Arbeidsrecht
Ontslag op staande voet niet rechtsgeldig gegeven. Billijke vergoeding is verschuldigd. Rekening wordt…
Rechtbank Limburg, 10 november 2026
ECLI:NL:RBLIM:2026:12325 · Rechtbank Limburg · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-limburg/civiel-recht/arbeidsrecht/beschikking/ecli-nl-rblim-2026-12325
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Limburg uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank LimburgRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Roermond
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 12356966 AZ26-151
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- BeschikkingBeschikkingEen beslissing van de rechter in een zaak die met een verzoekschrift is begonnen, zoals een echtscheiding of faillissement.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBLIM:2026:12325
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Ontslag op staande voet niet rechtsgeldig gegeven. Billijke vergoeding is verschuldigd. Rekening wordt gehouden met de houding van werknemer.
Uitspraak
RECHTBANK LIMBURG
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Roermond
Zaaknummer / rekestnummer: 12356966 \ AZ VERZ 26-151
Beschikking van 10 november 2026
in de zaak van
[werknemer] ,
te [woonplaats] ,
verzoekende partij,
verwerende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [werknemer] ,
gemachtigde: ARAG SE Rechtsbijstand,
tegen
[werkgever] B.V.,
te [plaats] ,
verwerende partij,
verzoekende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [werkgever] ,
gemachtigde: mr. S.L. Smits-Emons.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift
- het verweerschrift, met een tegenverzoek
- de twee nagekomen producties namens [werkgever] ,
- de mondelinge behandeling van 13 oktober 2026
- de spreekaantekeningen van beide partijen.
De beschikking is bepaald op vandaag.
2 De feiten
[werknemer] , geboren [geboortedag] 1996, is sinds 1 april 2025 in dienst bij [werkgever] . De functie van [werknemer] is monteur met een loon van € 3.344,64 bruto per vier weken.
De arbeidsovereenkomst is aangegaan voor de duur van één jaar en daarna verlengd voor de duur van één jaar, tot en met 31 maart 2027.
Gedurende het dienstverband is [werknemer] regelmatig in discussie gegaan over het achterwege blijven van een vergoeding voor consignatiediensten in 2025.
Op 7 mei 2025 vond er een bedrijfsongeval plaats, waarbij een collega een busje bestuurde en plotseling remde. [werknemer] had op dat moment de gordel nog niet (goed) om en klapte met zijn hoofd tegen het zijraam, zo hard dat er een ster in ruit ontstond.
Bij [werknemer] werd een hersenschudding geconstateerd. [werknemer] meldde dit ongeluk zelf (anoniem) bij de bedrijfsarts. [werknemer] heeft zijn uren vrij snel weer kunnen opbouwen.
Sindsdien meldde [werknemer] zich van tijd tot tijd ziek met migraine. Na één of twee dagen ging hij steeds weer aan het werk. Er vonden telkens controles plaats van de bedrijfsarts via huisbezoeken of (telefonische) consulten.
De laatste ziekmelding dateert van 18 juni 2026. Diezelfde dag is de bedrijfsarts bij [werknemer] op huisbezoek gegaan, maar hij stond voor een dichte deur. De bedrijfsarts heeft toen een oproep voor het spreekuur achtergelaten. [werknemer] moest zich op 19 juni 2026 melden bij de bedrijfsarts, maar is niet verschenen.
Op 22 juni 2026 is [werknemer] op zijn werk verschenen en op staande voet ontslagen.
Op 24 juni 2026 heeft [werkgever] dit ontslag per brief aan [werknemer] bevestigd.
3 Het verzoek, het verweer en het tegenverzoek
[werknemer] verzoekt de kantonrechter – samengevat – voor recht te verklaren dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is gegeven en aan hem een billijke vergoeding toe te kennen alsmede de gefixeerde schadevergoeding en de wettelijke transitievergoeding.
Daarnaast verzoekt [werknemer] om [werkgever] te veroordelen tot betaling van de eindafrekening, te vermeerderen met de wettelijke verhoging en de wettelijke rente. Een en ander onder afgifte van een bruto/netto-specificatie op straffe van een dwangsom. Tot slot verzoekt [werknemer] om [werkgever] te veroordelen tot betaling van de buitengerechtelijke incassokosten.
[werknemer] stelt zich op het standpunt dat er geen sprake is van een rechtsgeldig gegeven ontslag op staande voet. Van hoor- en wederhoor is geen sprake geweest. Het gesprek op 22 april 2026 was erg eenzijdig. Verder is het ontslag vooral ingegeven door het missen van het huisbezoek van de bedrijfsarts en de oproep voor een consult de volgende dag. Een ontslag op staande voet is dan echter een veel te zwaar middel. Na waarschuwing, kan een werkgever bij het herhaaldelijk niet meewerken aan re-integratie overgaan tot een loonsanctie. De gegeven redenen leveren geen dringende reden op.
[werkgever] voert verweer en stelt dat het verzoek moet worden afgewezen. [werkgever] voert – samengevat – aan dat het ontslag rechtsgeldig is gegeven. Volgens [werkgever] was er sprake van een samenstel van gedragingen en omstandigheden, die zowel afzonderlijk als in onderlinge samenhang bezien, een dringende reden opleveren voor een ontslag op staande voet.
[werkgever] heeft een tegenverzoek gedaan. [werkgever] verzoekt veroordeling van [werknemer] tot betaling van de gefixeerde schadevergoeding.
4 De beoordeling van het verzoek
Ontslag op staande voet
Het gaat in deze zaak in de kern om de vraag of het ontslag op staande voet van 22 juni 2026 rechtsgeldig is gegeven. De kantonrechter is van oordeel dat dit niet het geval is en legt hierna uit hoe tot dit oordeel is gekomen.
De redenen voor het ontslag luiden volgens de brief van 24 juni 2026 van [werkgever] aan [werknemer] – samengevat – als volgt:
-
onbereikbaar zijn en (ondanks daarop te zijn aangesproken) onbereikbaar blijven voor werkgever tijdens consignatiediensten,
-
ongeoorloofd afwezig zijn en het niet (correct) invullen van urenstaten,
-
de weigering van [werknemer] om de nieuwe arbeidsovereenkomst te tekenen vanwege het de discussie over de consignatievergoeding over 2025,
-
het zich meermaals ziekmelden en niet bereikbaar zijn voor oproepen van de bedrijfsarts, ondanks gewaarschuwd te zijn,
-
het op 18 en 19 juni 2026 bewust niet reageren op oproepen van de bedrijfsarts vanwege de discussie over de consignatievergoeding.
[werknemer] ontkent (ten dele) de aan het ontslag ten grondslag gelegde feiten. Vast staat dat hij nooit enige schriftelijke waarschuwing heeft ontvangen. Dat [werknemer] door [werkgever] is gewaarschuwd, voor welk gedrag en wanneer kan dus niet worden vastgesteld. Dat komt voor risico van [werkgever] . Ook van de discussie over de consignatievergoeding en de reactie van [werknemer] daarop ligt niets vast, afgezien van een e-mail van de chef werkplaats van 1 oktober 2025 waarin staat vermeld dat meerdere werknemers de diensttelefoon niet meenemen naar huis, omdat de consignatievergoeding niet wordt uitbetaald. Dat deze werknemers vervolgens zijn gewaarschuwd voor hun gedrag door [werkgever] en of dat ook [werknemer] betrof blijkt echter nergens uit. Het lag echter wel op de weg van [werkgever] om dit aan te tonen.
Tijdens de mondelinge behandeling is gebleken dat [werknemer] de opvolgend arbeidsovereenkomst met ingangsdatum 1 april 2026 wel heeft ondertekend, maar de ondertekende versie niet heeft ingeleverd bij [werkgever] . Om die reden is de arbeidsovereenkomst voortgezet onder de oude voorwaarden, zoals blijkt uit de loonbetalingen.
Dat [werknemer] meermaals na ziekmelding niet bereikbaar is geweest voor de bedrijfsarts blijkt niet uit de overgelegde stukken. Uit die stukken valt juist op te maken dat de bedrijfsarts na een ziekmelding telkens contact heeft gehad met [werknemer] , behalve op 18 en 19 juni 2026. De onbereikbaarheid voor de bedrijfsarts op laatstgenoemde data is echter geen reden voor een ontslag op staande voet. Het is immers vaste jurisprudentie dat het niet naleven van de controlevoorschriften bij ziekte geen dringende reden in de zin van artikel 7:677 lid 1 Burgerlijk Wetboek (BW) oplevert.
Het vorenstaande maakt dat de genoemde redenen in de brief van 24 juni 2026 het ontslag op staande voet niet kunnen dragen.
Billijke vergoeding
Het verzoek van [werknemer] tot toekenning van een billijke vergoeding wordt toegewezen, omdat hiervoor is geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is. Daarbij wordt opgemerkt dat een ongeldig ontslag als ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever moet worden aangemerkt.
Voor het vaststellen van de hoogte van de toe te kennen billijke vergoeding zijn in de rechtspraak uitgangspunten geformuleerd. De kantonrechter moet bij het bepalen van de billijke vergoeding rekening houden met alle (uitzonderlijke) omstandigheden van het geval en die vergoeding moet daarbij aansluiten. Het gaat er uiteindelijk om dat de werknemer wordt gecompenseerd voor het ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Ook met de gevolgen van het ontslag kan rekening worden gehouden, voor zover die gevolgen zijn toe te rekenen aan het verwijt dat de werkgever kan worden gemaakt. De billijke vergoeding heeft geen bestraffend doel, maar met de billijke vergoeding kan ook worden tegengegaan dat werkgevers ervoor kiezen een arbeidsovereenkomst op ernstig verwijtbare wijze te laten eindigen.
De kantonrechter zal een billijke vergoeding toekennen van € 3.000,00. Daarbij is het volgende in aanmerking genomen.
Desgevraagd heeft [werknemer] tijdens de mondelinge behandeling verklaard binnenkort te zullen gaan solliciteren. De keuze van [werknemer] om sinds 22 juni 2026 niets op dit vlak te ondernemen, terwijl hij berust in zijn ontslag, hoeft niet voor rekening van [werkgever] te komen. Daarnaast houdt de kantonrechter rekening met het gegeven dat [werknemer] met een leeftijd van 30 jaren en een technische achtergrond in de huidige arbeidsmarkt snel ander werk zou moeten kunnen vinden. Ook houdt de rechtbank rekening met het gegeven dat [werknemer] nog thuis woont en nagenoeg geen vaste lasten heeft om te betalen.
Een andere omstandigheid die de kantonrechter meeweegt is dat hoewel de kantonrechter hiervoor heeft geoordeeld dat dat ontslag niet rechtmatig was, de houding van [werknemer] jegens [werkgever] wel mede debet was aan de escalatie die op 22 juni 2026 heeft plaatsgevonden. Tijdens de mondelinge behandeling is naar voren gekomen dat [werknemer] in de maanden voorafgaande aan het gesprek een nogal hoekige houding heeft aangenomen jegens [werkgever] , vanwege de discussie rondom de consignatievergoeding. Het niet inleveren van urenstaten was mede debet aan het niet krijgen van die vergoeding. Dat [werknemer] hiervan de noodzaak niet zag, doet niet ter zake. Als een werkgever opdracht geeft om de uren bij te houden op een urenstaat, dan behoor je dat als werknemer te doen.
[werkgever] zal – alles overwegende – worden veroordeeld tot betaling van een billijke vergoeding van € 3.000,00 bruto. De gevorderde wettelijke rente over deze vergoeding wordt toegewezen, te rekenen vanaf de veertiende dag na de datum van deze beschikking.
Gefixeerde schadevergoeding
Ook de gevorderde vergoeding wegens onregelmatige opzegging zal worden toegewezen, omdat is opgezegd tegen een eerdere dag dan die tussen partijen geldt.
De vergoeding is gelijk aan het bedrag van het loon over de opzegtermijn, te weten € 5.142,41. De gevorderde wettelijke rente over deze vergoeding wordt toegewezen, te rekenen vanaf de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, dus vanaf 22 juni 2026.
Transitievergoeding
Het verzoek om [werkgever] te veroordelen tot betaling van een transitievergoeding wordt eveneens toegewezen. De kantonrechter heeft hiervoor geoordeeld dat het ontslag op staande voet niet terecht is gegeven, omdat daarvoor geen dringende reden aanwezig was. Een dringende reden valt niet zonder meer samen met ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van een werknemer. Maar bij gebrek aan een dringende reden en gelet op de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden is er geen grond om te oordelen dat het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van [werknemer] . Dat betekent dat de transitievergoeding verschuldigd is. [werkgever] wordt veroordeeld tot betaling van de transitievergoeding, die € 1.608,73 bedraagt. De gevorderde wettelijke rente over de transitievergoeding wordt toegewezen, te rekenen vanaf een maand na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, dus vanaf 23 juli 2026.
Eindafrekening met opgebouwde vakantiegeld en verlofuren
De kantonrechter zal het verzoek met betrekking tot de eindafrekening toewijzen zoals verzocht.
Wettelijke verhoging en wettelijke rente
De wettelijke verhoging en wettelijke rente worden conform verzoek toegewezen.
Bruto/netto-specificatie op straffe dwangsom
De kantonrechter zal het verzoek met betrekking tot de specificaties toewijzen conform het verzoek.
Buitengerechtelijke incassokosten
[werknemer] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). Aan de wettelijke eisen voor een vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten is voldaan. Daarom zal een bedrag van € 876,16 worden toegewezen. De gevorderde rente over de buitengerechtelijke incassokosten zal worden toegewezen.
5 De beoordeling van het tegenverzoek
Het verzoek van [werkgever] om [werknemer] te veroordelen tot betaling van de gefixeerde vergoeding wordt afgewezen. Hiervoor is immers reeds geoordeeld dat het ontslag niet rechtsgeldig is. Van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer is geen sprake.
6 Proceskosten
De proceskosten komen voor rekening van [werkgever] , omdat [werkgever] overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van [werknemer] worden begroot op € 1.274,00 (€ 265,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten), plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
7 De beslissing
De kantonrechter
op het verzoek
verklaart voor recht dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is gegeven,
veroordeelt [werkgever] om aan [werknemer] een billijke vergoeding te betalen van € 3.000,00, te vermeerderen met de wettelijke rente te rekenen vanaf de veertiende dag na de datum van deze beschikking, tot aan de dag van de gehele betaling,
veroordeelt [werkgever] om aan [werknemer] de vergoeding wegens onregelmatige opzegging te betalen van € 5.142,41, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf
22 juni 2026 tot aan de dag van de gehele betaling,
veroordeelt [werkgever] om aan [werknemer] een transitievergoeding te betalen van € 1.608,78, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 23 juli 2026 tot aan de dag van de gehele betaling,
veroordeelt [werkgever] tot betaling aan [werknemer] van de eindafrekening, waaronder begrepen het naar rato opgebouwde vakantiegeld tot de datum waarop de arbeidsovereenkomst bij rechtmatige opzegging zou zijn geëindigd, zijnde 1 augustus 2026, alsmede uitbetaling van het volledige openstaande verlofsaldo en eventuele overige nog verschuldigde arbeidsvoorwaardelijke aanspraken een en ander op basis van een deugdelijke gespecificeerde eindafrekening,
veroordeelt [werkgever] tot verstrekking van een schriftelijke en deugdelijke bruto/netto-specificatie waarin de onder 7.2., 7.3. en 7.4. genoemde bedragen zijn verwerkt, binnen 14 dagen na betekening van de beschikking, zulks op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag of gedeelte daarvan dat [werkgever] hiermee in gebreken blijft, met een maximum van
€ 10.000,00,
veroordeelt [werkgever] tot betaling van de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW over het 7.5. genoemde vakantiegeld en de uitbetaling van de openstaande verlofuren, te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW vanaf het moment van opeisbaarheid tot aan de dag van algehele voldoening,
veroordeelt [werkgever] om aan [werknemer] te betalen een bedrag van € 876,16 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van het verzoekschrift, tot de dag van volledige betaling,
op het tegenverzoek
veroordeelt [werkgever] in de proceskosten van € 1.274,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [werkgever] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt [werkgever] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af.
Deze beschikking is gegeven door mr. Schreurs-van de Langemheen en in het openbaar uitgesproken op 10 november 2026.