Arbeidsrecht
Werkgever geeft een niet-rechtsgeldig ontslag op staande voet. Werknemer komt vergoedingen toe vanwege het…
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 6 november 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10858 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/civiel-recht/arbeidsrecht/beschikking/ecli-nl-rbzwb-2026-10858
Zaakgegevens
Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Bergen op Zoom
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 12294095 AZ VERZ 26-30 (E)
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- BeschikkingBeschikkingEen beslissing van de rechter in een zaak die met een verzoekschrift is begonnen, zoals een echtscheiding of faillissement.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10858
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Werkgever geeft een niet-rechtsgeldig ontslag op staande voet. Werknemer komt vergoedingen toe vanwege het niet-rechtsgeldige ontslag op staande voet. De gefixeerde schadevergoeding wordt gematigd omdat dit de kantonrechter billijk voorkomt gelet op vervangende inkomsten.
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Bergen op Zoom
Zaaknummer / rekestnummer: 12294095 \ AZ VERZ 26-30
Beschikking van 6 november 2026
in de zaak van
[werknemer] ,
te [plaats 1] ,
verzoekende partij,
hierna te noemen: [werknemer] ,
gemachtigden: mrs. C.L.J. Beljaarts en F. Kaloudis,
tegen
[werkgever] V.O.F.,
te [plaats 2] ,
verwerende partij,
hierna te noemen: [werkgever] ,
gemachtigden: mrs. J.E. Eikelenboom en S. Roble-van Deursen.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift met producties 1 tot en met 5;
- het verweerschrift met producties 1 tot en met 11;
- de e-mail van mr. Kaloudis van 2 oktober 2026 met producties 6 tot en met 10;
- de mondelinge behandeling van 9 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
De beschikking is bepaald op vandaag.
2 De feiten
[werknemer] is sinds 9 april 2024 in dienst van [werkgever] . Zijn laatste functie was die van allround medewerker, op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd tot 9 april 2027.
Op 5 mei 2026 heeft [werknemer] zich ziek gemeld.
Bij brief van 8 mei 2026 heeft [werkgever] [werknemer] op staande voet ontslagen. Als redenen voor het ontslag heeft zij vermeld: onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig verstoren en de vele gesprekken die hierin geen verbetering hebben gebracht.
3 Het verzoek en het verweer
[werknemer] verzoekt verklaringen die erop zien dat het ontslag niet rechtsgeldig is gegeven en dat hij berust in het einde van de arbeidsovereenkomst. Ook verzoekt hij een vergoeding wegens onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Verder verzoekt hij uitbetaling van de eindafrekening zonder inhoudingen, betaling van de wettelijke verhoging en rente, alsmede afgifte van een correcte eindafrekening en bruto/netto specificaties. Tot slot verzoekt [werknemer] betaling van de proceskosten.
[werkgever] voert verweer.
Op de standpunten van partijen zal – voor zover van belang – onder de beoordeling worden ingegaan.
4 De beoordeling
Ontslag op staande voet
Een ontslag op staande voet is een uiterst middel om een arbeidsovereenkomst te beëindigen gelet op de grote (financiële) gevolgen daarvan voor de werknemer. Een ontslag op staande voet is daarom alleen geldig als daarvoor een dringende reden aanwezig is en het ontslag onverwijld is gegeven onder onverwijlde mededeling van de dringende reden aan de wederpartij.
[werknemer] heeft onweersproken gesteld dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is gegeven, omdat de dringende reden daarvoor ontbreekt, het niet onverwijld is gegeven en de dringende reden niet onverwijld en duidelijk is medegedeeld. Het ontslag is daarom in strijd met artikel 7:671 BW gegeven.
De kantonrechter zal de verzochte verklaring toewijzen, inhoudende dat het door [werkgever] aan [werknemer] gegeven ontslag op staande voet van 8 mei 2026 niet rechtsgeldig is gegeven, nu geen sprake is van een dringende reden en het ontslag niet onverwijld is gegeven en de dringende reden niet onverwijld en voldoende duidelijk is medegedeeld, zodat [werkgever] heeft opgezegd in strijd met artikel 7:671 BW.
[werknemer] berust in het ontslag. De arbeidsovereenkomst is geëindigd per 8 mei 2026. De kantonrechter zal de verzochte verklaring dat [werknemer] berust in het einde van de arbeidsovereenkomst per 8 mei 2026, toewijzen.
Onregelmatige opzegging
Omdat het ontslag niet rechtsgeldig is gegeven, is het een onregelmatige opzegging. [werkgever] is daarvoor aan [werknemer] een gefixeerde schadevergoeding verschuldigd, gelijk aan het loon over de termijn dat de arbeidsovereenkomst geduurd zou hebben indien deze van rechtswege zou zijn geëindigd. Van rechtswege had de arbeidsovereenkomst voortgeduurd tot 9 april 2027.
[werkgever] stelt dat deze gefixeerde schadevergoeding moet worden gematigd vanwege de navolgende omstandigheden: (a.) [werknemer] heeft gewerkt voor een derde, hij ontvangt een ziektewetuitkering en hij moet op korte termijn ander werk kunnen vinden, (b.) het was aannemelijk dat [werknemer] op korte termijn [werkgever] zou verlaten omdat hij er niet meer wilde werken, (c.) het dienstverband was van korte duur, (d.) [werkgever] heeft [werknemer] onverplicht ondersteund op andere gebieden en aanzienlijke bedragen kwijtgescholden en (e.) [werkgever] is een kleine onderneming en het betalen van een vergoeding drukt zwaar op haar bedrijfsvoering.
De kantonrechter oordeelt dat de gefixeerde schadevergoeding kan worden gematigd indien dit hem met het oog op de omstandigheden billijk voorkomt, maar tot niet minder dan het loon voor drie maanden. In dit geval is matiging op zijn plaats.
Namens [werknemer] is op de mondelinge behandeling onweersproken toegelicht dat hij vanaf mei 2026 een ziektewetuitkering ontvangt maar dat die ziektewetuitkering
€ 234,49 bruto per maand lager is dan zijn loon bij [werkgever] zou zijn geweest. [werknemer] heeft dus vervangende inkomsten voor het gemiste loon over de termijn waarop de gefixeerde schadevergoeding ziet. Die inkomsten zou hij niet hebben ontvangen als de arbeidsovereenkomst had voortgeduurd. Het verschil tussen het gemiste loon en de ziektewetuitkering tot 9 april 2027 bedraagt € 2.581,41. Gelet op die vervangende inkomsten is er reden voor matiging van de gefixeerde schadevergoeding. Aangezien de matiging niet minder kan zijn dan het loon voor drie maanden, zal een gefixeerde schadevergoeding worden toegekend van het loon voor drie maanden. Uitgaande van het onweersproken loon van € 2.764,30 bruto per maand, inclusief vakantiebijslag, en de omstandigheid dat [werknemer] 70% van dat loon zou toekomen vanwege arbeidsongeschiktheid door ziekte, bedraagt de gefixeerde schadevergoeding voor [werknemer] € 5.805,03 bruto.
De door [werkgever] gestelde omstandigheden onder (b.) tot en met (e.) leiden niet tot matiging van de gefixeerde schadevergoeding. Die vormen geen beperking van de schade voor [werknemer] vanwege het gemiste loon voor de termijn van de gefixeerde schadevergoeding. Daarnaast geldt dat ingevolge de wet de gefixeerde schadevergoeding niet verder kan worden gematigd dan tot het loon voor drie maanden, zoals nu het geval is.
Transitievergoeding
Vanwege de beëindiging van de arbeidsovereenkomst is [werkgever] een transitievergoeding verschuldigd, aan de hand van het loon van € 2.764,30 bruto per maand, inclusief vakantiebijslag, en een dienstverband dat bij een regelmatige opzegging op 9 april 2027 zou eindigen. De door [werknemer] verzochte transitievergoeding van € 1.919,65 bruto komt de kantonrechter juist voor. Dat bedrag zal worden toegewezen.
Billijke vergoeding
Omdat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is gegeven, is [werkgever] in beginsel een billijke vergoeding verschuldigd. Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat het geven van een niet-rechtsgeldig ontslag op zichzelf genomen als ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van een werkgever is aan te merken. Voor de billijke vergoeding gaat het erom dat [werknemer] wordt gecompenseerd voor het verlies van de waarde van de arbeidsovereenkomst.
[werknemer] maakt aanspraak op een billijke vergoeding van € 10.000,00 bruto. Daarvoor stelt hij dat die billijke vergoeding redelijk en billijk is gelet op de omstandigheden en dat die in redelijke verhouding staat tot de ernst van het verwijtbaar handelen van [werkgever] , de kwetsbare medische positie van [werknemer] , het inkomstenverlies, de onzekerheid over zijn uitkeringspositie, de druk als gevolg van verrekening bij de eindafrekening en het uitblijven van re-integratie.
De kantonrechter stelt voorop dat het bij de billijke vergoeding gaat om vergoeding voor het verlies van de waarde van de arbeidsovereenkomst. [werknemer] moet dus schade lijden vanwege het verlies van de arbeidsovereenkomst, waarvoor een schadevergoeding billijk is.
[werknemer] komt reeds een schadevergoeding toe vanwege de onregelmatige opzegging, gelijk aan de gemiste inkomsten tot 9 april 2027. Het inkomensverlies tot 9 april 2027 is reeds gedekt door die schadevergoeding (zie punt 4.5 tot en met 4.10).
[werknemer] heeft geen onderbouwing gegeven voor andere schade. Het had op zijn weg gelegen een toelichting te geven wat de schade bedraagt vanwege zijn kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over zijn uitkeringspositie of de druk vanwege verrekening. Ook was een toelichting op schade vanwege het uitblijven van re-integratie op zijn plaats. Toelichting op die onderdelen heeft [werknemer] niet gegeven. Hij stelt op dit onderdeel onvoldoende. Van schade waarvoor een billijke vergoeding op zijn plaats is, is dus niet gebleken.
De kantonrechter zal de verzochte billijke vergoeding daarom op nihil stellen, zodat het verzoek van [werknemer] om [werkgever] te veroordelen tot betaling van een billijke vergoeding zal worden afgewezen.
Eindafrekening
Vanwege het einde van de arbeidsovereenkomst heeft [werkgever] een eindafrekening opgesteld. Tussen partijen is in geschil of die eindafrekening correct is. Het geschil komt erop neer of de inhoudingen in de eindafrekening terecht zijn, namelijk een inhouding voor 16 wachturen ad € 470,72 bruto en een inhouding voor een lening ad € 1.338,16 netto.
Daarvoor stelt [werkgever] dat partijen de inhoudingen hebben afgesproken. Zij stelt dat [werknemer] de ontslagbrief van 8 mei 2026 daarom heeft ondertekend. [werknemer] betwist dat. Hij voert aan dat hij slechts heeft getekend voor de ontvangst van de brief.
De kantonrechter oordeelt dat [werknemer] de ontslagbrief van [werkgever] heeft ondertekend, maar dat uit de tekst van de brief niet blijkt waarvoor hij heeft getekend. Aan het hoofd van de brief staat: “ontslagbrief, ontslag op staande voet [werknemer] ”. Daarna volgen de gegevens van [werkgever] en de redenen voor het ontslag: onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig verstoren en de vele gesprekken die hierin geen verbetering hebben gebracht. Vervolgens staan er een aantal zaken die [werkgever] heeft medegedeeld. Ten slotte staat er: “Ondertekend op 08-05-2026 te [plaats 2] ”, de namen van [werknemer] en de directeur van [werkgever] en hun handtekeningen. Uit de brief volgt dus niet dat [werknemer] heeft ingestemd dat er inhoudingen bij de eindafrekening plaatsvinden.
Een nadere toelichting van [werkgever] aan de hand van andere feiten en omstandigheden waaruit blijkt dat [werknemer] wel heeft ingestemd met de inhoudingen door [werkgever] , was op zijn plaats geweest. Die toelichting ontbreekt. De gestelde instemming is daarom niet komen vast te staan.
[werkgever] stelt dat de inhouding van wachturen is toegestaan volgens de arbeidsovereenkomst of het personeelshandboek. [werknemer] betwist dat.
De kantonrechter oordeelt dat de arbeidsovereenkomst geen bepaling bevat over wachturen (productie 1 van [werknemer] ). Het personeelshandboek heeft [werkgever] niet overgelegd. Er is daarom niet gebleken van een grondslag voor [werkgever] om wachturen in rekening te brengen. [werkgever] had dus geen wachturen mogen inhouden.
Voor de inhouding vanwege een lening stelt [werkgever] dat toen [werknemer] uit dienst ging, hij een schuld van € 6.000,00 bij [werkgever] had. [werkgever] had hem geld geleend om andere schulden af te lossen en zijn rijbewijs te halen. [werknemer] moest daarvan nog
€ 1.338,16 terugbetalen en het restant werd kwijtgescholden, aldus [werkgever] . [werknemer] betwist dat.
De kantonrechter oordeelt dat [werkgever] geldleningsovereenkomsten, een opleidingsovereenkomst, facturen en loonstroken heeft overgelegd. Echter een toelichting ontbreekt hoe het bedrag van € 6.000,00 tot stand is gekomen. Zonder die toelichting is niet komen vast te staan dat [werknemer] bij zijn ontslag nog enige schuld had aan [werkgever] . Volgens vaste rechtspraak kan een partij niet volstaan met het simpelweg in het geding brengen van stukken, zodat de rechter zelf moet berekenen wat er nog open zou kunnen staan. Er is daarom niet komen vast te staan dat [werkgever] gerechtigd was een bedrag voor een lening in te houden.
Voor zover [werkgever] aan deze inhouding een terugbetalingsverplichting op grond van de opleidingsovereenkomst (productie 2 van [werkgever] ) ten grondslag legt, kan haar dat ook niet baten. Aan de voorwaarden voor terugbetaling zoals in deze overeenkomst zijn genoemd, is namelijk bij dit niet-rechtsgeldig ontslag op staande voet niet voldaan.
Gelet op het bovenstaande dient [werkgever] de inhoudingen van € 470,72 bruto en
€ 1.338,16 netto aan [werknemer] te betalen. Die bedragen zullen worden toegewezen.
[werkgever] dient de eindafrekening te corrigeren aan de hand van het bovenstaande. Het verzoek om een correcte eindafrekening te verstrekken zal worden toegewezen. [werknemer] verzoekt ook om bruto/netto specificaties. Naar de kantonrechter begrijpt, bedoelt [werknemer] dat de eindafrekening een bruto/netto specificatie moet bieden. [werkgever] zal worden veroordeeld een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie te verstrekken. Daarvoor krijgt [werkgever] een termijn van veertien dagen na aanschrijving daartoe, omdat die termijn redelijk voorkomt.
De verzochte dwangsommen zullen worden afgewezen. [werkgever] voert aan dat zij vrijwillig zal meewerken aan het verstrekken van een nieuwe eindafrekening. Gelet daarop was een nadere toelichting van [werknemer] op zijn plaats waarom er een noodzaak is voor een prikkel in de vorm van dwangsommen. Die toelichting ontbreekt.
Wettelijke verhoging
Aangezien [werkgever] een deel van het loon in de eindafrekening ten onrechte heeft verrekend, heeft zij dat deel van het loon niet tijdig betaald. [werkgever] is daarom over dat loon de wettelijke verhoging verschuldigd. Gelet op de omstandigheden van het geval zal de kantonrechter de wettelijke verhoging beperken tot 25% over € 470,72 en € 1.338,16, derhalve € 452,22, omdat dit billijk voorkomt.
Rente
Het verzoek tot betaling van rente zal worden toegewezen. Bij gebreke van een onderbouwing zal de rente worden toegewezen vanaf veertien dagen na aanschrijving tot betaling van de toegewezen bedragen.
Proceskosten
De proceskosten komen voor rekening van [werkgever] , omdat [werkgever] overwegend ongelijk krijgt en sprake is van (ernstig) verwijtbaar handelen of nalaten van [werkgever] . De proceskosten aan de zijde van [werknemer] worden begroot op € 1.102,00 (€ 93,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten).
5 De beslissing
De kantonrechter
verklaart dat het door [werkgever] aan [werknemer] gegeven ontslag op staande voet d.d. 8 mei 2026 niet rechtsgeldig is gegeven, nu geen sprake is van een dringende reden en het ontslag niet onverwijld is gegeven en de dringende reden niet onverwijld en voldoende duidelijk is medegedeeld, zodat [werkgever] heeft opgezegd in strijd met artikel 7:671 BW,
verklaart dat [werknemer] berust in het einde van de arbeidsovereenkomst per 8 mei 2026,
veroordeelt [werkgever] tot betaling aan [werknemer] van een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto, vermeerderd met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving daartoe,
veroordeelt [werkgever] tot betaling aan [werknemer] van een transitievergoeding van
€ 1.919,65 bruto, vermeerderd met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving daartoe,
veroordeelt [werkgever] tot betaling aan [werknemer] van € 470,72 bruto en
€ 1.338,16 netto, vermeerderd met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving daartoe,
veroordeelt [werkgever] tot betaling aan [werknemer] van € 452,22 aan wettelijke verhoging, vermeerderd met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving daartoe,
veroordeelt [werkgever] binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe aan [werknemer] een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie te verstrekken,
veroordeelt [werkgever] in de proceskosten van € 1.102,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,
verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af.
|
Deze beschikking is gegeven door mr. Van Dam en in het openbaar uitgesproken op 6 november 2026.
|
||