Arbeidsrecht

WWZ. (Voorwaardelijke) verzoeken van werkgever worden afgewezen. De arbeidsovereenkomst is reeds met…

Rechtbank Rotterdam, 6 november 2026

Zaakgegevens

Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
6 november 2026
Datum publicatie
18 november 2026
Zaaknummer
12382347 VZ VERZ 26-3626
Rechtsgebied
Civiel recht Arbeidsrecht
Procedure
Beschikking
ECLI
ECLI:NL:RBROT:2026:16172
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

WWZ. (Voorwaardelijke) verzoeken van werkgever worden afgewezen. De arbeidsovereenkomst is reeds met instemming van werknemer beëindigd.

Uitspraak

RECHTBANK ROTTERDAM

locatie Rotterdam

zaaknummer: 12382347 VZ VERZ 26-3626

datum uitspraak: 6 november 2026

Beschikking van de kantonrechter

in de zaak van

[verzoekster] B.V.,

vestigingsplaats: [vestigingsplaats] ,

verzoekster,

verweerster in het tegenverzoek,

gemachtigde: mr. R.D. Ouwerling.

tegen

[verweerder] ,

woonplaats: [woonplaats] ,

verweerder,

verzoeker in het tegenverzoek,

gemachtigde: mr. M.E. Voorn.

Partijen worden hierna “ [verzoekster] ” en “ [verweerder] genoemd.

1 De procedure

1.1.

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

  • het voorwaardelijk verzoekschrift van [verzoekster] , met producties 1 t/m 15;

  • het verweerschrift van [verweerder] , met producties 1 t/m met 9 en een tegenverzoek;

  • de e-mail van 1 oktober 2026 namens [verzoekster] met producties 16 t/m 20;

  • de pleitaantekeningen van de gemachtigde van [verzoekster] ;

  • de pleitaantekeningen van de gemachtigde van [verweerder] .

1.2.

Op 8 oktober 2026 is de zaak tijdens een mondelinge behandeling met partijen besproken. [verweerder] is verschenen met zijn gemachtigde mr. M.E. Voorn, bijgestaan door

[tolk] , tolk in de Poolse taal. Namens [verzoekster] zijn verschenen [persoon A] , (hierna: [persoon A] ), [persoon B] en [persoon C] (hierna: [persoon C] ) (laatstgenoemde via digitale verbinding), bijgestaan door de gemachtigde mr. R.D. Ouwerling. Het verzoek van [verweerder] is gelijktijdig behandeld met het door [verweerder] ingediende verzoekschrift met zaaknummer 12204211 VZ VERZ 26-2141.

2 De beoordeling

Inleidende opmerkingen

2.1.

Door zowel de gemachtigde van [verzoekster] als de gemachtigde van [verweerder] zijn voorafgaand en tijdens de mondelinge behandeling bezwaren geuit over de onderlinge communicatie en het (laat)tijdig versturen van de stukken. Weliswaar geldt dat, zoals door de kantonrechter reeds op 29 september 2026 in reactie op het verzoek tot aanhouding van de gemachtigde van [verweerder] aan partijen is medegedeeld, het voor [verweerder] niet nodig was om met de indiening zijn verweerschrift in de ontbindingsprocedure te wachten tot de ontvangst van het verweerschrift van [verzoekster] tegen het door hem ingediende verzoekschrift, maar wat daar verder ook van zij: niet gebleken is dat [verzoekster] onvoldoende tijdig van het (volledige) verweerschrift kennis heeft kunnen nemen.

2.2.

Met betrekking tot het bezwaar van de gemachtigde van [verweerder] tegen de indiening en gelijktijdige behandeling van dit voorwaardelijk ontbindingsverzoek van [verzoekster] met het door [verweerder] ingediende verzoekschrift (zaaknummer: 12204211 VZ VERZ 26-2141), merkt de kantonrechter - nogmaals - op dat [verzoekster] ook in het verweerschrift tegen het door [verweerder] ingediende verzoek een voorwaardelijk ontbindingsverzoek had kunnen opnemen. Die verzoeken zouden dan - uiteraard - gelijktijdig zijn behandeld. Alleen al daarom was er geen reden om de zaken apart te behandelen. Ook de efficiency en een opportuun gebruik van de zittingscapaciteit is gebaat bij gelijktijdige behandeling. Niet gebleken is dat sprake is van enige schending van het beginsel van hoor- en wederhoor, het beginsel van equality of arms of schending van enig ander processueel belang van [verweerder] .

Waar gaat de zaak over?

2.3.

[verweerder] werkte sinds 1 oktober 2024 bij [verzoekster] , laatstelijk in de functie van Manager Logistiek en Steigerbouw op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd (met een looptijd tot 23 december 2026). [verzoekster] heeft op 30 januari 2026 de arbeidsovereenkomst van [verweerder] opgezegd tegen 28 februari 2026. Volgens haar heeft [verweerder] met deze opzegging ingestemd. [verzoekster] verzoekt in deze procedure (primair) te verklaren voor recht dat de arbeidsovereenkomst tussen [verzoekster] en [verweerder] rechtsgeldig is geëindigd per 28 februari 2026 door instemming met de opzegging ex artikel 7:671 BW. Voor het geval geoordeeld wordt dat de arbeidsovereenkomst niet al is geëindigd verzoekt [verzoekster] (subsidiair) ontbinding van de arbeidsovereenkomst op grond van artikel 7:669 lid 3 sub g, althans sub i BW.

2.4.

[verweerder] is het niet eens met de verzoeken en vindt (primair) dat deze moeten worden afgewezen. Als de kantonrechter de arbeidsovereenkomst ontbindt, verzoekt [verweerder] hem (subsidiair) een transitievergoeding van € 2.578,67 bruto en een billijke vergoeding van

€ 135.000,00 bruto toe te kennen.

2.5.

In de gelijktijdig behandelde procedure tussen [verweerder] en [verzoekster] (12204211 VZ VERZ 26-2141) is bij beschikking van 6 november 2026 onder meer het volgende overwogen:

“Conclusie

2.3.

[verweerder] krijgt ongelijk. Zijn (primaire en subsidiaire) verzoeken worden afgewezen. Dit oordeel wordt hierna uitgelegd.

Opzegging van de arbeidsovereenkomst en instemming [verweerder]

2.4.

Een werkgever kan op grond van artikel 7:671 lid 1 BW een arbeidsovereenkomst rechtsgeldig opzeggen met schriftelijke instemming van de werknemer. Het initiatief voor de beëindiging van het dienstverband kwam volgens [verzoekster] van [verweerder] tijdens een gesprek op 30 januari 2026 met [persoon C] en [persoon A] , nadat hij eerder die dag aan collega’s kenbaar zou hebben gemaakt dat hij niet langer voor [verzoekster] werkzaam wilde zijn, het bedrijf wilde verlaten en ook zijn bureau had opgeruimd. [verzoekster] heeft ter onderbouwing van deze gang van zaken onder meer verwezen naar een schriftelijke verklaring van [persoon C] . Volgens [verweerder] heeft hij in dit gesprek nooit gezegd dat hij vrijwillig ontslag wilde nemen, maar is hij door [persoon C] en [persoon A] onder druk gezet om te vertellen wat hem niet beviel en om een beslissing te nemen over zijn dienstverband. Hoewel [verweerder] daarmee een andere lezing van dit gesprek heeft gegeven, staat in ieder geval vast dat dit gesprek voor [verzoekster] aanleiding was om (in eerste instantie mondeling) over te gaan tot opzegging van de arbeidsovereenkomst.

2.5.

[verzoekster] heeft [verweerder] vervolgens om 17.46 uur de opzeggingsbrief (met daarin ook een tweetal schriftelijke waarschuwingen) gemaild. In dit document is verder opgenomen dat [verweerder] wordt vrijgesteld van zijn werkzaamheden en dat arbeidsovereenkomst met inachtneming van de opzegtermijn eindigt op 28 februari 2026. [verweerder] heeft om 18.08 uur per e-mail de ontvangst van de opzeggingsbrief bevestigd en geschreven dat hij kennis heeft genomen van de beëindiging van het dienstverband per 28 februari 2026 en het feit dat hij per direct is vrijgesteld van zijn werkzaamheden.

2.6.

Nadat [verzoekster] daarna per e-mail van 31 januari 2026 om 15.54 uur aan [verweerder] de beëindiging van de arbeidsovereenkomst en de financiële afwikkeling (nogmaals) had bevestigd heeft [verweerder] (per e-mail van 31 januari 2026 om 16:02) geschreven:

“Ik ga ervan uit dat de verdere afhandeling van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst, inclusief de uitbetaling van openstaande vakantiedagen, vakantietoeslag en de wettelijke transitievergoeding, conform het Nederlands arbeidsrecht correct en tijdig zal plaatsvinden.”

Weliswaar heeft [verweerder] eerder in deze mail een voorbehoud gemaakt ten aanzien van de “weergave en interpretaties van de gebeurtenissen” die [verzoekster] in de opzeggingsbrief heeft opgenomen, maar uit de context kan naar het oordeel van de kantonrechter worden afgeleid dat dit ziet op de weergave van de schriftelijke waarschuwingen in de opzeggingsbrief. Meer is het bijzonder blijkt uit niets dat hierin een voorbehoud kan (moet) worden gelezen met betrekking tot (de instemming met) de opzegging van het dienstverband of dat hij daarop zou hebben willen terugkomen. [verweerder] eindigt zijn e-mail immers met de hiervoor geciteerde zin.

2.7.

Volgens [verweerder] was zijn wil niet gericht op de beëindiging van de arbeidsovereenkomst of instemming daarmee, maar de inhoud van zijn schriftelijke reacties wijst beslist in een andere richting. [verweerder] benoemt immers uitdrukkelijk de einddatum van het dienstverband. Hij maakt daarbij niet alleen aanspraak op betaling van zijn loon tot die einddatum, openstaande vakantiedagen en vakantietoeslag, maar ook op de wettelijke transitievergoeding (en een specificatie), waarvan de verschuldigdheid nu juist nadrukkelijk samenhangt met het einde van de arbeidsovereenkomst.

2.8.

Dat [verzoekster] op [verweerder] ongeoorloofde psychische of financiële druk zou hebben uitgeoefend om in te stemmen met beëindiging van het dienstverband is door [verzoekster] betwist en door [verweerder] onvoldoende onderbouwd. Op dit punt ontbreken concrete feiten en omstandigheden. In het midden kan blijven of zijn stelling dat de werkelijke reden voor de opzegging zou zijn gelegen in examenfraude juist is; het gaat hier immers alleen om de vraag of hij met die opzegging heeft ingestemd.

2.9.

Gelet op de financiële aanspraken die door [verweerder] zijn gemaakt heeft hij er blijk van gegeven dat hij op de hoogte was van de gevolgen van de opzegging. [verzoekster] heeft in dit verband ook nog onbetwist gesteld dat zij juist vanwege het mogelijk ontbreken van een financieel vangnet heeft voorgesteld de arbeidsovereenkomst met inachtneming van de opzegtermijn en betaling van de transitievergoeding te beëindigen. Het lag naar het oordeel van de kantonrechter dan ook niet op de weg van [verzoekster] om hem nog (verder) voor te lichten over de gevolgen van de (instemming met de) beëindiging.

2.10.

De omstandigheid dat [verweerder] ten tijde van de opzegging/instemming - zoals door hem is aangevoerd - geen juridische bijstand had en onvoldoende kennis van de Nederlandse taal of het arbeidsrecht had is (ook) onvoldoende om aan te nemen dat zijn wil ontbrak. Niet alleen is de opzeggingsbrief ook in het Pools aan hem verstrekt, maar [verweerder] heeft daarop zonder enig voorbehoud (tot twee keer toe) gereageerd.

2.11.

[verweerder] heeft zich vervolgens gedragen in overeenstemming met een instemming met de opzegging van zijn dienstverband. Zo heeft [verweerder] op 31 januari 2026 zijn bedrijfseigendommen, waaronder zijn werk laptop en zijn telefoon ingeleverd en daarvoor een formulier (overdrachts-/innameprotocol) getekend. Ter zitting is door [verweerder] erkend dat hij die dag per e-mail op de vraag van een collega of hij nog cursus kwam geven heeft geantwoord dat hij niet meer bij [verzoekster] werkzaam was. Hij is ook daarna niet meer op het werk verschenen en uit niets is gebleken dat hij zich tot 28 februari 2026 nog beschikbaar heeft gehouden voor zijn werkzaamheden. [verweerder] heeft de eindafrekening zonder protest behouden. Pas nadat het dienstverband door [verzoekster] geheel financieel was afgewikkeld heeft [verweerder] zich op 27 maart 2026 bij monde van zijn gemachtigde op het standpunt gesteld dat het dienstverband niet is beëindigd en nog doorloopt. Hoe zijn gedrag tot 27 maart 2026 zich hiermee verhoudt heeft hij niet verklaard.

2.12.

De vraag of [verweerder] schriftelijk heeft ingestemd zoals bedoeld in artikel 7:670 lid 1 BW wordt tegen deze achtergrond door de kantonrechter dan ook bevestigend beantwoord.

[verweerder] heeft geen gebruik gemaakt van de bedenktermijn

2.13.

Een werknemer heeft het recht zijn instemming met de opzegging binnen veertien dagen zonder opgave van redenen te herroepen (artikel 7:671 lid 2 BW). [verzoekster] heeft erkend dat zij [verweerder] niet tijdig schriftelijk op deze herroepingstermijn heeft gewezen, zodat die op grond van artikel 7:671 lid 3 BW drie weken bedroeg. [verweerder] heeft binnen deze termijn van drie weken geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid zijn instemming te herroepen.

De arbeidsovereenkomst is beëindigd

2.14.

Het voorgaande heeft tot gevolg dat de arbeidsovereenkomst door instemming van [verweerder] rechtsgeldig door [verzoekster] is opgezegd tegen 28 februari 2026 (artikel 7:671 BW). De overige standpunten van partijen kunnen onbesproken blijven, omdat deze niet voor de beoordeling van belang zijn en de uitkomst daarmee niet verandert.

2.15.

Gelet op het rechtsgeldige einde van het dienstverband bestaat er geen grond voor de door [verweerder] primair verzochte vernietiging van de opzegging, wedertewerkstelling en loondoorbetaling. De subsidiair verzochte transitievergoeding is niet toewijsbaar omdat [verzoekster] onbetwist heeft gesteld dat zij per einde dienstverband een transitievergoeding heeft betaald en niet gebleken is dat de hoogte daarvan onjuist is. De verzochte vergoeding wegens onregelmatige opzegging is door [verweerder] tijdens de zitting ingetrokken, zodat daarop niet meer hoeft te worden beslist. Voor toekenning van een billijke vergoeding bestaat evenmin grond, omdat de arbeidsovereenkomst niet is opgezegd op een wijze die volgens de wet meebrengt dat een billijke vergoeding kan worden toegekend.”

Conclusie

2.6.

De hiervoor genoemde rechtsoverwegingen in de procedure tussen [verweerder] en [verzoekster] waaruit volgt dat [verweerder] heeft ingestemd met de opzegging van [verzoekster] van de arbeidsovereenkomst tegen 28 februari 2026 worden in deze beschikking overgenomen.

Verklaring voor recht

2.7.

Gelet op deze uitkomst wordt de (primair) verzochte verklaring voor recht afgewezen. [verzoekster] heeft immers geen belang meer bij toewijzing van dit verzoek.

Voorwaardelijke ontbinding

2.8.

Omdat de arbeidsovereenkomst inmiddels is geëindigd, is de voorwaarde waaronder het ontbindingsverzoek is ingediend niet vervuld. Het ontbindingsverzoek hoeft daarmee niet te worden behandeld. Dit geldt ook voor de (subsidiaire) tegenverzoeken van [verweerder] . Wat partijen verder nog naar voren hebben gebracht kan niet tot een andere uitkomst leiden en wordt daarom onbesproken gelaten.

[verzoekster] en [verweerder] moeten de eigen proceskosten betalen

2.9.

De kantonrechter bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen. Dat betekent dat zij geen vergoeding hoeven te betalen voor de kosten die de andere partij heeft gemaakt. Deze uitkomst past bij de gang van zaken nu de onderhavige procedure ook geïncorporeerd had kunnen worden in de procedure met zaaknummer 12204211 VZ VERZ 26-2141 en in die procedure al een proceskostenveroordeling ten gunste van [verzoekster] is opgenomen (die niet hoger was geworden als de onderhavige verzoeken in die procedure waren meegenomen). De kosten van [verzoekster] voor de oproeping van [verweerder] bij exploot blijven voor haar rekening. Uit niets blijkt dat er reden was om er aan te twijfelen dat [verweerder] niet zou verschijnen bij de mondelinge behandeling; zijn eigen verzoek zou dan immers ook worden behandeld. Die kosten zijn dus nodeloos gemaakt.

3 De beslissing

De kantonrechter:

3.1.

wijst het verzoek van [verzoekster] af;

3.2.

bepaalt dat iedere partij de eigen kosten draagt.

Deze beschikking is gegeven door kantonrechter mr. A.M. van Kalmthout en in het openbaar uitgesproken.

829