemer vóór het intreden van het verzekerde risico tegelijkertijd in meerdere dienstbetrekkingen stond en het verzekerde in één daarvan optreedt. Gaat het om werkloosheid dan wordt gerekend met het loon uit de verloren gegane arbeidsverhouding. Gaat het om arbeidsongeschiktheid die in één van die dienstbetrekkingen optreedt dan zal bij een latere WIA-uitkering het dagloon worden gebaseerd op het loon uit alle tegelijkertijd uitgeoefende dienstbetrekkingen.”
Uit bovenstaand citaat kan worden afgeleid dat de besluitgever in 2005 een bewust onderscheid heeft gemaakt tussen de dagloonberekening voor de WW en de ZW enerzijds en de dagloonberekening voor de Wet WIA anderzijds. Dit onderscheid heeft de besluitgever tot uitdrukking gebracht in artikel 12, eerste lid van het Besluit. Dit artikel bepaalde dat het ZW-dagloon van de persoon, die op de dag van het ontstaan van zijn ongeschiktheid tot werken op grond van artikel 7 van de ZW als werknemer wordt aangemerkt, wordt vastgesteld op het WW-dagloon (gelijkstellingsregeling). Per 1 juni 2013 is het Besluit vervallen. Het opvolgende Dagloonbesluit kende tot 1 juli 2015 met artikel 7 een vrijwel identieke gelijkstellingsregeling. Met ingang van 1 juli 2025 is de gelijkstelling verankerd in artikel 29, zevende lid, van de ZW. Hoewel het in de Nota van Toelichting bij het Besluit uit 2005 beschreven onderscheid tussen de dagloonvaststelling voor de ZW en de WW enerzijds en de WIA en de WAO anderzijds nadien is gewijzigd, is er ook onder de huidige wet- en regelgeving nog steeds sprake van een onderscheid, omdat de werknemersverzekeringen een verschillend loonbegrip kennen. Uitkeringen op grond van de Wet WIA, WAO en WW zijn loon in de zin van de Wet WIA (artikel 14, aanhef, van het Dagloonbesluit), maar niet in de zin van de WW (artikel 3, eerste lid, onderdeel a, van het Dagloonbesluit) en de ZW en Wazo (artikel 12c, eerste lid, onderdeel a, van het Dagloonbesluit). De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om het verschil in behandeling, dat tot uiting komt in de door de wetgever gemaakte keuze om in de Wet WIA geen bepaling overeenkomstig artikel 29, zevende lid, van de ZW op te nemen voor wat betreft de vaststelling van het WIA-dagloon, ongerechtvaardigd te achten.
Anders dan eiser leest de rechtbank in de brief van de minister van 6 oktober 2023 niet een ondubbelzinnige intentie van de wetgever om de in de ZW bestaande regeling, waarbij voor een WW-gerechtigde die ziek wordt het ZW-dagloon te baseren op het WW-dagloon, ook van toepassing te laten zijn op de Wet WIA. In de beroepsgronden citeert eiser enkele passages uit de brief van de minister. Uit de volledige brief komt echter naar voren dat deze is geschreven vanwege de – geheel andere dan onderhavige – problematiek van de loonloze periode(n) in het refertejaar, hetgeen uit onderstaande passage kan worden afgeleid:
“Met name het loonloze tijdvak dat wordt veroorzaakt door de toekenning van een WW-uitkering tijdens de WIA-referteperiode, wordt ervaren als een hardheid. […] Specifiek dit knelpunt wil ik aanpakken.”
Uit de brief van de minister kan de rechtbank dan ook niet opmaken dat het de bedoeling van de wetgever is om in de Wet WIA een regeling op te nemen vergelijkbaar aan artikel 29, zevende lid, van de ZW. Tijdens de zitting heeft het UWV desgevraagd toegelicht niet bekend te zijn met een mogelijke aanpassing van de wet- of regelgeving en dat dit ook niet in de lijn der verwachting ligt. De rechtbank heeft geen aanleiding om hieraan te twijfelen.
Gelet op het voorgaande komt de rechtbank tot het oordeel dat er sprake is van een gerechtvaardigd onderscheid tussen ZW-gerechtigden en WIA-gerechtigden bij de vaststelling van het dagloon. De beroepsgrond slaagt niet.
Strijd met het evenredigheidsbeginsel?
9. Eiser heeft tijdens de zitting desgevraagd aangegeven dat hij met zijn beroepsgrond over de onevenredigheid wenst te stellen dat de toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit in het algemeen in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. Op de vraag van de rechtbank of eiser tevens heeft willen stellen dat er in zijn specifieke geval sprake is van bijzondere omstandigheden die maken dat toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit voor hem tot een onevenredige uitkomst leidt, heeft eiser ontkennend geantwoord. Hoewel eiser tijdens de zitting dus desgevraagd heeft bevestigd dat niet is betoogd dat het bestreden besluit als zodanig in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, zal de rechtbank eisers beroepsgrond, dat sprake is van strijd met het evenredigheidsbeginsel, evenwel niet beperkt toetsen. Reden daarvoor is dat eiser zowel in de bezwaargronden als in de beroepsgronden wél heeft gesteld dat de toepassing van de relevante wet- en regelgeving dermate onevenredige en onredelijke gevolgen voor hem heeft, dat er in zijn specifieke situatie van strikte toepassing van deze wet- en regelgeving moet worden afgezien. De rechtbank zal daarom – volledigheidshalve – ook het bestreden besluit toetsen aan het evenredigheidsbeginsel.
Toetsing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit aan het evenredigheidsbeginsel
De CRvB heeft in zijn uitspraak van 8 april 2026 geoordeeld dat – kort gezegd – de toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit niet in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. De rechtbank ziet in hetgeen eiser heeft aangevoerd geen aanleiding om tot een ander oordeel te komen.
Eiser is het in feite niet eens met de beperking van de omrekening tot het maximum dagloon bij inkomens hoger dan het maximum dagloon. Dat artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit geen rekening houdt met bedragen boven het maximum dagloon, maakt niet dat deze bepaling per definitie tot onevenredige uitkomsten leidt. Dat deze (kennelijk beperkte) groep mensen, die net zoals eiser in de referteperiode een hoog bedrag aan inkomsten/loon ontvingen, door de toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit een (aanzienlijke) inkomstenteruggang ervaart is niet voldoende voor het oordeel dat dit artikel wegens onevenredigheid buiten toepassing moet blijven. Niet gezegd kan worden dat de besluitgever deze situatie niet heeft voorzien. Daarbij tekent de rechtbank aan dat de maximering van het dagloon voortvloeit uit wetgeving in formele zin, namelijk artikel 1b van de WW en artikel 17 van de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv). Er is niet gebleken van bijzondere omstandigheden die niet of niet ten volle zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever, waardoor een andere uitkomst nodig is dan waartoe toepassing van de wettelijke bepaling leidt. Zoals de rechtbank onder 8.5.3 heeft overwogen heeft de wetgever/besluitgever een bewust onderscheid gemaakt tussen de dagloonberekening voor de WW en de ZW enerzijds en de dagloonberekening voor de Wet WIA anderzijds. De beroepsgrond slaagt in zoverre niet.
Rechtstreekse toets van het bestreden besluit aan het evenredigheidsbeginsel
Met het bestreden besluit heeft UWV toepassing gegeven aan artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit. Dit betekent dat het bestreden besluit berust op een gebonden bevoegdheid die is neergelegd in een algemeen verbindend voorschrift, niet zijnde een wet in formele zin. Daarom moet worden beoordeeld of er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat toepassing van het algemeen verbindend voorschrift in het voorliggende geval tot een onevenredige uitkomst leidt. Hiervan is sprake als het besluit in de gegeven omstandigheden voor de belanghebbende onredelijk bezwarend is. De door eiser gestelde bijzondere omstandigheden leiden niet tot de conclusie dat het bestreden besluit voor hem onredelijk bezwarend is. Daarvoor is het volgende van belang.
Uit artikel 13, eerste lid, van de Wet WIA en artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit volgt dat het loon dat is genoten tijdens de referteperiode bepalend is voor de vaststelling van het dagloon. Uit deze regeling van de referteperiode volgt dat voor de vaststelling van het welvaartsniveau niet bepalend is het loon dat werd genoten op het moment van intreden van het verzekerde risico, maar het loon dat daadwerkelijk is genoten tijdens de gehele referteperiode, het zogenoemde historisch dagloon. De CRvB heeft eerder overwogen, dat inherent hieraan is dat periodes waarin minder loon is ontvangen tijdens de referteperiode, een negatieve invloed hebben op de hoogte van het dagloon. De besluitgever heeft hiermee rekening gehouden en maakt daarbij geen onderscheid naar de reden waarom in een periode minder loon is ontvangen. De wijze waarop het dagloon wordt berekend staat los van het arbeidsverleden en het daarin verdiende inkomen; het gaat erom wat in de referteperiode is genoten. Het ongemaximeerde WIA-dagloon van eiser is lager dan zijn eerdere loon uit de dienstbetrekking bij zijn vroegere werkgever omdat hij tijdens de referteperiode voor de WIA (de periode van 1 juli 2021 tot en met 30 juni 2022) tot 1 september 2021 loon uit dienstbetrekking heeft ontvangen en daarna een WW-uitkering. Het bedrag van de WW-uitkering is met toepassing van de rekenregel in artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit gesteld op het maximum WW-dagloon, wat lager is dan het loon uit dienstbetrekking dat hij gewend was te ontvangen. Er zijn geen bijzondere omstandigheden die maken dat het bestreden besluit onredelijk bezwarend is. Dat eiser geconfronteerd is met een inkomensachteruitgang is geen bijzondere omstandigheid die aanleiding zou moeten geven om in afwijking van de wettelijke regels tot een hoger ongemaximeerd dagloon te komen. Daarbij betrekt de rechtbank dat eiser tijdens de zitting heeft bevestigd dat hij door de inkomensachteruitgang niet in de financiële problemen is geraakt. Ook in zoverre slaagt de beroepsgrond niet.
Omdat naar het oordeel van de rechtbank toepassing van artikel 16, derde lid, van het Dagloonbesluit niet tot een onevenredige uitkomst leidt, is aanpassing van dit artikel, zoals door eiser is voorgesteld, niet nodig en behoeft de beroepsgrond daarover geen bespreking meer.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Hollebrandse, voorzitter, en mr. J.A. van Schagen en mr. J.M.C. Schuurman-Kleijberg, leden, in aanwezigheid van J. de Graaf, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Wfsv
Artikel 16. Loon
1. Voor de toepassing van dit hoofdstuk wordt onder loon verstaan het loon en de gage overeenkomstig de Wet op de loonbelasting 1964.
2. Tot het loon behoren niet:
a. hetgeen uit een vroegere dienstbetrekking als bedoeld in de Wet op de loonbelasting 1964 wordt genoten met uitzondering van uitkeringen op grond van een werknemersverzekering of wachtgeld als bedoeld in artikel 6, vijfde lid, tweede zin, van de Werkloosheidswet en de aanvullingen daarop van degene tot wie de werknemer in dienstbetrekking staat en met uitzondering van toeslagen op grond van de Toeslagenwet;
b. eindheffingsbestanddelen als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdelen b tot en met h, van de Wet op de loonbelasting 1964;
c. een tegemoetkoming als bedoeld in de artikelen 63a van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen en 65l van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering.
Artikel 17. Maximum premieloon
1. Het loon, waarnaar de premies op grond van dit hoofdstuk worden geheven, wordt bij dezelfde werkgever tot geen hoger bedrag in aanmerking genomen dan het door Onze Minister, in overeenstemming met Onze Ministers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en van Financiën, met betrekking tot het kalenderjaar vastgestelde bedrag. Voorts bedraagt het dagloon dat aan de uitkeringen op grond van de werknemersverzekeringen of vrijwillige werknemersverzekeringen ten grondslag ligt of wordt gelegd ten hoogste het bedrag, bedoeld in de eerste volzin, met betrekking tot een loontijdvak van een dag, waarbij het kalenderjaar wordt gesteld op 261 dagen.
2. Het bedrag, bedoeld in het eerste lid, eerste zin, wordt herleid en vastgesteld voor andere loontijdvakken waarin loon als bedoeld in artikel 16 wordt genoten. Voor de herleiding van het loontijdvak van een jaar naar een ander loontijdvak is artikel 25, eerste en vierde lid, van de Wet op de loonbelasting 1964 van overeenkomstige toepassing, met uitzondering van de toepassing voor het dagloon, bedoeld in het eerste lid, tweede volzin. Het dagloon wordt herleid en vastgesteld voor loontijdvakken waarvoor Onze Minister dit nodig acht.
3. De premies die op grond van dit hoofdstuk worden geheven worden per loontijdvak berekend over het verschil tussen het loon dat de werknemer in het kalenderjaar heeft genoten tot en met dat loontijdvak en het loon dat de werknemer in dat kalenderjaar heeft genoten tot en met het aan dat loontijdvak voorafgaande loontijdvak, met dien verstande dat van het bij eenzelfde werkgever genoten loon buiten aanmerking blijft het gedeelte dat meer bedraagt dan het met toepassing van het tweede lid vastgestelde bedrag per loontijdvak, vermenigvuldigd met het aantal loontijdvakken van het kalenderjaar. In afwijking van de eerste zin kunnen de premies die op grond van dit hoofdstuk worden geheven, apart worden berekend over het deel van het bij een werkgever genoten loon, dat betrekking heeft op de betaling van uitkeringen als bedoeld in artikel 40, eerste lid, onderdeel a of b, door een eigenrisicodrager, indien de betaling wordt gedaan namens of ten behoeve van die werkgever door een derde die in opdracht van hem deze betalingen verricht op grond van zijn taak als eigenrisicodrager. Indien de werkgever in een kalenderjaar kiest voor de in de tweede zin bedoelde berekening wordt deze toegepast vanaf het eerste loontijdvak en vervolgens in alle daaropvolgende loontijdvakken in dat kalenderjaar.
4. Bij regeling van Onze Minister, in overeenstemming met Onze Minister van Financiën, kunnen regels worden gesteld voor de vaststelling van het voor premieberekening in aanmerking komende loon bij samenloop van loon dat gelijktijdig wordt genoten uit een dienstbetrekking in de zin van de Wet op de loonbelasting 1964 en uit een vroegere dienstbetrekking in de zin van die wet. In de te stellen regels wordt uitgegaan van een totaal loonbedrag in een kalenderjaar, dat niet hoger is dan het bedrag, bedoeld in het eerste lid, eerste volzin, waarbij niet meer dan één keer rekening wordt gehouden met dat bedrag en waarbij het tweede en derde lid van overeenkomstige toepassing zijn.
5. Bij regeling van Onze Minister, in overeenstemming met Onze Minister van Financiën, kunnen nadere regels worden gesteld in ieder geval voor de omstandigheid dat bij één of meerdere werkgevers naast loon uit dienstbetrekking ook een uitkering op grond van een werknemersverzekering of op grond van hoofdstuk 3, afdeling 2, paragraaf 1, of de artikelen 4:2b, eerste tot en met zesde lid, en 6:3, eerste tot en met zesde lid, van de Wet arbeid en zorg wordt ontvangen.
WW
Artikel 1b
1. Voor de berekening van de hoogte van de uitkering waarop op grond van deze wet recht bestaat wordt als dagloon beschouwd 1/261 deel van het loon dat de werknemer in de periode van één jaar, die eindigt op de laatste dag van het tweede aangiftetijdvak voorafgaande aan het aangiftetijdvak waarin het arbeidsurenverlies, bedoeld in artikel 16, eerste lid, onderdeel a, is ingetreden, verdiende, doch ten hoogste het bedrag, bedoeld in artikel 17, eerste lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen, met betrekking tot een loontijdvak van een dag.
[…]
6. Bij algemene maatregel van bestuur worden, onder meer voor artikel 18, ten aanzien van de vaststelling van het dagloon, bedoeld in het eerste lid, en de herziening ervan nadere en zo nodig afwijkende regels gesteld.
ZW
Artikel 15
1. Voor de berekening van het ziekengeld waarop op grond van deze wet recht bestaat, wordt als dagloon beschouwd 1/261 deel van het loon dat de werknemer in de periode van één jaar, die eindigt op de laatste dag van het tweede aangiftetijdvak voorafgaande aan het aangiftetijdvak waarin de ongeschiktheid tot werken, als bedoeld in artikel 19, eerste of tweede lid, is ingetreden, verdiende in de dienstbetrekking waaruit hij door ziekte ongeschikt is geworden tot het verrichten van zijn arbeid, doch ten hoogste het in artikel 17, eerste lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen bedoelde bedrag met betrekking tot een loontijdvak van een dag.
2. Bij algemene maatregel van bestuur worden, onder meer wanneer de dienstbetrekking bedoeld in het eerste lid, korter heeft geduurd dan het jaar, bedoeld in het eerste lid, ten aanzien van de vaststelling van het dagloon, met betrekking tot de vaststelling van het dagloon, bedoeld in het eerste lid, en de herziening ervan nadere en zo nodig afwijkende regels gesteld.
Artikel 29, zevende lid
Het ziekengeld, bedoeld in het tweede lid, onderdelen a tot en met c, en onderdeel d, onder 2°, bedraagt 70% van het dagloon van verzekerde. Het ziekengeld, bedoeld in het tweede lid, onderdeel d, onder 1°, wordt vastgesteld overeenkomstig de artikelen 47, eerste lid, onderdeel b, en 47a van de Werkloosheidswet, hierbij zijn de bepalingen met betrekking tot dagloon, maandloon en inkomen van artikel 1b van de Werkloosheidswet en de daarop berustende bepalingen van overeenkomstige toepassing. Bij deze vaststelling blijft artikel 31, tweede lid, buiten toepassing met dien verstande dat het loon, bedoeld in artikel 30, tweede lid, aangemerkt wordt als inkomen als bedoeld in artikel 47 respectievelijk artikel 47a van de Werkloosheidswet.
Wet WIA
Artikel 13. Dagloon en maandloon
1. Voor de berekening van een uitkering waarop op grond van deze wet recht bestaat, wordt als dagloon beschouwd 1/261 deel van het loon dat de werknemer verdiende in de periode van één jaar, die eindigt op de laatste dag van het aangiftetijdvak voorafgaande aan het aangiftetijdvak waarin de ziekte, het gebrek, de zwangerschap of de bevalling, die tot volledig en duurzame arbeidsongeschiktheid of gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid heeft geleid, is ingetreden doch ten hoogste het in artikel 17, eerste lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen bedoelde bedrag met betrekking tot een loontijdvak van een dag.
[…]
3. Bij algemene maatregel van bestuur worden met betrekking tot de vaststelling van het dagloon, bedoeld in het eerste lid, en de herziening ervan nadere en zo nodig afwijkende regels gesteld.
Artikel 61. De hoogte van de loongerelateerde uitkering en de loonaanvullingsuitkering van de WGA-uitkering
1. De loongerelateerde uitkering van de WGA-uitkering bedraagt per kalendermaand:
a. 0,75 x (A-B x C/D) over de eerste twee maanden waarin het recht op uitkering bestaat; en
b. 0,7 x (A-B x C/D) vanaf de derde maand waarin het recht op uitkering bestaat. Hierbij staat:
A voor het maandloon;
B voor het inkomen per kalendermaand;
C voor het dagloon waarnaar de loongerelateerde uitkering van de WGA-uitkering is berekend;
D voor het dagloon waarnaar de loongerelateerde uitkering van de WGA-uitkering zou zijn berekend indien dat niet gemaximeerd zou zijn op het in artikel 17, eerste lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen bedoelde bedrag met betrekking tot een loontijdvak van een dag.
Dagloonbesluit
Artikel 3. Loonbegrip voor WW
1. Onder loon wordt in dit hoofdstuk verstaan loon in de zin van artikel 16 van de Wfsv, genoten in de referteperiode met dien verstande dat niet onder loon worden begrepen:
a. uitkeringen op grond van de Wet WIA, de WAO, de WW en de uitkeringen die naar aard en strekking met deze uitkeringen overeenkomen, met uitzondering van een uitkering op grond van artikel 18 van de WW;
b. de aanvullingen en de toeslagen op grond van de Toeslagenwet, bedoeld in artikel 16, tweede lid, onderdeel a, van de Wfsv; en
c. een eindheffingsbestanddeel als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdeel a, van de Wet op de loonbelasting 1964 ten aanzien waarvan de werkgever met toestemming van de inspecteur van de rijksbelastingdienst geen correctiebericht als bedoeld in artikel 28a van de laatstgenoemde wet heeft ingediend.
Artikel 12c. Loonbegrip voor ZW en Wazo
1. Onder loon wordt in dit hoofdstuk verstaan loon in de zin van artikel 16 van de Wfsv, genoten in de referteperiode uit de dienstbetrekking waaruit de werknemer ziek is geworden of waaruit het recht op uitkering op grond van hoofdstuk 3, afdeling 2, paragraaf 1, artikel 4:2b of artikel 6:3 van de Wazo is ontstaan, met dien verstande dat niet onder loon worden begrepen:
a. uitkeringen op grond van de Wet WIA, de WAO, de WW en de uitkeringen die naar aard en strekking met deze uitkeringen overeenkomen, met uitzondering van een uitkering op grond van artikel 18 van de WW;
b. de aanvullingen en de toeslagen op grond van de Toeslagenwet, bedoeld in artikel 16, tweede lid, onderdeel a, van de Wfsv; en
c. een eindheffingsbestanddeel als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdeel a, van de Wet op de loonbelasting 1964 ten aanzien waarvan de werkgever met toestemming van de inspecteur van de rijksbelastingdienst geen correctiebericht als bedoeld in artikel 28a van de laatstgenoemde wet heeft ingediend.
Artikel 13. Referteperiode voor Wet WIA en WAO.
1. Onder referteperiode wordt in dit hoofdstuk de periode verstaan van één jaar die eindigt op de laatste dag van het aangiftetijdvak voorafgaande aan het aangiftetijdvak waarin de arbeidsongeschiktheid is ingetreden, of die eindigt, in geval de arbeidsongeschiktheid is ingetreden in gelijktijdige dienstbetrekkingen, op de laatste dag van het aangiftetijdvak dat het eerst voor het intreden van de arbeidsongeschiktheid is geëindigd.
2. Indien artikel 40, eerste lid, van de WAO van toepassing is, is artikel 40, tweede lid, van de WAO van overeenkomstige toepassing.
3. De referteperiode eindigt, indien de aanspraak op uitkering berust op artikel 10 van de Wet WIA of op artikel 17 van de WAO, in afwijking van het eerste lid, op de laatste dag van het aangiftetijdvak voorafgaand aan het aangiftetijdvak waarin de verzekering is geëindigd
Artikel 14. Loonbegrip voor Wet WIA en WAO
1. Onder loon wordt in dit hoofdstuk verstaan loon in de zin van artikel 16 van de Wfsv met dien verstande dat niet onder loon wordt begrepen:
a. de toeslagen en aanvullingen, bedoeld in artikel 16, tweede lid, onderdeel a, van die wet;
b. een eindheffingsbestanddeel als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdeel a, van de Wet op de loonbelasting 1964 ten aanzien waarvan de werkgever met toestemming van de inspecteur van de rijksbelastingdienst geen correctiebericht als bedoeld in artikel 28a van de laatstgenoemde wet heeft ingediend; en
c. een uitkering op grond van hoofdstuk IV van de WW.
Artikel 16. WIA- en WAO-dagloon
1. Het dagloon van uitkeringen op grond van de Wet WIA en de WAO is de uitkomst van de volgende berekening:
(A – B + C) / D
waarbij:
A staat voor het loon dat de werknemer in de referteperiode heeft genoten bij alle werkgevers;
B staat voor de bedragen aan vakantiebijslag die in de referteperiode als loon zijn uitbetaald ten laste van een opgebouwd bedrag en de bedragen die in die periode als loon zijn uitbetaald ten laste van een arbeidsvoorwaardenbedrag;
C staat voor de in de referteperiode opgebouwde bedragen ten behoeve van vakantiebijslag dan wel ten behoeve van een arbeidsvoorwaardenbedrag; en
D staat voor 261
[…]
3. Indien het loon in de referteperiode geheel of gedeeltelijk heeft bestaan uit een uitkering wordt voor de toepassing van het eerste lid het bedrag van de uitkering gesteld op de uitkomst van de volgende berekening:
((100 x E) / F)
waarbij:
E staat voor de uitkering; en
F staat voor:
a. 70, dan wel
b. indien het uitkeringspercentage op grond van de ZW, de WAO, hoofdstuk 6 van de Wet WIA of van hoofdstuk 3, afdeling 2, paragraaf 1, van de Wazo hoger is dan 70, het uitkeringspercentage waarnaar de uitkering is berekend; of
c. 100, indien artikel 53 of 63 van de Wet WIA van toepassing is, dan wel
d. indien de teller van de factor, bedoeld in artikel 53 of 63 van de Wet WIA lager is, de waarde van die teller.